Relaties
alle pijlers
De band met je moeder
donderdag 9 juni 2022 om 12:37
Ik trap meteen af. Ik ben nu midden 40 en de band met mijn moeder durf ik onderhand sociaal plichtmatig te noemen.. omdat het zo heurt!
Ik voel zo weinig bij haar..
Een tijdje geleden was ze ziek.. en ik bemerkte bij mezelf hoe weinig dat me deed.
Of ze pijn, honger, dorst, of eenzaamheid ervaarde.. het intereseerde me zó weinig.
Ze is nu weer in goede doen en heeft me onlangs overladen met foto's van haar laatste vakantie. Ik zag ze aan.. en vergat ze binnen enkele seconden weer. Daar volgde dagen later een bericht op dat ik geen interesse had getoond en niet reageerde.. en hoe teleurstellende dit was.. ik voelde er wederom zo goed als niks bij. Hier is natuurlijk wel een hele geschiedenis aan vooraf gegaan bij mij.. maar herkennen mensen dit?
Dat er gewoon een deel.. een soort van afgestorven bij je is?
Ik voel zo weinig bij haar..
Een tijdje geleden was ze ziek.. en ik bemerkte bij mezelf hoe weinig dat me deed.
Of ze pijn, honger, dorst, of eenzaamheid ervaarde.. het intereseerde me zó weinig.
Ze is nu weer in goede doen en heeft me onlangs overladen met foto's van haar laatste vakantie. Ik zag ze aan.. en vergat ze binnen enkele seconden weer. Daar volgde dagen later een bericht op dat ik geen interesse had getoond en niet reageerde.. en hoe teleurstellende dit was.. ik voelde er wederom zo goed als niks bij. Hier is natuurlijk wel een hele geschiedenis aan vooraf gegaan bij mij.. maar herkennen mensen dit?
Dat er gewoon een deel.. een soort van afgestorven bij je is?
vrijdag 10 juni 2022 om 08:42
Mijn moeder had zelf een hele slechte band met haar moeder. Ze hield wel veel van ons, geloof ik, maar hechtte net als mijn vader enorm aan het perfecte plaatje. En daar voldeed ik niet aan, dus ik kreeg continu opmerkingen over mijn gedrag, mijn uiterlijk en mijn kledingkeuze. Haar andere kind was duidelijk haar lievelingetje.
Ik werd op de basisschool erg gepest, maar werd daarin niet door haar gesteund. Een impopulair kind hoorde ook niet bij het perfecte plaatje, dus daar kon ze niks mee. Dit versterkte mijn gevoelens van eenzaamheid en wanhoop alleen maar.
Toen ik me ging verzetten tegen haar, werd mijn moeder ziek. En in de periode dat ik probeerde om me los te maken van thuis, overleed ze. Dat deed rare dingen met mijn hoofd, ik kreeg het gevoel dat ik dingen/mensen kapot maakte als ik iets voor mezelf probeerde te doen. Ik heb daar later wel hulp voor gezocht trouwens.
Ik vraag me vaak af of ik een betere band met mijn moeder had gehad als we meer tijd hadden gehad. Als ik eerst volwassen had kunnen worden en we daarna de dingen hadden kunnen uitpraten. Met mijn vader is dat namelijk wel gelukt, met hem heb ik een heel fijne band waar we beiden hard aan hebben gewerkt.
Als ik nu aan mijn moeder terugdenk, voel ik een mengeling van liefde, frustratie, boosheid en verdriet.
En ook ik probeer het met mijn kind beter te doen, al is het gedrag van mijn moeder ook mijn valkuil. Ik hoop dat het feit dat ik me daar bewust van ben wel helpt.
Ik werd op de basisschool erg gepest, maar werd daarin niet door haar gesteund. Een impopulair kind hoorde ook niet bij het perfecte plaatje, dus daar kon ze niks mee. Dit versterkte mijn gevoelens van eenzaamheid en wanhoop alleen maar.
Toen ik me ging verzetten tegen haar, werd mijn moeder ziek. En in de periode dat ik probeerde om me los te maken van thuis, overleed ze. Dat deed rare dingen met mijn hoofd, ik kreeg het gevoel dat ik dingen/mensen kapot maakte als ik iets voor mezelf probeerde te doen. Ik heb daar later wel hulp voor gezocht trouwens.
