Relaties
alle pijlers
Cultuurverschillen
zaterdag 17 oktober 2009 om 13:29
Hmm, cultuurverschillen. Ik vind dat ze wel degelijk bestaan, het is alleen aan jezelf in hoeverre je daar in mee wilt gaan, ze kan accepteren en de ander de jouwe kan accepteren. Ikzelf heb al jaren een relatie met een Duitser en zelfs daar merk ik dat we af en toe tegen cultuurverschillen aanlopen.Meestal lachen we erom, maar af en toe kan het ook hinderlijk zijn.
Jaren geleden heb ik een jaar een relatie met een Turkse man gehad, hij had jaren in Nederland gewoond en daar had ik minder last van cultuurverschillen dan me 'mijn' Duitser. Waarschijnlijk omdat hij zolang in NL had gewoond. De relatie is daarop niet stukgelopen trouwens.
Je post van 12.26 uur herken ik zelfs en dan spreken we over een buurland! Als jullie willen zijn al deze verschillen te overbruggen, je moet alleen openstaan voor de mening van anderen en elkaar willen accepteren. Aan de andere kant kun je ook veel van elkaar leren.
Jaren geleden heb ik een jaar een relatie met een Turkse man gehad, hij had jaren in Nederland gewoond en daar had ik minder last van cultuurverschillen dan me 'mijn' Duitser. Waarschijnlijk omdat hij zolang in NL had gewoond. De relatie is daarop niet stukgelopen trouwens.
Je post van 12.26 uur herken ik zelfs en dan spreken we over een buurland! Als jullie willen zijn al deze verschillen te overbruggen, je moet alleen openstaan voor de mening van anderen en elkaar willen accepteren. Aan de andere kant kun je ook veel van elkaar leren.
zaterdag 17 oktober 2009 om 14:16
Ik denk dat cultuurverschillen natuurlijk wel bestaan, maar ik geloof niet dat het ooit een reden kan zijn om uit elkaar te gaan. Want dan heb je het niet meer over alleen cultuuverschillen, maar dan loop je samen tegen onoverbrugbare verschillen op. En dat kan je dan wel op cultuur gooien, maar dat is -in mijn ogen- bullshit, want op het moment dat je je beseft dat jij iets altijd zo doet, vanwege je cultuur, dan ga je automatisch nadenken of je het echt alleen maar uit gewoonte doet, of dat je er zelf ook achter staat. En dan is het probleem of opgelost, of een 'gewoon' probleem tussen twee partners geworden.
In het grotere geheel gaat dat natuurlijk niet op, ik woon in het buitenland en loop elke week tegen cultuurverschillen aan en aangezien ik de vreemde eend in de bijt ben zal de rest a) niet nadenken over waarom ze iets op die manier doen en b) er niet over piekeren die manier te veranderen omdat ik het toevallig anders doen.
In het grotere geheel gaat dat natuurlijk niet op, ik woon in het buitenland en loop elke week tegen cultuurverschillen aan en aangezien ik de vreemde eend in de bijt ben zal de rest a) niet nadenken over waarom ze iets op die manier doen en b) er niet over piekeren die manier te veranderen omdat ik het toevallig anders doen.
zondag 18 oktober 2009 om 10:32
zondag 18 oktober 2009 om 15:23
Hee meiden, wat een leuk topic! En herkenbaar ook , want ik heb een Italiaans (tevens in Italie wonend) vriendje. Ook nog maar pril, bijna een half jaar nu. Ook wij kunnen uitvoerige gesprekken hebben waarom we dingen zus of zo doen, en waarom de een iets juist heel normaal vindt terwijl de ander daar echt van staat te kijken. Erg interessant, vind ik! Maar soms denk ik, hoewel we nog maar kort samenzijn, toch al na over of en hoe dit op de langere termijn mogelijk zou zijn. Of de cultuurverschillen, puur qua dagelijks leven, het economische klimaat, het belangrijke familieleven, een meer traditionele rolverdeling etc, overbrugbaar zijn. (hij komt uit zeer zuidelijke italie, erg traditioneel nog daar) Gelukkig staan we allebei heel erg open voor elkaars culturen. Laatst is hij voor het eerst in Nederland geweest en ik merk nu al dat hij daardoor sommige Nederlandse dingen meer begrijpt, die moet je indd ervaren.
