Relaties
alle pijlers
Claimgedrag vriend
vrijdag 31 mei 2019 om 16:36
Beste lezers,
Mijn vriend vertoont claimend gedrag. Hij wil graag alles samen doen en zoveel mogelijk samen zijn en is teleurgesteld als dat een keer niet kan. Hij wil graag dingen ondernemen, maar niet alleen en het liefst met mij. Als ik een keer niet mee wil is hij teleurgesteld en hangt er een vervelende sfeer. Hij appt de hele dag door en verwacht ook antwoord. Wanneer hij zelf een afspraak heeft of meerdere dagen weggaat met anderen (bijvoorbeeld in werk- of sportvereniging verband) is er geen probleem. Wanneer ik een dagje of een paar dagen alleen thuis wil zijn vindt hij dat moeilijk en voelt hij zich afgewezen. Als ik een afspraak heb, bijvoorbeeld met vriendinnen vindt hij dat okay, maar hij houdt wel contact door te appen.
Ik hou erg veel rekening met zijn wensen en behoeften. Ga daarin soms mijn eigen grenzen over. Toch is het nooit genoeg en krijgt hij na verloop van tijd last van de angst dat het met onze relatie niet goed gaat. Het probleem is nu dat ik dit geen gezond gedrag vind en dat ik mij niet altijd gezien voel in mijn behoeftes en wat ik investeer in onze relatie. Ik heb hierover gepraat maar hij lijkt het niet te (willen) begrijpen of verkeerd te begrijpen. Therapie heeft hij gehad maar heeft niet geholpen. Nieuwe therapie wil hij niet.
Ondertussen ben ik best wel moe. Ik ben bekend met het fenomeen hechtingsproblematiek en ik probeer zijn gedrag altijd in dit licht te zien. Dat lukt me vaak, maar niet altijd. Soms wordt ik ook weleens gewoon boos en ben ik moe van het begrip tonen. Hij is ook bekend met de theorieën achter deze problematiek maar hij gebruikt die kennis niet om niet naar zichzelf te kijken, maar om mij er op te wijzen dat ik vluchtgedrag vertoon als ik een keer boos word, zodat hij weer angstig wordt. Ik vertoon naar mijn mening helemaal geen vluchtgedrag, integendeel. We hebben een lat-relatie van 6 jaar en door omstandigheden is hij nu bijna dagelijks bij mij. We zijn eind 40. Ik wil de relatie niet uitmaken omdat wij het verder heel goed hebben samen. Ik ben op zoek naar praktische tips hoe ik mijn grenzen kan afbakenen en bewaken op een vriendelijke, standvastige manier zonder hem angstig te maken, in de hoop dat hij zich uiteindelijk veilig leert voelen.
Groetjes, Francien
Mijn vriend vertoont claimend gedrag. Hij wil graag alles samen doen en zoveel mogelijk samen zijn en is teleurgesteld als dat een keer niet kan. Hij wil graag dingen ondernemen, maar niet alleen en het liefst met mij. Als ik een keer niet mee wil is hij teleurgesteld en hangt er een vervelende sfeer. Hij appt de hele dag door en verwacht ook antwoord. Wanneer hij zelf een afspraak heeft of meerdere dagen weggaat met anderen (bijvoorbeeld in werk- of sportvereniging verband) is er geen probleem. Wanneer ik een dagje of een paar dagen alleen thuis wil zijn vindt hij dat moeilijk en voelt hij zich afgewezen. Als ik een afspraak heb, bijvoorbeeld met vriendinnen vindt hij dat okay, maar hij houdt wel contact door te appen.
Ik hou erg veel rekening met zijn wensen en behoeften. Ga daarin soms mijn eigen grenzen over. Toch is het nooit genoeg en krijgt hij na verloop van tijd last van de angst dat het met onze relatie niet goed gaat. Het probleem is nu dat ik dit geen gezond gedrag vind en dat ik mij niet altijd gezien voel in mijn behoeftes en wat ik investeer in onze relatie. Ik heb hierover gepraat maar hij lijkt het niet te (willen) begrijpen of verkeerd te begrijpen. Therapie heeft hij gehad maar heeft niet geholpen. Nieuwe therapie wil hij niet.
