Relaties
alle pijlers
Boosheid!
dinsdag 17 april 2018 om 10:30
Lieve dames,
Als man type ik hier mijn verhaal omdat ik van mijn boosheid af wil. Ik hoef mijn verhaal niet volledig kwijt want dat heb ik bij vrienden gedaan en zelfs in therapie (dat was zeer zinvol!). De aanleiding was het andere topic hier over narcistisch misbruik (dat kwam ik toevallig op het spoor).
Al 6 jaar geleden is een relatie uitgegaan van drie jaar met mijn ex. Een vrouw die hartstikke onbetrouwbaar was, die mij naar de mond praatte, haar charme inzette om dingen gedaan te krijgen bij mij en bij anderen, een vrouw die altijd zei wat haar uitkwam ongeacht welke gevolgen die voor anderen had, een vrouw die manipuleerde, en ga zo maar door. Een vrouw die volledig happy relaties aangaat met prachtige beloften maar dan alles kapotmaakt. Zeer destructief.
En ik? Toentertijd de braafheid zelve, erg naïef. Ik had de rol van redder op me genomen (en zij maneuvreerde zichzelf handig in de situatie van het slachtoffer). Ik kon me toen niet eens voorstellen dat mensen anderen manipuleren, voorliegen, bedriegen, enzovoort. Natuurlijk wist ik in heel theoretische zin wel dat dit mogelijk was maar ik kon me het gewoon niet voorstellen. Stom stom stom. Daardoor kon het zo lang duren als het deed en uiteindelijk heeft ze me op onvoorstelbaar egoïstische wijze in een situatie weten te maneuvreren en mij gedumpt op een wijze die ik vijanden nog niet aan zou doen.
Heel stom van mij natuurlijk, onvoorstelbaar naïef, ik stelde geen grenzen, ik hield haar het hand boven het hoofd, ik praatte alles goed voor haar, ik excuseerde haar gedrag al voordat zij het kon excuseren (iets wat ze nooit gedaan heeft).
Nadat ze mij gedumpt had heb ik haar nooit mee gesproken. Ik heb wel eens een bericht gestuurd met vragen maar daar kwam dan een bericht op terug met volkomen leugens. Verantwoordelijkheid zal ze dus nooit nemen en inmiddels heb ik zelf mijn closure gevonden.
Wat is dan mijn probleem? Woede. Soms heb ik nog een enorme woede. Gisteren ben ik een lang stuk gaan hardlopen en opeens was ik even helemaal alleen op een lang stuk door het bos en ik merkte gewoon dat ik zo ontzettend woeden was. Woedend over al die gemene streken en dat ik heb toegekeken en niet heb ingegrepen. Woedend over de vernedering, over de lafheid, over het berekende sadisme. Heel goed dat die woede eruit komt natuurlijk maar het is al 6 jaar geleden. Ik ben al zo vaak boos geweest. Ik wil dit achter me laten. Na die woedebuien voel ik me ook alleen maar misselijk en lamlendig. En in die woedebuien voelt het even of alles zich hier en nu afspeelt maar het is allang voorbij. Ik ben naar een andere plek verhuisd en zie haar niet meer. Ik wil niet eens wat met haar te maken hebben. Het is allang voorbij en ik ben woedend op iets dat niet bestaat, een relatie die allang weg is, een vrouw die allang weg is (en die ik het niet eens meer waard vind om aan te spreken), en ik ben boos op een naïeve jongen die ik allang niet meer ben.
Hoe kom ik hiervan af? Die woede zit me in de weg. Ervaringsdeskundigen hier?
Als man type ik hier mijn verhaal omdat ik van mijn boosheid af wil. Ik hoef mijn verhaal niet volledig kwijt want dat heb ik bij vrienden gedaan en zelfs in therapie (dat was zeer zinvol!). De aanleiding was het andere topic hier over narcistisch misbruik (dat kwam ik toevallig op het spoor).
Al 6 jaar geleden is een relatie uitgegaan van drie jaar met mijn ex. Een vrouw die hartstikke onbetrouwbaar was, die mij naar de mond praatte, haar charme inzette om dingen gedaan te krijgen bij mij en bij anderen, een vrouw die altijd zei wat haar uitkwam ongeacht welke gevolgen die voor anderen had, een vrouw die manipuleerde, en ga zo maar door. Een vrouw die volledig happy relaties aangaat met prachtige beloften maar dan alles kapotmaakt. Zeer destructief.
En ik? Toentertijd de braafheid zelve, erg naïef. Ik had de rol van redder op me genomen (en zij maneuvreerde zichzelf handig in de situatie van het slachtoffer). Ik kon me toen niet eens voorstellen dat mensen anderen manipuleren, voorliegen, bedriegen, enzovoort. Natuurlijk wist ik in heel theoretische zin wel dat dit mogelijk was maar ik kon me het gewoon niet voorstellen. Stom stom stom. Daardoor kon het zo lang duren als het deed en uiteindelijk heeft ze me op onvoorstelbaar egoïstische wijze in een situatie weten te maneuvreren en mij gedumpt op een wijze die ik vijanden nog niet aan zou doen.
Heel stom van mij natuurlijk, onvoorstelbaar naïef, ik stelde geen grenzen, ik hield haar het hand boven het hoofd, ik praatte alles goed voor haar, ik excuseerde haar gedrag al voordat zij het kon excuseren (iets wat ze nooit gedaan heeft).
Nadat ze mij gedumpt had heb ik haar nooit mee gesproken. Ik heb wel eens een bericht gestuurd met vragen maar daar kwam dan een bericht op terug met volkomen leugens. Verantwoordelijkheid zal ze dus nooit nemen en inmiddels heb ik zelf mijn closure gevonden.
Wat is dan mijn probleem? Woede. Soms heb ik nog een enorme woede. Gisteren ben ik een lang stuk gaan hardlopen en opeens was ik even helemaal alleen op een lang stuk door het bos en ik merkte gewoon dat ik zo ontzettend woeden was. Woedend over al die gemene streken en dat ik heb toegekeken en niet heb ingegrepen. Woedend over de vernedering, over de lafheid, over het berekende sadisme. Heel goed dat die woede eruit komt natuurlijk maar het is al 6 jaar geleden. Ik ben al zo vaak boos geweest. Ik wil dit achter me laten. Na die woedebuien voel ik me ook alleen maar misselijk en lamlendig. En in die woedebuien voelt het even of alles zich hier en nu afspeelt maar het is allang voorbij. Ik ben naar een andere plek verhuisd en zie haar niet meer. Ik wil niet eens wat met haar te maken hebben. Het is allang voorbij en ik ben woedend op iets dat niet bestaat, een relatie die allang weg is, een vrouw die allang weg is (en die ik het niet eens meer waard vind om aan te spreken), en ik ben boos op een naïeve jongen die ik allang niet meer ben.
Hoe kom ik hiervan af? Die woede zit me in de weg. Ervaringsdeskundigen hier?
woensdag 18 april 2018 om 11:29
Ik waardeer jouw inzet hier maar weer ga je voor mij denken. Dat je zout in de wonde strooit en dat ik daarom reageer met “ophouden met deze doodlopende weg”. De enige reden dat ik zo reageer is dat het een doodlopende weg is. Je analyse zit er een beetje naast.Leonietmachine schreef: ↑18-04-2018 10:25Als het voorkomt uit het onrecht, is het onrecht wat jij iemand toegestaan hebt jou aan te doen. Daar zit de paradox.
En tevens de oplossing voor jouw probleem.
Je mag jezelf heus vergeven voor dat je toen nog niet wist wat je nu wel weet.
Mensen worden door (pijnlijke) ervaringen wijzer, en sterker.
Haar hoef je niet te vergeven , dat maakt niks wat zij heeft aangericht goed , haar dus niet langer de hand boven het hoofd houden.
Jezelf echter , daar ben je met je boosheid (naar jezelf toe) nog wel erg streng in.
Ik wijs je op iets wat kennelijk gevoelig voor je ligt , anders zou je er niet zo heftig op reageren .
Kennelijk strooi ik zout (genezend en zuiverend bedoeld) in je wonde.
Mijn vriendin die relatietherapeute is heeft trouwens een zomergroep voor mannen. Allerlei (ex)relatie issues komen aan bod. Ook narcistische . Ze geeft dat in Amsterdam en in de Achterhoek . Als je geïnteresseerd bent : pb me maar.
