Relaties
alle pijlers
Claimgedrag vriend
vrijdag 31 mei 2019 om 16:36
Beste lezers,
Mijn vriend vertoont claimend gedrag. Hij wil graag alles samen doen en zoveel mogelijk samen zijn en is teleurgesteld als dat een keer niet kan. Hij wil graag dingen ondernemen, maar niet alleen en het liefst met mij. Als ik een keer niet mee wil is hij teleurgesteld en hangt er een vervelende sfeer. Hij appt de hele dag door en verwacht ook antwoord. Wanneer hij zelf een afspraak heeft of meerdere dagen weggaat met anderen (bijvoorbeeld in werk- of sportvereniging verband) is er geen probleem. Wanneer ik een dagje of een paar dagen alleen thuis wil zijn vindt hij dat moeilijk en voelt hij zich afgewezen. Als ik een afspraak heb, bijvoorbeeld met vriendinnen vindt hij dat okay, maar hij houdt wel contact door te appen.
Ik hou erg veel rekening met zijn wensen en behoeften. Ga daarin soms mijn eigen grenzen over. Toch is het nooit genoeg en krijgt hij na verloop van tijd last van de angst dat het met onze relatie niet goed gaat. Het probleem is nu dat ik dit geen gezond gedrag vind en dat ik mij niet altijd gezien voel in mijn behoeftes en wat ik investeer in onze relatie. Ik heb hierover gepraat maar hij lijkt het niet te (willen) begrijpen of verkeerd te begrijpen. Therapie heeft hij gehad maar heeft niet geholpen. Nieuwe therapie wil hij niet.
Ondertussen ben ik best wel moe. Ik ben bekend met het fenomeen hechtingsproblematiek en ik probeer zijn gedrag altijd in dit licht te zien. Dat lukt me vaak, maar niet altijd. Soms wordt ik ook weleens gewoon boos en ben ik moe van het begrip tonen. Hij is ook bekend met de theorieën achter deze problematiek maar hij gebruikt die kennis niet om niet naar zichzelf te kijken, maar om mij er op te wijzen dat ik vluchtgedrag vertoon als ik een keer boos word, zodat hij weer angstig wordt. Ik vertoon naar mijn mening helemaal geen vluchtgedrag, integendeel. We hebben een lat-relatie van 6 jaar en door omstandigheden is hij nu bijna dagelijks bij mij. We zijn eind 40. Ik wil de relatie niet uitmaken omdat wij het verder heel goed hebben samen. Ik ben op zoek naar praktische tips hoe ik mijn grenzen kan afbakenen en bewaken op een vriendelijke, standvastige manier zonder hem angstig te maken, in de hoop dat hij zich uiteindelijk veilig leert voelen.
Groetjes, Francien
Mijn vriend vertoont claimend gedrag. Hij wil graag alles samen doen en zoveel mogelijk samen zijn en is teleurgesteld als dat een keer niet kan. Hij wil graag dingen ondernemen, maar niet alleen en het liefst met mij. Als ik een keer niet mee wil is hij teleurgesteld en hangt er een vervelende sfeer. Hij appt de hele dag door en verwacht ook antwoord. Wanneer hij zelf een afspraak heeft of meerdere dagen weggaat met anderen (bijvoorbeeld in werk- of sportvereniging verband) is er geen probleem. Wanneer ik een dagje of een paar dagen alleen thuis wil zijn vindt hij dat moeilijk en voelt hij zich afgewezen. Als ik een afspraak heb, bijvoorbeeld met vriendinnen vindt hij dat okay, maar hij houdt wel contact door te appen.
Ik hou erg veel rekening met zijn wensen en behoeften. Ga daarin soms mijn eigen grenzen over. Toch is het nooit genoeg en krijgt hij na verloop van tijd last van de angst dat het met onze relatie niet goed gaat. Het probleem is nu dat ik dit geen gezond gedrag vind en dat ik mij niet altijd gezien voel in mijn behoeftes en wat ik investeer in onze relatie. Ik heb hierover gepraat maar hij lijkt het niet te (willen) begrijpen of verkeerd te begrijpen. Therapie heeft hij gehad maar heeft niet geholpen. Nieuwe therapie wil hij niet.