Ik vraag me vaak af of ik een betere band met mijn moeder had gehad als we meer tijd hadden gehad. Als ik eerst volwassen had kunnen worden en we daarna de dingen hadden kunnen uitpraten. Met mijn vader is dat namelijk wel gelukt, met hem heb ik een heel fijne band waar we beiden hard aan hebben gewerkt.
Als ik nu aan mijn moeder terugdenk, voel ik een mengeling van liefde, frustratie, boosheid en verdriet.
En ook ik probeer het met mijn kind beter te doen, al is het gedrag van mijn moeder ook mijn valkuil. Ik hoop dat het feit dat ik me daar bewust van ben wel helpt.
vrijdag 10 juni 2022 om 09:12
Ik heb heel mijn jeugd alleen maar geprobeerd om het mijn moeder naar haar zin te maken
Als ik uitging dan was ze dagen daarna nog “boos” want dat was niet nodig en laat (moest om 01.00 thuis zijn) en alcohol en zatte mensen waar ze een hekel aan had. Denk dat ik in mijn tienerjaren een x of 5 op stap ben geweest maar om haar gedrag ging ik maar niet meer ( tot op de dag van vandaag zegt ze tegen iedereen dat ik nooit iets om uitgaan gaf, maar was wel een lastige puber)
Ik heb altijd op mijn tenen gelopen om haar maar niet kwaad te maken of teleur te stellen.
Ze zegt ook altijd dat als er iemand ongewenst aan je zit je dit wel uitgedaagd zou hebben
Wat erin resulteerde dat toen haar voetreflexmasseur zich op mijn 16e aan mij vergreep ik dit nooit heb durven vertellen want dan zou ik de teleurstelling zijn of niet geloofd worden.
En nog steeds is niets goed wat ik doe
Cadeau voor verjaardag nooit goed
Ik heb ooit (en veel mensen vinden dat onzin dus daar staat ze niet alleen in maar was mijn gevoel!) toen mijn dochter pas geboren was aangegeven dat ik er moeite mee had dat ze haar man opa noemde (mijn vader is overleden en daarom had ik daar denk ik moeite mee +ik vind dat ze maar twee echte opa’s en oma’s hebben) en toen kreeg ik als antwoord ik /wij voelen dat zo dus blijven we hem zo noemen
Mijn gevoel deed er helemaal niet toe
Als ik uitging dan was ze dagen daarna nog “boos” want dat was niet nodig en laat (moest om 01.00 thuis zijn) en alcohol en zatte mensen waar ze een hekel aan had. Denk dat ik in mijn tienerjaren een x of 5 op stap ben geweest maar om haar gedrag ging ik maar niet meer ( tot op de dag van vandaag zegt ze tegen iedereen dat ik nooit iets om uitgaan gaf, maar was wel een lastige puber)
Ik heb altijd op mijn tenen gelopen om haar maar niet kwaad te maken of teleur te stellen.
Ze zegt ook altijd dat als er iemand ongewenst aan je zit je dit wel uitgedaagd zou hebben
Wat erin resulteerde dat toen haar voetreflexmasseur zich op mijn 16e aan mij vergreep ik dit nooit heb durven vertellen want dan zou ik de teleurstelling zijn of niet geloofd worden.
En nog steeds is niets goed wat ik doe
Cadeau voor verjaardag nooit goed
Ik heb ooit (en veel mensen vinden dat onzin dus daar staat ze niet alleen in maar was mijn gevoel!) toen mijn dochter pas geboren was aangegeven dat ik er moeite mee had dat ze haar man opa noemde (mijn vader is overleden en daarom had ik daar denk ik moeite mee +ik vind dat ze maar twee echte opa’s en oma’s hebben) en toen kreeg ik als antwoord ik /wij voelen dat zo dus blijven we hem zo noemen
Mijn gevoel deed er helemaal niet toe
zonnetje80 wijzigde dit bericht op 10-06-2022 09:14
0.47% gewijzigd
vrijdag 10 juni 2022 om 09:13
Ha, ik hoefde ook echt niet aan een dagboek ofzo te beginnen.. iedere letter zou gelezen worden. Verstoppen had geen zin want mijn kamer werd regelmatig binnenstebuiten gekeerd onder het mom van 'opruimen'.
