De band met je moeder

Anoniem_6666bc6591591 donderdag 9 juni 2022 om 12:37

Ik trap meteen af. Ik ben nu midden 40 en de band met mijn moeder durf ik onderhand sociaal plichtmatig te noemen.. omdat het zo heurt!
Ik voel zo weinig bij haar..
Een tijdje geleden was ze ziek.. en ik bemerkte bij mezelf hoe weinig dat me deed.
Of ze pijn, honger, dorst, of eenzaamheid ervaarde.. het intereseerde me zó weinig.
Ze is nu weer in goede doen en heeft me onlangs overladen met foto's van haar laatste vakantie. Ik zag ze aan.. en vergat ze binnen enkele seconden weer. Daar volgde dagen later een bericht op dat ik geen interesse had getoond en niet reageerde.. en hoe teleurstellende dit was.. ik voelde er wederom zo goed als niks bij. Hier is natuurlijk wel een hele geschiedenis aan vooraf gegaan bij mij.. maar herkennen mensen dit?
Dat er gewoon een deel.. een soort van afgestorven bij je is?

splendidia donderdag 9 juni 2022 om 14:30

Ik herken dit gevoel helemaal maar dacht altijd dat ik de enige was die dat voelde. Om me heen zie ik genoeg goede moeder-dochter relaties en dan ik met m'n 'slechte' gedachtes over mijn moeder. Dat klopte nooit in mijn hoofd.

Ben wel soort van blij te lezen dat ik dus niet de enige ben.

Mijn moeder was en is heel erg met zich zelf bezig, haar kwaaltjes, haar medicijnen, haar hart, haar psyche. Alles wat ik wilde doen werd afgeserveerd als " dat kun jij toch niet", of "je laat toch alles op z'n "beloop".

Een forumster schreef "en zo ben ik m'n kindertijd door gescharreld" . Dat raakt me want ik ervaar dat ook zo, ook mijn tienerjaren. Ik kreeg nooit de aandacht die je als kind nodig hebt van je ouders, al was het alleen maar de basisaandacht.

davo1979 donderdag 9 juni 2022 om 14:38

Sjaantje37 schreef: ↑
09-06-2022 13:08
Nadat mijn moeder overleed heb ik mij een lange tijd schuldig gevoeld omdat ik haar niet mistte en eigenlijk weinig voelde.

Nu voel ik wel van alles en dat is vooral woede en verdriet.

Herkenbaar. Toen mijn moeder overleed voelde ik daar niks bij. Niet eens wat tranen. Toen mijn beste vriendin, die voor mij een moeder was, een half jaar later ook overleed, had ik daar veel verdriet bij. En nog steeds heb ik daar regelmatig verdriet van na 3 jaar. Voor mijn moeder voel ik verdriet op wat het allemaal niet was maar ik wel graag wilde en woede.

davo1979 wijzigde dit bericht op 09-06-2022 14:42

0.65% gewijzigd

M3LL0N4 donderdag 9 juni 2022 om 14:39

splendidia schreef: ↑
09-06-2022 14:30

Een forumster schreef "en zo ben ik m'n kindertijd door gescharreld" . Dat raakt me want ik ervaar dat ook zo, ook mijn tienerjaren. Ik kreeg nooit de aandacht die je als kind nodig hebt van je ouders, al was het alleen maar de basisaandacht.

En het duurde lang voordat ik door had dat er iets niet klopte. Want zelf vonden ze het heel idyllisch. Zo'n wit huisje met biologische moestuin, wat scharrelvarkens en de kinderen die in al dat groen lekker hun ding deden. Zelf heb ik het daardoor ook heel lang als iets romantisch omschreven. Op papier staat het ook nog steeds heel mooi, als ik het opschrijf.
Maar mijn ouders waren daar vooral heel druk mee. En kinderen hoorden op de achtergrond, dat was de tijdsgeest. Die hoorden te spelen. Zelfstandig. Ik ging als peuter naar de speelzaal, want ik kon niet goed zelf spelen. Mijn moeder had er geen tijd voor. Die had een huishouden.
Zo was het in die tijd.
Kinderen leefden in hun eigen wereld.

Hoe eenzaam ik me voelde, dat hebben ze nooit beseft.