Ondertussen ben ik best wel moe. Ik ben bekend met het fenomeen hechtingsproblematiek en ik probeer zijn gedrag altijd in dit licht te zien. Dat lukt me vaak, maar niet altijd. Soms wordt ik ook weleens gewoon boos en ben ik moe van het begrip tonen. Hij is ook bekend met de theorieën achter deze problematiek maar hij gebruikt die kennis niet om niet naar zichzelf te kijken, maar om mij er op te wijzen dat ik vluchtgedrag vertoon als ik een keer boos word, zodat hij weer angstig wordt. Ik vertoon naar mijn mening helemaal geen vluchtgedrag, integendeel. We hebben een lat-relatie van 6 jaar en door omstandigheden is hij nu bijna dagelijks bij mij. We zijn eind 40. Ik wil de relatie niet uitmaken omdat wij het verder heel goed hebben samen. Ik ben op zoek naar praktische tips hoe ik mijn grenzen kan afbakenen en bewaken op een vriendelijke, standvastige manier zonder hem angstig te maken, in de hoop dat hij zich uiteindelijk veilig leert voelen.
Groetjes, Francien
zaterdag 1 juni 2019 om 18:03
Dat wordt ingegeven door controledwang. Jij mag niets alleen doen of bedenken. Daarom is hij overal bij, gevraagd of ongevraagd.Francien2019 schreef: ↑31-05-2019 17:40Hij heeft heel veel voor mij over. Hij gaat overal mee naar toe, gevraagd en ongevraagd. Biedt vaak aan te helpen of mee te denken.
zaterdag 1 juni 2019 om 18:33
Ja op jouw leeftijd mag je al blij zijn als je iemand hebtFrancien2019 schreef: ↑01-06-2019 16:43Het gaat er niet om dat ik niet alleen kan zijn en persé een man moet hebben. Ik heb jaren tevreden alleen geleefd. Het hoefde voor mij alleen niet per definitie zo te blijven. Toen ik deze man tegenkwam was ik wel weer klaar voor een relatie, maar het was geen heilig moeten.
Ik geloof alleen niet zo in het huidige wegwerp denken, zo van : bevalt het niet dan ga je weg. Iedereen heeft een vlekje, een rugzak, onaangename kanten. Ik ook en ongetwijfeld de volgende man die ik tegen zou kunnen komen ook. Zeker op onze leeftijd. Zo kun je bezig blijven. Mijn huidige vriend kan er ook niets aan doen dat zijn leven zo gelopen is dat hij in dit patroon verstrikt is geraakt. Het enige wat ik hem kwalijk zou kunnen nemen is dat hij weigert er nu iets aan te doen en zodoende onze relatie beschadigd. En verder zijn we beiden zoals we zijn.
Het enige wat ik moeilijk vind is, zoals ik al eerder zei, om onder ogen te zien dat ik mogelijk weer afscheid moet nemen van iemand waar ik veel mee deel en waar ik van hou. Natuurlijk zou het prettig zijn om me geen zorgen meer te hoeven maken om de vervelende kanten en weer lekker luchtig te kunnen leven, maar de goede kanten zijn daarmee ook verdwenen. Het is toch niet zo gek dat dat pijn gaat doen en dat ik daarom aarzel ?
Dat ik daarna weer alleen ben vind ik niet zo’n probleem. Ik heb een leuk en gezellig leven, ook zonder mijn vriend.
zaterdag 1 juni 2019 om 18:34
Ik vind het wel een goeie, je werpt normaal gedrag ver weg. Je werpt jezelf weg. Het is wegwerpen van liefde. Dus ja deze relatie is wegwerpmateriaal
zaterdag 1 juni 2019 om 18:38
Wat ik al eerder zei, probeer het maar eens, een week te leven zoals jij wil. Dus niet reageren op zijn berichten als je bij een vriendin bent, want dat is eigenlijk ook onbeschoft tegenover je vriendin. Niet als je een berichtje beantwoord, wel als je steeds appt om hem tevreden te houden. Kijk maar eens hoe lang hij normaal doet, als hem dat lukt.