Kortom, ook ik vind het soms spannend, maar bovenal ook erg interessant. En ben het erg eens met de opmerkingen dat iedereen een mens met een eigen persoonlijkheid is, ongeacht de cultuur. Dat een cultuur niet allesbepalend is, zeg maar.
Leuk om jullie ervaringen hiermee te lezen!
Kortom, ook ik vind het soms spannend, maar bovenal ook erg interessant. En ben het erg eens met de opmerkingen dat iedereen een mens met een eigen persoonlijkheid is, ongeacht de cultuur. Dat een cultuur niet allesbepalend is, zeg maar.
Leuk om jullie ervaringen hiermee te lezen!
maandag 19 oktober 2009 om 10:16
Hey Kim en anderen
Nee, echt concrete plannen nog niet, daarvoor is het nog een beetje te vroeg en te pril.. Maar stiekem dwalen mijn gedachten er wel eens naar af! We zitten nu allebei in het laatste jaar van onze studie en zijn dus allebei rond juli klaar. Dan gaan we, mits we nog steeds samen zijn en het nog steeds erg leuk is, verder kijken. Ik overweeg wel om dan naar Italie te gaan...
Maar goed, vooralsnog verre toekomstdromen
Hoe is t met jouw Libanees ondertussen?
Nee, echt concrete plannen nog niet, daarvoor is het nog een beetje te vroeg en te pril.. Maar stiekem dwalen mijn gedachten er wel eens naar af! We zitten nu allebei in het laatste jaar van onze studie en zijn dus allebei rond juli klaar. Dan gaan we, mits we nog steeds samen zijn en het nog steeds erg leuk is, verder kijken. Ik overweeg wel om dan naar Italie te gaan...
Maar goed, vooralsnog verre toekomstdromen
Hoe is t met jouw Libanees ondertussen?
maandag 19 oktober 2009 om 10:53
Hoi!
Magnolia, dank voor je mail! Ik zal er zo op reageren..
Lotta, leuk toch dat je daarover kunt fantaseren.., maar goed, misschien ook lastig. Zou je echt in Italie willen wonen en werken? Spannend wel, wie weet hoe het gaat lopen..
Hier gaat alles goed. Heb weer een erg fijn weekend gehad met mijn Lib. Alhoewel het elkaar zien niet altijd even gemakkelijk is, aangezien hij op onmogelijke tijden werkt. We hebben nog geen een keer een hele dag samen door kunnen brengen en dat is natuurlijk niet zo leuk. Hopelijk komt daar over een paar weken verandering in. Dan proberen we dezelfde dag van de week vrij te krijgen. Ik kijk daar erg naar uit!
Magnolia, dank voor je mail! Ik zal er zo op reageren..
Lotta, leuk toch dat je daarover kunt fantaseren.., maar goed, misschien ook lastig. Zou je echt in Italie willen wonen en werken? Spannend wel, wie weet hoe het gaat lopen..
Hier gaat alles goed. Heb weer een erg fijn weekend gehad met mijn Lib. Alhoewel het elkaar zien niet altijd even gemakkelijk is, aangezien hij op onmogelijke tijden werkt. We hebben nog geen een keer een hele dag samen door kunnen brengen en dat is natuurlijk niet zo leuk. Hopelijk komt daar over een paar weken verandering in. Dan proberen we dezelfde dag van de week vrij te krijgen. Ik kijk daar erg naar uit!
maandag 19 oktober 2009 om 14:47
Hee kym! Ja, fantaseren is soms erg leuk.. Maar soms indd ook lastig. Aan de ene kant zie ik mezelf daar wel heengaan, lijkt me heerlijk om bij hem te zijn en vind Italie altijd al een geweldig land. Aan de andere kant maak ik me soms zorgen over mijn toekomstperspectief daar wat betreft carriere etc. Heb hier altijd hard gestudeerd ivm behoorlijk ambitieuze toekomstplannen, en weet nog niet zo goed hoe dat te combineren valt.. Lastig lastig.
