Relaties
alle pijlers
De band met je moeder
donderdag 9 juni 2022 om 12:37
Ik trap meteen af. Ik ben nu midden 40 en de band met mijn moeder durf ik onderhand sociaal plichtmatig te noemen.. omdat het zo heurt!
Ik voel zo weinig bij haar..
Een tijdje geleden was ze ziek.. en ik bemerkte bij mezelf hoe weinig dat me deed.
Of ze pijn, honger, dorst, of eenzaamheid ervaarde.. het intereseerde me zó weinig.
Ze is nu weer in goede doen en heeft me onlangs overladen met foto's van haar laatste vakantie. Ik zag ze aan.. en vergat ze binnen enkele seconden weer. Daar volgde dagen later een bericht op dat ik geen interesse had getoond en niet reageerde.. en hoe teleurstellende dit was.. ik voelde er wederom zo goed als niks bij. Hier is natuurlijk wel een hele geschiedenis aan vooraf gegaan bij mij.. maar herkennen mensen dit?
Dat er gewoon een deel.. een soort van afgestorven bij je is?
Ik voel zo weinig bij haar..
Een tijdje geleden was ze ziek.. en ik bemerkte bij mezelf hoe weinig dat me deed.
Of ze pijn, honger, dorst, of eenzaamheid ervaarde.. het intereseerde me zó weinig.
Ze is nu weer in goede doen en heeft me onlangs overladen met foto's van haar laatste vakantie. Ik zag ze aan.. en vergat ze binnen enkele seconden weer. Daar volgde dagen later een bericht op dat ik geen interesse had getoond en niet reageerde.. en hoe teleurstellende dit was.. ik voelde er wederom zo goed als niks bij. Hier is natuurlijk wel een hele geschiedenis aan vooraf gegaan bij mij.. maar herkennen mensen dit?
Dat er gewoon een deel.. een soort van afgestorven bij je is?
donderdag 9 juni 2022 om 20:24
Ik zie daar wel een patroon.cuculuscanorus schreef: ↑09-06-2022 20:04Och Quincy2, wat een verdriet.
En herkenbaar. Mijn moeder was "heel sterk" en (...) Ik lijk heel sterk, mensen denken dat ik alles kan
Niet kut bedoeld dit he. Ik zie het bij mezelf ook, hoe erg ik op haar lijk in sommige opzichten en daar heb ik nog wel eens moeite mee om dat te accepteren van mezelf.
donderdag 9 juni 2022 om 20:28
Ja daar betrap ik mezelf ook op de laatste tijd.. Echt van die dingen waarvan ik denk: Ik ben precies mijn moeder.
donderdag 9 juni 2022 om 20:36
donderdag 9 juni 2022 om 20:53
Ik weet het niet. Ik moest als kind al sterk zijn, want mijn moeder was zielig. Ik vind echt helemaal niet dat ik op haar lijk, dat zou ook mijn grootste nachtmerrie zijn. Mijn man moet me daar ook vaak in verzekeren dat ik écht niet doe zoals zij deed. Vooralsnog drink ik niet, verwaarloos ik mijn kinderen niet en scheld ik ze niet uit, dus het gaat best oké.
donderdag 9 juni 2022 om 22:01
Ik fantaseerde vroeger als kind dat ik in de toekomst geadopteerd zou worden door andere mensen en dat ik zelf eigenlijk niet haar kind was, maar van andere mensen en per ongeluk in dit gezin terecht was gekomen. Maar dat het allemaal nog recht getrokken zou kunnen worden. Die bizarre gedachten hielpen me op de been. En ik heb een enorme fantasiewereld ontwikkeld. Eentje waar het wél goed en leuk was. Daar ging ik naartoe om mijn eigen realiteit te ontlopen.Pindakaasjes schreef: ↑09-06-2022 17:07Nou ja.. dit..
Ik herinner me nog zo dat ik als klein meisje in bed lag en wel eens dacht: "als ze dood ging.. ze weg ging.. dan werd mijn leven misschien een stuk makkelijker...??
donderdag 9 juni 2022 om 22:11
Ik probeer dat voor mijzelf te scheiden. Omdat het mij helpt (hielp) om te weten dat het niet per se met mijzelf te maken had. Ik was wél ok en lief en leuk. Maar mijn moeder of vader kon er alleen niks mee. Het maakt het niet minder verdrietig, maar het stemt me milder merk ik. Zou jou dat ook helpen of doe je dan jezelf tekort, omdat je dan je eigen verwaarsloosde gevoelens niet serieus neemt?M3LL0N4 schreef: ↑09-06-2022 17:19Daar ben ik mee bezig, om dat zo te leren zien. Ze was destijds niet in staat om er voor mij te zijn op de manier die ik nodig had.