De post onderschepte ze altijd en zelfs persoonlijke brieven maakte ze ongegeneerd open. Een een lade waar allerlei briefjes van vriendinnen inzaten, ansichtkaarten, valentijnskaarten etc, trof ik op een dag leeg aan. Alles had ze weggegooid want het was volgens haar maar rommel. Jassen, tassen alles doorzocht ze. Geen idee wat ze dan zocht, ik denk dat het een control drift was.
Als ik op mijn kamer telefooneerde, werd ik geheid door haar afgeluisterd. Of ze had allerlei kledingstukken van me weggegooid want dat stond me volgens haar niet of vond ze niet mooi.
Op dagen dat we iets leuks gepland hadden staan, dagje strand, een feestje of andere gelegenheid, dan wist ze steevast vantevoren voor een rel of ruzie te zorgen in huis. Het ging altijd nergens over en liep altijd uit op geschreeuw. En dan draaide het weer uit op: "ik heb er al geen zin meer in! WE GAAN NIET!!!" alsof ze dat wilde! Ons zodoende kunnen pakken/straffen.
Ze was zo vaak onredelijk, onrechtvaardig zelfs.
Alles hing van haar stemming af en die veranderde met het uur.. dat maakte haar heel onberekenbaar en onbetrouwbaar.
Ze had ook losse handjes. We keken er niet van op om geregeld een fikse klap met vlakke hand in het gezicht te krijgen. Zo een die je een uur later nog voelt na tintelen. Slaan hoorde bij opvoeden dachten wij.
Mijn vader overleed heel onverwacht en terwijl de beste man nog boven aarde stond, vond ze het nodig om herhaaldelijk tegen ons te zeggen dat we maar dankbaar moesten zijn dat 'zij' niet in die kist lag.
Er knapte toen iets in me.. ik walgde van haar.
En eigenlijk is dat nooit meer weggegaan.
De post onderschepte ze altijd en zelfs persoonlijke brieven maakte ze ongegeneerd open. Een een lade waar allerlei briefjes van vriendinnen inzaten, ansichtkaarten, valentijnskaarten etc, trof ik op een dag leeg aan. Alles had ze weggegooid want het was volgens haar maar rommel. Jassen, tassen alles doorzocht ze. Geen idee wat ze dan zocht, ik denk dat het een control drift was.
Als ik op mijn kamer telefooneerde, werd ik geheid door haar afgeluisterd. Of ze had allerlei kledingstukken van me weggegooid want dat stond me volgens haar niet of vond ze niet mooi.
Op dagen dat we iets leuks gepland hadden staan, dagje strand, een feestje of andere gelegenheid, dan wist ze steevast vantevoren voor een rel of ruzie te zorgen in huis. Het ging altijd nergens over en liep altijd uit op geschreeuw. En dan draaide het weer uit op: "ik heb er al geen zin meer in! WE GAAN NIET!!!" alsof ze dat wilde! Ons zodoende kunnen pakken/straffen.
Ze was zo vaak onredelijk, onrechtvaardig zelfs.
Alles hing van haar stemming af en die veranderde met het uur.. dat maakte haar heel onberekenbaar en onbetrouwbaar.
Ze had ook losse handjes. We keken er niet van op om geregeld een fikse klap met vlakke hand in het gezicht te krijgen. Zo een die je een uur later nog voelt na tintelen. Slaan hoorde bij opvoeden dachten wij.
Mijn vader overleed heel onverwacht en terwijl de beste man nog boven aarde stond, vond ze het nodig om herhaaldelijk tegen ons te zeggen dat we maar dankbaar moesten zijn dat 'zij' niet in die kist lag.
Er knapte toen iets in me.. ik walgde van haar.
En eigenlijk is dat nooit meer weggegaan.
vrijdag 10 juni 2022 om 09:16
@skadi ik herken dit zo erg!!
Hier heb ik haar keer ontmaskerd door in groep 8 iets in mijn dagboek te schrijven wat echt niet waar was. Dat de moeder van een vriendin heel ziek was.