Als onwetendheid schreeuwt, dan zwijgt intelligentie ~ Unknown

(Het gras is blauw, het verhaal van de ezel en de tijger)

Avage donderdag 9 juni 2022 om 14:45

Ik had zo'n soort band maar ik vond dat het me kinderachtig en boos hield, ook buiten die relatie om. Merkte dat ik in relaties en vriendschappen op drama niveau bleef hangen en niet groeide.

Ik heb het contact met haar verbroken en nu voel ik sinds een tijdje dat waar die boosheid/leegte was dat er veel verdriet onder zit, wat ik aan haar nooit heb durven laten zien.

Dus nu heb ik andersom, wel gevoelens, gemis en zelfs compassie voor haar maar geen contact meer. Ik laat het nu even zo want het helpt me om te groeien.

Avage donderdag 9 juni 2022 om 14:50

Ik merk overigens om me heen dat enorm veel vrouwen schuldgevoelens hebben richting hun moeder. En onze moeders hebben dat waarschijnlijk ook.

M3LL0N4 donderdag 9 juni 2022 om 14:55

Avage schreef: ↑
09-06-2022 14:50
Ik merk overigens om me heen dat enorm veel vrouwen schuldgevoelens hebben richting hun moeder. En onze moeders hebben dat waarschijnlijk ook.

Mijn moeder heeft het er nog vaak over, hoe koud haar moeder was. Sinds haar moeder dood is, is er veel onverwerkt verdriet weer naar boven gekomen. Ze heeft zelf weinig liefde gehad. En mijn oma, die klaagde aan één stuk door over haar moeder, die nog veel erger en kouder en harder was.

Ik denk dat heel veel generaties vrouwen het heel erg zwaar hebben gehad.

Al 4 generaties klagende vrouwen over harde koude moeders. Verdrietig.

Als onwetendheid schreeuwt, dan zwijgt intelligentie ~ Unknown

(Het gras is blauw, het verhaal van de ezel en de tijger)

splendidia donderdag 9 juni 2022 om 14:57

M3LL0N4 schreef: ↑
09-06-2022 14:39
En het duurde lang voordat ik door had dat er iets niet klopte. Want zelf vonden ze het heel idyllisch. Zo'n wit huisje met biologische moestuin, wat scharrelvarkens en de kinderen die in al dat groen lekker hun ding deden. Zelf heb ik het daardoor ook heel lang als iets romantisch omschreven. Op papier staat het ook nog steeds heel mooi, als ik het opschrijf.
Maar mijn ouders waren daar vooral heel druk mee. En kinderen hoorden op de achtergrond, dat was de tijdsgeest. Die hoorden te spelen. Zelfstandig. Ik ging als peuter naar de speelzaal, want ik kon niet goed zelf spelen. Mijn moeder had er geen tijd voor. Die had een huishouden.
Zo was het in die tijd.
Kinderen leefden in hun eigen wereld.

Hoe eenzaam ik me voelde, dat hebben ze nooit beseft.

Het ging precies zo in mijn jeugd alleen was mijn setting een groot huis in een wijk "op stand" . M'n ouders waren erg bezig met materiële zaken en zichzelf. Erg druk met laten zien hoe geslaagd ze waren in het leven. M'n moeder altijd de grote aandachtstrekker met allerlei kwaaltjes en drama verhalen over haar (geestelijke) gezondheid. Gek genoeg kregen mijn broers wel de volle aandacht en adoratie. Mijn zus en ik nog geen tiende procent daarvan.

Mijn moeder zei een keer: " De meisjes waren al zo vroeg zelfstandig, zo fijn".
Tja, we moesten wel, hadden geen keus .

tv-icoon donderdag 9 juni 2022 om 14:57

Mijn ouders zijn dood. Ik hield van beiden, maar ik had wel gewenst dat ze me hadden kunnen begeleiden. Maar toen werd er niet over gevoelens en zeker niet over zwakheden en falen gepraat. Ik had de woorden er ook niet voor kunnen vinden. Als ik een probleem had en erover wou praten dan zei ze: "st, dadelijk hoort je vader het" of "houd het voor je want ik weet niet wat ik tegen je vader moet zeggen".

Ze zorgden goed voor me op materieel vlak. Niet dat we welgesteld waren. Maar het leven bestaat niet alleen uit eten, opleiding en een dak boven je hoofd: er was geen intimiteit. Af en toe probeerden mijn ouders of siblings me beet te pakken voor een knuffel maar daarmee wilden ze eigenlijk té plotseling een té grote afstand doorbreken. Ik weerde ze dan af en zij werden dan boos op mij.