Ondertussen ben ik best wel moe. Ik ben bekend met het fenomeen hechtingsproblematiek en ik probeer zijn gedrag altijd in dit licht te zien. Dat lukt me vaak, maar niet altijd. Soms wordt ik ook weleens gewoon boos en ben ik moe van het begrip tonen. Hij is ook bekend met de theorieën achter deze problematiek maar hij gebruikt die kennis niet om niet naar zichzelf te kijken, maar om mij er op te wijzen dat ik vluchtgedrag vertoon als ik een keer boos word, zodat hij weer angstig wordt. Ik vertoon naar mijn mening helemaal geen vluchtgedrag, integendeel. We hebben een lat-relatie van 6 jaar en door omstandigheden is hij nu bijna dagelijks bij mij. We zijn eind 40. Ik wil de relatie niet uitmaken omdat wij het verder heel goed hebben samen. Ik ben op zoek naar praktische tips hoe ik mijn grenzen kan afbakenen en bewaken op een vriendelijke, standvastige manier zonder hem angstig te maken, in de hoop dat hij zich uiteindelijk veilig leert voelen.
Groetjes, Francien
maandag 3 juni 2019 om 07:42
Waar zie jij het slachtoffer gedrag ? Oprechte vraag, ik hoor graag de andere invalshoek.Lucifer2018 schreef: ↑03-06-2019 07:34Slachtoffergedrag. Daar krijg ik jeuk van.
Maar je hebt alleen jezelf ermee. Mij niet hoor.
Dus stop met zeuren of doe er wat aan.
Naar mijn mening probeer ik een probleem op te lossen zonder het kind met het badwater weg te gooien. Maar ik heb ongetwijfeld een blinde vlek
maandag 3 juni 2019 om 08:06
Het app contact heb ik inmiddels voorgesteld om dat drastisch te beperken onder het mom van dat ik minder gebruik wil maken van mijn smartphone.
Slappe hap zeg.
Zo ga je er niet komen natuurlijk, als je niet eens tegen hem kan zeggen dat je niet meer (onnodig) met hem gaat appen omdat hij je benauwt, maar een smoes gaat verzinnen.
En hoezo 'voorgesteld' ? Niks voorstellen. Mededelen.
Slappe hap zeg.
Zo ga je er niet komen natuurlijk, als je niet eens tegen hem kan zeggen dat je niet meer (onnodig) met hem gaat appen omdat hij je benauwt, maar een smoes gaat verzinnen.
En hoezo 'voorgesteld' ? Niks voorstellen. Mededelen.
impala wijzigde dit bericht op 03-06-2019 08:19
8.79% gewijzigd
.
maandag 3 juni 2019 om 08:18
Ik vind het niet zozeer slachtoffergedrag, meer dat je boven elke oplossing meent te staan. Je klaagt erover dat hij je claimt, maar als wordt gesuggereerd om weg te gaan noem je dat 'wegwerpdenken' waar jij niet aan doet, niet meer toegeven aan zijn controledwang vind je 'egoïstisch' en 'je kunt toch niet alleen je eigen zin doen'. Prima als jij dat allemaal vindt, maar dan moet je inderdaad ook niet zeuren. Er is geen tovermiddel om te zorgen dat hij uit zichzelf minder gaat claimen.Francien2019 schreef: ↑03-06-2019 07:42Waar zie jij het slachtoffer gedrag ? Oprechte vraag, ik hoor graag de andere invalshoek.
Naar mijn mening probeer ik een probleem op te lossen zonder het kind met het badwater weg te gooien. Maar ik heb ongetwijfeld een blinde vlek
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
maandag 3 juni 2019 om 09:04
Jij hebt verlatingsangst en hij speelt daar handig op in.
Twee mensen met hechtingsproblematiek.
Zeg dat het je irriteert dat ie de hele tijd appt. Nu gebruik je een smoes.
Je gaat op stap en dan app je 1 keer en daarna niet meer. Tenzij er brand, doodslag of een aardbeving is.
Het probleem ligt bij jou maar je verschuift het naar hem.
Hij zit nu te mokken in zijn eigen huis. Jij hebt verlatingsangst en kunt daar niet tegen. Ik zou zeggen, maak het uit of stel je grenzen.
Twee mensen met hechtingsproblematiek.
Zeg dat het je irriteert dat ie de hele tijd appt. Nu gebruik je een smoes.
Je gaat op stap en dan app je 1 keer en daarna niet meer. Tenzij er brand, doodslag of een aardbeving is.
Het probleem ligt bij jou maar je verschuift het naar hem.
Hij zit nu te mokken in zijn eigen huis. Jij hebt verlatingsangst en kunt daar niet tegen. Ik zou zeggen, maak het uit of stel je grenzen.
maandag 3 juni 2019 om 09:36
Het gaat toch niet om wat "normaal" is? Het gaat om wat jij wil en wat hij wil en over hoe je elkaar wel of niet vindt in de verschillen.Francien2019 schreef: ↑02-06-2019 23:05Wat er gebeurd als ik stop met mezelf aanpassen is dat ik mijzelf af ga vragen of ik dan niet te egoïstisch bezig ben. Je kunt in een relatie toch niet altijd alleen maar je eigen zin doen ? Er moet water bij de wijn toch ? Zoals bij elkaar op familiebezoek gaan ook al heb je geen zin.