Deels door de tijdsgeest. Deels door haar eigen jeugd. Ze was piepjong, zoals alle moeders toen.
Maar ook omdat ik denk dat ze overweldigd was en niet van haar rol kon genieten. Ze was gevangen in een leven, bepaald door regels van anderen over hoe je als vrouw moest zijn.
En dan zit je daar, met een huishouden, wekelijks de ramen wassen, op zondag soep met kookpudding, en drie kinderen die van alles nodig hebben, een hond en katten, terwijl je er niets aan vindt...
Zeker in een tijd waarin kinderen krijgen nog altijd de norm was en anti conceptie nog niet zo vanzelfsprekend, kan ik met ietsjes meer begrip kijken naar de ouders van toen. Als ik dat ten minste afzet tegen de mogelijkheid van nu om heel bewust geen kinderen te krijgen. Ik was waarschijnlijk ook iemands verschrikkelijke moeder geweest. Ik had alleen de mogelijkheid om dat te voorkomen. En dat vind ik een hele fijne gedachte. Jouw omschrijving van een leven met 3 kleine kinderen klinkt mij persoonlijk (dus niet om jou, laat ik dat voorop stellen) dus ook heel moeilijk en ik ben echt oprecht blij dat dat niet mijn leven is geweest, omdat ik simpelweg niet zoveel opheb met jong grut.
Terwijl ik me wel kan voorstellen dat het heel leuk kan zijn om een volwassen dochter te hebben. Maar ja, ik snap ook wel dat zo'n relatie niet kan leven van lucht uit de kindertijd.
Is er ook geen interesse in jou als volwassene?
donderdag 9 juni 2022 om 22:14
Mijn moeder is toen ik begin twintig was verhuisd naar het buitenland met haar nieuwe man. Met het 'gezin' was ze he-le-maal klaar. Dat was ze de tien jaar daarvoor eigenlijk ook wel, ze bleef uit plichtsbesef en dat was goed te merken ook.
Een paar jaar lang heb ik niks meer van haar gehoord. Daarna kwam het contact weer wat op gang, vriendelijk doch afstandelijk. Vier keer in het jaar bellen, af en toe bij elkaar op vakantie. Ze kwam niet naar Nederland voor m'n bruiloft of voor de geboorte van haar kleinkinderen. Aan de andere kant doneerde ze wel weer een fijn bedrag toen we ons eerste huis gingen kopen.
Als ik er echt over ga denken dan steekt het wel een beetje dus dat doe ik maar niet. Vriendelijk doch afstandelijk is goed genoeg.
Een paar jaar lang heb ik niks meer van haar gehoord. Daarna kwam het contact weer wat op gang, vriendelijk doch afstandelijk. Vier keer in het jaar bellen, af en toe bij elkaar op vakantie. Ze kwam niet naar Nederland voor m'n bruiloft of voor de geboorte van haar kleinkinderen. Aan de andere kant doneerde ze wel weer een fijn bedrag toen we ons eerste huis gingen kopen.
Als ik er echt over ga denken dan steekt het wel een beetje dus dat doe ik maar niet. Vriendelijk doch afstandelijk is goed genoeg.
For whom the bell tolls
donderdag 9 juni 2022 om 22:23
Zo dit topic komt even binnen.
Wat verdrietig dat er zoveel mensen eenzelfde ervaring delen.
Ik herken mij helaas in een aantal ervaringen.
Bij mijn beide ouders heb ik ook geen houden van gevoel. Ze hebben dit zeker weten niet bewust gecreëerd maar het is wel gecreëerd.
Ik ben mijzelf heel bewust dat dat heeft gemaakt wie ik ben (mijn overlevingsmodus; ik kan het zelf wel). Ook nooit knuffels, complimentjes, blijken van trots gehad.
Ik blijf terugvallen in de overleefmodus, muur bouwen.
Maar keer op keer breek ik hem af. Omwille van mijn dochters. Ik wil niet dat zij opgroeien zoals ik.