Verder wens ik je sterkte en wijsheid. Je bent het waard om je goed te voelen en geen last meer te hebben van exen of relaties uit het verleden .
woensdag 18 april 2018 om 11:33
emmetje2 schreef: ↑18-04-2018 10:56Ik lees even mee en probeer de adviezen ook op me in te laten dalen.
Ik heb me jaren in de zeik laten nemen door een buurvrouw, ze deed zich zielig voor en ik wilde haar helpen. Ze heeft me gebruikt voor van alles en nog wat.
Ik heb het contact verbroken en zit nu ook met woede, woede naar haar toe maar vooral naar mijzelf dat ik zo naiief was.
Ik begrijp je heel goed TO, ik wil het ook helemaal los kunnen laten.
Mijn ''spijtsituatie'' is anders, heeft niets met een relatie te maken (wel met een deel ''schuld'' van anderen) maar komt er ook op neer dat ik had gewild dat ik het anders (beter) aangepakt had. De schade van die situatie is heel groot (fysiek) en heeft nog dagelijks een flinke invloed op mijn leven (en dat zal ook zo blijven). Je kunt je vast voorstellen dat ik mezelf heel lang (heel erg) kwalijk heb genomen dat ik toen niet anders gehandeld heb, dat ik het zover heb laten komen. Ik heb, ondanks intensieve therapie (die veel geholpen heeft) en een nu fijn leven, jarenlang vreselijke nachtmerries gehad hierover. Ik begreep maar niet waarom het me (onbewust) zo bezig bleef houden, ik had het inmiddels toch geaccepteerd en verwerkt? Wat miste er dan nog?
Wat er miste was vergeving van mezelf en niet alleen acceptatie van de huidige situatie, maar ook acceptatie van hoe ik gehandeld heb. Dus ja, als ik zus of zo gedaan had dan was het misschien wel goed gegaan en had mijn leven er heel anders uitgezien, maar hoe pijnlijk ook: ik heb toen gehandeld naar mijn beste kunnen en mijn beste inzicht van dat moment. Nu zou ik het anders doen ja, met wat ik nu weet en dat ik dat toen niet wist vind ik heel erg jammer. Maar het is gegaan hoe het gegaan is en ik heb gedaan wat ik gedaan heb.
Ik heb mezelf dus vergeven voor het niet beter weten, voor het niet beter voor mezelf zorgen (naar mijn grenzen luisteren in plaats van er onmetelijk ver overheen denderen), voor wat ik gedaan en gelaten heb. En dat geeft enorm veel rust en ik gun anderen dat zij zichzelf dat ook kunnen geven.
Toch bleef het bij mij - ondanks het mezelf vergeven en de rust die dat gaf - nog wel knagen op momenten dat ik in aanraking kwam met bepaalde triggers. Nauwelijks nachtmerries meer, maar toch nog een sluimerende hunkering naar hoe het geweest had kunnen zijn, en dat deed nog steeds pijn. Een documentaire over iets totaal anders heeft mij geholpen om ook hier weer verder in te komen. In die docu werden bewoners van een bejaardenhuis geïnterviewd, één van die mensen was een vrouw van in de 90. Ik weet niet meer wat de vraag was, maar na het stellen van die eerste vraag kwam er bij die vrouw meteen een stortvloed van verdriet uit. Verdriet over hoe erg ze het vond dat ze nooit kinderen had gekregen/kunnen krijgen. Dat was het allerbelangrijkste van haar hele leven. Negentig jaar oud! Haar hele leven droeg ze dit zware lijden met zich mee, ook lang nadat het voor niemand mogelijk geweest zou zijn om op die leeftijd nog een kind te krijgen.
Dat heeft mij wel de ogen geopend. Wil ik op mijn 90ste nog steeds die pijnscheut voelen als er een trigger voorbij komt? Over iets wat decennia geleden al een uitgemaakte zaak was? NEE! Dat is nog vele malen erger dan het gebeuren zelf, hoe traumatisch en hoeveel gevolgen ook. Dus: ik heb besloten om er een streep onder te zetten. Het is klote dat het zo gelopen is maar dat is gebeurd en mezelf verder pijnigen is alleen maar verlengen van het lijden en dat is niet alleen zonde maar ook vreselijk onnodig.
Dus: haal lering uit het gebeurde en zet er vervolgens een streep onder.
___________________________________________________________________________
woensdag 18 april 2018 om 11:35
JollyRider schreef: ↑18-04-2018 11:27Het Stockholmsyndroom bestaat niet. Was een leuk idee, maar is allang weerlegd.
Echt? Ook in situaties van lange ontvoeringen?
woensdag 18 april 2018 om 11:38
woensdag 18 april 2018 om 11:54
Dat Stockholm verhaal is relevant mbt tot de duur van je klachten . Lang vasthouden/onderdrukken /goed praten/hand boven het hoofd houden /negeren van de realiteit want slachtoffer wil zijn dader niet echt kwijt .Martijn86 schreef: ↑18-04-2018 11:26Weer dat Stockholm verhaal. Ik weet daar een hoop van. Er is geen enkele sprake meer daarvan. Daar heb ik therapie voor gehad. Laat dat aub varen.
Tot twee jaar na de relatiebreuk heb ik alles, behalve liefdesverdiet, weggedrukt. Na twee jaar merkte ik dat ik toch nog pijnlijke gevoelens had. Een jaar lang heb ik therapie gehad en sindsdien gaat het prima met me.
Het enige wat ik zo nu en dan heb, zoals bij het hardlopen, dat als ik aan haar herinnerd wordt dat ik echt ontzettend boos op haar en mezelf word. Boos op mezelf omdat ik toen zo naïef was en boos op haar omdat ze onbeschaamd misbruik van me heeft gemaakt.
Er is geen Stockholm aan de hand. Ervoor en erna heb ik met leuke lieve vrouwen relaties gehad. Ik heb ook leuke lieve vrienden en een stabiele baan en leuke hobby’s.
Waarom ik dit maar weer herhaal? Omdat het me niet helpt als het forum teveel gaat richting een verhaal dat niet bestaat. Dan heb ik er namelijk niets aan en mensen die pas later meelezen gaan dan ook dingen denken die niet het geval zijn (en advies geven waar ik niets aan heb).
Positief of negatief: jij denkt nog aan haar,zelfs 6 jaar na dato . Ze maakt dus nog deel uit van jouw heden . Op een storende manier want je ervaart er boosheid bij. Maar jij bent degene die aan haar denkt. Zij doet dat jou niet aan, die macht /kracht heeft zij helemaal niet.
Ze is niets meer dan een schim uit het verleden, aangezien zij allang geen contact meer heeft met jou en je haar allang niet meer ziet. Echter in je hoofd/emoties kennelijk nog zie je haar voor je, als de dag van gisteren (schreef je zelf).
Gedumpt zijn doet nou eenmaal pijn, op welke manier dat ook ging, ook als deze zachtzinnig of rechtvaardig was.
Maar zo te lezen ben je daar aan het uitkomen , of al uitgekomen mbv therapie ,zoals je zelf schreef. En voel je er nu en dan hevige woede bij , maar voel je je overwegend okay.
Als deze woede je leven maar niet belemmert en je dagen (zo nu en dan) maar niet verpesten . Als dit zo is, en je komt er (volgens je OP) niet zelf uit dan ligt er nog wat aan therapeutische mogelijkheden voor je . Emdr bijvoorbeeld .
Succes met alles , ik eindig bij deze mijn contact hier.
anoniem_367002 wijzigde dit bericht op 18-04-2018 12:34
11.79% gewijzigd
Que Sera Sera
woensdag 18 april 2018 om 12:12
Die EMDR ga ik zeker overwegen en waarschijnlijk wel doen. Bedankt!Leonietmachine schreef: ↑18-04-2018 11:54Dat Stockholm verhaal is relevant mbt tot de duur van je klachten . Lang vasthouden/onderdrukken /goed praten/hand boven het hoofd houden /negeren van de realiteit want slachtoffer wil zijn dader niet echt kwijt .
Gedumpt zijn doet nou eenmaal pijn, op welke manier dat ook ging, ook als deze zachtzinnig of rechtvaardig was.
