Relaties
alle pijlers
Claimgedrag vriend
vrijdag 31 mei 2019 om 16:36
Beste lezers,
Mijn vriend vertoont claimend gedrag. Hij wil graag alles samen doen en zoveel mogelijk samen zijn en is teleurgesteld als dat een keer niet kan. Hij wil graag dingen ondernemen, maar niet alleen en het liefst met mij. Als ik een keer niet mee wil is hij teleurgesteld en hangt er een vervelende sfeer. Hij appt de hele dag door en verwacht ook antwoord. Wanneer hij zelf een afspraak heeft of meerdere dagen weggaat met anderen (bijvoorbeeld in werk- of sportvereniging verband) is er geen probleem. Wanneer ik een dagje of een paar dagen alleen thuis wil zijn vindt hij dat moeilijk en voelt hij zich afgewezen. Als ik een afspraak heb, bijvoorbeeld met vriendinnen vindt hij dat okay, maar hij houdt wel contact door te appen.
Ik hou erg veel rekening met zijn wensen en behoeften. Ga daarin soms mijn eigen grenzen over. Toch is het nooit genoeg en krijgt hij na verloop van tijd last van de angst dat het met onze relatie niet goed gaat. Het probleem is nu dat ik dit geen gezond gedrag vind en dat ik mij niet altijd gezien voel in mijn behoeftes en wat ik investeer in onze relatie. Ik heb hierover gepraat maar hij lijkt het niet te (willen) begrijpen of verkeerd te begrijpen. Therapie heeft hij gehad maar heeft niet geholpen. Nieuwe therapie wil hij niet.
Ondertussen ben ik best wel moe. Ik ben bekend met het fenomeen hechtingsproblematiek en ik probeer zijn gedrag altijd in dit licht te zien. Dat lukt me vaak, maar niet altijd. Soms wordt ik ook weleens gewoon boos en ben ik moe van het begrip tonen. Hij is ook bekend met de theorieën achter deze problematiek maar hij gebruikt die kennis niet om niet naar zichzelf te kijken, maar om mij er op te wijzen dat ik vluchtgedrag vertoon als ik een keer boos word, zodat hij weer angstig wordt. Ik vertoon naar mijn mening helemaal geen vluchtgedrag, integendeel. We hebben een lat-relatie van 6 jaar en door omstandigheden is hij nu bijna dagelijks bij mij. We zijn eind 40. Ik wil de relatie niet uitmaken omdat wij het verder heel goed hebben samen. Ik ben op zoek naar praktische tips hoe ik mijn grenzen kan afbakenen en bewaken op een vriendelijke, standvastige manier zonder hem angstig te maken, in de hoop dat hij zich uiteindelijk veilig leert voelen.
Groetjes, Francien
Mijn vriend vertoont claimend gedrag. Hij wil graag alles samen doen en zoveel mogelijk samen zijn en is teleurgesteld als dat een keer niet kan. Hij wil graag dingen ondernemen, maar niet alleen en het liefst met mij. Als ik een keer niet mee wil is hij teleurgesteld en hangt er een vervelende sfeer. Hij appt de hele dag door en verwacht ook antwoord. Wanneer hij zelf een afspraak heeft of meerdere dagen weggaat met anderen (bijvoorbeeld in werk- of sportvereniging verband) is er geen probleem. Wanneer ik een dagje of een paar dagen alleen thuis wil zijn vindt hij dat moeilijk en voelt hij zich afgewezen. Als ik een afspraak heb, bijvoorbeeld met vriendinnen vindt hij dat okay, maar hij houdt wel contact door te appen.
Ik hou erg veel rekening met zijn wensen en behoeften. Ga daarin soms mijn eigen grenzen over. Toch is het nooit genoeg en krijgt hij na verloop van tijd last van de angst dat het met onze relatie niet goed gaat. Het probleem is nu dat ik dit geen gezond gedrag vind en dat ik mij niet altijd gezien voel in mijn behoeftes en wat ik investeer in onze relatie. Ik heb hierover gepraat maar hij lijkt het niet te (willen) begrijpen of verkeerd te begrijpen. Therapie heeft hij gehad maar heeft niet geholpen. Nieuwe therapie wil hij niet.