Heel goed dat je zo duidelijk bent geweest. En houdt dit nu vast.
Heel goed dat je zo duidelijk bent geweest. En houdt dit nu vast.
zaterdag 1 juni 2019 om 21:23
Ik ben het met je eens. Maar zij vindt het omgekeerde (die relatie verbreken) juist wegwerpdenken.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
zaterdag 1 juni 2019 om 21:32
Inderdaad. Prima als je verder wilt met deze relatie. Maar stop met jezelf aanpassen!Blijenvrij schreef: ↑01-06-2019 18:38Wat ik al eerder zei, probeer het maar eens, een week te leven zoals jij wil. Dus niet reageren op zijn berichten als je bij een vriendin bent, want dat is eigenlijk ook onbeschoft tegenover je vriendin. Niet als je een berichtje beantwoord, wel als je steeds appt om hem tevreden te houden. Kijk maar eens hoe lang hij normaal doet, als hem dat lukt.
Heel goed dat je zo duidelijk bent geweest. En houdt dit nu vast.
zondag 2 juni 2019 om 23:05
Wat er gebeurd als ik stop met mezelf aanpassen is dat ik mijzelf af ga vragen of ik dan niet te egoïstisch bezig ben. Je kunt in een relatie toch niet altijd alleen maar je eigen zin doen ? Er moet water bij de wijn toch ? Zoals bij elkaar op familiebezoek gaan ook al heb je geen zin.
Het punt is dat ik eigenlijk helemaal niet weet wat een goede relatie is. Waar ligt de grens tussen het belang van het individu en het belang van samen ?
Wat ik zou willen ? Daar heb ik dit weekend over nagedacht. Ik zou willen dat ik vrij ben om mijn eigen beslissingen te nemen zonder gezeur van mijn partner. Dat ik spontaan kan zijn, dat ik liefde kan geven zonder het gevoel dat het een moetje is. Dat ik kan lachen en mijn extraverte zelf kan zijn zonder op een muur van serieus zijn te botsen. Dat ik een partner heb die relaxed omgaat met het feit dat ik een eigen leven heb. Dat zou ik willen.
Verder stemt het afgelopen weekend me niet echt vrolijk. Hij lijkt uit ons gesprek gefilterd te hebben dat ik meer letterlijke ruimte nodig heb. Ik bedoelde juist dat ik meer figuurlijke ruimte wil. Het resultaat is dat hij zich terug trekt in zijn eigen huis (op zich prima ! Leer alleen te zijn !) en net doet of er niets aan de hand is, hij communiceert nergens over, maar hij doet wel alsof ik de moeilijke ben die nabijheid niet verdaagd. Dat is niet het punt. Wat ik vooral graag wil is dat hij inziet dat wat hij normaal vindt niet normaal is. Ik haat het om dat uit te moeten leggen. Wat hij normaal vindt is te achterlijk voor woorden en ik snap niet dat hij niet snapt hoe extreem zijn wensen zijn.
Nu voel ik me rot. Ik denk dat ik met een man zit die in basis niet in staat is om echte liefde te geven, die alles doet uit onbewuste eigen belang, en die de alles buiten zichzelf legt, die op slot zit en in feite een lege huls is. Tegelijkertijd twijfel ik alweer aan mezelf en vraag ik me af of ik niet degene ben die onherstelbaar is beschadigd, ben ik wel in staat om liefde te geven ? En dan denk ik weer aan alle bewijzen om mij heen die zeggen dat ik dat inderdaad volledig kan liefhebben (kinderen, familie, jarenlange vriendschappen) en dan weet ik weer dat dat wel goed zit bij mij.
Ik weet dat jullie zullen zeggen : stap er toch uit. Maar wat dan ? Dan blijft het feit liggen dat ik blijkbaar geen relatie goed kan houden of de verkeerde mannen kies. Wat moet ik daar dan mee ?