Het punt is dat ik eigenlijk helemaal niet weet wat een goede relatie is. Waar ligt de grens tussen het belang van het individu en het belang van samen ?
Dat is inderdaad soms even zoeken. Maar uit je posts krijg ik niet de indruk dat dit nou het probleem is.
Wat ik zou willen ? Daar heb ik dit weekend over nagedacht. Ik zou willen dat ik vrij ben om mijn eigen beslissingen te nemen zonder gezeur van mijn partner. Dat ik spontaan kan zijn, dat ik liefde kan geven zonder het gevoel dat het een moetje is. Dat ik kan lachen en mijn extraverte zelf kan zijn zonder op een muur van serieus zijn te botsen. Dat ik een partner heb die relaxed omgaat met het feit dat ik een eigen leven heb. Dat zou ik willen.
Verder stemt het afgelopen weekend me niet echt vrolijk. Hij lijkt uit ons gesprek gefilterd te hebben dat ik meer letterlijke ruimte nodig heb. Ik bedoelde juist dat ik meer figuurlijke ruimte wil. Het resultaat is dat hij zich terug trekt in zijn eigen huis (op zich prima ! Leer alleen te zijn !) en net doet of er niets aan de hand is, hij communiceert nergens over, maar hij doet wel alsof ik de moeilijke ben die nabijheid niet verdaagd. Dat is niet het punt. Wat ik vooral graag wil is dat hij inziet dat wat hij normaal vindt niet normaal is. Ik haat het om dat uit te moeten leggen. Wat hij normaal vindt is te achterlijk voor woorden en ik snap niet dat hij niet snapt hoe extreem zijn wensen zijn.
Nu voel ik me rot. Ik denk dat ik met een man zit die in basis niet in staat is om echte liefde te geven, die alles doet uit onbewuste eigen belang, en die de alles buiten zichzelf legt, die op slot zit en in feite een lege huls is. Tegelijkertijd twijfel ik alweer aan mezelf en vraag ik me af of ik niet degene ben die onherstelbaar is beschadigd, ben ik wel in staat om liefde te geven ? En dan denk ik weer aan alle bewijzen om mij heen die zeggen dat ik dat inderdaad volledig kan liefhebben (kinderen, familie, jarenlange vriendschappen) en dan weet ik weer dat dat wel goed zit bij mij.
Ik weet dat jullie zullen zeggen : stap er toch uit. Maar wat dan ? Dan blijft het feit liggen dat ik blijkbaar geen relatie goed kan houden of de verkeerde mannen kies. Wat moet ik daar dan mee ?
Als jij af en toe je eigen gang wil gaan, doe dat dan ook. Vindt hij dat niet leuk? Dat kan, maar dat is zijn probleem. Boos? Prima, maar dan in zijn eigen huis graag.
Je hoeft hem er niet van te overtuigen dat wat jij wil normaal is. Hij hoeft het er niet eens mee eens te zijn.
Houd je poot stijf en laat het rustig even stormen. Dan zie je vanzelf wat er gebeurt. Ofwel de storm gaat liggen, of het blijft zo en dan trek je vanzelf je conclusies.
Opinions are like assholes. Everybody has one.
maandag 3 juni 2019 om 19:33
Ik denk dat dit een hele waardevolle post voor jou is Francien! Cleidy36 heeft helemaal gelijk, pas wanneer jij jezelf meer waard vindt dan drama en claimgedrag ben je in staat om een gelijkwaardige relatie op te bouwen. Dit heeft niks te maken met egoïsme maar alles met zelfrespect en eigenwaarde!
maandag 3 juni 2019 om 20:16
Of als je later thuis komt dan de bedoeling was omdat je ergens werd opgehouden? (file, treinvertraging, oude kennis ontmoet met wie je even bijkletste, druk in de winkel, lekke band)Kandijsuiker schreef: ↑03-06-2019 19:40Is hij ook extreem jaloers? Wat als jij met een man wat gaat drinken?
maandag 3 juni 2019 om 21:05
De dingen die jij wil zijn heel normaal. Ik snap dat als je beschadigd bent je niet weet wat wel en niet normaal is. Het is iig echt niet egoïstisch om niet geclaimd te willen worden en een eigen leven te leiden.Francien2019 schreef: ↑02-06-2019 23:05Wat er gebeurd als ik stop met mezelf aanpassen is dat ik mijzelf af ga vragen of ik dan niet te egoïstisch bezig ben. Je kunt in een relatie toch niet altijd alleen maar je eigen zin doen ? Er moet water bij de wijn toch ? Zoals bij elkaar op familiebezoek gaan ook al heb je geen zin.
