Relaties
alle pijlers
Breken met ouders
dinsdag 16 juni 2020 om 22:50
Ik hoor graag jullie mening over het volgende:
Ik ben niet fijn opgegroeid en ik heb het hier erg moeilijk mee gehad.
Inmiddels ben ik 18 en ik ga verhuizen naar een plek ongeveer aan de andere kant van het land, ik woon al 2 jaar niet meer echt thuis maar was altijd nog wel van mijn ouders financieel afhankelijk, nu ik 18 ben, kan ik mezelf redden. Ik heb een baan en ben gewend om mijzelf te redden.
Ik zit er heel erg over na te denken om het contact met mijn ouders op dat moment dan ook volledig te verbreken.
Bij alle gebeurtenissen in mijn leven bedenk ik altijd hoe mijn ouders hier op zullen reageren en ben ik bang voor hun reactie.
Ik kwam laatst bij het woord narcistisch en ik moet zeggen dat ik hier veel vergelijkingen in zie.
Maar kan ik dit maken richting mijn ouders en vooral ook hun familie?
Voor de buitenwereld is er niks mis met de relatie met mijn ouders maar een aantal van mijn vrienden kennen de waarheid.
Ik weet dat het mijn ouders pijn zal doen maar ik weet ook dat voor mij beter is.
Mijn ouders hebben mij jaren gevoed en ook de afgelopen jaren financieel ondersteunt.
Ze zullen vragen krijgen van familie, waarom ik geen contact meer met ze heb.
Ik heb een goede relatie met mijn Oma maar ik weet dat ik daar ook niet meer zal kunnen komen als ik het contact echt wil verbreken.
Ik zal dus veel mensen pijn doen en het hier zelf ook vast even lastig mee hebben maar ik weet dat het voor mijn eigen gezondheid de juiste keuze is.
Is het egoïstisch om zo alleen te denken aan wat goed is voor mijzelf?
Ik heb op dit moment de mogelijkheid om volledig uit hun leven te verdwijnen, een fijne gedachte voor mij en ik heb de steun van vriendinnen.
Ik wil er verder liever niet te ver op in gaan, ik wil niet dat iemand mij herkent.
Ik ben niet fijn opgegroeid en ik heb het hier erg moeilijk mee gehad.
Inmiddels ben ik 18 en ik ga verhuizen naar een plek ongeveer aan de andere kant van het land, ik woon al 2 jaar niet meer echt thuis maar was altijd nog wel van mijn ouders financieel afhankelijk, nu ik 18 ben, kan ik mezelf redden. Ik heb een baan en ben gewend om mijzelf te redden.
Ik zit er heel erg over na te denken om het contact met mijn ouders op dat moment dan ook volledig te verbreken.
Bij alle gebeurtenissen in mijn leven bedenk ik altijd hoe mijn ouders hier op zullen reageren en ben ik bang voor hun reactie.
Ik kwam laatst bij het woord narcistisch en ik moet zeggen dat ik hier veel vergelijkingen in zie.
Maar kan ik dit maken richting mijn ouders en vooral ook hun familie?
Voor de buitenwereld is er niks mis met de relatie met mijn ouders maar een aantal van mijn vrienden kennen de waarheid.
Ik weet dat het mijn ouders pijn zal doen maar ik weet ook dat voor mij beter is.
Mijn ouders hebben mij jaren gevoed en ook de afgelopen jaren financieel ondersteunt.
Ze zullen vragen krijgen van familie, waarom ik geen contact meer met ze heb.
Ik heb een goede relatie met mijn Oma maar ik weet dat ik daar ook niet meer zal kunnen komen als ik het contact echt wil verbreken.
Ik zal dus veel mensen pijn doen en het hier zelf ook vast even lastig mee hebben maar ik weet dat het voor mijn eigen gezondheid de juiste keuze is.
Is het egoïstisch om zo alleen te denken aan wat goed is voor mijzelf?
Ik heb op dit moment de mogelijkheid om volledig uit hun leven te verdwijnen, een fijne gedachte voor mij en ik heb de steun van vriendinnen.