Later bleken ze veel leuker naar hun kleinkinderen dan ze ooit naar mij toe waren geweest. De jaloezie deed pijn; daarom ging ik ze nog meer ontwijken.

Als ik nu foto's terugkijk zie ik iets wat mij eerder niet was opgevallen, namelijk dat mijn moeder er op elke foto ongelukkig, opgelaten of afzijdig uitziet. Ik was er kapot van toen mijn moeder stierf. Ze had zó graag nog willen leven, tussen haar planten in haar huisje waar ze zo van hield. Ik voelde me machteloos.

Dan moet het maar zoals het kan

Marieke donderdag 9 juni 2022 om 15:02

Mijn moeder is al 20 jaar dood, laatste jaren van haar leven geen tot weinig contact gehouden, omdat ik altijd chagrijnig terug kwam. Toen ze x in het ziekenhuis lag, ben ik buiten bezoektijd om bij haar geweest, gelukkig mocht dat even dankzij een begripvolle verpleegkundige. Tegen dementie aan wist ze nog wel wie ik was, maar ze vertelde dat mijn zusters/broers hadden verteld dat ik dood was. Bij haar uiteindelijke dood zag ik een rust over haar komen. Had zelf weinig gevoel erbij, blij dat ze van haar lijden af was. Later boosheid en verdriet, totdat ik me realiseerde dat ik voelde dat zij mij nooit gewild had. Met 1 zus had ik contact en heb daar x mee zitten praten en vertelde van dat gevoel 'ik had er nooit mogen zijn'. Na ontkenningen (ze wilde lief zijn voor me) van zus, gaf ze toe dat broer die 2 jaar ouder was, moeders lievelingetje was. Dat heb ik ook altijd gevoeld, wat ik ook aan het vertellen was/aan het doen was, als hij binnenkwam was er geen aandacht meer voor mij. Op het moment dat zus mijn gevoel beaamde, kwam er rust. Mijn moeder had 'slechte' kanten, maar ik kan nu ook haar 'goede' kanten accepteren.

Redballoon donderdag 9 juni 2022 om 15:03

Ik herken het gedeeltelijk.
Die foto's van haar vakanties interesseerden me ook totaal niet. Hetzelfde als op wie ze nu weer verliefd was en al die andere onzin.
Maar als zij pijn heeft voel ik dat nog 2x zo erg. Dan voel ik ook nog een schuldgevoel.
Ik heb het contact verbroken maar vorig jaar kreeg ze een ernstig ongeluk en wat heb ik me verschrikkelijk gevoeld.
Ineens gaf ik mezelf overal de schuld van, ging ik alles voor haar doen en heb ik zelfs nog sorry tegen haar en haar achterlijke vriend gezegd. Totaal onnodig, want zij zijn degenen die excuses moeten maken.
Maargoed, dat besef kwam al snel want ze konden het natuurlijk niet laten om me weer als stront te behandelen dus het contact ook weer afgesloten.
Wetende dat als er iets gebeurt of als ze dood gaat, ik ook van binnen kapot ga.

Anoniem_67320f010dc25 donderdag 9 juni 2022 om 15:04

Je hebt het vooral over de gevolgen, maar de oorzaak zal hiermee te maken hebben?

"Hier is natuurlijk wel een hele geschiedenis aan vooraf gegaan bij mij..".

Wat die hele geschiedenis dan is, is niet duidelijk maar zou veel kunnen verklaren. Hoef je ook zeker niet te vermelden want waarom zou je.

Singlejingle donderdag 9 juni 2022 om 15:06

Quincy2 schreef: ↑
09-06-2022 12:41
Toen mijn moeder overleed was de band inderdaad al afgestorven en voelde ik er niks bij behalve een soort opluchting.

Dit. Mijn moeder overleed jong, toen ik 17 was. Ik heb nooit de kans gehad om uit te zoeken of ik een betere band met haar zou krijgen. Maar er was vooral zoveel opluchting om het feit dat ze dood was en ik heb in al die jaren erna ook nooit het gevoel van verdriet of gemis gehad die ik hier lees bij sommige anderen, dat ik me werkelijk afvraag of ik behoefte zou hebben gehad aan haar in mijn leven.

Singlejingle donderdag 9 juni 2022 om 15:10

Quincy2 schreef: ↑
09-06-2022 12:48
Kun je over het algemeen wel iets met vakantiefoto's van anderen?