Maar zo te lezen ben je daar aan het uitkomen , of al uitgekomen mbv therapie ,zoals je zelf schreef. En voel je er nu en dan hevige woede bij , maar voel je je overwegend okay.
Als deze woede je leven maar niet belemmert en je dagen (zo nu en dan) maar niet verpesten . Als dit zo is, en je komt er (volgens je OP) niet zelf uit dan ligt er nog wat aan therapeutische mogelijkheden voor je . Emdr bijvoorbeeld .
Succes met alles , ik eindig bij deze mijn contact hier.
woensdag 18 april 2018 om 13:36
Eigen aandeel is iets anders dan eigen schuld, maar het is lastig om dat onderscheid te kunnen maken als het om emoties gaat, en gaan zichzelf eea verwijten en zichzelf de schuld geven, als ze eenmaal niet langer in beslag worden genomen door de focus op de "foute ander/ "slechterik" te richten.
Vergeving in gedachten is mooi, maar vergeving met je hele wezen (die je ook zo voelt) is niet zomaar af te dwingen.
Zo ook met loslaten: mensen zeggen "laat het "gewoon" eens los, doe dit doe dat, zet "gewoon" hup een streep eronder, en denkt diegene: "maar hoé dan, hoe doe je dat?!"
Het is een soort van bewuste keuze om te wíllen vergeven en daarnaar te streven, en vervolgens is werkelijk vergeven een proces op zichzelf, en je bewuste mind heeft dat niet "gewoon" voor het zeggen dat iets maar over moet/hoort te zijn.
Misschien helpt het om je eigen blik op eea te veranderen.
Kun je je voorstellen dat die ex zelf ook niet "evil" wil zijn, maar zelf gevangen zit in haar eigen duistere schaduwkant?
Dat zij blijkbaar in aanleg en/of jeugd zelf zo gevormd/beschadigd is dat zij mentale, zelfs ziekelijke destructieve stoornissen heeft (ontwikkeld), die haar zo in beslag nemen dat ze anderen "meetrekt" die schaduw/destructie in, omdat zij niet in stáát is om haar zonnige, liefdevolle/ "goede" of lichte kant/vermogens en eigenschappen te voelen en in te kunnen zetten voor zichzelf, laat staan voor anderen?
Niet om medelijden te hoeven hebben oid, of te rechtvaardigen/ rationaliseren, maar zodat het "kwade opzet" er voor jou af is: kun je accepteren dat ze niet bewust en expres zo is (geworden), niet de bedoeling heeft (gehad) om jou en/of anderen kapot te willen maken, maar zij zichzelf en haar destructieve gedrag niet in de hand heeft en daardoor anderen emotionele schade berokkent of in die van haar meetrekt?
In die zin openen relaties/ regelmatige omgang met (en gevoelens en betrokken zijn bij) zo iemand ook je eigen schaduwkant (iedereen heeft die, en wat daarin zit verschilt van mens tot mens, daarin zit je "verzameling" eigen mindere eigenschappen en negatieve ervaringen, overtuigingen, eigen (zelf)destructieve overlevings- en copingmechanismen en "negatieve emoties" zoals haat, wraak, wrok, verwijt, verontwaardiging, intense woede/frustraties, onrecht, eigen onvermogens/ onkunde, afwijzingen en zelfafwijzing, spijt, wroeging, zelfveroordeling enz enz.
Na haar afwijzing en je je bezig hield met ongeloof en haar te veroordelen en verwijten wat ze jou heeft aangedaan ben je nu beland bij zelfveroordeling en zelfverwijt (hoe kon ik zo stom zijn, waarom zag ik dat niet eerder, zorgde ik niet voor mezelf, kwam ik niet voor mezelf op enz): waarom liet ik (uit naiviteit en goed vertrouwen en onwetendheid) me dat aandoen en langere tijd ook nog?!
Jezelf om je oren slaan met wat je nu weet dus en jezelf kwalijk nemen dat je dit niet eerder wist/ kon bedenken.
Zelfafwijzing en zelfveroordeling, spijt, enz behoren tot je eigen schaduwkant (ofwel je "negatieve geloof" over jezelf, zoals Jan Geurtz het noemt).
Het onderscheid maken in "goed" en "slecht" betekent al dat je jezelf verdeeld voelt: eerst kon je nog denken: "zij is de slechte en ik de goede (en slachtoffer van haar) in dit verhaal".
En nu strijd je met je eigen "slechte" reacties (op het gebeuren): met je eigen slachtofferrol die je niet wil (geen pardon en zelfmedelijden meer) en maakt dat hopelijk plaats voor zelfcompassie (en compassie voor haar, dat zij zo is, zo vastzit in haar eigen duistere wereld en eigen (en andermans) liefdeloze, angstige, ellendige leven vol afwijzing, verlating en verlaten worden, ervaringen dat mensen haar haten of woedend op haar worden, enz).
Inmiddels heb je nu te maken met de woede die dat opgewekt heeft en zich nu op jezelf richt: dubbele zelfafwijzing noemt Geurtz dat: jezelf verwijten en kwalijk nemen, stom (of erger) vinden dat je zo "slap" of zwak was en eea hebt laten gebeuren, of veel te lang, niet zag, jezelf aanrekende, de ander niet in een kwaad daglicht kon of wilde zien.
Die woede, en daaronder verdriet (misshien over je eigen onschuld en goedgelovigheid (dat iedereen in essentie een goed mens is en het goed bedoelt) die je daar bent kwijtgeraakt) zitten in je eigen schaduwkant.
Samen met je oude pijnen en boosheid, teleurstellingen en negatieve ervaringen (van tijdens het opgroeien en daarna, zeker als dat ouders en/of andere mensen zijn van wie je houdt en geacht worden/ werden van jou te houden).
Naast gerichte therapie (zoals EMDR idd, wat goede resultaten heeft als het gaat om de heftige lading afhalen van traumatische/heftige ervaringen en herinneringen) kan ik je aanraden om sommige boeken van Deepak Chopra en Jan Geurtz te lezen.
Ook al is het minder vaak, zolang zulke woedebuien met haar en/of jezelf veroordelende gedachten en emoties je nog "overvallen" en niet/lastig van je af kunt zetten, heb je iig jezelf nog niet vergeven en ben je niét in de fase van zelfcompassie (dat inhoudt: met alle liefde en mildheid naar jezelf en je "vorige, onwetende, naieve, onschuldige, goedbedoelende, goedgelovige, lieve, (te) aardige, helpende en reddende, zachte "ik" en deze op zich mooie eigenschappen/zijde/ jouw tot dan toe zo aangelegde en ontwikkelde overlevings- en copingstrategieen van jezelf" kunnen kijken).
Deepak zegt oa: de ander in jezelf zien of jezelf in de ander zien.
Erken dat je zelf (net als elk ander mens) ook een ego en je eigen mindere kanten en eigenschappen hebt: een eigen schaduwkant met (soms) negatieve gedachten/geloof over jezelf en wat je (niet) waard bent, (niet) goed (genoeg) voelt/vindt aan jezelf, afwijst of onderdrukt aan emoties (zoals deze woede bijv), en dat je dus zelf ook nooit zult bestaan uit 1 en al "goedheid zelve".
Je bent nu geconfronteerd geweest met je eigen diepste schaduwen en eigen reactiemechanismen (niet (tijdig) voor jezelf opkomen, je ogen sluiten voor dat jij en anderen niet uitsluitend "goed" zijn maar ook "slechte/ mindere/ minder ontwikkelde" kanten en eigenschappen heeft, er ook de nodige destructiviteit in jezelf huist, ook al uit die zich niet naar anderen, maar slaat die op jezelf terug (zelfdestructie, lijden, jezelf (nog) niet (geheel) kunnen "helen"/geruststellen/troosten, geen toegang krijgen tot je eigenliefde en (volop) liefdevolle en vergevingsgezinde gesteldheid/vermogens, zolang je nog in je oordelende en (zelf)veroordelende staat/ modus bent.
En dáár jezelf over (blijven) veroordelen of verwijten dat je dat (nog) niet kan of daar nog niet (aan toe) bent, hóudt je ook in die modus.
Pas als je zonder (zelf)oordeel naar die situatie kunt kijken en neutraal bij kunt voelen (en zelfs weer vol liefde en eigenliefde, vertrouwen in jezelf en anderen de wereld in blikt) heb je "echt" losgelaten.