Ik wil het anders doen voor hen. En dat is zo fucking hard werken!
Wat verdrietig dat er zoveel mensen eenzelfde ervaring delen.
Ik herken mij helaas in een aantal ervaringen.
Bij mijn beide ouders heb ik ook geen houden van gevoel. Ze hebben dit zeker weten niet bewust gecreëerd maar het is wel gecreëerd.
Ik ben mijzelf heel bewust dat dat heeft gemaakt wie ik ben (mijn overlevingsmodus; ik kan het zelf wel). Ook nooit knuffels, complimentjes, blijken van trots gehad.
Ik blijf terugvallen in de overleefmodus, muur bouwen.
Maar keer op keer breek ik hem af. Omwille van mijn dochters. Ik wil niet dat zij opgroeien zoals ik.
Ik wil het anders doen voor hen. En dat is zo fucking hard werken!
donderdag 9 juni 2022 om 22:24
Ik hoor ook bij de weinige!cuculuscanorus schreef: ↑09-06-2022 20:05Kortom: ik ben een van de weinige forummers die haar schoonmoeder echt leuker vindt dan haar moeder
donderdag 9 juni 2022 om 22:34
Ik lees verschillende keren dat het de tijdsgeest was. Welke tijd spreken we dan over? Ik groeide op in de jaren '90 en mijn moeder zegt ook dat het in die tijd normaal was om je niet bezig te houden met de gevoelens van je kinderen: "moid, zo ging dat in die tijd, dat dééd je niet!"
Ik vind dat zo'n pijnlijk argument.. je kan toch op z'n minst erkennen dat je het anders had kunnen (moeten!) doen.
Ik heb tot op zekere hoogte begrip voor haar. De laatste jaren ben ik via via bekend geworden met het verhaal van haar jeugd, wat moeder zelf overigens ontkent. Ik snap dat ze een gebroken vrouw is. Maar ze koos er wel voor om haar trauma door te geven aan een hand vol kinderen.
Omdat ze zo genoot van de babytijd. Tot de leeftijd dat je 'lastig' werd, of dat nou was omdat je huilde, overal aanzat of een mening gaf. Ik heb me altijd tot last gevoeld. Kan me geen warmte herinneren.
Ik heb haar 1x gezegd dat ik me niet gezien heb gevoeld toen ik opfroeide, toen ik al een paar jaar in therapie was. Zij schermde met het feit dat we altijd de mooiste kleren hadden en er tiptop uitzagen. Wat opzich alles zegt. Van de buitenkant was alles oké en dat was alles wat telt.
Ik vind dat zo'n pijnlijk argument.. je kan toch op z'n minst erkennen dat je het anders had kunnen (moeten!) doen.
Ik heb tot op zekere hoogte begrip voor haar. De laatste jaren ben ik via via bekend geworden met het verhaal van haar jeugd, wat moeder zelf overigens ontkent. Ik snap dat ze een gebroken vrouw is. Maar ze koos er wel voor om haar trauma door te geven aan een hand vol kinderen.
Omdat ze zo genoot van de babytijd. Tot de leeftijd dat je 'lastig' werd, of dat nou was omdat je huilde, overal aanzat of een mening gaf. Ik heb me altijd tot last gevoeld. Kan me geen warmte herinneren.
Ik heb haar 1x gezegd dat ik me niet gezien heb gevoeld toen ik opfroeide, toen ik al een paar jaar in therapie was. Zij schermde met het feit dat we altijd de mooiste kleren hadden en er tiptop uitzagen. Wat opzich alles zegt. Van de buitenkant was alles oké en dat was alles wat telt.
donderdag 9 juni 2022 om 22:50
Dit topic komt inderdaad binnen. Wat verdrietig te lezen dat er zoveel mensen zijn die een verstoorde band hebben met hun moeder. Maar het geeft mij op een vreemde manier ook een soort van troost (als ik het zo mag zeggen?) Dat ik niet de enige ben? Heb me zo lang alleen gevoeld in mijn gevoelens jegens mijn moeder. Alsof ik een of ander raar en gevoelloos wezen was. Terwijl ik heel goed weet dat dat niet zo is hoor, heb een schat van een man en schatten van kinderen. Maar die muur die ik heb opgebouwd, daar komt mijn moeder nooit meer doorheen. Daarvoor is er teveel gebeurd, heb ik me te vaak verloren gevoeld. Verdrietig hoor, wil iedereen een dikke knuffel geven! Want ik lees heel veel sterkte mensen hier!