(Ik kan er over het algemeen vrij weinig mee, zeker niet met een foto onder een parasol )

Ik ook niet. Bij de meeste mensen zie ik het zoveelste geveltje, het zoveelste uitzicht en het zoveelste terras voorbij komen. Ik bekijk ze plichtmatig. Beter kun je een selectie maken van je 5 mooiste foto's en deze laten zien. Die zie ik dan ook écht. Voor de rest is het vooral: fijn voor je.

Quincy2 donderdag 9 juni 2022 om 15:12

tv-icoon schreef: ↑
09-06-2022 14:57

Ze zorgden goed voor me op materieel vlak. Niet dat we welgesteld waren. Maar het leven bestaat niet alleen uit eten, opleiding en een dak boven je hoofd: er was geen intimiteit. Af en toe probeerden mijn ouders of siblings me beet te pakken voor een knuffel

Knuffels! Heb ik ooit wel een knuffel gehad van mijn moeder? Ik kan het me gewoon niet eens voor de geest halen.

Complimenten, nog zoiets. Waarom konden andere vrouwen van haar leeftijd dat wel, zeggen dat ik een leuk kledingstuk had gekocht? Ik merkte toen pas dat ik zoiets echt miste. Persoonlijke aandacht en zo.

Zonnetje80 donderdag 9 juni 2022 om 15:26

Pff klinkt zo herkenbaar

Ik kan me niet herinneren dat mijn moeder ooit ik hou van je tegen me gezegd heeft
Ik denk niet dat als ze nu zou overlijden dat ik haar zou missen

Mijn gevoel heeft er ook nooit toe gedaan wat mijn moeder voelt is altijd belangrijker geweest.
Ik heb een (tiener) jeugd gehad waarin ik alleen maar probeerde het haar naar haar zin te maken en mezelf helemaal weg cijferde, dit heeft ook tot paar jaar terug geduurd (ben nu 42)

Ze kan ook alleen maar afgeven op iedereen en klagen.
En heel zielig doen.

Ik denk er steeds meer over om contact te verbreken of nog verder te minimaliseren

MadameJean donderdag 9 juni 2022 om 15:27

Quincy2 schreef: ↑
09-06-2022 15:12
Knuffels! Heb ik ooit wel een knuffel gehad van mijn moeder? Ik kan het me gewoon niet eens voor de geest halen.

Complimenten, nog zoiets. Waarom konden andere vrouwen van haar leeftijd dat wel, zeggen dat ik een leuk kledingstuk had gekocht? Ik merkte toen pas dat ik zoiets echt miste. Persoonlijke aandacht en zo.

Ik heb een lieve tante en een bijzondere buurvrouw, beiden leeftijd van mijn moeder. Weet nog dat ik dacht 'goh ze bestaan wel, vrouwen van de generatie die normaal zijn'. Die niet veroordelend en bitter en koud doen. Die lachen, die werken, die hun eigen regels maken. Vrijheid ervaren.

Zonnetje80 donderdag 9 juni 2022 om 15:31

Quincy2 schreef: ↑
09-06-2022 15:12
Knuffels! Heb ik ooit wel een knuffel gehad van mijn moeder? Ik kan het me gewoon niet eens voor de geest halen.

Complimenten, nog zoiets. Waarom konden andere vrouwen van haar leeftijd dat wel, zeggen dat ik een leuk kledingstuk had gekocht? Ik merkte toen pas dat ik zoiets echt miste. Persoonlijke aandacht en zo.

Knuffels kreeg ik ook niet veel nee
En compliment nee eerder wat niet goed of mooi is.

Maar het “rare”. Is mijn moeder vind dat ze dat wel allemaal deed heeft totaal andere herinneringen???

LoveDobby donderdag 9 juni 2022 om 15:32

Heel herkenbaar.

Such a beautiful place to be with Friends.

Avage donderdag 9 juni 2022 om 15:34

Zouden jullie zeggen dat je van je moeder houdt?

Zonnetje80 donderdag 9 juni 2022 om 15:37

Avage schreef: ↑
09-06-2022 15:34
Zouden jullie zeggen dat je van je moeder houdt?

Nee niet meer denk ik

LoveDobby donderdag 9 juni 2022 om 15:43

Avage schreef: ↑
09-06-2022 15:34
Zouden jullie zeggen dat je van je moeder houdt?