Denk jij stiekem al wel eens na over een evt toekomst samen? Ook al is het tussen jullie pas net begonnen? Ook omdat je hier een topic opent over de cultuurverschillen tussen jou en hem...
Denk jij stiekem al wel eens na over een evt toekomst samen? Ook al is het tussen jullie pas net begonnen? Ook omdat je hier een topic opent over de cultuurverschillen tussen jou en hem...
maandag 19 oktober 2009 om 19:57
Hi Lot, snap het wel hoor, natuurlijk zou een emigratie niet zonder risico's zijn. Of naja, terwijl ik dit schrijf denk ik ook: wat heb je te verliezen? De wereld is klein en je bent zo weer thuis. Maar goed, dat is even heel snel en gemakkelijk gedacht (maar toch...). Kun je in eerste instantie niet eerst voor een bepaalde periode die kant op gaan om te ontdekken hoe dat gaat en klikt tussen jullie?
Wel, natuurlijk gaan mijn gedachten soms heel stiekempjes even bepaalde kanten op waar ze nog helemaal niet moeten zijn, maar dat zal mijn (vrouwen)brein ook zijn.. Ik weet het gewoon niet. Hoe kan ik het zeggen? We zitten nu in een soort van roes van ongeloof. Omdat het zo goed klikt en omdat we geen genoeg van elkaar kunnen krijgen. Omdat we in een relatief korte tijd zo'n intensief contact hebben opgebouwd. En dan niet eens in de zin van de hoeveelheid tijd dat we samen hebben gespendeerd hebben (zie vorige post), maar gewoon... het zal de hele context zijn.
Ik bedenk me wel dat als het nog steeds dikke mik is volgend jaar, ik me echt geen voorstelling kan maken van hoe het verder zal gaan.
Wel, natuurlijk gaan mijn gedachten soms heel stiekempjes even bepaalde kanten op waar ze nog helemaal niet moeten zijn, maar dat zal mijn (vrouwen)brein ook zijn.. Ik weet het gewoon niet. Hoe kan ik het zeggen? We zitten nu in een soort van roes van ongeloof. Omdat het zo goed klikt en omdat we geen genoeg van elkaar kunnen krijgen. Omdat we in een relatief korte tijd zo'n intensief contact hebben opgebouwd. En dan niet eens in de zin van de hoeveelheid tijd dat we samen hebben gespendeerd hebben (zie vorige post), maar gewoon... het zal de hele context zijn.
Ik bedenk me wel dat als het nog steeds dikke mik is volgend jaar, ik me echt geen voorstelling kan maken van hoe het verder zal gaan.
dinsdag 20 oktober 2009 om 20:39
ik zou me niet al te veel verdiepen in zijn cultuur, ik zou hem gewoon leren kennen. als je je erg in die cultuur gaat verdiepen kun je ook teveel voor hem gaan invullen.
nederlanders zijn niet hetzelfde, en libanezen ook niet.wat belangrijk is denk ik of hij flexibel is. maar hij woont nu ook al in een andere cultuur dan zijn eigen dus hij is ook wel iets gewend wat dat betreft.
ik ben getrouwd met een afrikaan. toen ik met hem begon wist ik niet veel van afrikanen en de ervaringen die ik had waren niet heel geweldig. als ik op de vooroordelen af zou zijn gegaan zou ik er nooit aan begonnen zijn.
maar ik ben met hem begonnen omdat ik smoorverliefd op hem was en hij op mij. en nu blijkt hij niet bepaald een doorsnee afrikaan te zijn.
je gevoel voor elkaar is het belangrijkst en bepaalde karaktereigenschappen, zoals felxibiliteit. en ook dingen als luistert hij goed naar je, neemt hij je mening serieus, kunnen jullie samen praten.
en daarbij: mensen die samenleven groeien naar elkaar toe als het goed is. mijn man denk t wel in mannendingen en vrouwendingen en daar was ik in het begin heel opstandig over. nu kan ik daar mee omgaan en zie ik ook de voordelen ervan. hij was doodsbenauwd voor praten, discussieren noemde hij dat en daar krijg je ruzie van en dan gaat je relatie kapot. inmiddels wordt er zo tussen de bedrijven door heel wat afgepraat hier en overlegd.
