Relaties
alle pijlers
Claimgedrag vriend
vrijdag 31 mei 2019 om 16:36
Beste lezers,
Mijn vriend vertoont claimend gedrag. Hij wil graag alles samen doen en zoveel mogelijk samen zijn en is teleurgesteld als dat een keer niet kan. Hij wil graag dingen ondernemen, maar niet alleen en het liefst met mij. Als ik een keer niet mee wil is hij teleurgesteld en hangt er een vervelende sfeer. Hij appt de hele dag door en verwacht ook antwoord. Wanneer hij zelf een afspraak heeft of meerdere dagen weggaat met anderen (bijvoorbeeld in werk- of sportvereniging verband) is er geen probleem. Wanneer ik een dagje of een paar dagen alleen thuis wil zijn vindt hij dat moeilijk en voelt hij zich afgewezen. Als ik een afspraak heb, bijvoorbeeld met vriendinnen vindt hij dat okay, maar hij houdt wel contact door te appen.
Ik hou erg veel rekening met zijn wensen en behoeften. Ga daarin soms mijn eigen grenzen over. Toch is het nooit genoeg en krijgt hij na verloop van tijd last van de angst dat het met onze relatie niet goed gaat. Het probleem is nu dat ik dit geen gezond gedrag vind en dat ik mij niet altijd gezien voel in mijn behoeftes en wat ik investeer in onze relatie. Ik heb hierover gepraat maar hij lijkt het niet te (willen) begrijpen of verkeerd te begrijpen. Therapie heeft hij gehad maar heeft niet geholpen. Nieuwe therapie wil hij niet.
Ondertussen ben ik best wel moe. Ik ben bekend met het fenomeen hechtingsproblematiek en ik probeer zijn gedrag altijd in dit licht te zien. Dat lukt me vaak, maar niet altijd. Soms wordt ik ook weleens gewoon boos en ben ik moe van het begrip tonen. Hij is ook bekend met de theorieën achter deze problematiek maar hij gebruikt die kennis niet om niet naar zichzelf te kijken, maar om mij er op te wijzen dat ik vluchtgedrag vertoon als ik een keer boos word, zodat hij weer angstig wordt. Ik vertoon naar mijn mening helemaal geen vluchtgedrag, integendeel. We hebben een lat-relatie van 6 jaar en door omstandigheden is hij nu bijna dagelijks bij mij. We zijn eind 40. Ik wil de relatie niet uitmaken omdat wij het verder heel goed hebben samen. Ik ben op zoek naar praktische tips hoe ik mijn grenzen kan afbakenen en bewaken op een vriendelijke, standvastige manier zonder hem angstig te maken, in de hoop dat hij zich uiteindelijk veilig leert voelen.
Groetjes, Francien
Mijn vriend vertoont claimend gedrag. Hij wil graag alles samen doen en zoveel mogelijk samen zijn en is teleurgesteld als dat een keer niet kan. Hij wil graag dingen ondernemen, maar niet alleen en het liefst met mij. Als ik een keer niet mee wil is hij teleurgesteld en hangt er een vervelende sfeer. Hij appt de hele dag door en verwacht ook antwoord. Wanneer hij zelf een afspraak heeft of meerdere dagen weggaat met anderen (bijvoorbeeld in werk- of sportvereniging verband) is er geen probleem. Wanneer ik een dagje of een paar dagen alleen thuis wil zijn vindt hij dat moeilijk en voelt hij zich afgewezen. Als ik een afspraak heb, bijvoorbeeld met vriendinnen vindt hij dat okay, maar hij houdt wel contact door te appen.