Groot was dus ook de hilariteit toen ze een dag later met haar meewarige kop tijdens de thee zat 'oh gut hoe is het eigenlijk met X? Want ik hoorde dat haar moeder zo ziek is' .
En nog ontkennen he de gore trut en beweren dat ze het had gehoord in de supermarkt. Ik was laaiend.
En toen ik 14 was en kleedgeld kreeg verdween er steeds wel wat in de was. Zogenaamd omdat ik slordig ben maar waren altijd kleding stukken die ze niet mooi vond.
Hier heb ik haar keer ontmaskerd door in groep 8 iets in mijn dagboek te schrijven wat echt niet waar was. Dat de moeder van een vriendin heel ziek was.
Groot was dus ook de hilariteit toen ze een dag later met haar meewarige kop tijdens de thee zat 'oh gut hoe is het eigenlijk met X? Want ik hoorde dat haar moeder zo ziek is' .
En nog ontkennen he de gore trut en beweren dat ze het had gehoord in de supermarkt. Ik was laaiend.
En toen ik 14 was en kleedgeld kreeg verdween er steeds wel wat in de was. Zogenaamd omdat ik slordig ben maar waren altijd kleding stukken die ze niet mooi vond.
vrijdag 10 juni 2022 om 10:32
Ook hier kindrol. Ik en mijn broer worden behandeld alsof we 13 zijn. Zo praat ze ook tegen ons. Laatst was ik er keer en wilde s avonds nog een rondje wandelen. Zegt ze doodleuk "jij gaat op dit tijdstip niet meer naar buiten" eh pardon? Moest keihard lachen. Ik draai nachtdiensten tussen de junks zwervers en dronken reizigers maar even een rondje wandelen in de saaiste sufste buitenwijk ter wereld is een probleem? En zij denkt er wat over te zeggen te hebben? Eh nee.
vrijdag 10 juni 2022 om 10:35
@Wanda scherp van je om dat in je dagboek te schrijven. Erg eigenlijk hoe je je als kind genoodzaakt voelt om zoiets te doen. Ik deed altijd in de ochtend een haar of iets anders kleins/duns tussen de deur. Als de haar dan weg was wanneer ik terug van school kwam, dan wist ik dat ze in mijn kamer was geweest.
Ik merk ook dat ik heel lang dingen heb proberen goed te praten in mijn hoofd qua gedrag van mijn moeder. Het is heel onnatuurlijk dat je moeder niet het beste met je voor heeft. Mijn hoofd probeert het te begrijpen door dingen te denken zoals "maar het was toch niet alleen maar slecht? Je had wel elke dag eten en er was niet elke dag ruzie" of "soms kon je ook wel om haar lachen als ze iets grappigs zei, dan kan het toch niet zo slecht zijn geweest?". Het is onbegrijpelijk hoe iemand zo heen en weer kan schommelen in emoties. Het was nooit gezellig of veilig. In het beste geval liet ze mij met rust. Nooit vragen hoe het op school was, nooit helpen met huiswerk of enige interesse tonen.
Ze had ook een soort woede aanvallen. Ineens veranderde dan iets in haar ogen en dan wist ik hoelaat het was. De kinderen moesten het dan ontgelden. Nooit excuses gehad. Toen ik ouder werd en de confrontatie aanging, ontkende ze simpelweg. Ik was knettergek. Wat denk ik wel niet? Ze heeft altijd voor mij gezorgd en ik spoor gewoon niet door zoiets te beweren. Ik denk ook echt dat ze haar eigen waanzin gelooft.
Ik merk ook dat ik heel lang dingen heb proberen goed te praten in mijn hoofd qua gedrag van mijn moeder. Het is heel onnatuurlijk dat je moeder niet het beste met je voor heeft. Mijn hoofd probeert het te begrijpen door dingen te denken zoals "maar het was toch niet alleen maar slecht? Je had wel elke dag eten en er was niet elke dag ruzie" of "soms kon je ook wel om haar lachen als ze iets grappigs zei, dan kan het toch niet zo slecht zijn geweest?". Het is onbegrijpelijk hoe iemand zo heen en weer kan schommelen in emoties. Het was nooit gezellig of veilig. In het beste geval liet ze mij met rust. Nooit vragen hoe het op school was, nooit helpen met huiswerk of enige interesse tonen.