nederlanders zijn niet hetzelfde, en libanezen ook niet.wat belangrijk is denk ik of hij flexibel is. maar hij woont nu ook al in een andere cultuur dan zijn eigen dus hij is ook wel iets gewend wat dat betreft.
ik ben getrouwd met een afrikaan. toen ik met hem begon wist ik niet veel van afrikanen en de ervaringen die ik had waren niet heel geweldig. als ik op de vooroordelen af zou zijn gegaan zou ik er nooit aan begonnen zijn.
maar ik ben met hem begonnen omdat ik smoorverliefd op hem was en hij op mij. en nu blijkt hij niet bepaald een doorsnee afrikaan te zijn.
je gevoel voor elkaar is het belangrijkst en bepaalde karaktereigenschappen, zoals felxibiliteit. en ook dingen als luistert hij goed naar je, neemt hij je mening serieus, kunnen jullie samen praten.
en daarbij: mensen die samenleven groeien naar elkaar toe als het goed is. mijn man denk t wel in mannendingen en vrouwendingen en daar was ik in het begin heel opstandig over. nu kan ik daar mee omgaan en zie ik ook de voordelen ervan. hij was doodsbenauwd voor praten, discussieren noemde hij dat en daar krijg je ruzie van en dan gaat je relatie kapot. inmiddels wordt er zo tussen de bedrijven door heel wat afgepraat hier en overlegd.
woensdag 21 oktober 2009 om 13:27
Rrinkje, ik ben het helemaal eens met wat je in je eerste alinea schrijft. Het is ook maar een mens! En inderdaad, zijn periode in het land waar we ons nu bevinden zal zijn visie op zaken ook wel veranderen (verbreden?).
Bijzonder hoe jij je relatie beschrijft met je man. Ik vind dat erg mooi, hoe je je weg kunt vinden met iemand uit een compleet andere cultuur. Maar ik geloof erin dat het kan en zie zelfs om me heen dat het kan!
Bijzonder hoe jij je relatie beschrijft met je man. Ik vind dat erg mooi, hoe je je weg kunt vinden met iemand uit een compleet andere cultuur. Maar ik geloof erin dat het kan en zie zelfs om me heen dat het kan!
woensdag 21 oktober 2009 om 22:08
vrijdag 6 november 2009 om 10:37
Even uppen hoor
Hoe is het met je Moonlight? Nog aan 't peinzen over de ex-Zuid-Europeaan?
En Lotta? Any updates?
Mijn samenzijn met mijn Libanees duurt nog altijd voort en tegen wat verwachtingen in gaat het eigenlijk alleen maar beter en wordt het steeds leuker! Bijzonder wel he?
Na een week vakantie heb ik 'm echt erg gemist, goed teken. Eind dit jaar ga ik een maand weg...hopelijk zal dat onze relatie ook nog meer duidelijkheid geven.
Hoe is het met je Moonlight? Nog aan 't peinzen over de ex-Zuid-Europeaan?
En Lotta? Any updates?
Mijn samenzijn met mijn Libanees duurt nog altijd voort en tegen wat verwachtingen in gaat het eigenlijk alleen maar beter en wordt het steeds leuker! Bijzonder wel he?
Na een week vakantie heb ik 'm echt erg gemist, goed teken. Eind dit jaar ga ik een maand weg...hopelijk zal dat onze relatie ook nog meer duidelijkheid geven.
zaterdag 7 november 2009 om 03:09
Ik zie dit topic net en vind het erg interessant. Ik zelf ben al 5 jaar getrouwd met een Zuidamerikaan. We hebben echter helaas al een tijdje problemen en voor mijn gevoel heeft het toch ook met cultuurverschillen te maken.
Natuurlijk niet alleen, en binnen dezelfde cultuur zijn er natuurlijk ook heel veel verschillen van persoon tot persoon, die uiteindelijk belangrijker zijn. Of wij eruit gaan komen weet ik niet, het hangt er nog een beetje om, we zijn aan het knokken zeg maar (om eruit te komen bedoel ik dan, niet letterlijk...)