En dan bedoel ik niet "blind vertrouwen" herstellen (= afgaan op een kinderlijk onschuldig, naief, onwetend soort vertrouwen in iedereens goedheid oid), maar met wat je nu wéét.
Dus niet voor altijd in het tegendeel veranderen naar "nooit meer iemand vertrouwen" als (blijvende) reactie, maar een realistischer en behoedzamer soort vertrouwen, dat mensen (incl jijzelf dus) ook een andere kant heeft, die soms pas later als je iemand langer en beter kent zich aandient (of bij eoa tegenslag als die schaduwmechanismen en minder fraaie eigenschappen/reacties) dus pas opduiken/getriggerd worden áls je in ruzies/manipulaties, verdriet, woede, frustraties, onmacht enz reageert vanuit (eigen) mechanismen (die dus ook bij jouzelf pas boven zijn gekomen dóór / in antwoord óp die "negatieve" gebeurtenissen).
Zolang een relatie en de dingen goed en naar wens gaan, heb je in de regel ook uitsluitend of vooral te maken met elkaars mooiere kanten.
Sommige relaties komen pas na 10, 20 of 30 jaar in aanraking met bepaalde druk of tegenslag, waardoor je jezelf of de ander niet meer "herkent" in diens reacties daarop of op elkaar, denk aan vechtscheidingen en haat/wraak/wrok na zovele jaren van liefde voor elkaar!
Dat is dan een onverwachte kant, ook al denk je elkaar door en door te kennen: hoe iemand is als je tegenover elkaar komt te staan kan 180 graden anders zijn, ook dan krijg je te maken met elkaars schaduwkanten/reacties/mechanismen.
(en dader-slachtofferdenken, wat je is aangedaan of hebt laten aandoen, angst voor verlies (van die partner en de liefde voor/van diegene, enz).
In elk geval houdt spijt (over je eigen eerdere gedrag), schuld en schuldgevoelens, schaamte (over je eigen gevoelens of emoties en gedachten), angst (dat je niet goed voor jezelf zult zorgen/opkomen in het vervolg bijv?) en zelfvertwijt en zelfafwijzing (van je eigen mechanismen en reacties op die gebeurtenissen) jou ook vast in die "modus".
Je kunt dan wel allerlei strategieen gaan volgen waardoor je jezelf wél eea waard vindt (eigenwaarde herstellen is je positieve geloof over jezelf laten overheersen over dat negatieve geloof, de zonnige kant laten "winnen" van de schaduwen), en dat is al heel wat (en waar therapieen vaak ook op mikken: tools om dat positieve geloof en in jezelf te hervinden).
Een stap verder is tzt weer eigenliefde en liefde voor/van anderen kunnen voelen.
Daar ligt die liefdevolle, milde, begripvolle, vergevingsgezinde kern, die jij nog steeds óók ergens in je hebt.
Dieper/voorbij de innerlijke criticus (ego, gekwetst ego, (zelf)veroordelend ego), waar "goed" en "fout/verkeerd/slecht" niet zo zwart-wit zijn, waar je genuanceerder denkt en voelt dan die indeling voor jezelf en anderen in goed en kwaad.
In die zin leidt begrip en inzicht niet tot rationaliseren of vergoelijken, maar hopelijk tot heldere blik mét erkenning van het "kwade" (dus niet ontkennen daarvan, maar accepteren dat jij/zij en iedereen "behept" is met minder fraaie en zelfs schadelijke kanten van (soms dezelfde) eigenschappen en zwakheden).
Zodat je daar rekening mee houdt (zonder daarvan uit te gaan voortaan), inbouwt, beseft dat onder bepaalde omstandigheden en gesteldheden schaduwkanten kúnnen worden gewekt, zowel bij anderen als bij jezelf.
Ondanks goede bedoelingen zul je zelf ook -helaas- jezelf en anderen onbedoeld en onbewust, niet expres, pijn toebrengen, in lastige posities brengen, hun "negatieve" emoties wekken, schaamte of zich schuldig laten voelen jegens jou, enz.
De meeste mensen, incl je ouders, familie, vrienden, relaties, jijzelf, hebben de beste intenties en het beste met jou voor.
Desondanks zijn er andere menselijke zwakheden die ongezond, schadelijk of slecht zijn, niet alleen in anderen, maar ook in jezelf.
Daarmee ís iemand/bén je (men) nog niet slecht, je hébt die gedachten/gevoelens/behoeften/instincten (óók): dat is je totaalplaatje.
Wát er in de fraaie/zonnige en minder fraaie/schaduwkant (verborgen) zit verschilt dus per persoon, maar in the end is dat alles menselijk.
Het is triest als iemand zoals zij totaal overheerst wordt door die schaduwkant en niet in staat is om in haar eigen "licht"/lichtheid te leven.
Misschien niet eens met jaren en jaren van therapie, omdat er eoa stoornis aan ten grondslag ligt.
Jij kunt niemand redden of helpen daarmee, dat is ieders eigen opgave om met zichzelf te leven/dealen. En het is jouw verantwoordelijkheid niet, jij hebt die voor jezelf (en wie/hoe jij bent voor je naasten/geliefden).
Dat is een les die ik ook te leren had, herkenbaar dus.
Jouw opgave nu is te (leren) om je eigen schaduwkanten te erkennen en te omarmen met mildheid, en ofwel te accepteren of te veranderen voor zover je daardoor beperkt wordt, last van en invloed op hebt.
Geurtz heeft naast het verhelderende "Verslaafd aan liefde" ook een boek geschreven over loslaten, ik vind het heldere inzichten geven over vooral jezelf en de mens (psyche, denken & voelen, behoeftes, intuitie, instinct enz) iha.
Misschien heb je er iets aan, kan het je weer "vlottrekken".
Succes iig, ik ken de impact van destructieve relaties, dat werkt nog een tijdje door en kan je veel van leren, oa over jezelf.
Nog een aanrader kan zijn: "Destructieve relaties op de schop" van Jan Storms.
Daarin oa waarom jij zelf gevoelig was voor zo'n wisselwerking, of er iig langer in bleef toen dat eenmaal duidelijk werd.
Jezelf in dit soort dingen verdiepen als je ermee geconfronteerd bent vergroot niet alleen je kennis (dus minder onwetend, minder te verrassen), maar ook je zelfkennis. Dat kan de rest van je leven van pas komen!
Vergeving in gedachten is mooi, maar vergeving met je hele wezen (die je ook zo voelt) is niet zomaar af te dwingen.
Zo ook met loslaten: mensen zeggen "laat het "gewoon" eens los, doe dit doe dat, zet "gewoon" hup een streep eronder, en denkt diegene: "maar hoé dan, hoe doe je dat?!"
Het is een soort van bewuste keuze om te wíllen vergeven en daarnaar te streven, en vervolgens is werkelijk vergeven een proces op zichzelf, en je bewuste mind heeft dat niet "gewoon" voor het zeggen dat iets maar over moet/hoort te zijn.
Misschien helpt het om je eigen blik op eea te veranderen.
Kun je je voorstellen dat die ex zelf ook niet "evil" wil zijn, maar zelf gevangen zit in haar eigen duistere schaduwkant?
Dat zij blijkbaar in aanleg en/of jeugd zelf zo gevormd/beschadigd is dat zij mentale, zelfs ziekelijke destructieve stoornissen heeft (ontwikkeld), die haar zo in beslag nemen dat ze anderen "meetrekt" die schaduw/destructie in, omdat zij niet in stáát is om haar zonnige, liefdevolle/ "goede" of lichte kant/vermogens en eigenschappen te voelen en in te kunnen zetten voor zichzelf, laat staan voor anderen?
Niet om medelijden te hoeven hebben oid, of te rechtvaardigen/ rationaliseren, maar zodat het "kwade opzet" er voor jou af is: kun je accepteren dat ze niet bewust en expres zo is (geworden), niet de bedoeling heeft (gehad) om jou en/of anderen kapot te willen maken, maar zij zichzelf en haar destructieve gedrag niet in de hand heeft en daardoor anderen emotionele schade berokkent of in die van haar meetrekt?