Ze had ook een soort woede aanvallen. Ineens veranderde dan iets in haar ogen en dan wist ik hoelaat het was. De kinderen moesten het dan ontgelden. Nooit excuses gehad. Toen ik ouder werd en de confrontatie aanging, ontkende ze simpelweg. Ik was knettergek. Wat denk ik wel niet? Ze heeft altijd voor mij gezorgd en ik spoor gewoon niet door zoiets te beweren. Ik denk ook echt dat ze haar eigen waanzin gelooft.
Emboldened by the flame of ambition
vrijdag 10 juni 2022 om 10:42
Klopt alles wordt ontkend ook al ligt er een stapel bewijs. En verdraaid. Soort Amber Heard.
En altijd onveilig gevoel. Ze zat in mijn dagboek en spullen en brieven en zelfs een slot ergens op was garantie tot niks want dingen verdwenen gewoon en uitspraken even later ontkend. En als ik haar nu met dingen confronteer is het "ja guttegut je had het ook zooo slecht"
En altijd onveilig gevoel. Ze zat in mijn dagboek en spullen en brieven en zelfs een slot ergens op was garantie tot niks want dingen verdwenen gewoon en uitspraken even later ontkend. En als ik haar nu met dingen confronteer is het "ja guttegut je had het ook zooo slecht"
vrijdag 10 juni 2022 om 10:48
Wat een verdrietige verhalen. Ik zit er een beetje tussenin denk ik. Heb geen diepe hechte band met mijn moeder, maar ook geen slechte. Ik merk dat ik bij sommige stukjes afsluit en niets mee kan.
Voornamelijk als ze in de slachtofferrol kruipt. Dat triggert me dan omdat ze dat ook vroeger binnen het gezin deed. Ze had het heus zwaar met mijn vader dat geloof ik meteen, maar ze nam er nergens eigen verantwoordelijkheid voor. In tegendeel, ik moest haar troosten op zo'n momenten.
Na al die jaren, ben ik milder en kan ik meestal wel goed overweg met mijn moeder in dagdagelijkse gesprekken. Ik merk alleen nog steeds dat ik "verhard" als ze zielig gaat doen. Bijvoorbeeld over de normale ouderdomskwalen. Ik ben dan niet diegene die haar kan geven wat ze zoekt, Ik denk dat ik vroeger al te veel heb gegeven. Ik vind me dan zelf ook wel af en toe een trut. Maar het is wat het is denk ik. Ik heb in elk geval geen zin meer om daar nog mee aan de slag te gaan en focus me meer op wat er wel nog is.
Voornamelijk als ze in de slachtofferrol kruipt. Dat triggert me dan omdat ze dat ook vroeger binnen het gezin deed. Ze had het heus zwaar met mijn vader dat geloof ik meteen, maar ze nam er nergens eigen verantwoordelijkheid voor. In tegendeel, ik moest haar troosten op zo'n momenten.
Na al die jaren, ben ik milder en kan ik meestal wel goed overweg met mijn moeder in dagdagelijkse gesprekken. Ik merk alleen nog steeds dat ik "verhard" als ze zielig gaat doen. Bijvoorbeeld over de normale ouderdomskwalen. Ik ben dan niet diegene die haar kan geven wat ze zoekt, Ik denk dat ik vroeger al te veel heb gegeven. Ik vind me dan zelf ook wel af en toe een trut. Maar het is wat het is denk ik. Ik heb in elk geval geen zin meer om daar nog mee aan de slag te gaan en focus me meer op wat er wel nog is.
Even if you are on the right track, you will get run over if you just sit there.â€
vrijdag 10 juni 2022 om 11:11
Ik zit hier met tranen in mijn ogen. Het is inderdaad zo ontzettend hard werken om steeds weer uit de overlevingsstand te komen en je emoties onder ogen te komen.Zonnetje2021 schreef: ↑09-06-2022 22:23
Ik blijf terugvallen in de overleefmodus, muur bouwen.