Ik hou erg veel rekening met zijn wensen en behoeften. Ga daarin soms mijn eigen grenzen over. Toch is het nooit genoeg en krijgt hij na verloop van tijd last van de angst dat het met onze relatie niet goed gaat. Het probleem is nu dat ik dit geen gezond gedrag vind en dat ik mij niet altijd gezien voel in mijn behoeftes en wat ik investeer in onze relatie. Ik heb hierover gepraat maar hij lijkt het niet te (willen) begrijpen of verkeerd te begrijpen. Therapie heeft hij gehad maar heeft niet geholpen. Nieuwe therapie wil hij niet.
Ondertussen ben ik best wel moe. Ik ben bekend met het fenomeen hechtingsproblematiek en ik probeer zijn gedrag altijd in dit licht te zien. Dat lukt me vaak, maar niet altijd. Soms wordt ik ook weleens gewoon boos en ben ik moe van het begrip tonen. Hij is ook bekend met de theorieën achter deze problematiek maar hij gebruikt die kennis niet om niet naar zichzelf te kijken, maar om mij er op te wijzen dat ik vluchtgedrag vertoon als ik een keer boos word, zodat hij weer angstig wordt. Ik vertoon naar mijn mening helemaal geen vluchtgedrag, integendeel. We hebben een lat-relatie van 6 jaar en door omstandigheden is hij nu bijna dagelijks bij mij. We zijn eind 40. Ik wil de relatie niet uitmaken omdat wij het verder heel goed hebben samen. Ik ben op zoek naar praktische tips hoe ik mijn grenzen kan afbakenen en bewaken op een vriendelijke, standvastige manier zonder hem angstig te maken, in de hoop dat hij zich uiteindelijk veilig leert voelen.
Groetjes, Francien
zaterdag 1 juni 2019 om 08:46
+1
Als hij dit bij jou doet, doet hij dit bij jouw kinderen ook. Die lopen waarschijnlijk ook op hun tenen om het hem naar zin te maken. Waarom wil jij dat jouw kinderen in zo'n situatie opgroeien?
Freedom is just another word for nothing left to lose - Janis Joplin
zaterdag 1 juni 2019 om 08:50
Ik zou mijn kinderen eerder meegeven als ze gevangen zitten zoals TO in een niet goede relatie, dat ze best mogen kiezen om daar uit te stappen.
Misschien komt er wel nooit een relatie die echt goed is voor TO en haar kinderen.
zaterdag 1 juni 2019 om 10:05
Je hoeft niet gelijk je relatie uit te maken. Je moet je grens aangeven. Mijn man was ook zo. Het was zijn onzekerheid. Ik werd daar na een tijdje beroerd van en heb gewoon gezegd ik reageer niet meer op berichten en telefoon als ik met andere ben. Ik vind dat irritant en ook vervelend voor degene met wie ik ben. Hij was (nog wel eens) ook best jaloers. Daar doe je weinig aan. Dat mag er zijn. Maar wantrouwen niet. Dat is een keuze. Als je mij niet vertrouwd moet je een ander zoeken. Dat werkt wel moet ik zeggen. Het was wel even zoeken voor beide maar nu gaat het goed.
zaterdag 1 juni 2019 om 10:07
Je moet er gewoon niet meer over in discussie gaan. Totaal niet. Gaat ie maar in zijn eentje draaien.Francien2019 schreef: ↑31-05-2019 17:48De reacties zijn best eensgezind. Het is ook zoals ik het zelf zie. Fijn om te lezen dat ik daarin niet aan mezelf en mijn waarnemingen hoef te twijfelen. Lastig alleen dat degene die ik graag zou willen overtuigen het héél anders ziet. Hij draait het zo dat ik degene ben die niet goed bezig is.
.
zaterdag 1 juni 2019 om 10:40
Zoals SjakS zegt, moeilijk gaat ook. Zeg hem dat je niet steeds bereikbaar hoeft te zijn, geniet van je uitstapjes en negeer de berichtjes als je er geen zin in hebt. Na verloop van tijd moet hij wel tot inzicht komen, ook al zullen er wel eens woorden vallen.