In die zin openen relaties/ regelmatige omgang met (en gevoelens en betrokken zijn bij) zo iemand ook je eigen schaduwkant (iedereen heeft die, en wat daarin zit verschilt van mens tot mens, daarin zit je "verzameling" eigen mindere eigenschappen en negatieve ervaringen, overtuigingen, eigen (zelf)destructieve overlevings- en copingmechanismen en "negatieve emoties" zoals haat, wraak, wrok, verwijt, verontwaardiging, intense woede/frustraties, onrecht, eigen onvermogens/ onkunde, afwijzingen en zelfafwijzing, spijt, wroeging, zelfveroordeling enz enz.
Na haar afwijzing en je je bezig hield met ongeloof en haar te veroordelen en verwijten wat ze jou heeft aangedaan ben je nu beland bij zelfveroordeling en zelfverwijt (hoe kon ik zo stom zijn, waarom zag ik dat niet eerder, zorgde ik niet voor mezelf, kwam ik niet voor mezelf op enz): waarom liet ik (uit naiviteit en goed vertrouwen en onwetendheid) me dat aandoen en langere tijd ook nog?!
Jezelf om je oren slaan met wat je nu weet dus en jezelf kwalijk nemen dat je dit niet eerder wist/ kon bedenken.
Zelfafwijzing en zelfveroordeling, spijt, enz behoren tot je eigen schaduwkant (ofwel je "negatieve geloof" over jezelf, zoals Jan Geurtz het noemt).
Het onderscheid maken in "goed" en "slecht" betekent al dat je jezelf verdeeld voelt: eerst kon je nog denken: "zij is de slechte en ik de goede (en slachtoffer van haar) in dit verhaal".
En nu strijd je met je eigen "slechte" reacties (op het gebeuren): met je eigen slachtofferrol die je niet wil (geen pardon en zelfmedelijden meer) en maakt dat hopelijk plaats voor zelfcompassie (en compassie voor haar, dat zij zo is, zo vastzit in haar eigen duistere wereld en eigen (en andermans) liefdeloze, angstige, ellendige leven vol afwijzing, verlating en verlaten worden, ervaringen dat mensen haar haten of woedend op haar worden, enz).
Inmiddels heb je nu te maken met de woede die dat opgewekt heeft en zich nu op jezelf richt: dubbele zelfafwijzing noemt Geurtz dat: jezelf verwijten en kwalijk nemen, stom (of erger) vinden dat je zo "slap" of zwak was en eea hebt laten gebeuren, of veel te lang, niet zag, jezelf aanrekende, de ander niet in een kwaad daglicht kon of wilde zien.
Die woede, en daaronder verdriet (misshien over je eigen onschuld en goedgelovigheid (dat iedereen in essentie een goed mens is en het goed bedoelt) die je daar bent kwijtgeraakt) zitten in je eigen schaduwkant.
Samen met je oude pijnen en boosheid, teleurstellingen en negatieve ervaringen (van tijdens het opgroeien en daarna, zeker als dat ouders en/of andere mensen zijn van wie je houdt en geacht worden/ werden van jou te houden).
Naast gerichte therapie (zoals EMDR idd, wat goede resultaten heeft als het gaat om de heftige lading afhalen van traumatische/heftige ervaringen en herinneringen) kan ik je aanraden om sommige boeken van Deepak Chopra en Jan Geurtz te lezen.
Ook al is het minder vaak, zolang zulke woedebuien met haar en/of jezelf veroordelende gedachten en emoties je nog "overvallen" en niet/lastig van je af kunt zetten, heb je iig jezelf nog niet vergeven en ben je niét in de fase van zelfcompassie (dat inhoudt: met alle liefde en mildheid naar jezelf en je "vorige, onwetende, naieve, onschuldige, goedbedoelende, goedgelovige, lieve, (te) aardige, helpende en reddende, zachte "ik" en deze op zich mooie eigenschappen/zijde/ jouw tot dan toe zo aangelegde en ontwikkelde overlevings- en copingstrategieen van jezelf" kunnen kijken).
Deepak zegt oa: de ander in jezelf zien of jezelf in de ander zien.
Erken dat je zelf (net als elk ander mens) ook een ego en je eigen mindere kanten en eigenschappen hebt: een eigen schaduwkant met (soms) negatieve gedachten/geloof over jezelf en wat je (niet) waard bent, (niet) goed (genoeg) voelt/vindt aan jezelf, afwijst of onderdrukt aan emoties (zoals deze woede bijv), en dat je dus zelf ook nooit zult bestaan uit 1 en al "goedheid zelve".
Je bent nu geconfronteerd geweest met je eigen diepste schaduwen en eigen reactiemechanismen (niet (tijdig) voor jezelf opkomen, je ogen sluiten voor dat jij en anderen niet uitsluitend "goed" zijn maar ook "slechte/ mindere/ minder ontwikkelde" kanten en eigenschappen heeft, er ook de nodige destructiviteit in jezelf huist, ook al uit die zich niet naar anderen, maar slaat die op jezelf terug (zelfdestructie, lijden, jezelf (nog) niet (geheel) kunnen "helen"/geruststellen/troosten, geen toegang krijgen tot je eigenliefde en (volop) liefdevolle en vergevingsgezinde gesteldheid/vermogens, zolang je nog in je oordelende en (zelf)veroordelende staat/ modus bent.
En dáár jezelf over (blijven) veroordelen of verwijten dat je dat (nog) niet kan of daar nog niet (aan toe) bent, hóudt je ook in die modus.
Pas als je zonder (zelf)oordeel naar die situatie kunt kijken en neutraal bij kunt voelen (en zelfs weer vol liefde en eigenliefde, vertrouwen in jezelf en anderen de wereld in blikt) heb je "echt" losgelaten.
En dan bedoel ik niet "blind vertrouwen" herstellen (= afgaan op een kinderlijk onschuldig, naief, onwetend soort vertrouwen in iedereens goedheid oid), maar met wat je nu wéét.
Dus niet voor altijd in het tegendeel veranderen naar "nooit meer iemand vertrouwen" als (blijvende) reactie, maar een realistischer en behoedzamer soort vertrouwen, dat mensen (incl jijzelf dus) ook een andere kant heeft, die soms pas later als je iemand langer en beter kent zich aandient (of bij eoa tegenslag als die schaduwmechanismen en minder fraaie eigenschappen/reacties) dus pas opduiken/getriggerd worden áls je in ruzies/manipulaties, verdriet, woede, frustraties, onmacht enz reageert vanuit (eigen) mechanismen (die dus ook bij jouzelf pas boven zijn gekomen dóór / in antwoord óp die "negatieve" gebeurtenissen).
Zolang een relatie en de dingen goed en naar wens gaan, heb je in de regel ook uitsluitend of vooral te maken met elkaars mooiere kanten.
Sommige relaties komen pas na 10, 20 of 30 jaar in aanraking met bepaalde druk of tegenslag, waardoor je jezelf of de ander niet meer "herkent" in diens reacties daarop of op elkaar, denk aan vechtscheidingen en haat/wraak/wrok na zovele jaren van liefde voor elkaar!
Dat is dan een onverwachte kant, ook al denk je elkaar door en door te kennen: hoe iemand is als je tegenover elkaar komt te staan kan 180 graden anders zijn, ook dan krijg je te maken met elkaars schaduwkanten/reacties/mechanismen.
(en dader-slachtofferdenken, wat je is aangedaan of hebt laten aandoen, angst voor verlies (van die partner en de liefde voor/van diegene, enz).
In elk geval houdt spijt (over je eigen eerdere gedrag), schuld en schuldgevoelens, schaamte (over je eigen gevoelens of emoties en gedachten), angst (dat je niet goed voor jezelf zult zorgen/opkomen in het vervolg bijv?) en zelfvertwijt en zelfafwijzing (van je eigen mechanismen en reacties op die gebeurtenissen) jou ook vast in die "modus".
Je kunt dan wel allerlei strategieen gaan volgen waardoor je jezelf wél eea waard vindt (eigenwaarde herstellen is je positieve geloof over jezelf laten overheersen over dat negatieve geloof, de zonnige kant laten "winnen" van de schaduwen), en dat is al heel wat (en waar therapieen vaak ook op mikken: tools om dat positieve geloof en in jezelf te hervinden).
Een stap verder is tzt weer eigenliefde en liefde voor/van anderen kunnen voelen.