donderdag 9 juni 2022 om 22:50
Hier ook ! Ik ben überhaupt niet mezelf bij mijn eigen moeder, ik klap altijd dicht als ik haar zie en dat is een heel onprettig gevoel.
donderdag 9 juni 2022 om 22:54
Gek hè ? Het komt schijnbaar toch veel vaker voor dan we denken. Hoe verdrietig ook. Accepteren is denk ik de beste manier om er mee om te gaan. Sommigen hebben wel eens voorgesteld om samen in therapie te gaan, nou hell no ! Ik kan en zal nooit mijn gevoelens uiten bij mij moeder, daar kan geen therapie doorheen. Dus ik heb het geaccepteerd zoals het is. Ik weet dat mijn moeder het vreselijk vindt dat wij geen band hebben, maarja soms is er teveel gebeurd om dingen te veranderen.JoHannah schreef: ↑09-06-2022 22:50Dit topic komt inderdaad binnen. Wat verdrietig te lezen dat er zoveel mensen zijn die een verstoorde band hebben met hun moeder. Maar het geeft mij op een vreemde manier ook een soort van troost (als ik het zo mag zeggen?) Dat ik niet de enige ben? Heb me zo lang alleen gevoeld in mijn gevoelens jegens mijn moeder. Alsof ik een of ander raar en gevoelloos wezen was. Terwijl ik heel goed weet dat dat niet zo is hoor, heb een schat van een man en schatten van kinderen. Maar die muur die ik heb opgebouwd, daar komt mijn moeder nooit meer doorheen. Daarvoor is er teveel gebeurd, heb ik me te vaak verloren gevoeld. Verdrietig hoor, wil iedereen een dikke knuffel geven! Want ik lees heel veel sterkte mensen hier!
donderdag 9 juni 2022 om 22:59
Je hoeft ook geen rotouders of rotjeugd te hebben om iets te hebben gemist. Ik ben benieuwd naar je verhaal, als het helpend is het te delen kan je proberen het schuldgevoel even te parkeren.
Zeker in het geval van emotionele verwaarlozing kun je het gevoel hebben dat alles best oke was. Omdat je niet kunt weten wat er niet was. Het voelt heel normaal, vaak denk je dat het hoort, of dat het aan jou ligt dat niet wordt voldaan aan je behoeften. En dan kan terugkijkend de schaamte en schuld zongroot zijn dat je denkt: het voelt wel mee, of ik stel me aan, of ik heb het vast verzonnen, of ik was ook wel lastig
donderdag 9 juni 2022 om 23:40
Singlejingle schreef: ↑09-06-2022 22:01Ik fantaseerde vroeger als kind dat ik in de toekomst geadopteerd zou worden door andere mensen en dat ik zelf eigenlijk niet haar kind was, maar van andere mensen en per ongeluk in dit gezin terecht was gekomen. Maar dat het allemaal nog recht getrokken zou kunnen worden. Die bizarre gedachten hielpen me op de been. En ik heb een enorme fantasiewereld ontwikkeld. Eentje waar het wél goed en leuk was. Daar ging ik naartoe om mijn eigen realiteit te ontlopen.
Ik schaam me er zo diep voor. Ik fantaseerde er als kind ook wel eens over. Dat ze gewoon weg ging! Verdween!
Ze riep het ook vaak naar mijn vader of naar ons, "ik ga weg, en jullie zoeken het maar uit!"
Waarop ik dan steeds vaker dacht: "deed Je het maar!!"
Soms ben ik bang voor dat telefoontje, dat ze er écht niet meer is.. en dat ik dan geen traan zal laten!
vrijdag 10 juni 2022 om 00:05
Skadí schreef: ↑09-06-2022 17:10Dat heb ik ook vaak gedacht inderdaad. Het meest vreemde vind ik de mindfucks. Het mooi weer spelen bij anderen, maar nooit naar je omkijken als er niemand bij was. Het heeft jaren geduurd voordat ik daar de omvang een beetje van kon zien. Het (emotioneel) verwaarlozen, de kreten die ze uitkraamt dat ik een ondankbaar kreng ben. Je kan nooit iets goed doen en je bent gewoon altijd teveel ruimte. Ze spoort voor geen meter
Ik had deze over het hoofd gezien maar hij komt binnen zeg!