Ik wil er verder liever niet te ver op in gaan, ik wil niet dat iemand mij herkent.
woensdag 17 juni 2020 om 13:25
Het vervelende is dat als je contact houdt dat het een etterende wond blijft. Ook al heb ik mijn jeugd (denk ik) een plek gegeven, het kwetsen gaat door. En ondanks dat ik de hoop heb opgegeven dat het ooit nog goed gaat komen, blijft dat een soort van opdracht die in je nek hijgt. Vooral door druk van anderen trouwens, ikzelf vind niet dat je als kind degene bent die het goed moet maken. Vergeven is in mijn ogen zeggen dat het okay was. En het was en is niet okay. Je kan ook afsluiten en verdergaan zonder te vergeven.Koffiehagedis schreef: ↑17-06-2020 11:53Vergeven is een mooi iets Hijdie, maar niet iets dat iemand per definitie op ieder gegeven moment kan. Het is vaak ook iets waar je aan toe moet zijn, nádat je gerouwd hebt en de boosheid en het verdriet voldoende ruimte heeft gehad. Ik vind je dwingend in je (ongetwijfeld goedbedoelde) reactie en weinig oog hebben voor hoe dit proces per individu verschilt.
Een ouder is een poos terug overleden, dat voelde als een opluchting. Wat dat betreft kan ik goed begrijpen dat mensen wel breken met hun ouders.
Maar in geval van TO ken ik de situatie niet en zou ik het even aanzien. Verhuizen is heftig genoeg en mijn ouders stonden nooit zomaar voor de deur. Ik heb bij vrienden meegemaakt dat er inderdaad met meer afstand en tijd toch ineens gesprekken met hun ouders mogelijk waren.
woensdag 17 juni 2020 om 13:36
En dank, het is is fijn dat je dit rechtzet. Dat je je het niet kan voorstellen dat ouders niet van hun kinderen houden, wil niet zeggen dat het niet bestaat. En door te doen alsof ouders het uit liefde doen, zeg je eigenlijk: het valt allemaal wel mee, want het was goed bedoeld. Maar het valt niet mee.Koffiehagedis schreef: ↑17-06-2020 11:53Ik vind dit erg ongenuanceerd, onprettig gebiedend, en het is simpelweg niet altijd waar. Niet alle ouders houden van hun kinderen, helaas. En soms wordt er echt geweten dat gedrag pijn doet en wordt er alsnog voor gekozen. Stellen dat ouders altijd wel van hun kinderen houden en je hun gedrag anders moet zien is flink respectloos en kwetsend als je nauwelijks op de hoogte bent van andermans situatie en leven.
woensdag 17 juni 2020 om 13:49
PassingThrough schreef: ↑17-06-2020 13:06Waarom helemaal verbreken? Je kunt ook kijken hoe het gaat als je aan de andere kant van het land woont. Je bent financieel onafhankelijk, en hebt een eigen woning & leven.
Na het overlijden van mijn vader is het contact met onze moeder erg moeizaam. Wel hebben wij als gezin nog meerdere malen gesprekken gevoerd (ook met een gezinstherapeut). Ik woon al veel langer op mijzelf. Wel merk ik dat het contact vanzelf verwaterd. Ik heb echt minimaal contact met haar, en dat bevalt goed! Geen gezeur, en ik kom wanneer het verwacht wordt (met kerst/nieuwjaar en de verjaardag) Ik nodig haar altijd uit, en ze weet dat de deur altijd open staat. Helaas is ze in al die jaren nog maar een keer of 2 (buiten de verjaardag, als ze al kwam) geweest.
Inmiddels wonen wij meer dan een half jaar in ons nieuwe huis, en tot op heden is ze maar 1x wezen kijken toen wij de sleutel net hadden (op aandringen van mijn zus)
Zolang zij geen interesse in mij toont, zal ik mij ook niet verder interesseren voor haar. Daar is uiteraard een heel geschiedenis aan vooraf gegaan. Maar doe vooral waar jij je zelf goed bij voelt, wat een ander daar van vindt....daar moet je je niets van aantrekken.
Mijn moeder kan ook heel melodramatisch richting anderen vertellen over hoe haar kinderen haar nieuwe vriend en het geluk niet gunnen, maar het echte verhaal kennen ze niet.
Sta in je eigen kracht!
Hier een beetje hetzelfde alleen heeft mijn moeder het contact met mij verbroken.