Ondertussen ben ik best wel moe. Ik ben bekend met het fenomeen hechtingsproblematiek en ik probeer zijn gedrag altijd in dit licht te zien. Dat lukt me vaak, maar niet altijd. Soms wordt ik ook weleens gewoon boos en ben ik moe van het begrip tonen. Hij is ook bekend met de theorieën achter deze problematiek maar hij gebruikt die kennis niet om niet naar zichzelf te kijken, maar om mij er op te wijzen dat ik vluchtgedrag vertoon als ik een keer boos word, zodat hij weer angstig wordt. Ik vertoon naar mijn mening helemaal geen vluchtgedrag, integendeel. We hebben een lat-relatie van 6 jaar en door omstandigheden is hij nu bijna dagelijks bij mij. We zijn eind 40. Ik wil de relatie niet uitmaken omdat wij het verder heel goed hebben samen. Ik ben op zoek naar praktische tips hoe ik mijn grenzen kan afbakenen en bewaken op een vriendelijke, standvastige manier zonder hem angstig te maken, in de hoop dat hij zich uiteindelijk veilig leert voelen.
Groetjes, Francien
vrijdag 31 mei 2019 om 17:11
Gewoon stoppen daarmee. Ik zou nog 1x er een gesprek aanwijden en daarna niet meer op alles reageren en duidelijk je eigen plannen maken. Stuur hem terug naar zijn eigen huis, ga weer echt latten.
En nee is nee. Zet desnoods je telefoon uit.
Blijft hij drammen en drama maken. Dump hem.
En nee is nee. Zet desnoods je telefoon uit.
Blijft hij drammen en drama maken. Dump hem.
anoniem_370013 wijzigde dit bericht op 31-05-2019 17:12
11.75% gewijzigd
vrijdag 31 mei 2019 om 17:13
Je kunt iemand anders niet veranderen, zeker niet iemand van eind 40.
Je kunt je reactie veranderen en misschien zo een andere dynamiek starten, maar dat heb je vast al wel eens geprobeerd.
Als dit geen reden is om de relatie te verbreken, dan rest weinig anders dan te accepteren. Zet je telefoon uit als je rust wilt en accepteer dat dat de komende periode tot ruzie zal leiden.
Hij wil niet in therapie, gedraag je dus niet als zijn therapeut maar als zijn partner.
Dus gewoon boos zijn en je niet laten vertellen dat je “ vluchtgedrag” vertoont en hem angstig maakt. War je ook doet, jij zal zijn angst nooit volledig kunnen wegnemen, want jij bent niet de oorzaak.
Je kunt je reactie veranderen en misschien zo een andere dynamiek starten, maar dat heb je vast al wel eens geprobeerd.
Als dit geen reden is om de relatie te verbreken, dan rest weinig anders dan te accepteren. Zet je telefoon uit als je rust wilt en accepteer dat dat de komende periode tot ruzie zal leiden.
Hij wil niet in therapie, gedraag je dus niet als zijn therapeut maar als zijn partner.
Dus gewoon boos zijn en je niet laten vertellen dat je “ vluchtgedrag” vertoont en hem angstig maakt. War je ook doet, jij zal zijn angst nooit volledig kunnen wegnemen, want jij bent niet de oorzaak.
anoniem_64cd0dc304e83 wijzigde dit bericht op 31-05-2019 17:16
17.94% gewijzigd
vrijdag 31 mei 2019 om 17:15
Dit. Je hebt het al veel te ver laten komen, tijd om dat weer wat terug te schroeven.Lucifer2018 schreef: ↑31-05-2019 17:11Gewoon stoppen daarmee. Ik zou nog 1x er een gesprek aanwijden en daarna niet meer op alles reageren en duidelijk je eigen plannen maken. Stuur hem terug naar zijn eigen huis, ga weer echt latten.
En nee is nee. Zet desnoods je telefoon uit.
Blijft hij drammen en drama maken. Dump hem.
Opmerkingen over jouw zogenaamde vluchtgedrag zou ik meteen afkappen.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
vrijdag 31 mei 2019 om 17:16
Je kunt niet anders reageren om hem zijn angsten te besparen want juist dan ga jij je grens over. Enige wat je kunt doen is telefoon uit als je even weg bent met vriendinnen, aangeven dat je niet nonstop antwoord geeft. Hij is de eigenaar van zijn eigen emoties en alleen hij kan deze veranderen, als hij dat wil. Klinkt niet alsof hij dit wil in wat jij schrijft...
vrijdag 31 mei 2019 om 17:22
Je zoekt de verkeerde oplossing. Sommige zaken zijn heel simpel. Iemand die jou niet los durft te laten, is iemand die jou gevangen houdt. En iemand die jou gevangen houdt, daar moet je logischerwijs van vluchten.