Het punt is dat ik eigenlijk helemaal niet weet wat een goede relatie is. Waar ligt de grens tussen het belang van het individu en het belang van samen ?
Wat ik zou willen ? Daar heb ik dit weekend over nagedacht. Ik zou willen dat ik vrij ben om mijn eigen beslissingen te nemen zonder gezeur van mijn partner. Dat ik spontaan kan zijn, dat ik liefde kan geven zonder het gevoel dat het een moetje is. Dat ik kan lachen en mijn extraverte zelf kan zijn zonder op een muur van serieus zijn te botsen. Dat ik een partner heb die relaxed omgaat met het feit dat ik een eigen leven heb. Dat zou ik willen.
Verder stemt het afgelopen weekend me niet echt vrolijk. Hij lijkt uit ons gesprek gefilterd te hebben dat ik meer letterlijke ruimte nodig heb. Ik bedoelde juist dat ik meer figuurlijke ruimte wil. Het resultaat is dat hij zich terug trekt in zijn eigen huis (op zich prima ! Leer alleen te zijn !) en net doet of er niets aan de hand is, hij communiceert nergens over, maar hij doet wel alsof ik de moeilijke ben die nabijheid niet verdaagd. Dat is niet het punt. Wat ik vooral graag wil is dat hij inziet dat wat hij normaal vindt niet normaal is. Ik haat het om dat uit te moeten leggen. Wat hij normaal vindt is te achterlijk voor woorden en ik snap niet dat hij niet snapt hoe extreem zijn wensen zijn.
Nu voel ik me rot. Ik denk dat ik met een man zit die in basis niet in staat is om echte liefde te geven, die alles doet uit onbewuste eigen belang, en die de alles buiten zichzelf legt, die op slot zit en in feite een lege huls is. Tegelijkertijd twijfel ik alweer aan mezelf en vraag ik me af of ik niet degene ben die onherstelbaar is beschadigd, ben ik wel in staat om liefde te geven ? En dan denk ik weer aan alle bewijzen om mij heen die zeggen dat ik dat inderdaad volledig kan liefhebben (kinderen, familie, jarenlange vriendschappen) en dan weet ik weer dat dat wel goed zit bij mij.
Ik weet dat jullie zullen zeggen : stap er toch uit. Maar wat dan ? Dan blijft het feit liggen dat ik blijkbaar geen relatie goed kan houden of de verkeerde mannen kies. Wat moet ik daar dan mee ?
zondag 2 juni 2019 om 23:14
Onderzoeken met behulp van psycholoog waarom je steeds de verkeerde mannen kiest. Zorg dat je dat duidelijk hebt voordat je in een nieuwe relatie stapt.Francien2019 schreef: ↑02-06-2019 23:05Wat er gebeurd als ik stop met mezelf aanpassen is dat ik mijzelf af ga vragen of ik dan niet te egoïstisch bezig ben. Je kunt in een relatie toch niet altijd alleen maar je eigen zin doen ? Er moet water bij de wijn toch ? Zoals bij elkaar op familiebezoek gaan ook al heb je geen zin.
Het punt is dat ik eigenlijk helemaal niet weet wat een goede relatie is. Waar ligt de grens tussen het belang van het individu en het belang van samen ?
Wat ik zou willen ? Daar heb ik dit weekend over nagedacht. Ik zou willen dat ik vrij ben om mijn eigen beslissingen te nemen zonder gezeur van mijn partner. Dat ik spontaan kan zijn, dat ik liefde kan geven zonder het gevoel dat het een moetje is. Dat ik kan lachen en mijn extraverte zelf kan zijn zonder op een muur van serieus zijn te botsen. Dat ik een partner heb die relaxed omgaat met het feit dat ik een eigen leven heb. Dat zou ik willen.