Ondertussen besef ik heel goed dat familiebanden niks voorstellen. Ik had nooit verwacht dat mijn beste vrienden ooit mijn nieuwe familie zouden worden. Maar er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan mijn moeder denk
woensdag 17 juni 2020 om 18:01
Hier ben ik het helemaal mee eens.Maud*de*Braose schreef: ↑17-06-2020 06:49Als je zover weg gaat wonen is het heel makkelijk om afstand te nemen van je ouders. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal. Je zult zien dat alleen al die afstand je goed zal doen. Ook het opbouwen van een eigen leven, zonder financieel afhankelijk te zijn, als volwassen vrouw zal ervoor zorgen dat je afstand neemt. Dat is een normaal proces.
Het zal ook makkelijk zijn om zelf te bepalen of en wanneer je ze nog ziet.
Ik weet natuurlijk niet hoe jullie relatie is en wat er is voorgevallen, maar misschien kun je het eerst eens een tijdje aanzien? Kijken hoe je je voelt als je een tijdje daar woont en inderdaad die afstand hebt? Want breken met je ouders is een grote stap, zeker als het betekent dat je ook gelijk het contact met de rest van de familie verliest.
If none of us is prepared to die for freedom, then all of us will die under tyranny.
woensdag 17 juni 2020 om 18:13
Nou, dat is helaas niet waar. Niet elke ouder houdt van zijn kind, dat geloof ik echt niet. En anders weten ze totaal niet wat houden van inhoud.hijdie schreef: ↑17-06-2020 11:16@ luistervink.
Jij zegt dat het vergeven bullshit is. Kijk eens naar de boosheid die jij nog voelt.
Als je iemand iets vergeeft houdt dat in dat je ze niet kwalijk neemt wat ze hebben gedaan. Dan komt er vanzelf ook rust in jou. De ouders hebben hun fouten gemaakt, met opzet of niet. Veroordeel ze daar hun hele leven niet voor. Ze houden ook van je; met al hun dom gedrag en eigengereidheid. Je hoeft ze niet opeens aardig te vinden of toe te laten in jouw leven. Probeer hun stupide gedrag anders te zien, ze wisten/weten niet beter.
Vergeef ze dat.
En Als je iemand iets vergeeft houdt dat in dat je ze niet kwalijk neemt wat ze hebben gedaan. Dan komt er vanzelf ook rust in jou. Ik weet niet hoor, verwar je vergeven niet met de situatie accepteren zoals hij is?
Dingen zijn nu eenmaal gebeurd en dát heb je accepteren. Maar dat betekent niet dat je iemand niet meer kwalijk mag nemen dat diegene fout gedrag heeft vertoond. Als iemand mij slaat, kan ik op een gegeven moment heus accepteren dat ik geslagen ben (als in de boosheid zal deels zakken), maar dat betekent niet dat ik het die ander niet blijf aanrekenen dat diegene mij geslagen heeft. Zal ik het elk moment ter sprake brengen? Nee, maar het beinvloed wel mijn mening en mijn gedrag naar diegene.
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
woensdag 17 juni 2020 om 22:04
Of je breekt met je ouders is iets wat enkel jijzelf kan bepalen. Je hoeft je niet te verantwoorden naar anderen of schuldig te voelen als je besluit het contact te verbreken. Ik heb een tijdje terug het boek "Breken met je ouders" gelezen en kan dat erg aanraden aan mensen die twijfelen om te breken met hun ouders (of andere gezinsleden). Er staan veel verhalen in geschreven van mensen die om allerlei redenen de band met een ouder of beide ouders hebben verbroken, oa vanwege narcisme, lichamelijke of geestelijke mishandeling, seksueel misbruik, verwaarlozing, verstandelijke beperking of vele andere beschadigende redenen. Er staat in hoe je het contact kan verbreken en wat de gevolgen daarvan zouden kunnen zijn. Soms kan het verbreken van de band met ouders meer stress opleveren dan het beperken van het contact tot een minimum. Je kan bang zijn om elkaar op straat tegen te komen of het geeft stress op verjaardagen, bruiloften en begrafenissen. Het kost veel energie om elkaar te ontlopen. Soms is contact met ouders minder stressvol als je het beperkt tot minimaal contact, en dat je het contact hebt op jouw voorwaarden: alleen als jij zin hebt om met ze af te spreken, en maximaal een x aantal uur per keer. Ver weg wonen geeft ook al meer rust omdat ze dan niet zo makkelijk langs kunnen komen. Maar jij bent degene die kan bepalen of je breekt met je ouders, niemand anders. Ik zie niet in waarom je geen contact meer met je oma zou kunnen hebben mocht je besluiten het contact te verbreken. Als jullie band onderling goed is dan kan deze toch blijven bestaan? Zou jouw oma het contact met jou verbreken of zou ze begrip kunnen opbrengen voor jouw keuze?