Maar wat voor mijn gevoel bij ons erg meespeelt is het verschil in "praten" over dingen. En dan ook echt eerlijk zijn en dingen aan durven gaan. Over bepaalde problemen wordt nu eindelijk pas gepraat, terwijl ik dat heel vaak voorheen al geprobeerd had en eigenlijk de moed al op begon te geven. Het praten erover heeft echter gezorgd dat de problemen die we steeds (onbewust?) probeerden te verbergen nu naar boven gekomen zijn. Voor zijn gevoel zijn de problemen dus begonnen door het erover praten. Als je begrijpt wat ik bedoel. Hij wilde dus liever doen alsof er niets aan de hand was, wat heel veel mensen hier doen, maar dat werkt voor mij totaal niet.
Maargoed ik vind absoluut niet dat cultuurverschillen een reden zijn om niet aan een relatie te beginnen of zo. Wel vind ik het goed dat je je in de ander z'n cultuur probeert te verdiepen, en denk ik dat je juist over de verschillen van begin af aan open moet zijn. Ik heb vaak de "fout" gezien dat de ene partner ervan uitgaat dat de andere partner dezelfde waarden en normen heeft, bijvoorbeeld over vreemdgaan. Daar is dan nooit over gesproken en op het moment dat het gebeurd, en voor de man bijvoorbeeld de gewoonste zaak van de wereld is, verwijt de vrouw dat de man en kan de relatie daardoor kapot gaan. Ik denk dat het belangrijk is om over die basisnormen en waarden voor een relatie open te zijn en duidelijk te zijn naar elkaar toe wat wel en wat niet kan. Natuurlijk hoef je niet te accepteren dat je man vreemd gaat, maar spreek dat dan wel duidelijk naar hem uit als zoiets in zijn cultuur gebruikelijk is.
Ook ik voel me heel erg nederlands trouwens, heel herkenbaar die verhalen. En ook dat geroddel daar kan ik maar niet aan wennen..., moeilijk om een vriendschap op te bouwen hier, en ook ik voel me erg een losbol als ik aan een vriendin mijn verhalen van vroeger vertel, terwijl ik voor NL begrippen volgens mij toch erg braaf was.
Ben benieuwd hoe het verder gaat met je Libanees...
Natuurlijk niet alleen, en binnen dezelfde cultuur zijn er natuurlijk ook heel veel verschillen van persoon tot persoon, die uiteindelijk belangrijker zijn. Of wij eruit gaan komen weet ik niet, het hangt er nog een beetje om, we zijn aan het knokken zeg maar (om eruit te komen bedoel ik dan, niet letterlijk...)
Maar wat voor mijn gevoel bij ons erg meespeelt is het verschil in "praten" over dingen. En dan ook echt eerlijk zijn en dingen aan durven gaan. Over bepaalde problemen wordt nu eindelijk pas gepraat, terwijl ik dat heel vaak voorheen al geprobeerd had en eigenlijk de moed al op begon te geven. Het praten erover heeft echter gezorgd dat de problemen die we steeds (onbewust?) probeerden te verbergen nu naar boven gekomen zijn. Voor zijn gevoel zijn de problemen dus begonnen door het erover praten. Als je begrijpt wat ik bedoel. Hij wilde dus liever doen alsof er niets aan de hand was, wat heel veel mensen hier doen, maar dat werkt voor mij totaal niet.
Maargoed ik vind absoluut niet dat cultuurverschillen een reden zijn om niet aan een relatie te beginnen of zo. Wel vind ik het goed dat je je in de ander z'n cultuur probeert te verdiepen, en denk ik dat je juist over de verschillen van begin af aan open moet zijn. Ik heb vaak de "fout" gezien dat de ene partner ervan uitgaat dat de andere partner dezelfde waarden en normen heeft, bijvoorbeeld over vreemdgaan. Daar is dan nooit over gesproken en op het moment dat het gebeurd, en voor de man bijvoorbeeld de gewoonste zaak van de wereld is, verwijt de vrouw dat de man en kan de relatie daardoor kapot gaan. Ik denk dat het belangrijk is om over die basisnormen en waarden voor een relatie open te zijn en duidelijk te zijn naar elkaar toe wat wel en wat niet kan. Natuurlijk hoef je niet te accepteren dat je man vreemd gaat, maar spreek dat dan wel duidelijk naar hem uit als zoiets in zijn cultuur gebruikelijk is.