Verder stemt het afgelopen weekend me niet echt vrolijk. Hij lijkt uit ons gesprek gefilterd te hebben dat ik meer letterlijke ruimte nodig heb. Ik bedoelde juist dat ik meer figuurlijke ruimte wil. Het resultaat is dat hij zich terug trekt in zijn eigen huis (op zich prima ! Leer alleen te zijn !) en net doet of er niets aan de hand is, hij communiceert nergens over, maar hij doet wel alsof ik de moeilijke ben die nabijheid niet verdaagd. Dat is niet het punt. Wat ik vooral graag wil is dat hij inziet dat wat hij normaal vindt niet normaal is. Ik haat het om dat uit te moeten leggen. Wat hij normaal vindt is te achterlijk voor woorden en ik snap niet dat hij niet snapt hoe extreem zijn wensen zijn.
Nu voel ik me rot. Ik denk dat ik met een man zit die in basis niet in staat is om echte liefde te geven, die alles doet uit onbewuste eigen belang, en die de alles buiten zichzelf legt, die op slot zit en in feite een lege huls is. Tegelijkertijd twijfel ik alweer aan mezelf en vraag ik me af of ik niet degene ben die onherstelbaar is beschadigd, ben ik wel in staat om liefde te geven ? En dan denk ik weer aan alle bewijzen om mij heen die zeggen dat ik dat inderdaad volledig kan liefhebben (kinderen, familie, jarenlange vriendschappen) en dan weet ik weer dat dat wel goed zit bij mij.
Ik weet dat jullie zullen zeggen : stap er toch uit. Maar wat dan ? Dan blijft het feit liggen dat ik blijkbaar geen relatie goed kan houden of de verkeerde mannen kies. Wat moet ik daar dan mee ?
In een eerder bericht schrijf je dat iedere partner wel iets heeft. Ik hoop dat je dan bedoelt dat iedereen een mindere eigenschap of gewoonte heeft. En niet zoals een ex vriendin met ïets" een sex verslaving bedoelde.
zondag 2 juni 2019 om 23:23
Ik heb een jarenlang traject achter de rug. Het vervelende is dat oude problemen en triggers telkens weer terug komen in een nieuwe situatie, alleen vaak minder heftig. Ik ken meer mensen die dat verschijnsel herkennen dus het is niet iets wat uitsluitend bij mij voorkomt.
Omdat oude patronen weer aan het werk zijn zie ik sinds een jaar een psycholoog via de huisartsen praktijk. Het is maar een half uurtje om de drie weken. Zij was het die mij aanraadde mijn gedrag te veranderen, dan móet hij wel mee veranderen. En dat is ook gebeurd. Het voelde geweldig om de regie terug te pakken, maar het resultaat is dus dat hij nog meer de controle pakt.
Moet er overigens wel bij zeggen dat nu hij zich terug trekt er bij mij weer een verlatingsangst ontstaat. Wat zijn het toch een k*t patronen. Zo moeilijk om vanaf te geraken
zondag 2 juni 2019 om 23:27
Wat is de reden dat je zo geïrriteerd reageert ?Lucifer2018 schreef: ↑02-06-2019 23:20Nou, dan blijf je bij hem. Maar stop met zeuren. Of topics openen.
Of je geeft toe dat je niet alleen wil zijn maar heus wel weet dat zijn gedrag heel wat anders is dan af en toe mee naar je schoonmoe gaan voor de ander.
Drama is blijkbaar fijn en lekker.
zondag 2 juni 2019 om 23:36
Andere therapie, andere therapeut? Wanneer het steeds weer terug komt is het nog niet duidelijk waar het vandaan komt. Ik had ook oude patronen ( ik koos emotioneel niet bereikbare partners ) . Voor mij was het op een gegeven moment duidelijk waardoor dat kwam en ook heeeeel duidelijk dat ik dat niet meer wilde. Dat heeft bij mij het patroon doorbroken.Francien2019 schreef: ↑02-06-2019 23:23Ik heb een jarenlang traject achter de rug. Het vervelende is dat oude problemen en triggers telkens weer terug komen in een nieuwe situatie, alleen vaak minder heftig. Ik ken meer mensen die dat verschijnsel herkennen dus het is niet iets wat uitsluitend bij mij voorkomt.