woensdag 17 juni 2020 om 23:16
Je hoeft nu niet definitief te breken, maar ga verhuizen en kijk hoe dat gaat. Houd het contact minimaal, zeg dat het goed gaat, maar vertel ze weinig of geen persoonlijke zaken. Stel grenzen voor jezelf en houd je eraan. Als het niet werkt voor jou kun je altijd nog breken. Laat je niet wijsmaken dat je jong bent en erop terug zal komen. Het kan dat jouw gevoel over je ouders niet zal veranderen met de jaren.
anoniem_385505 wijzigde dit bericht op 21-06-2020 19:20
56.30% gewijzigd
zondag 21 juni 2020 om 10:36
Bedankt voor alle reacties. Sorry heeft even geduurd voordat ik weer online was.
Ik hoop inderdaad ook dat na de verhuizing het contact gewoon verwaterd. Mijn nieuwe adres zullen mijn ouders niet krijgen, ze houden mij graag aan het lijntje en ik ben bang dat ze dan gewoon op een dag voor mijn deur staan.
Maar ik woon al 2 jaar niet meer thuis en niet in dezelfde provincie alleen in het weekend was ik af en toe thuis om een wasje te draaien of spullen/brieven op te halen, dit was dan ook puur verplichting om er zeker van te zijn dat mijn ouders de huur van mijn kamer zouden blijven betalen.
Ik vind het een fijn idee dat veel mensen denken dat het financieel ondersteunen een plicht van mijn ouders was en dat ik me hier dus niet schuldig over hoef te voelen.
Ik woon nu al 3 maanden echt niet meer thuis en een flink stuk bij mijn ouders vandaan, over een paar weken helemaal naar de andere kant.
Ik ben christelijk en ik las laatst een gebed over vergeven, dit heeft mij aan het denken gezet en hoewel ik ze graag zou vergeven(nee ik vind vergeven niet hetzelfde als zeggen dat het oke is/was) denk ik niet dat ik dit kan. Ik hoop dat die dag ooit komt. Ik geloof ook niet dat elke ouder van zijn kind houd en ik vraag mij af of mijn moeder weet wat houden van inhoud.
En ja, naar de buitenwereld is altijd mooi weer gespeeld. Hoewel ik vroeger heel vaak bij vriendinnetjes over de vloer kwam en zij bijna nooit bij mij is daar volgens mij nooit vragend naar gekeken.
Contact met vrienden kan natuurlijk ook verwateren maar de vrienden die ik nu nog heb zijn mijn familie, zij zijn degene die mij hebben opgevangen en hun huis voor mij open hebben gesteld.
Ik ga het proberen, verhuizen en minimaal contact. Ik hoop dat ik hierin mijn rust kan vinden en kan leren mij niks aan te trekken van de mening van mijn ouders.
Ik hoop inderdaad ook dat na de verhuizing het contact gewoon verwaterd. Mijn nieuwe adres zullen mijn ouders niet krijgen, ze houden mij graag aan het lijntje en ik ben bang dat ze dan gewoon op een dag voor mijn deur staan.
Maar ik woon al 2 jaar niet meer thuis en niet in dezelfde provincie alleen in het weekend was ik af en toe thuis om een wasje te draaien of spullen/brieven op te halen, dit was dan ook puur verplichting om er zeker van te zijn dat mijn ouders de huur van mijn kamer zouden blijven betalen.
Ik vind het een fijn idee dat veel mensen denken dat het financieel ondersteunen een plicht van mijn ouders was en dat ik me hier dus niet schuldig over hoef te voelen.
Ik woon nu al 3 maanden echt niet meer thuis en een flink stuk bij mijn ouders vandaan, over een paar weken helemaal naar de andere kant.
Ik ben christelijk en ik las laatst een gebed over vergeven, dit heeft mij aan het denken gezet en hoewel ik ze graag zou vergeven(nee ik vind vergeven niet hetzelfde als zeggen dat het oke is/was) denk ik niet dat ik dit kan. Ik hoop dat die dag ooit komt. Ik geloof ook niet dat elke ouder van zijn kind houd en ik vraag mij af of mijn moeder weet wat houden van inhoud.