Mijn moeder kon dit ook zo goed. Zat in een huiskamer vol visite te prevelen hoe ze een moeder in hart en nieren was, alles voor haar Kids! Daarvoor was ze op deze aarde.. en dan even later stond ze tegen ons te schreeuwen dat we 'rot kinderen' waren, we lui, vervelend, stom, dom, hinderlijk en ondankbaar waren!"
Ondankbaar,, dat kregen zó vaak om de oren. We waren volgens haar altijd maar ondankbaar ..
vrijdag 10 juni 2022 om 07:28
Pas toen ik op kamers ging en met andere mensen ging wonen (leeftijdsgenoten) en sporten (alle leeftijden, dus ook moederlijke/vaderlijke types die de studenten een beetje in de gaten hielden), gingen mijn ogen open.Juliëtte schreef: ↑09-06-2022 22:59
Zeker in het geval van emotionele verwaarlozing kun je het gevoel hebben dat alles best oke was. Omdat je niet kunt weten wat er niet was. Het voelt heel normaal, vaak denk je dat het hoort, of dat het aan jou ligt dat niet wordt voldaan aan je behoeften. En dan kan terugkijkend de schaamte en schuld zongroot zijn dat je denkt: het voelt wel mee, of ik stel me aan, of ik heb het vast verzonnen, of ik was ook wel lastig
vrijdag 10 juni 2022 om 07:36
Herkenbaar. Naar de buitenwereld poeslief en naar mij toe ronduit giftig en onberekenbaar. Ineens had ik dan weer straf om echt helemaal niks. En ging ze beneden mijn snoep op eten en verkondigen 'Had je maar niet zo'n mispunt moeten zijn' . Ik werd door haar ook expres gepest vlak voor leuke dingen zoals paardrijden. Tot ik flipte. En dan mocht ik er niet heen. Terwijl ik al in mijn kleding stond en die paarden mijn lust en mijn leven waren. En flipte ja ik flipte. Pas als volwassene er achter gekomen dat ik autisme heb en dan is dat onvoorspelbare irrationele gedrag van mijn moeder dus erg triggerend ook nu nog. Mijn moeder wist precies op die knoppen te drukken als niemand keek. Om dan van niks te weten en vermoorde onschuld richting de omgeving en mijn pa. Ik was altijd in haar ogen ondankbaar en een mispunt en ik verpestte uitjes volgens haar.Skadí schreef: ↑09-06-2022 17:10Dat heb ik ook vaak gedacht inderdaad. Het meest vreemde vind ik de mindfucks. Het mooi weer spelen bij anderen, maar nooit naar je omkijken als er niemand bij was. Het heeft jaren geduurd voordat ik daar de omvang een beetje van kon zien. Het (emotioneel) verwaarlozen, de kreten die ze uitkraamt dat ik een ondankbaar kreng ben. Je kan nooit iets goed doen en je bent gewoon altijd teveel ruimte. Ze spoort voor geen meter
Hoe anders is ze met mijn kind. alles aan mijn kind vind ze helemaal geweldig en is ze lyrisch over. Wat mij heel hard verbaast want mijn kind is echt een kloon van mij. Ondertussen weet ze alles beter en gaat ze tegen mijn opvoeding in. Maar daar houd ik mijn rug dus echt kaarsrecht in. My way or the highway want ik weet wel hoe ik met mijn kind om moet gaan en de mindfucks horen daar niet bij.
vrijdag 10 juni 2022 om 07:41
Ik ben vroeger mishandeld door mijn moeder (als in: van de trap getrokken worden als ik naar mijn kamer vluchtte, in elkaar geschopt worden). Daarnaast was er in ons gezin een rangorde: ik was de minst favoriete en mijn jongste zusje haar lievelingskind, daar kwam ze ronduit voor uit. Ik was ook de enige die mishandeld werd. Voor de anderen was ze een heel lieve moeder. Ik zag heel goed wat ik miste (en dacht dat het allemaal aan mij lag).
Eenmaal volwassen veranderde de band met mijn moeder wel wat, en door de jaren heen ging het steeds beter tussen ons. Al bleef duidelijk dat mijn jongste zus haar grote favoriet bleef. Kwam die de kamer binnen waar ik het net gezellig had gehad met mijn moeder, dan bestond ik voor haar niet meer.