Niet zoals ik van mijn man en kinderen hou iig.

Such a beautiful place to be with Friends.

Quincy2 donderdag 9 juni 2022 om 15:44

Zonnetje80 schreef: ↑
09-06-2022 15:31
Knuffels kreeg ik ook niet veel nee
En compliment nee eerder wat niet goed of mooi is.

Maar het “rare”. Is mijn moeder vind dat ze dat wel allemaal deed heeft totaal andere herinneringen???

Ja, hier ook, maar haar herinneringen had ze sowieso herschreven.
Verschillende dingen ontkende ze gewoon ooit gezegd te hebben.

Ik heb eens een paar jaar geworsteld met iets dat ze gezegd had en toen ik haar dat vertelde (van de druk die dat op mij had gelegd) lachte ze me nog net niet keihard uit. Want dat had ze nooit gezegd. Ze had het niet alleen nooit gezegd, beweerde ze, maar het was ook nog eens niet waar, want ik was helemaal niet beter in datgene dan haar andere kinderen.
Dat was niet het enige ding dat ze ontkende, maar wel een van de frappantste.

Singlejingle donderdag 9 juni 2022 om 15:44

Doreia* schreef: ↑
09-06-2022 13:34
Hierbij komt bij mij de vraag op: waarom doe jij jezelf zoveel geweld aan?

Gaat je moeder je kinderen een warm gevoel geven? Gaat ze hen aanmoedigen, complimenten geven? Is ze betrokken en heeft ze ook minstens plezier in het vooruitzicht van de eindmusical?
Hoe deed ze bij het afzwemmen, avondvierdaagse en dat soort kleine prestaties?

Is het antwoord : toen zette ze de kinderen voorop en was het leuk, dan kan ze mee.
Is het antwoord: iedereen liep op eieren, dan blijft ze thuis.

Zoiets praktisch zou ik waarschijnlijk ook doen. Ik zou kijken of je de rol van je moeder als oma kan scheiden van de rol die ze voor jou had, nl. moeder. Je hebt kennelijk toch de keuze gemaakt om in elkaars leven te blijven, dus puur pragmatisch zou ik dan kijken hoe je er op een bepaalde manier dan het meeste uit kan halen voor je kinderen. En als je er niks uit kan halen voor je kinderen, zou ik ook niks doen met die kaartjes.

Anoniem_63b69dd0648a4 donderdag 9 juni 2022 om 15:48

Ik probeerde mijn verhaal hier neer te zetten, maar dan komt het schuldgevoel los. Ik had geen rotouders, maar had het ook niet altijd makkelijk en fijn thuis.

Singlejingle donderdag 9 juni 2022 om 15:48

M3LL0N4 schreef: ↑
09-06-2022 14:39
En het duurde lang voordat ik door had dat er iets niet klopte. Want zelf vonden ze het heel idyllisch. Zo'n wit huisje met biologische moestuin, wat scharrelvarkens en de kinderen die in al dat groen lekker hun ding deden. Zelf heb ik het daardoor ook heel lang als iets romantisch omschreven. Op papier staat het ook nog steeds heel mooi, als ik het opschrijf.
Maar mijn ouders waren daar vooral heel druk mee. En kinderen hoorden op de achtergrond, dat was de tijdsgeest. Die hoorden te spelen. Zelfstandig. Ik ging als peuter naar de speelzaal, want ik kon niet goed zelf spelen. Mijn moeder had er geen tijd voor. Die had een huishouden.
Zo was het in die tijd.
Kinderen leefden in hun eigen wereld.

Hoe eenzaam ik me voelde, dat hebben ze nooit beseft.

Je schrijft over de gevoelens die je hebt tov je moeder. Je schrijft niet per se over verwijtbaar. Dat kunnen natuurlijk 2 verschillende dingen zijn. Je kunt geen affectie voelen en het toch niet verwijtbaar vinden. Zou je je hierin kunnen herkennen?
Ik herken nl. een deel vd omschrijving die jij geeft. Ik leefde in een periode waarin kinderen anders werden opgevoed en waarin een ander 'normaal' gold. Met dat in het achterhoofd zijn er dingen die ik mijn moeder minder of niet verwijt, omdat het de tijdsgeest was.

Zoals je misschien de man die op zondag het vlees snijdt in de jaren whatever niet verwijt dat deze zo afwezig was, terwijl je ondertussen ook bijna geen relatie voelt met hem.

Actieve topics