Maar keer op keer breek ik hem af. Omwille van mijn dochters. Ik wil niet dat zij opgroeien zoals ik.
Ik wil het anders doen voor hen. En dat is zo fucking hard werken!
Zeker de rouw die ik nu voel.
vrijdag 10 juni 2022 om 11:16
Ik heb het juist andersom. Mijn moeder kreeg de kans om voor haar werk een jaar naar Amerika te gaan. Zonder aarzelen zei ze daar ja op. Let wel: in haar eentje dus, wij zouden achterblijven. Ik voelde me zo onbelangrijk.Pindakaasjes schreef: ↑09-06-2022 23:40Ik schaam me er zo diep voor. Ik fantaseerde er als kind ook wel eens over. Dat ze gewoon weg ging! Verdween!
Ze riep het ook vaak naar mijn vader of naar ons, "ik ga weg, en jullie zoeken het maar uit!"
Waarop ik dan steeds vaker dacht: "deed Je het maar!!"
Soms ben ik bang voor dat telefoontje, dat ze er écht niet meer is.. en dat ik dan geen traan zal laten!
(Uiteindelijk na veel ruzie met haar man, mijn vader, heeft ze het afgezegd).
vrijdag 10 juni 2022 om 12:14
Me omlaag halen kon ze ook zo goed. Ik was best een mooie meid vroeger. Belangstelling van jongens had ik genoeg. Dat verachte ze! Toen er op valentijnsdag 2 valentijnskaarten op de mat belande, verscheurde ze die in een soort razernij! Waarom kreeg ik 2 kaarten? Vast omdat ik een slet was en met verschillende jongens rotzooide.
Ik stond dan altijd meestal maar met open mond haar aan te kijken en onderging haar geraas.
Vervolgens ging ik dan maar op mijn bed zitten. De deur van mijn slaapkamer moest dan overigens altijd open blijven. Want "het is MIJN huis!!!" Achter dichte deuren gebeuren stiekeme dingen!!
Ik denk dat ik een jaar of 21 was toen ze weer eens in blinde woede ontstak omdat ik was uitgeweest (uitgaan vond ze ook sletten gedrag) ze sloeg me in het gezicht en ik zal nooit vergeten hoe ik op dat moment écht in staat was haar te vermoorden.
Kort daarop kon ik gelukkig het huis uit. Pas rond mijn 30e begon ik me te realiseren dat mijn jeugd verziekt was en ik fysiek en mentaal mishandeld ben door een gestoorde moeder.
Ze is nu ouder en milder. Maar het lijkt te laat.. ik weet niet eens of ik van haar hou.
Ik stond dan altijd meestal maar met open mond haar aan te kijken en onderging haar geraas.
Vervolgens ging ik dan maar op mijn bed zitten. De deur van mijn slaapkamer moest dan overigens altijd open blijven. Want "het is MIJN huis!!!" Achter dichte deuren gebeuren stiekeme dingen!!
Ik denk dat ik een jaar of 21 was toen ze weer eens in blinde woede ontstak omdat ik was uitgeweest (uitgaan vond ze ook sletten gedrag) ze sloeg me in het gezicht en ik zal nooit vergeten hoe ik op dat moment écht in staat was haar te vermoorden.
Kort daarop kon ik gelukkig het huis uit. Pas rond mijn 30e begon ik me te realiseren dat mijn jeugd verziekt was en ik fysiek en mentaal mishandeld ben door een gestoorde moeder.
Ze is nu ouder en milder. Maar het lijkt te laat.. ik weet niet eens of ik van haar hou.
vrijdag 10 juni 2022 om 12:26
Bij mijn moeder precies zo! Alles wordt ontkent of gebagatelliseerd.WandaVision schreef: ↑10-06-2022 10:42Klopt alles wordt ontkend ook al ligt er een stapel bewijs. En verdraaid. Soort Amber Heard.
En altijd onveilig gevoel. Ze zat in mijn dagboek en spullen en brieven en zelfs een slot ergens op was garantie tot niks want dingen verdwenen gewoon en uitspraken even later ontkend. En als ik haar nu met dingen confronteer is het "ja guttegut je had het ook zooo slecht"
"Ach kind, heb je het zoooooooo zwaaaaaaaaar gehad?" Op zo'n minachtend toontje.