Je kan ook hem eens bestoken met aanhoudende appjes als hij op stap is met zijn vrienden. Want het is niet fair dat het probleem niet speelt in de andere richting.
Je kan ook hem eens bestoken met aanhoudende appjes als hij op stap is met zijn vrienden. Want het is niet fair dat het probleem niet speelt in de andere richting.
zaterdag 1 juni 2019 om 10:44
Nee joh geen stomme spelltjes gaan spelen.Joséphine schreef: ↑01-06-2019 10:40Zoals SjakS zegt, moeilijk gaat ook. Zeg hem dat je niet steeds bereikbaar hoeft te zijn, geniet van je uitstapjes en negeer de berichtjes als je er geen zin in hebt. Na verloop van tijd moet hij wel tot inzicht komen, ook al zullen er wel eens woorden vallen.
Je kan ook hem eens bestoken met aanhoudende appjes als hij op stap is met zijn vrienden. Want het is niet fair dat het probleem niet speelt in de andere richting.
.
zaterdag 1 juni 2019 om 11:40
Nooit gedrag gaan vertonen wat je zelf heel vervelend vind. Gewoon aangeven wat je wel en niet wil. En daar consequent in zijn. Lukt het dan nog niet, pas je niet bij elkaar.Joséphine schreef: ↑01-06-2019 10:40Zoals SjakS zegt, moeilijk gaat ook. Zeg hem dat je niet steeds bereikbaar hoeft te zijn, geniet van je uitstapjes en negeer de berichtjes als je er geen zin in hebt. Na verloop van tijd moet hij wel tot inzicht komen, ook al zullen er wel eens woorden vallen.
Je kan ook hem eens bestoken met aanhoudende appjes als hij op stap is met zijn vrienden. Want het is niet fair dat het probleem niet speelt in de andere richting.
En moet je er gewoon mee stoppen.
Maar geen vage spelletjes spelen en gedrag gaan vertonen waar je zelf een pleurishekel aan heb. Nergens voor nodig en kan nog wel eens averechts werken.
zaterdag 1 juni 2019 om 11:46
Dit!SjakS schreef: ↑01-06-2019 10:05Je hoeft niet gelijk je relatie uit te maken. Je moet je grens aangeven. Mijn man was ook zo. Het was zijn onzekerheid. Ik werd daar na een tijdje beroerd van en heb gewoon gezegd ik reageer niet meer op berichten en telefoon als ik met andere ben. Ik vind dat irritant en ook vervelend voor degene met wie ik ben. Hij was (nog wel eens) ook best jaloers. Daar doe je weinig aan. Dat mag er zijn. Maar wantrouwen niet. Dat is een keuze. Als je mij niet vertrouwd moet je een ander zoeken. Dat werkt wel moet ik zeggen. Het was wel even zoeken voor beide maar nu gaat het goed.
zaterdag 1 juni 2019 om 12:19
Inmiddels een gesprek gehad. Ik heb de tips die jullie gegeven hebben meegenomen en in mijn achterhoofd gehouden. Ik ben heel strikt bij mezelf gebleven en heb me niet van de wijs laten brengen door argumenten die kant nog wal raken of bedoeld waren om de zaken om te draaien. Ik heb het aangegeven wanneer hij zich dominant of manipulerend opstelde en gezegd dat ik dat niet de bedoeling vond en onnodig. Dat was hard werken, maar voelde wel goed.
Hij kruipt in de slachtofferrol en stelt zich passief/agressief op. Niet constructief en nogal kinderachtig en dat heb ik ook gezegd. Hij erkent wel dat zijn controle gedrag voor mij niet fijn zal voelen maar nog geen 5 minuten later verwijt hij mij dat ik een persoon ben die niet flexibel is en een bovengemiddelde behoefte aan persoonlijke ruimte heb. Maw: ik ben de grote uitzondering. Hij erkent het probleem dus omwille van het gesprek maar doorvoelt het niet echt.