Het punt is dat ik eigenlijk helemaal niet weet wat een goede relatie is. Waar ligt de grens tussen het belang van het individu en het belang van samen ?
Wat ik zou willen ? Daar heb ik dit weekend over nagedacht. Ik zou willen dat ik vrij ben om mijn eigen beslissingen te nemen zonder gezeur van mijn partner. Dat ik spontaan kan zijn, dat ik liefde kan geven zonder het gevoel dat het een moetje is. Dat ik kan lachen en mijn extraverte zelf kan zijn zonder op een muur van serieus zijn te botsen. Dat ik een partner heb die relaxed omgaat met het feit dat ik een eigen leven heb. Dat zou ik willen.
Verder stemt het afgelopen weekend me niet echt vrolijk. Hij lijkt uit ons gesprek gefilterd te hebben dat ik meer letterlijke ruimte nodig heb. Ik bedoelde juist dat ik meer figuurlijke ruimte wil. Het resultaat is dat hij zich terug trekt in zijn eigen huis (op zich prima ! Leer alleen te zijn !) en net doet of er niets aan de hand is, hij communiceert nergens over, maar hij doet wel alsof ik de moeilijke ben die nabijheid niet verdaagd. Dat is niet het punt. Wat ik vooral graag wil is dat hij inziet dat wat hij normaal vindt niet normaal is. Ik haat het om dat uit te moeten leggen. Wat hij normaal vindt is te achterlijk voor woorden en ik snap niet dat hij niet snapt hoe extreem zijn wensen zijn.
Nu voel ik me rot. Ik denk dat ik met een man zit die in basis niet in staat is om echte liefde te geven, die alles doet uit onbewuste eigen belang, en die de alles buiten zichzelf legt, die op slot zit en in feite een lege huls is. Tegelijkertijd twijfel ik alweer aan mezelf en vraag ik me af of ik niet degene ben die onherstelbaar is beschadigd, ben ik wel in staat om liefde te geven ? En dan denk ik weer aan alle bewijzen om mij heen die zeggen dat ik dat inderdaad volledig kan liefhebben (kinderen, familie, jarenlange vriendschappen) en dan weet ik weer dat dat wel goed zit bij mij.
Ik weet dat jullie zullen zeggen : stap er toch uit. Maar wat dan ? Dan blijft het feit liggen dat ik blijkbaar geen relatie goed kan houden of de verkeerde mannen kies. Wat moet ik daar dan mee ?
Van mij hoef je echt niet uit de relatie te stappen. Zie het als een leerschool voor jullie beiden. Misschien kan je met een klein stapje beginnen te veranderen. Bijv iets doen voor jezelf zonder te appen.
donderdag 6 juni 2019 om 14:47
Nee, dat niet. Ik heb een jeugdvriend met wie ik regelmatig afspreek. Hij kent hem en mag hem graag. Hij voelt zich geloof ik wel een beetje buitengesloten omdat ik meestal alleen met die vriend afspreek. Maar er is verder geen discussie over. Dat is ook niet mogelijk want ik ben over deze vriend héél duidelijk geweest. Zoals ook over andere dingen. Kinderen gaan voor, altijd. Geen discussie over mogelijk.Kandijsuiker schreef: ↑03-06-2019 19:40Is hij ook extreem jaloers? Wat als jij met een man wat gaat drinken?
anoniem_386639 wijzigde dit bericht op 06-06-2019 14:55
8.53% gewijzigd
donderdag 6 juni 2019 om 14:48
Nee, geen achterdocht,, geen probleem.quattro-stagioni schreef: ↑03-06-2019 20:16Of als je later thuis komt dan de bedoeling was omdat je ergens werd opgehouden? (file, treinvertraging, oude kennis ontmoet met wie je even bijkletste, druk in de winkel, lekke band)
donderdag 6 juni 2019 om 14:53
Dankje. Nadat ik met mijn psycholoog een gesprek heb gehad zijn we dit inderdaad aan het proberen. Minder reageren op app deed ik al.appelientjex schreef: ↑03-06-2019 21:05De dingen die jij wil zijn heel normaal. Ik snap dat als je beschadigd bent je niet weet wat wel en niet normaal is. Het is iig echt niet egoïstisch om niet geclaimd te willen worden en een eigen leven te leiden.
Van mij hoef je echt niet uit de relatie te stappen. Zie het als een leerschool voor jullie beiden. Misschien kan je met een klein stapje beginnen te veranderen. Bijv iets doen voor jezelf zonder te appen.
De kwetsbaarheden en mechanismen zijn oud en hebben niets met onze huidige partner te maken. Het is beter om te proberen vanuit compassie te reageren dan meteen van verontwaardiging in de fik te vliegen. Vriend en ik hebben hier uitgebreid over gepraat. We gaan zien of we zo een stapje verder kunnen komen.