Daar ligt die liefdevolle, milde, begripvolle, vergevingsgezinde kern, die jij nog steeds óók ergens in je hebt.
Dieper/voorbij de innerlijke criticus (ego, gekwetst ego, (zelf)veroordelend ego), waar "goed" en "fout/verkeerd/slecht" niet zo zwart-wit zijn, waar je genuanceerder denkt en voelt dan die indeling voor jezelf en anderen in goed en kwaad.
In die zin leidt begrip en inzicht niet tot rationaliseren of vergoelijken, maar hopelijk tot heldere blik mét erkenning van het "kwade" (dus niet ontkennen daarvan, maar accepteren dat jij/zij en iedereen "behept" is met minder fraaie en zelfs schadelijke kanten van (soms dezelfde) eigenschappen en zwakheden).
Zodat je daar rekening mee houdt (zonder daarvan uit te gaan voortaan), inbouwt, beseft dat onder bepaalde omstandigheden en gesteldheden schaduwkanten kúnnen worden gewekt, zowel bij anderen als bij jezelf.
Ondanks goede bedoelingen zul je zelf ook -helaas- jezelf en anderen onbedoeld en onbewust, niet expres, pijn toebrengen, in lastige posities brengen, hun "negatieve" emoties wekken, schaamte of zich schuldig laten voelen jegens jou, enz.
De meeste mensen, incl je ouders, familie, vrienden, relaties, jijzelf, hebben de beste intenties en het beste met jou voor.
Desondanks zijn er andere menselijke zwakheden die ongezond, schadelijk of slecht zijn, niet alleen in anderen, maar ook in jezelf.
Daarmee ís iemand/bén je (men) nog niet slecht, je hébt die gedachten/gevoelens/behoeften/instincten (óók): dat is je totaalplaatje.
Wát er in de fraaie/zonnige en minder fraaie/schaduwkant (verborgen) zit verschilt dus per persoon, maar in the end is dat alles menselijk.
Het is triest als iemand zoals zij totaal overheerst wordt door die schaduwkant en niet in staat is om in haar eigen "licht"/lichtheid te leven.
Misschien niet eens met jaren en jaren van therapie, omdat er eoa stoornis aan ten grondslag ligt.
Jij kunt niemand redden of helpen daarmee, dat is ieders eigen opgave om met zichzelf te leven/dealen. En het is jouw verantwoordelijkheid niet, jij hebt die voor jezelf (en wie/hoe jij bent voor je naasten/geliefden).
Dat is een les die ik ook te leren had, herkenbaar dus.
Jouw opgave nu is te (leren) om je eigen schaduwkanten te erkennen en te omarmen met mildheid, en ofwel te accepteren of te veranderen voor zover je daardoor beperkt wordt, last van en invloed op hebt.
Geurtz heeft naast het verhelderende "Verslaafd aan liefde" ook een boek geschreven over loslaten, ik vind het heldere inzichten geven over vooral jezelf en de mens (psyche, denken & voelen, behoeftes, intuitie, instinct enz) iha.
Misschien heb je er iets aan, kan het je weer "vlottrekken".
Succes iig, ik ken de impact van destructieve relaties, dat werkt nog een tijdje door en kan je veel van leren, oa over jezelf.
Nog een aanrader kan zijn: "Destructieve relaties op de schop" van Jan Storms.
Daarin oa waarom jij zelf gevoelig was voor zo'n wisselwerking, of er iig langer in bleef toen dat eenmaal duidelijk werd.
Jezelf in dit soort dingen verdiepen als je ermee geconfronteerd bent vergroot niet alleen je kennis (dus minder onwetend, minder te verrassen), maar ook je zelfkennis. Dat kan de rest van je leven van pas komen!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
woensdag 18 april 2018 om 14:13
Dit heb ik nog even gemist. Sorry!emmetje2 schreef: ↑18-04-2018 10:56Ik lees even mee en probeer de adviezen ook op me in te laten dalen.
Ik heb me jaren in de zeik laten nemen door een buurvrouw, ze deed zich zielig voor en ik wilde haar helpen. Ze heeft me gebruikt voor van alles en nog wat.
Ik heb het contact verbroken en zit nu ook met woede, woede naar haar toe maar vooral naar mijzelf dat ik zo naiief was.
Ik begrijp je heel goed TO, ik wil het ook helemaal los kunnen laten.
Ja, stom he, misschien is dit wel heel erg vergelijkbaar. Dat je, wanneer je het eenmaal inziet, zo lang in de "Grrrrr" emotie kan blijven hangen en je voor het hoofd kan slaan. "Waarom heb ik deze persoon zo op de blauwe ogen geloofd? Waarom heb ik zoveel van mijn goedheid aangewend voor zo'n ###!?". Ik begrijp wel dat je daarover boos bent. Het voelt ook erg oneerlijk. Diezelfde energie had je kunnen besteden aan iemand die het wel waard was en iemand die jou wel in jouw waarde zou laten. Helaas.
woensdag 18 april 2018 om 14:16
Misschien moet ik de boosheid ook maar gewoon uit het systeem krijgen. Misschien is dat nog een dingetje. Ik druk emoties vaak weg en dit topic is ook wel een beetje zo: Ik ervaar emotie en gelijk probeer ik ervan af te komen. Het is echt heel terecht dat ik boos ben. Maar goed, nu speculeer ik.
Suzy, bedankt voor je post. Beetje heel veel. Een kleine samenvatting was wel handig geweest
Maar ik hoop dat ik het allemaal in kan laten zinken. Misschien kom ik er op terug.
Suzy, bedankt voor je post. Beetje heel veel. Een kleine samenvatting was wel handig geweest
Maar ik hoop dat ik het allemaal in kan laten zinken. Misschien kom ik er op terug.
woensdag 18 april 2018 om 14:25
Ik vind het al fijn om te lezen dat ik niet de enige ben die ergens ingetuind is. Dat alleen al helpt me.S-Groot schreef: ↑18-04-2018 11:33Mijn ''spijtsituatie'' is anders, heeft niets met een relatie te maken (wel met een deel ''schuld'' van anderen) maar komt er ook op neer dat ik had gewild dat ik het anders (beter) aangepakt had. De schade van die situatie is heel groot (fysiek) en heeft nog dagelijks een flinke invloed op mijn leven (en dat zal ook zo blijven). Je kunt je vast voorstellen dat ik mezelf heel lang (heel erg) kwalijk heb genomen dat ik toen niet anders gehandeld heb, dat ik het zover heb laten komen. Ik heb, ondanks intensieve therapie (die veel geholpen heeft) en een nu fijn leven, jarenlang vreselijke nachtmerries gehad hierover. Ik begreep maar niet waarom het me (onbewust) zo bezig bleef houden, ik had het inmiddels toch geaccepteerd en verwerkt? Wat miste er dan nog?
Wat er miste was vergeving van mezelf en niet alleen acceptatie van de huidige situatie, maar ook acceptatie van hoe ik gehandeld heb. Dus ja, als ik zus of zo gedaan had dan was het misschien wel goed gegaan en had mijn leven er heel anders uitgezien, maar hoe pijnlijk ook: ik heb toen gehandeld naar mijn beste kunnen en mijn beste inzicht van dat moment. Nu zou ik het anders doen ja, met wat ik nu weet en dat ik dat toen niet wist vind ik heel erg jammer. Maar het is gegaan hoe het gegaan is en ik heb gedaan wat ik gedaan heb.
Ik heb mezelf dus vergeven voor het niet beter weten, voor het niet beter voor mezelf zorgen (naar mijn grenzen luisteren in plaats van er onmetelijk ver overheen denderen), voor wat ik gedaan en gelaten heb. En dat geeft enorm veel rust en ik gun anderen dat zij zichzelf dat ook kunnen geven.