Toch wel bijzonder om te zien hoe iemand zich in bochten wringt om onder de eigen verantwoordelijkheid uit te komen. Hij is toch erger beschadigt dan ik dacht.
Ik heb ook gezegd dat we beiden zijn zoals we zijn. Het gaat niet veranderen. En dat we daar mee moeten leren omgaan en als het niet werkt, dat we dan onze conclusies moeten trekken.
Rest voor mij nog de taak om heel scherp en duidelijk te zijn en eerst en vooral stil te staan bij mijn eigen behoeften voordat ik stil sta bij die van de ander. Dat vind ik mijn hele leven al lastig, dus of ik daar ooit nog goed in ga worden ... ?
Ik ben het ook wel eens met een aantal van de laatste posters hier. Het hoeft niet meteen over te zijn. Ik wil best nog wel proberen of wel werkt als ik mijn gedrag verander. Eens zien wat dat oplevert. Hard werken voor mij maar ook leerzaam en nuttig. Het is nog niet voorbij, maar de opties raken wel uitgeput. Ik weet ook niet of ik wel verder wil met een persoon met wie het communiceren zo moeizaam verloopt en zo onzuiver is, ik wil dat eigenlijk niet in mijn leven. We zullen zien hoe het afloopt.
Ontzettend bedankt voor jullie reacties. Ik ga ze nog regelmatig nalezen bij wijze van geheugensteuntje.
Hij kruipt in de slachtofferrol en stelt zich passief/agressief op. Niet constructief en nogal kinderachtig en dat heb ik ook gezegd. Hij erkent wel dat zijn controle gedrag voor mij niet fijn zal voelen maar nog geen 5 minuten later verwijt hij mij dat ik een persoon ben die niet flexibel is en een bovengemiddelde behoefte aan persoonlijke ruimte heb. Maw: ik ben de grote uitzondering. Hij erkent het probleem dus omwille van het gesprek maar doorvoelt het niet echt.
Toch wel bijzonder om te zien hoe iemand zich in bochten wringt om onder de eigen verantwoordelijkheid uit te komen. Hij is toch erger beschadigt dan ik dacht.
Ik heb ook gezegd dat we beiden zijn zoals we zijn. Het gaat niet veranderen. En dat we daar mee moeten leren omgaan en als het niet werkt, dat we dan onze conclusies moeten trekken.
Rest voor mij nog de taak om heel scherp en duidelijk te zijn en eerst en vooral stil te staan bij mijn eigen behoeften voordat ik stil sta bij die van de ander. Dat vind ik mijn hele leven al lastig, dus of ik daar ooit nog goed in ga worden ... ?
Ik ben het ook wel eens met een aantal van de laatste posters hier. Het hoeft niet meteen over te zijn. Ik wil best nog wel proberen of wel werkt als ik mijn gedrag verander. Eens zien wat dat oplevert. Hard werken voor mij maar ook leerzaam en nuttig. Het is nog niet voorbij, maar de opties raken wel uitgeput. Ik weet ook niet of ik wel verder wil met een persoon met wie het communiceren zo moeizaam verloopt en zo onzuiver is, ik wil dat eigenlijk niet in mijn leven. We zullen zien hoe het afloopt.
Ontzettend bedankt voor jullie reacties. Ik ga ze nog regelmatig nalezen bij wijze van geheugensteuntje.
zaterdag 1 juni 2019 om 13:29
Francien2019 schreef: ↑01-06-2019 12:19Inmiddels een gesprek gehad. Ik heb de tips die jullie gegeven hebben meegenomen en in mijn achterhoofd gehouden. Ik ben heel strikt bij mezelf gebleven en heb me niet van de wijs laten brengen door argumenten die kant nog wal raken of bedoeld waren om de zaken om te draaien. Ik heb het aangegeven wanneer hij zich dominant of manipulerend opstelde en gezegd dat ik dat niet de bedoeling vond en onnodig. Dat was hard werken, maar voelde wel goed.