Of ze duikt volledig in de slachtofferrol. "O ja, de ouders krijgen natuurlijk de schuld, ik heb het allemaal verkeerd gedaan zeker!!!"
Het heeft geen zin.
vrijdag 10 juni 2022 om 12:30
Het lijkt wel of wij allemaal dezelfde moeder hebben. 
Ook dat slettengedrag heel typisch. Ik zou de kaart waarschijnlijk zelf verscheurd hebben uit angst dat ze het zou vinden. Meerdere keren heb ik dingen naar mijn hoofd geslingerd gekregen. Flessen, bekers, telefoons.
En natuurlijk heeft zij het altijd fout gedaan. Ja zeik je moeder maar weer af. Ik kan beter dood zijn. Och meissie wat heb je het zwaar. Echt, wat een kutwijf.
Ook dat slettengedrag heel typisch. Ik zou de kaart waarschijnlijk zelf verscheurd hebben uit angst dat ze het zou vinden. Meerdere keren heb ik dingen naar mijn hoofd geslingerd gekregen. Flessen, bekers, telefoons.
En natuurlijk heeft zij het altijd fout gedaan. Ja zeik je moeder maar weer af. Ik kan beter dood zijn. Och meissie wat heb je het zwaar. Echt, wat een kutwijf.
Emboldened by the flame of ambition
vrijdag 10 juni 2022 om 12:40
vrijdag 10 juni 2022 om 12:43
vrijdag 10 juni 2022 om 12:48
vrijdag 10 juni 2022 om 12:54
Ja precies, en ook dat krijsen erbij. We moesten dan oppassen dat we niet in de lach schoten want dan werd ze nog veel hysterischer, en dan kon ze inderdaad buiten zinnen raken en gevaarlijk worden. Een pak hagelslag tegen je kop was zo erg niet, maar het kon ook de zware theepot of een groot aardewerk bord zijn die je moest ontwijken.
vrijdag 10 juni 2022 om 13:05
Moeder: ach, kind, zijn het nu zulke kleine dingen?
Dagboek lezen, heel herkenbaar. Ik vind een keer persoonlijke dingen terug in de vuilnisbak.
Doen alsof ze heel betrokken is maar zodra je gevoel uitte dan mocht dat niet.
Als ik bij hun ben voel ik of niks, of spanning of een klein kind.
Ook alles beter weten terwijl ik gewoon het juiste antwoord geef op een kwestie die geregeld moet worden.
Mijn haar is te lang, te donker, te kort.
Ik heb mij zo eenzaam gevoeld en ben zo vastgelopen in het leven dat ik nu eindelijk zie, he, ik ben er ook nog.
Als kind vroeg ik aan de eettafel, maar ik ben toch geadopteerd? Dat dacht ik echt.
Mijn hele basis, vertrouwen op onderbuikgevoel en intuïtie is aan gort gegaan maar nu weer herstellende.
Wie ben ik? Wat vind ik leuk? Waar hou ik van?
Mijn moeder wil alles regiseren, doe dit, doe dat, die zus, doe zo.
Dagboek lezen, heel herkenbaar. Ik vind een keer persoonlijke dingen terug in de vuilnisbak.
Doen alsof ze heel betrokken is maar zodra je gevoel uitte dan mocht dat niet.
Als ik bij hun ben voel ik of niks, of spanning of een klein kind.
Ook alles beter weten terwijl ik gewoon het juiste antwoord geef op een kwestie die geregeld moet worden.
Mijn haar is te lang, te donker, te kort.
Ik heb mij zo eenzaam gevoeld en ben zo vastgelopen in het leven dat ik nu eindelijk zie, he, ik ben er ook nog.
Als kind vroeg ik aan de eettafel, maar ik ben toch geadopteerd? Dat dacht ik echt.
Mijn hele basis, vertrouwen op onderbuikgevoel en intuïtie is aan gort gegaan maar nu weer herstellende.
Wie ben ik? Wat vind ik leuk? Waar hou ik van?
Mijn moeder wil alles regiseren, doe dit, doe dat, die zus, doe zo.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