Toch bleef het bij mij - ondanks het mezelf vergeven en de rust die dat gaf - nog wel knagen op momenten dat ik in aanraking kwam met bepaalde triggers. Nauwelijks nachtmerries meer, maar toch nog een sluimerende hunkering naar hoe het geweest had kunnen zijn, en dat deed nog steeds pijn. Een documentaire over iets totaal anders heeft mij geholpen om ook hier weer verder in te komen. In die docu werden bewoners van een bejaardenhuis geïnterviewd, één van die mensen was een vrouw van in de 90. Ik weet niet meer wat de vraag was, maar na het stellen van die eerste vraag kwam er bij die vrouw meteen een stortvloed van verdriet uit. Verdriet over hoe erg ze het vond dat ze nooit kinderen had gekregen/kunnen krijgen. Dat was het allerbelangrijkste van haar hele leven. Negentig jaar oud! Haar hele leven droeg ze dit zware lijden met zich mee, ook lang nadat het voor niemand mogelijk geweest zou zijn om op die leeftijd nog een kind te krijgen.
Dat heeft mij wel de ogen geopend. Wil ik op mijn 90ste nog steeds die pijnscheut voelen als er een trigger voorbij komt? Over iets wat decennia geleden al een uitgemaakte zaak was? NEE! Dat is nog vele malen erger dan het gebeuren zelf, hoe traumatisch en hoeveel gevolgen ook. Dus: ik heb besloten om er een streep onder te zetten. Het is klote dat het zo gelopen is maar dat is gebeurd en mezelf verder pijnigen is alleen maar verlengen van het lijden en dat is niet alleen zonde maar ook vreselijk onnodig.
Dus: haal lering uit het gebeurde en zet er vervolgens een streep onder.
___________________________________________________________________________
woensdag 18 april 2018 om 14:28
Precies. Het is zo moeilijk om jezelf vooral ook te vergeven. En de teleurstelling dat je dacht dat je een vriendschap had maar dat een luchtbel was.Martijn86 schreef: ↑18-04-2018 14:13Dit heb ik nog even gemist. Sorry!
Ja, stom he, misschien is dit wel heel erg vergelijkbaar. Dat je, wanneer je het eenmaal inziet, zo lang in de "Grrrrr" emotie kan blijven hangen en je voor het hoofd kan slaan. "Waarom heb ik deze persoon zo op de blauwe ogen geloofd? Waarom heb ik zoveel van mijn goedheid aangewend voor zo'n ###!?". Ik begrijp wel dat je daarover boos bent. Het voelt ook erg oneerlijk. Diezelfde energie had je kunnen besteden aan iemand die het wel waard was en iemand die jou wel in jouw waarde zou laten. Helaas.
woensdag 18 april 2018 om 14:47
S-Groot, jammer dat je door zoveel pijn hebt moeten gaan. Inspirerend wat je schrijft over die 90-jarige.
Geen van ons komt ongeschonden door het leven maar het is zo ontzettend zonde om in pijn te blijven hangen. Het is altijd mogelijk om opnieuw te beginnen, om het wel goed te hebben, om te hebben wat ons toen niet gegund werd door een ander, het is zo stom om te blijven hangen in wat een ander ons heeft aangedaan omdat we nu, nu diegene weg is, er van kunnen maken wat we allang hadden moeten hebben. Dat gun ik jou en dat gun ik die 90-jarige ook (had ze het maar eerder gedaan!). Ik ben zeker niet van plan om hier in te blijven hangen en elke keer dat ik mezelf, Martijn86, wegcijfer voor een ander en niet vergeef en niet een goede tijd gun is verloren tijd. Bovendien hebben anderen, anderen die het wel verdienen, minder aan mij. Jammer!
Geen van ons komt ongeschonden door het leven maar het is zo ontzettend zonde om in pijn te blijven hangen. Het is altijd mogelijk om opnieuw te beginnen, om het wel goed te hebben, om te hebben wat ons toen niet gegund werd door een ander, het is zo stom om te blijven hangen in wat een ander ons heeft aangedaan omdat we nu, nu diegene weg is, er van kunnen maken wat we allang hadden moeten hebben. Dat gun ik jou en dat gun ik die 90-jarige ook (had ze het maar eerder gedaan!). Ik ben zeker niet van plan om hier in te blijven hangen en elke keer dat ik mezelf, Martijn86, wegcijfer voor een ander en niet vergeef en niet een goede tijd gun is verloren tijd. Bovendien hebben anderen, anderen die het wel verdienen, minder aan mij. Jammer!
woensdag 18 april 2018 om 15:44
Misschien voel je je zo boos omdat je je realiseert hoe slecht jij je hebt laten behandelen.
En dat jij jezelf dat nooit meer wilt aandoen.
Je ont-wart jezelf van het misbruik en de misbruiker.
Na 6 jaar (pas).
https://www.exitnarcist.nl/gaslighting- ... bruik-top/
En dat jij jezelf dat nooit meer wilt aandoen.
Je ont-wart jezelf van het misbruik en de misbruiker.
Na 6 jaar (pas).
https://www.exitnarcist.nl/gaslighting- ... bruik-top/
woensdag 18 april 2018 om 16:17
En misschien moet jij jezelf niet zo boos en hard op je kop zitten omdat narcistische mensen nou eenmaal een neus hebben voor goedaardige en zorgzame mensen . Ze weten ze heel goed uit te zoeken, te manipuleren in een "volledig happy relatie" en vervolgens kapot te maken.Julia10 schreef: ↑18-04-2018 15:44Misschien voel je je zo boos omdat je je realiseert hoe slecht jij je hebt laten behandelen.
En dat jij jezelf dat nooit meer wilt aandoen.
Je ont-wart jezelf van het misbruik en de misbruiker.
Na 6 jaar (pas).
https://www.exitnarcist.nl/gaslighting- ... bruik-top/
Ik heb het helaas ook meegemaakt maar door meteen alle contact te verbreken en in te zien dat het absoluut geen liefde was, ben ik er heel snel van af gekomen.
Wel heeft het mij gewezen op beter voor mij zelf zorgen , in plaats van voor die ander .
https://www.exitnarcist.nl/narcisme-de- ... me-mensen/
woensdag 18 april 2018 om 17:58
Laat gaan. Hier op het forum zitten heel verl vrouwen die overtuigd zijn van hun eigen gelijk en desnoods de ander verwijten dat deze dat dan gewoon niet kunnen of willen zien en een gebrek aan zelfkennis hebben. Lees de reacties waar je wel wat mee kan en laat de rest van je afglijdenMartijn86 schreef: ↑18-04-2018 10:10sorry maar het wordt nu wel een beetje scherts dit. Een pagina eerder schreef ik al dat het allemaal te suggestief werd. Toch gaat het door. Vervolgens geef ik aan dat dit een doodlopende weg is en doe dat bewust heel duidelijk en nu lees je agressie? Dan doen je dus precies waar ik me aan erger: jullie lezen er iets teveel in dan er is. Ik begrijp wel dat dit lastig is want je wilt een beeld vormen achter een post maar ik ben echt geen agressief persoon (in geen enkele zin). Ik denk dat de mensen waarmee ik werk of vrienden ben hard zouden moeten lachen om dat beeld.
. Ik vind je vrij duidelijk hoor en je hebt al meermaals aangegeven dat de hoek waarin gezocht wordt niet klopt. Meer dan dat kun je niet doen.
woensdag 18 april 2018 om 18:49
Dit!Julia10 schreef: ↑18-04-2018 15:44Misschien voel je je zo boos omdat je je realiseert hoe slecht jij je hebt laten behandelen.
En dat jij jezelf dat nooit meer wilt aandoen.
Je ont-wart jezelf van het misbruik en de misbruiker.
Na 6 jaar (pas).
https://www.exitnarcist.nl/gaslighting- ... bruik-top/
Hier heb ik jaren over gedaan!
Het ontwarren van allerlei gebeurtenissen, leugens en waarom de ander zo slecht is geweest.
Diep van binnen wist ik gewoon dat ik niet gek was.
Het lag niet aan mij.
Wat wel aan mij lag is dat ik alles maar pikte juist omdat ik gewoon niet door had wat de ander deed Door leugens en bedrog niet de realiteit weten.
Mijn woede zit vooral in dat ik niet de ander kan uitkafferen simpel weg omdat ik ze niet meer zie.
Ze verstoppen zich.
Ik wil met terugwerkende kracht mijn grenzen stellen.
Laten weten dat ik nu weet wat ze me flikte en oja wat zou ik graag klappen uitdelen!
Het lijkt me de beste therapie ooit!