Hij kruipt in de slachtofferrol en stelt zich passief/agressief op. Niet constructief en nogal kinderachtig en dat heb ik ook gezegd. Hij erkent wel dat zijn controle gedrag voor mij niet fijn zal voelen maar nog geen 5 minuten later verwijt hij mij dat ik een persoon ben die niet flexibel is en een bovengemiddelde behoefte aan persoonlijke ruimte heb. Maw: ik ben de grote uitzondering. Hij erkent het probleem dus omwille van het gesprek maar doorvoelt het niet echt.
Toch wel bijzonder om te zien hoe iemand zich in bochten wringt om onder de eigen verantwoordelijkheid uit te komen. Hij is toch erger beschadigt dan ik dacht.
Ik heb ook gezegd dat we beiden zijn zoals we zijn. Het gaat niet veranderen. En dat we daar mee moeten leren omgaan en als het niet werkt, dat we dan onze conclusies moeten trekken.
Rest voor mij nog de taak om heel scherp en duidelijk te zijn en eerst en vooral stil te staan bij mijn eigen behoeften voordat ik stil sta bij die van de ander. Dat vind ik mijn hele leven al lastig, dus of ik daar ooit nog goed in ga worden ... ?
Ik ben het ook wel eens met een aantal van de laatste posters hier. Het hoeft niet meteen over te zijn. Ik wil best nog wel proberen of wel werkt als ik mijn gedrag verander. Eens zien wat dat oplevert. Hard werken voor mij maar ook leerzaam en nuttig. Het is nog niet voorbij, maar de opties raken wel uitgeput. Ik weet ook niet of ik wel verder wil met een persoon met wie het communiceren zo moeizaam verloopt en zo onzuiver is, ik wil dat eigenlijk niet in mijn leven. We zullen zien hoe het afloopt.
Ontzettend bedankt voor jullie reacties. Ik ga ze nog regelmatig nalezen bij wijze van geheugensteuntje.
je hoopt dat hij verandert maar dat gaat niet gebeuren, je kan alleen jezelf veranderen en als je slim bent dan zie je in dat deze relatie niet voldoet. Dus ga verder zonder hem
zaterdag 1 juni 2019 om 13:55
zaterdag 1 juni 2019 om 16:43
Het gaat er niet om dat ik niet alleen kan zijn en persé een man moet hebben. Ik heb jaren tevreden alleen geleefd. Het hoefde voor mij alleen niet per definitie zo te blijven. Toen ik deze man tegenkwam was ik wel weer klaar voor een relatie, maar het was geen heilig moeten.
Ik geloof alleen niet zo in het huidige wegwerp denken, zo van : bevalt het niet dan ga je weg. Iedereen heeft een vlekje, een rugzak, onaangename kanten. Ik ook en ongetwijfeld de volgende man die ik tegen zou kunnen komen ook. Zeker op onze leeftijd. Zo kun je bezig blijven. Mijn huidige vriend kan er ook niets aan doen dat zijn leven zo gelopen is dat hij in dit patroon verstrikt is geraakt. Het enige wat ik hem kwalijk zou kunnen nemen is dat hij weigert er nu iets aan te doen en zodoende onze relatie beschadigd. En verder zijn we beiden zoals we zijn.
Het enige wat ik moeilijk vind is, zoals ik al eerder zei, om onder ogen te zien dat ik mogelijk weer afscheid moet nemen van iemand waar ik veel mee deel en waar ik van hou. Natuurlijk zou het prettig zijn om me geen zorgen meer te hoeven maken om de vervelende kanten en weer lekker luchtig te kunnen leven, maar de goede kanten zijn daarmee ook verdwenen. Het is toch niet zo gek dat dat pijn gaat doen en dat ik daarom aarzel ?