Als je die vluchtreflex niet hebt, dan heb je last van Stockholmsyndroom in de liefde. Dan kies je zelf voor de gevangenschap.
Kom op zeg, ga je nou werkelijk de honderdmiljoenste vrouw worden die denkt dat ze de stoornis van haar man wel kan veranderen door de oplossing in haar eigen gedrag te zoeken? ZIJN probleem kan JIJ niet oplossen, de enige keuze die jij kunt maken is of je wel of niet het lijdend voorwerp van zijn probleemgedrag wil zijn.
Denken dat jij de oplossing van zijn probleem kan zijn is zelfdestructieve hoogmoedswaanzin.
Als je die vluchtreflex niet hebt, dan heb je last van Stockholmsyndroom in de liefde. Dan kies je zelf voor de gevangenschap.
Kom op zeg, ga je nou werkelijk de honderdmiljoenste vrouw worden die denkt dat ze de stoornis van haar man wel kan veranderen door de oplossing in haar eigen gedrag te zoeken? ZIJN probleem kan JIJ niet oplossen, de enige keuze die jij kunt maken is of je wel of niet het lijdend voorwerp van zijn probleemgedrag wil zijn.
Denken dat jij de oplossing van zijn probleem kan zijn is zelfdestructieve hoogmoedswaanzin.
vrijdag 31 mei 2019 om 17:24
Het komt ongeveer 2 keer per jaar tot een echte flinke ruzie hierover. Meestal als ik mijn grens heel duidelijk aangeef en daar niet van afwijk. De rest van de tijd is het rustig en hebben we het leuk.
Het is de laatste tijd in die zin erger geworden dat ik me verstikt voel doordat zijn gedrag nu meer opvalt omdat we elkaar bijna iedere dag zien.
Ik vind ook dat hij eigenaar moet zijn van zijn emoties, maar hij maakt mij tot eigenaar door mij als “dader” voor te stellen.
Het is de laatste tijd in die zin erger geworden dat ik me verstikt voel doordat zijn gedrag nu meer opvalt omdat we elkaar bijna iedere dag zien.
Ik vind ook dat hij eigenaar moet zijn van zijn emoties, maar hij maakt mij tot eigenaar door mij als “dader” voor te stellen.
vrijdag 31 mei 2019 om 17:25
vrijdag 31 mei 2019 om 17:26
Hij vindt van niet, of vraagt naar voorbeelden als ik dit tegen hem zeg. Die heb ik niet paraat of hij vindt de voorbeelden die ik geef normaal in een relatie. “Dat doe je toch gewoon voor elkaar”
vrijdag 31 mei 2019 om 17:28
Dan heeft hij duidelijk andere ideeën over relaties dan jij. Dat is niet slecht, maar het is de vraag of dat jullie wel een goede match maakt.Francien2019 schreef: ↑31-05-2019 17:26Hij vindt van niet, of vraagt naar voorbeelden als ik dit tegen hem zeg. Die heb ik niet paraat of hij vindt de voorbeelden die ik geef normaal in een relatie. “Dat doe je toch gewoon voor elkaar”
vrijdag 31 mei 2019 om 17:29
Hier moet ik om grinniken. Je hebt gelijk.kerol schreef: ↑31-05-2019 17:22Je zoekt de verkeerde oplossing. Sommige zaken zijn heel simpel. Iemand die jou niet los durft te laten, is iemand die jou gevangen houdt. En iemand die jou gevangen houdt, daar moet je logischerwijs van vluchten.
Als je die vluchtreflex niet hebt, dan heb je last van Stockholmsyndroom in de liefde. Dan kies je zelf voor de gevangenschap.
Kom op zeg, ga je nou werkelijk de honderdmiljoenste vrouw worden die denkt dat ze de stoornis van haar man wel kan veranderen door de oplossing in haar eigen gedrag te zoeken? ZIJN probleem kan JIJ niet oplossen, de enige keuze die jij kunt maken is of je wel of niet het lijdend voorwerp van zijn probleemgedrag wil zijn.
Denken dat jij de oplossing van zijn probleem kan zijn is zelfdestructieve hoogmoedswaanzin.