En ja, naar de buitenwereld is altijd mooi weer gespeeld. Hoewel ik vroeger heel vaak bij vriendinnetjes over de vloer kwam en zij bijna nooit bij mij is daar volgens mij nooit vragend naar gekeken.
Contact met vrienden kan natuurlijk ook verwateren maar de vrienden die ik nu nog heb zijn mijn familie, zij zijn degene die mij hebben opgevangen en hun huis voor mij open hebben gesteld.
Ik ga het proberen, verhuizen en minimaal contact. Ik hoop dat ik hierin mijn rust kan vinden en kan leren mij niks aan te trekken van de mening van mijn ouders.
zondag 21 juni 2020 om 17:41
lieve-1 schreef: ↑21-06-2020 10:36Bedankt voor alle reacties. Sorry heeft even geduurd voordat ik weer online was.
Ik hoop inderdaad ook dat na de verhuizing het contact gewoon verwaterd. Mijn nieuwe adres zullen mijn ouders niet krijgen, ze houden mij graag aan het lijntje en ik ben bang dat ze dan gewoon op een dag voor mijn deur staan.
Dan moet je dit inderdaad niet doen. Je bent aan het opbouwen, dat zal moeilijk genoeg zijn. Ik begrijp uit je bericht dat je heel veel meegemaakt hebt.
Maar ik woon al 2 jaar niet meer thuis en niet in dezelfde provincie alleen in het weekend was ik af en toe thuis om een wasje te draaien of spullen/brieven op te halen, dit was dan ook puur verplichting om er zeker van te zijn dat mijn ouders de huur van mijn kamer zouden blijven betalen.
Ik vind het een fijn idee dat veel mensen denken dat het financieel ondersteunen een plicht van mijn ouders was en dat ik me hier dus niet schuldig over hoef te voelen.
Je ouders hebben voor jou gekozen, je hoeft je zeker niet schuldig te voelen.
Ik woon nu al 3 maanden echt niet meer thuis en een flink stuk bij mijn ouders vandaan, over een paar weken helemaal naar de andere kant.
Ik ben christelijk en ik las laatst een gebed over vergeven, dit heeft mij aan het denken gezet en hoewel ik ze graag zou vergeven(nee ik vind vergeven niet hetzelfde als zeggen dat het oke is/was) denk ik niet dat ik dit kan. Ik hoop dat die dag ooit komt. Ik geloof ook niet dat elke ouder van zijn kind houd en ik vraag mij af of mijn moeder weet wat houden van inhoud.
Inderdaad, niet alle ouders (kunnen) houden van hun kinderen. Al zijn er mensen die denken dat dit wel zo is. Maar die mensen hebben niet ervaren wat jij ervaren hebt.
Vergeven is ontzettend moeilijk, en ouders staan in principe het dichtst bij je, zij zullen je het diepst kunnen kwetsen. Dan is vergeven nog niet zo makkelijk. Ik zou dit parkeren voor later. Ga eerst maar je leven proberen op te bouwen en steek daar je energie in. Het is op zich zo dat als je vergeeft, het je een bepaalde rust geeft. Maar je moet dat kunnen, alles komt op zijn eigen tijd.
En ja, naar de buitenwereld is altijd mooi weer gespeeld. Hoewel ik vroeger heel vaak bij vriendinnetjes over de vloer kwam en zij bijna nooit bij mij is daar volgens mij nooit vragend naar gekeken.
Contact met vrienden kan natuurlijk ook verwateren maar de vrienden die ik nu nog heb zijn mijn familie, zij zijn degene die mij hebben opgevangen en hun huis voor mij open hebben gesteld.
Ik ga het proberen, verhuizen en minimaal contact. Ik hoop dat ik hierin mijn rust kan vinden en kan leren mij niks aan te trekken van de mening van mijn ouders.
Wat fijn dat je zulke lieve vrienden hebt ontmoet.
Dat niets aantrekken van ouders, en is iets heel moeilijks. Ik ben zelf al een stuk ouder, maar het kost mij nog steeds de nodige moeite. Val jezelf niet te hard, wees lief voor je zelf.
En als je vast dreigt te lopen, zoek hulp. Ga met iemand praten. Je hoeft het niet alleen te doen.