Dat ik daarna weer alleen ben vind ik niet zo’n probleem. Ik heb een leuk en gezellig leven, ook zonder mijn vriend.
Ik geloof alleen niet zo in het huidige wegwerp denken, zo van : bevalt het niet dan ga je weg. Iedereen heeft een vlekje, een rugzak, onaangename kanten. Ik ook en ongetwijfeld de volgende man die ik tegen zou kunnen komen ook. Zeker op onze leeftijd. Zo kun je bezig blijven. Mijn huidige vriend kan er ook niets aan doen dat zijn leven zo gelopen is dat hij in dit patroon verstrikt is geraakt. Het enige wat ik hem kwalijk zou kunnen nemen is dat hij weigert er nu iets aan te doen en zodoende onze relatie beschadigd. En verder zijn we beiden zoals we zijn.
Het enige wat ik moeilijk vind is, zoals ik al eerder zei, om onder ogen te zien dat ik mogelijk weer afscheid moet nemen van iemand waar ik veel mee deel en waar ik van hou. Natuurlijk zou het prettig zijn om me geen zorgen meer te hoeven maken om de vervelende kanten en weer lekker luchtig te kunnen leven, maar de goede kanten zijn daarmee ook verdwenen. Het is toch niet zo gek dat dat pijn gaat doen en dat ik daarom aarzel ?
Dat ik daarna weer alleen ben vind ik niet zo’n probleem. Ik heb een leuk en gezellig leven, ook zonder mijn vriend.
zaterdag 1 juni 2019 om 17:23
zaterdag 1 juni 2019 om 17:33
zaterdag 1 juni 2019 om 17:37
Is de kern/essentie van jouw pleidooi juist niet jouw disfunctionele patroon?Francien2019 schreef: ↑01-06-2019 16:43Het gaat er niet om dat ik niet alleen kan zijn en persé een man moet hebben. Ik heb jaren tevreden alleen geleefd. Het hoefde voor mij alleen niet per definitie zo te blijven. Toen ik deze man tegenkwam was ik wel weer klaar voor een relatie, maar het was geen heilig moeten.
Ik geloof alleen niet zo in het huidige wegwerp denken, zo van : bevalt het niet dan ga je weg. Iedereen heeft een vlekje, een rugzak, onaangename kanten. Ik ook en ongetwijfeld de volgende man die ik tegen zou kunnen komen ook. Zeker op onze leeftijd. Zo kun je bezig blijven. Mijn huidige vriend kan er ook niets aan doen dat zijn leven zo gelopen is dat hij in dit patroon verstrikt is geraakt. Het enige wat ik hem kwalijk zou kunnen nemen is dat hij weigert er nu iets aan te doen en zodoende onze relatie beschadigd. En verder zijn we beiden zoals we zijn.
Het enige wat ik moeilijk vind is, zoals ik al eerder zei, om onder ogen te zien dat ik mogelijk weer afscheid moet nemen van iemand waar ik veel mee deel en waar ik van hou. Natuurlijk zou het prettig zijn om me geen zorgen meer te hoeven maken om de vervelende kanten en weer lekker luchtig te kunnen leven, maar de goede kanten zijn daarmee ook verdwenen. Het is toch niet zo gek dat dat pijn gaat doen en dat ik daarom aarzel ?
Dat ik daarna weer alleen ben vind ik niet zo’n probleem. Ik heb een leuk en gezellig leven, ook zonder mijn vriend.