Omdat oude patronen weer aan het werk zijn zie ik sinds een jaar een psycholoog via de huisartsen praktijk. Het is maar een half uurtje om de drie weken. Zij was het die mij aanraadde mijn gedrag te veranderen, dan móet hij wel mee veranderen. En dat is ook gebeurd. Het voelde geweldig om de regie terug te pakken, maar het resultaat is dus dat hij nog meer de controle pakt.
Moet er overigens wel bij zeggen dat nu hij zich terug trekt er bij mij weer een verlatingsangst ontstaat. Wat zijn het toch een k*t patronen. Zo moeilijk om vanaf te geraken
Lijkt mij dan de vraag, hoe graag wil je duidelijk krijgen waardoor dit komt of is voelt het veiliger om alleen aan de opppervlakte er aan te werken?
zondag 2 juni 2019 om 23:41
Euhm je schrijft ergens in het begin toch dat hij hechtingsproblemen/ of stoornis heeft? Vastgestelde? Mocht het een positief antwoord zijn dan hoef je dit niet alleen meer te denken en is het een feit.Francien2019 schreef: ↑02-06-2019 23:05Ik denk dat ik met een man zit die in basis niet in staat is om echte liefde te geven, die alles doet uit onbewuste eigen belang, en die de alles buiten zichzelf legt, die op slot zit en in feite een lege huls is.
enn wijzigde dit bericht op 02-06-2019 23:45
12.86% gewijzigd
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 2 juni 2019 om 23:42
Wat dan? Dan zit je niet meer in een relatie die je beperkt in je vrijheid.
Hij denk: zij wil ruimte? Dan zal ze het krijgen ook.
Nee hij neemt het niet letterlijk, hij wil je er mee straffen, zodat jij met hangende pootjes terug komt en je naar hem schikt. Zo niet, dan ben je net als de rest van de wereld die hem teleurstelt en kwetst.
Hij denk: zij wil ruimte? Dan zal ze het krijgen ook.
Nee hij neemt het niet letterlijk, hij wil je er mee straffen, zodat jij met hangende pootjes terug komt en je naar hem schikt. Zo niet, dan ben je net als de rest van de wereld die hem teleurstelt en kwetst.
zondag 2 juni 2019 om 23:43
Effe geen man en hier eens zelf goed over na gaan denken? Het hebben van een partner relatie is toch geen eerste levensbehoefte?Francien2019 schreef: ↑02-06-2019 23:05Dan blijft het feit liggen dat ik blijkbaar geen relatie goed kan houden of de verkeerde mannen kies. Wat moet ik daar dan mee ?
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 2 juni 2019 om 23:45
Ik ben behoorlijk diep gegaan in therapie, alleen was dat in de jaren dat ik geen partner had. Dingen die spelen in een relatie konden dus destijds niet geoefend worden. Met als gevolg dat ik niet goed weet hoe daarmee om te gaan. Ik zal inderdaad eens een doorverwijzing vragen.seashore schreef: ↑02-06-2019 23:36Andere therapie, andere therapeut? Wanneer het steeds weer terug komt is het nog niet duidelijk waar het vandaan komt. Ik had ook oude patronen ( ik koos emotioneel niet bereikbare partners ) . Voor mij was het op een gegeven moment duidelijk waardoor dat kwam en ook heeeeel duidelijk dat ik dat niet meer wilde. Dat heeft bij mij het patroon doorbroken.