Ook ik voel me heel erg nederlands trouwens, heel herkenbaar die verhalen. En ook dat geroddel daar kan ik maar niet aan wennen..., moeilijk om een vriendschap op te bouwen hier, en ook ik voel me erg een losbol als ik aan een vriendin mijn verhalen van vroeger vertel, terwijl ik voor NL begrippen volgens mij toch erg braaf was.
Ben benieuwd hoe het verder gaat met je Libanees...
zaterdag 7 november 2009 om 14:13
Ha Kym,
Leuk dat je informeert. Ik ben een reis aan het plannen, opnieuw naar Zuid-Europa maar nu een ander gebied. Maar de gedachtes over de Zuid-Europeaan komen dan wel vrij automatisch even voorbij.
Ze zijn nu minder heftig hoor, roepen niet meer zoveel boosheid en verdriet op.
Er is nog iets... toen ik bij hem was, ontmoette ik iemand anders die indruk op mij maakte. Ik heb van die ander het nummer gekregen (hij ging echt niet weg voor hij dat gegeven had) en een uitnodiging voor koffie. Ik heb daar niks mee gedaan omdat ik wist dat ik me dan in de gevarenzone zou gaan begeven, het was een erg leuke man namelijk.
Terug in Nederland, toen het uit was, heb ik hem geSMSt maar de SMS kwam niet aan, ik kreeg een foutmelding terug.
Wel heb ik deze jongen op facebook gevonden, ook niks mee gedaan. Het zit nog wel in mijn hoofd... zal ik er iets mee doen... of niet. Een liefde in het buitenland is niet heel practisch, weet ik nu... moet ik het dan bewust opzoeken?
Wel vertelde deze jongen dat hij nog eens naar Amsterdam wilde, en daar een deel van zijn studie doen.
Maar ik weet niet of dat serieus was. Misschien kletste hij wat om indruk te maken.
Dus... ik weet het nog niet. Ik kan altijd iets sturen via facebook... maar misschien creeer ik dan weer moeilijke situaties voor mezelf. Kon me afgelopen halfjaar juist focussen op een toekomst in NL, nu de Zuid-Europeaan van de baan was. (daarvoor dacht ik steeds: ik begin niet aan dit en dat... stel dat ik naar X verhuis...)
Leuk dat je informeert. Ik ben een reis aan het plannen, opnieuw naar Zuid-Europa maar nu een ander gebied. Maar de gedachtes over de Zuid-Europeaan komen dan wel vrij automatisch even voorbij.
Ze zijn nu minder heftig hoor, roepen niet meer zoveel boosheid en verdriet op.
Er is nog iets... toen ik bij hem was, ontmoette ik iemand anders die indruk op mij maakte. Ik heb van die ander het nummer gekregen (hij ging echt niet weg voor hij dat gegeven had) en een uitnodiging voor koffie. Ik heb daar niks mee gedaan omdat ik wist dat ik me dan in de gevarenzone zou gaan begeven, het was een erg leuke man namelijk.
Terug in Nederland, toen het uit was, heb ik hem geSMSt maar de SMS kwam niet aan, ik kreeg een foutmelding terug.
Wel heb ik deze jongen op facebook gevonden, ook niks mee gedaan. Het zit nog wel in mijn hoofd... zal ik er iets mee doen... of niet. Een liefde in het buitenland is niet heel practisch, weet ik nu... moet ik het dan bewust opzoeken?
Wel vertelde deze jongen dat hij nog eens naar Amsterdam wilde, en daar een deel van zijn studie doen.
Maar ik weet niet of dat serieus was. Misschien kletste hij wat om indruk te maken.
Dus... ik weet het nog niet. Ik kan altijd iets sturen via facebook... maar misschien creeer ik dan weer moeilijke situaties voor mezelf. Kon me afgelopen halfjaar juist focussen op een toekomst in NL, nu de Zuid-Europeaan van de baan was. (daarvoor dacht ik steeds: ik begin niet aan dit en dat... stel dat ik naar X verhuis...)
zaterdag 7 november 2009 om 14:17
Sinaasappel ( ),
Misschien lees ik eroverheen, maar woon je in NL of in een ander land?