Dat onveilige hechting hebben(met een man die je emotioneel onveilig laat voelen en je naar beneden haalt), beter is dan je helemaal niet aan iemand kunnen hechten?
zaterdag 1 juni 2019 om 17:41
Ajb zeg...hij zal ongetwijfeld beschadigd zijn, maar op een bepaalde leeftijd zijn we dat toch sort of allemaal? Uiteindelijk aan de persoon zelf de keuze hoe daar mee om te gaan. Hij kan er ook voor kiezen zijn verantwoordelijkheid te nemen en er aan te werken (al dan niet met therapie). Jij moet niet degene (willen) zijn die hem denkt te redden. Dat is zijn keuze en zo te zien kiest hij er nu voor niet zijn verantwoordelijkheid te nemen en zijn probleem tot jouw probleem te maken.Francien2019 schreef: ↑01-06-2019 12:19Inmiddels een gesprek gehad. Ik heb de tips die jullie gegeven hebben meegenomen en in mijn achterhoofd gehouden. Ik ben heel strikt bij mezelf gebleven en heb me niet van de wijs laten brengen door argumenten die kant nog wal raken of bedoeld waren om de zaken om te draaien. Ik heb het aangegeven wanneer hij zich dominant of manipulerend opstelde en gezegd dat ik dat niet de bedoeling vond en onnodig. Dat was hard werken, maar voelde wel goed.
Hij kruipt in de slachtofferrol en stelt zich passief/agressief op. Niet constructief en nogal kinderachtig en dat heb ik ook gezegd. Hij erkent wel dat zijn controle gedrag voor mij niet fijn zal voelen maar nog geen 5 minuten later verwijt hij mij dat ik een persoon ben die niet flexibel is en een bovengemiddelde behoefte aan persoonlijke ruimte heb. Maw: ik ben de grote uitzondering. Hij erkent het probleem dus omwille van het gesprek maar doorvoelt het niet echt.
Toch wel bijzonder om te zien hoe iemand zich in bochten wringt om onder de eigen verantwoordelijkheid uit te komen. Hij is toch erger beschadigt dan ik dacht.
Ik heb ook gezegd dat we beiden zijn zoals we zijn. Het gaat niet veranderen. En dat we daar mee moeten leren omgaan en als het niet werkt, dat we dan onze conclusies moeten trekken.
Rest voor mij nog de taak om heel scherp en duidelijk te zijn en eerst en vooral stil te staan bij mijn eigen behoeften voordat ik stil sta bij die van de ander. Dat vind ik mijn hele leven al lastig, dus of ik daar ooit nog goed in ga worden ... ?
Ik ben het ook wel eens met een aantal van de laatste posters hier. Het hoeft niet meteen over te zijn. Ik wil best nog wel proberen of wel werkt als ik mijn gedrag verander. Eens zien wat dat oplevert. Hard werken voor mij maar ook leerzaam en nuttig. Het is nog niet voorbij, maar de opties raken wel uitgeput. Ik weet ook niet of ik wel verder wil met een persoon met wie het communiceren zo moeizaam verloopt en zo onzuiver is, ik wil dat eigenlijk niet in mijn leven. We zullen zien hoe het afloopt.
Ontzettend bedankt voor jullie reacties. Ik ga ze nog regelmatig nalezen bij wijze van geheugensteuntje.
zaterdag 1 juni 2019 om 17:43
Je hebt je dus gehecht aan iemand die jou wil beperken, aan iemand die zich in bochten wringt om onder eigen verantwoordelijkheid uit te komen. Dat dat bochten wringen een lieve omschrijving is van jou neerhalen om er zelf beter uit te komen is best gek.
Verander jezelf.
Verander jezelf.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
zaterdag 1 juni 2019 om 17:49
Goede toevoeging. Ik ging hier, waarschijnlijk ten onrechte, vanzelfsprekend van uit.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
zaterdag 1 juni 2019 om 17:58
Prachtig, die laatste zin.kerol schreef: ↑31-05-2019 17:46Dat vind ik rot om te lezen dat mijn post je aan het grinniken maakt, want mijn hart breekt elke keer als ik een topic als dit lees. Nee, ik zie er niks liefdevols in dat jij jezelf niet mag zijn zodat je arme schat zich veilig kan voelen. Liefde is niet jezelf onder de vloermat vegen om de mafklapperij van je gijzelnemer te faciliteren.