De zogenaamde wijste zijn en alles negeren ettert juist verder.
donderdag 19 april 2018 om 01:04
Dat geloof ik ook, die mensen hebben een radar voor goeiige mensen. Mensen die overal de goedheid in zien. Neemt niet weg dat ik mezelf achteraf wel voor mijn kop kan slaan. Hoe kon ik zo dom zijn.Julia10 schreef: ↑18-04-2018 16:17En misschien moet jij jezelf niet zo boos en hard op je kop zitten omdat narcistische mensen nou eenmaal een neus hebben voor goedaardige en zorgzame mensen . Ze weten ze heel goed uit te zoeken, te manipuleren in een "volledig happy relatie" en vervolgens kapot te maken.
Ik heb het helaas ook meegemaakt maar door meteen alle contact te verbreken en in te zien dat het absoluut geen liefde was, ben ik er heel snel van af gekomen.
Wel heeft het mij gewezen op beter voor mij zelf zorgen , in plaats van voor die ander .
https://www.exitnarcist.nl/narcisme-de- ... me-mensen/
donderdag 19 april 2018 om 01:05
Een knuffel voor jou.S-Groot schreef: ↑18-04-2018 11:33Mijn ''spijtsituatie'' is anders, heeft niets met een relatie te maken (wel met een deel ''schuld'' van anderen) maar komt er ook op neer dat ik had gewild dat ik het anders (beter) aangepakt had. De schade van die situatie is heel groot (fysiek) en heeft nog dagelijks een flinke invloed op mijn leven (en dat zal ook zo blijven). Je kunt je vast voorstellen dat ik mezelf heel lang (heel erg) kwalijk heb genomen dat ik toen niet anders gehandeld heb, dat ik het zover heb laten komen. Ik heb, ondanks intensieve therapie (die veel geholpen heeft) en een nu fijn leven, jarenlang vreselijke nachtmerries gehad hierover. Ik begreep maar niet waarom het me (onbewust) zo bezig bleef houden, ik had het inmiddels toch geaccepteerd en verwerkt? Wat miste er dan nog?
Wat er miste was vergeving van mezelf en niet alleen acceptatie van de huidige situatie, maar ook acceptatie van hoe ik gehandeld heb. Dus ja, als ik zus of zo gedaan had dan was het misschien wel goed gegaan en had mijn leven er heel anders uitgezien, maar hoe pijnlijk ook: ik heb toen gehandeld naar mijn beste kunnen en mijn beste inzicht van dat moment. Nu zou ik het anders doen ja, met wat ik nu weet en dat ik dat toen niet wist vind ik heel erg jammer. Maar het is gegaan hoe het gegaan is en ik heb gedaan wat ik gedaan heb.
Ik heb mezelf dus vergeven voor het niet beter weten, voor het niet beter voor mezelf zorgen (naar mijn grenzen luisteren in plaats van er onmetelijk ver overheen denderen), voor wat ik gedaan en gelaten heb. En dat geeft enorm veel rust en ik gun anderen dat zij zichzelf dat ook kunnen geven.
Toch bleef het bij mij - ondanks het mezelf vergeven en de rust die dat gaf - nog wel knagen op momenten dat ik in aanraking kwam met bepaalde triggers. Nauwelijks nachtmerries meer, maar toch nog een sluimerende hunkering naar hoe het geweest had kunnen zijn, en dat deed nog steeds pijn. Een documentaire over iets totaal anders heeft mij geholpen om ook hier weer verder in te komen. In die docu werden bewoners van een bejaardenhuis geïnterviewd, één van die mensen was een vrouw van in de 90. Ik weet niet meer wat de vraag was, maar na het stellen van die eerste vraag kwam er bij die vrouw meteen een stortvloed van verdriet uit. Verdriet over hoe erg ze het vond dat ze nooit kinderen had gekregen/kunnen krijgen. Dat was het allerbelangrijkste van haar hele leven. Negentig jaar oud! Haar hele leven droeg ze dit zware lijden met zich mee, ook lang nadat het voor niemand mogelijk geweest zou zijn om op die leeftijd nog een kind te krijgen.
Dat heeft mij wel de ogen geopend. Wil ik op mijn 90ste nog steeds die pijnscheut voelen als er een trigger voorbij komt? Over iets wat decennia geleden al een uitgemaakte zaak was? NEE! Dat is nog vele malen erger dan het gebeuren zelf, hoe traumatisch en hoeveel gevolgen ook. Dus: ik heb besloten om er een streep onder te zetten. Het is klote dat het zo gelopen is maar dat is gebeurd en mezelf verder pijnigen is alleen maar verlengen van het lijden en dat is niet alleen zonde maar ook vreselijk onnodig.
Dus: haal lering uit het gebeurde en zet er vervolgens een streep onder.
___________________________________________________________________________
donderdag 19 april 2018 om 01:09
Je hebt gelijk, in de praktijk maar het duurt bij mij nog wel even voor ik zover ben.Martijn86 schreef: ↑18-04-2018 14:47S-Groot, jammer dat je door zoveel pijn hebt moeten gaan. Inspirerend wat je schrijft over die 90-jarige.
Geen van ons komt ongeschonden door het leven maar het is zo ontzettend zonde om in pijn te blijven hangen. Het is altijd mogelijk om opnieuw te beginnen, om het wel goed te hebben, om te hebben wat ons toen niet gegund werd door een ander, het is zo stom om te blijven hangen in wat een ander ons heeft aangedaan omdat we nu, nu diegene weg is, er van kunnen maken wat we allang hadden moeten hebben. Dat gun ik jou en dat gun ik die 90-jarige ook (had ze het maar eerder gedaan!). Ik ben zeker niet van plan om hier in te blijven hangen en elke keer dat ik mezelf, Martijn86, wegcijfer voor een ander en niet vergeef en niet een goede tijd gun is verloren tijd. Bovendien hebben anderen, anderen die het wel verdienen, minder aan mij. Jammer!
donderdag 19 april 2018 om 01:19
Zo herkenbaar.keukenstoel schreef: ↑18-04-2018 18:49Dit!
Hier heb ik jaren over gedaan!
Het ontwarren van allerlei gebeurtenissen, leugens en waarom de ander zo slecht is geweest.
Diep van binnen wist ik gewoon dat ik niet gek was.
Het lag niet aan mij.
Wat wel aan mij lag is dat ik alles maar pikte juist omdat ik gewoon niet door had wat de ander deed Door leugens en bedrog niet de realiteit weten.
Mijn woede zit vooral in dat ik niet de ander kan uitkafferen simpel weg omdat ik ze niet meer zie.
Ze verstoppen zich.
Ik wil met terugwerkende kracht mijn grenzen stellen.
Laten weten dat ik nu weet wat ze me flikte en oja wat zou ik graag klappen uitdelen!
Het lijkt me de beste therapie ooit!
De zogenaamde wijste zijn en alles negeren ettert juist verder.
donderdag 19 april 2018 om 11:30
Dankje
.Dat lijkt me juist wel heel erg moeilijk. Ik ben blij dat ik er (letterlijk) afstand van heb kunnen nemen. Aan de andere kant kan de confrontatie (met je triggers) opzoeken ook heilzaam werken.
donderdag 19 april 2018 om 11:33
keukenstoel schreef: ↑18-04-2018 18:49Mijn woede zit vooral in dat ik niet de ander kan uitkafferen simpel weg omdat ik ze niet meer zie.
Ze verstoppen zich.
Ik wil met terugwerkende kracht mijn grenzen stellen.
Laten weten dat ik nu weet wat ze me flikte en oja wat zou ik graag klappen uitdelen!
Het lijkt me de beste therapie ooit!
De zogenaamde wijste zijn en alles negeren ettert juist verder.
Met terugwerkende kracht grenzen stellen kan niet (uiteraard), maar dat is nou ook precies waar het over gaat als ik het heb over accepteren en vergeven. Accepteren dat je het niet meer kunt veranderen, jezelf vergeven voor hoe je TOEN gehandeld hebt. Dat is ook loslaten van dat het anders had gekund, dat het met terugwerkende kracht nog anders zou kunnen gaan.
Dat heeft niets te maken met de wijste zijn en alles negeren. Het gaat helemaal niet om die ander (dus niet om wijzer te zijn dan die ander), het gaat om hoe je de woede zelf in stand houdt door nog steeds vast te houden aan dat je het over zou willen doen en het dan anders aan had willen pakken.