Cultuurverschillen zijn inderdaad lastig. Maar als er liefde is, zit je meestal wel op dezelfde golflengte in gesprekken. Dan kan het zijn dat je je lover ondanks zijn cultuur beter begrijpt dan een Nederlandse man waarmee de 'klik' minder is.
Mijn ex was trouwens op zich al multicultureel. Hij is immigrant in het land waar hij nu woont. Dus voor de vrouwen van daar is hij ook 'anders', voor de vrouwen uit zijn geboorteland ook. Alleen mensen die net als hij geimmigreerd zijn, met zelfde geboorteland, zullen wat cultuur betreft dicht bij hem staan.
Misschien lees ik eroverheen, maar woon je in NL of in een ander land?
Cultuurverschillen zijn inderdaad lastig. Maar als er liefde is, zit je meestal wel op dezelfde golflengte in gesprekken. Dan kan het zijn dat je je lover ondanks zijn cultuur beter begrijpt dan een Nederlandse man waarmee de 'klik' minder is.
Mijn ex was trouwens op zich al multicultureel. Hij is immigrant in het land waar hij nu woont. Dus voor de vrouwen van daar is hij ook 'anders', voor de vrouwen uit zijn geboorteland ook. Alleen mensen die net als hij geimmigreerd zijn, met zelfde geboorteland, zullen wat cultuur betreft dicht bij hem staan.
zaterdag 7 november 2009 om 17:13
Moonlight,
Ik woon in Zuidamerika... en ik ben met je eens dat je meer "klik" of overeenkomsten kunt hebben met iemand van een andere cultuur dan soms met iemand van de eigen cultuur. Maar ik vind het wel handig om vantevoren wat van de verschillen te weten.
Ik heb hier ook een vriendin van deze cultuur en de verschillen tussen haar en mij zijn kleiner dan tussen mijn man en haar, hoewel zij beiden van dezelfde cultuur zijn.
Ik woon in Zuidamerika... en ik ben met je eens dat je meer "klik" of overeenkomsten kunt hebben met iemand van een andere cultuur dan soms met iemand van de eigen cultuur. Maar ik vind het wel handig om vantevoren wat van de verschillen te weten.
Ik heb hier ook een vriendin van deze cultuur en de verschillen tussen haar en mij zijn kleiner dan tussen mijn man en haar, hoewel zij beiden van dezelfde cultuur zijn.
zaterdag 7 november 2009 om 18:29
Waar ik tegenaan liep... dat je soms niet weet hoe je culturele dingen moet opvatten. Of dat je niet weet of iets bij een cultuur hoort of bij de persoon.
Ex was bijv heel erg van t douchen, meestal 2 x per dag, soms vaker. Dat soort dingen, dan wist ik niet of dat typisch iets van hem was, of dat wassen heel erg in zijn cultuur zat.
En meer van dat soort dingen.
Ex was bijv heel erg van t douchen, meestal 2 x per dag, soms vaker. Dat soort dingen, dan wist ik niet of dat typisch iets van hem was, of dat wassen heel erg in zijn cultuur zat.
En meer van dat soort dingen.
zondag 8 november 2009 om 21:19
quote:Moonlight82 schreef op 07 november 2009 @ 18:29:
Ex was bijv heel erg van t douchen, meestal 2 x per dag, soms vaker. Dat soort dingen, dan wist ik niet of dat typisch iets van hem was, of dat wassen heel erg in zijn cultuur zat.
Hah, grappig. Herkenbaar, en lekker schoon! Maar of het nu echt zo cultuurgebonden is?
Ex was bijv heel erg van t douchen, meestal 2 x per dag, soms vaker. Dat soort dingen, dan wist ik niet of dat typisch iets van hem was, of dat wassen heel erg in zijn cultuur zat.
Hah, grappig. Herkenbaar, en lekker schoon! Maar of het nu echt zo cultuurgebonden is?