Ik denk echter dat ik het mijzelf makkelijker maak door mijn eigen gedrag te veranderen, juist omdat ik niet de illusie heb dat hij totaal verandert. Omdat ik om hem geef gun ik het hem natuurlijk wel dat hij zich veilig voelt. Met als bijkomend voordeel dat het leven samen voor mij dan ook makkelijker word.
vrijdag 31 mei 2019 om 17:34
We latten nog steeds, hij heeft zijn eigen huis. Maar door omstandigheden zijn we nu vaker en langduriger samen.Julus schreef: ↑31-05-2019 17:25Hoe houd je dit vol? Het lijkt wel alsof hij 24/7 vermaakt moet worden?
Dat hij een partner nodig heeft. Dat is nooit een goede insteek. En je lat niet meer aangezien hij bij je woont en nog vertoont hij dit gedrag? De relatie is voor hem dus een invulling ipv een aanvulling.
Eerst was dat twee avonden door de week en het hele weekend. Nu is het vier avonden door de week en het hele weekend.
vrijdag 31 mei 2019 om 17:40
Hij heeft heel veel voor mij over. Hij gaat overal mee naar toe, gevraagd en ongevraagd. Biedt vaak aan te helpen of mee te denken. Vaak is dat echt heel fijn en heb ik er ook veel aan. Soms niet. Negen van de tien keer biedt hij het zelf aan. Ik sta heel neutraal in dit soort dingen en vraag maar af en toe om zijn hulp. Ik heb echter het gevoel dat zijn hulpvaardigheid gebaseerd is op eigen belang. En vind het dan weer heel lelijk van mezelf dat ik dat denk
En zich voegen naar mij ? Hmmm ... met moeite, nu ik erover nadenk. Het wordt lastig als mijn plannen niet in zijn straatje passen.
vrijdag 31 mei 2019 om 17:43
vrijdag 31 mei 2019 om 17:45
Dit past bij het claimgedrag. Dat veel voor je doen. Op die manier zul je niet snel weggaan. Want hij heeft zoveel voor je over..zoals je zelf ook zegt. En ja, we doen allemaal dingen vanuit een eigenbelang. Maar het moet wederkerig zijn en onvoorwaardelijk. Bij hem lijkt hij het te doen om je vast te houden. Want wie verlaat nou iemand die zooooveel voor je over heeft? Totdat jij eens iets ( anders) wil..
Het is niet gelijkwaardig. En daarom werkt de relatie (nog)
Het is niet gelijkwaardig. En daarom werkt de relatie (nog)
vrijdag 31 mei 2019 om 17:45
Ik heb inderdaad weleens geprobeerd een andere dynamiek te starten. Dat voelde goed voor mij, maar ik vind het lastig om altijd en steeds maar weer uit de emotie te blijven.forumfossiel schreef: ↑31-05-2019 17:13Je kunt iemand anders niet veranderen, zeker niet iemand van eind 40.
Je kunt je reactie veranderen en misschien zo een andere dynamiek starten, maar dat heb je vast al wel eens geprobeerd.
Als dit geen reden is om de relatie te verbreken, dan rest weinig anders dan te accepteren. Zet je telefoon uit als je rust wilt en accepteer dat dat de komende periode tot ruzie zal leiden.
Hij wil niet in therapie, gedraag je dus niet als zijn therapeut maar als zijn partner.
Dus gewoon boos zijn en je niet laten vertellen dat je “ vluchtgedrag” vertoont en hem angstig maakt. War je ook doet, jij zal zijn angst nooit volledig kunnen wegnemen, want jij bent niet de oorzaak.
Ben het wel eens met je post.
vrijdag 31 mei 2019 om 17:46
Dat vind ik rot om te lezen dat mijn post je aan het grinniken maakt, want mijn hart breekt elke keer als ik een topic als dit lees. Nee, ik zie er niks liefdevols in dat jij jezelf niet mag zijn zodat je arme schat zich veilig kan voelen. Liefde is niet jezelf onder de vloermat vegen om de mafklapperij van je gijzelnemer te faciliteren.Francien2019 schreef: ↑31-05-2019 17:29Hier moet ik om grinniken. Je hebt gelijk.
Ik denk echter dat ik het mijzelf makkelijker maak door mijn eigen gedrag te veranderen, juist omdat ik niet de illusie heb dat hij totaal verandert. Omdat ik om hem geef gun ik het hem natuurlijk wel dat hij zich veilig voelt. Met als bijkomend voordeel dat het leven samen voor mij dan ook makkelijker word.
vrijdag 31 mei 2019 om 17:48