Lijkt mij dan de vraag, hoe graag wil je duidelijk krijgen waardoor dit komt of is voelt het veiliger om alleen aan de opppervlakte er aan te werken?
zondag 2 juni 2019 om 23:48
Doorverwijzing lijkt me een goed idee. Succes!Francien2019 schreef: ↑02-06-2019 23:45Ik ben behoorlijk diep gegaan in therapie, alleen was dat in de jaren dat ik geen partner had. Dingen die spelen in een relatie konden dus destijds niet geoefend worden. Met als gevolg dat ik niet goed weet hoe daarmee om te gaan. Ik zal inderdaad eens een doorverwijzing vragen.
zondag 2 juni 2019 om 23:53
Klopt. In de jaren dat ik alleen was had ik het prima naar mijn zin, toch wilde ik graag op een dag weer een relatie omdat ik mijn leuke leven graag wilde delen. Mijn conclusie is nu dat je zonder relatie soms iets mist, maar met relatie dus blijkbaar ook.
maandag 3 juni 2019 om 06:42
Probeer dit nu eens te tackelen net je hoofd n niet met he hart. Want die zit nog in het patroon van schuldgevoel etc.
Jij heb nu even de ruimte. En hoewel dat bedoeld is om jou slecht te laten voelen, kun je dat ook bekijken als iets meer lucht voor jou.
Kun je bespreken dat je x keer quality time hebt met elkaar? En dat je ook beperkt app of belcontact hebt met elkaar? Dat je elkaar buiten bepaalde tijden om gewoon met rust laat, vooral als je niets te melden hebt?
Jij heb nu even de ruimte. En hoewel dat bedoeld is om jou slecht te laten voelen, kun je dat ook bekijken als iets meer lucht voor jou.
Kun je bespreken dat je x keer quality time hebt met elkaar? En dat je ook beperkt app of belcontact hebt met elkaar? Dat je elkaar buiten bepaalde tijden om gewoon met rust laat, vooral als je niets te melden hebt?
maandag 3 juni 2019 om 07:30
Het voelt inderdaad als meer lucht voor mij. Het voelt als een opluchting. Tegelijkertijd als een stap achteruit in onze relatie.foeksia72 schreef: ↑03-06-2019 06:42Probeer dit nu eens te tackelen net je hoofd n niet met he hart. Want die zit nog in het patroon van schuldgevoel etc.
Jij heb nu even de ruimte. En hoewel dat bedoeld is om jou slecht te laten voelen, kun je dat ook bekijken als iets meer lucht voor jou.
Kun je bespreken dat je x keer quality time hebt met elkaar? En dat je ook beperkt app of belcontact hebt met elkaar? Dat je elkaar buiten bepaalde tijden om gewoon met rust laat, vooral als je niets te melden hebt?
Naar mijn hart luisteren ga ik proberen. Niet makkelijk want dat hoofd kakelt er steeds doorheen.
Het app contact heb ik inmiddels voorgesteld om dat drastisch te beperken onder het mom van dat ik minder gebruik wil maken van mijn smartphone. (Wat ook zo is)
1 keer per week echt tijd voor elkaar doen we wel, zelfs meerdere keren per week, als we thuis zijn. Geen TV, wijntje, muziek, praten, of soms juist wel TV, samen een serie kijken, samen aan iets werken, maar dat is voor hem niet genoeg omdat hij een paar uurtjes te kort vindt. En hier thuis lopen mijn puber kinderen rond. Zij vinden het heerlijk om een paar uurtjes alleen te zijn maar niet te lang. Daarom gaan we vaak een paar uur de deur uit samen. (Twee tot vier uurtjes) Dit doen we een a twee keer per maand. Hij zou liever veel vaker een hele dag weg gaan. Dat wil ik niet vanwege de kinderen, maar ook niet omdat ik niet ieder weekend de hort op wil, thuis is ook leuk. Ik kan me overigens best voorstellen dat hij de kinderen weleens zat is, hoewel hij ze graag mag en zij hem, maar het zijn zijn kinderen niet. Waarom hij dan toch tegen heug en meug hier op de bank blijft zitten snap ik niet. Hij wil niet alleen zijn denk ik.
anoniem_386639 wijzigde dit bericht op 03-06-2019 07:38
16.73% gewijzigd
maandag 3 juni 2019 om 07:34
Slachtoffergedrag. Daar krijg ik jeuk van.
Maar je hebt alleen jezelf ermee. Mij niet hoor.
Dus stop met zeuren of doe er wat aan.