Fast forward naar nu. Moeder is zwaar dement en is heel zachtaardig geworden, altijd blij me te zien. Ik ben al jaren aan het mantelzorgen. Broers/zussen komen nauwelijks en mijn jongste zus hooguit 1 keer per jaar. Hoewel ik mijn moeder van nu als een totaal ander persoon zie dan die moeder van vroeger, denk ik wel regelmatig: “ je had toen eens moeten weten…” Ik vind het lastig dat we hierover niets meer kunnen uitpraten.
Eenmaal volwassen veranderde de band met mijn moeder wel wat, en door de jaren heen ging het steeds beter tussen ons. Al bleef duidelijk dat mijn jongste zus haar grote favoriet bleef. Kwam die de kamer binnen waar ik het net gezellig had gehad met mijn moeder, dan bestond ik voor haar niet meer.
Fast forward naar nu. Moeder is zwaar dement en is heel zachtaardig geworden, altijd blij me te zien. Ik ben al jaren aan het mantelzorgen. Broers/zussen komen nauwelijks en mijn jongste zus hooguit 1 keer per jaar. Hoewel ik mijn moeder van nu als een totaal ander persoon zie dan die moeder van vroeger, denk ik wel regelmatig: “ je had toen eens moeten weten…” Ik vind het lastig dat we hierover niets meer kunnen uitpraten.
tantetruus wijzigde dit bericht op 10-06-2022 07:51
0.17% gewijzigd
vrijdag 10 juni 2022 om 07:44
En dit. Ik had me compleet teruggetrokken. Op mijn kamer. In mijn eigen wereld. Mijn weapon of choice was star trek want in star trek werd iedereen geaccepteerd ongeacht hoe raar je was. Uren zat ik daar in mijn eigen wereld achter mijn typemachine verhalen te schrijven die ik vervolgens moest verstoppen want privacy had ik niet. Mijn ma spitte alles door en gooide regelmatig dingen die voor mij waarde hadden zonder overleg weg. Had ik maar niet zo rommelig moeten zijn. En dat gebeurt nog steeds. Als zij in mijn huis is geweest is er altijd wel iets kwijt. Wat zij nooit heeft gedaan. Een brief van een dierbare. Een vel papier met de code van mijn kerstpakket. Dingen die ik zelf echt niet heb weggepleurd maar volgens haar is mijn huis een rommel en is het logisch dat daar dingen kwijt raken. Toevallig altijd als zij is geweest. Tuurlijk ga een ander lastig vallen met je gaslighting.Singlejingle schreef: ↑09-06-2022 22:01Ik fantaseerde vroeger als kind dat ik in de toekomst geadopteerd zou worden door andere mensen en dat ik zelf eigenlijk niet haar kind was, maar van andere mensen en per ongeluk in dit gezin terecht was gekomen. Maar dat het allemaal nog recht getrokken zou kunnen worden. Die bizarre gedachten hielpen me op de been. En ik heb een enorme fantasiewereld ontwikkeld. Eentje waar het wél goed en leuk was. Daar ging ik naartoe om mijn eigen realiteit te ontlopen.
vrijdag 10 juni 2022 om 08:13
vrijdag 10 juni 2022 om 08:32
Zo herkenbaar allemaal!!
Mijn moeder kwam ook altijd mijn kamer binnen en gooide van alles weg. Ik tekende heel veel. Fantasie figuren waar ik mij veilig bij voelde en hele verhalen over bedacht. Allemaal in de prullenbak. Ik maakte namelijk een troep van mijn kamer en ik moest niet zo zielig en stom doen. Emoties leken gewoon wel verboden en dat voel je als jong kind al goed aan. Ook post werd geopend en gelezen (denk aan een brief van een vriendin). Ik heb haar ook betrapt op stieken in de nacht in mijn kamer komen en de smsjes uit mijn telefoon lezen. Als ik met een jongen uit mijn klas liep was ik een slet. Dat soort dingen.
Elke keer als ik erover schrijf ben ik gewoon in shock hoe gek iemand kan zijn en NIEMAND die het doorheeft. Als er over mij werd gepraat dan kan ik zo een lief kind en zo goed op school. School was mijn uitvlucht. Ondertussen verzoop ik in angst en eenzaamheid. Ik had als kind haaruitval, omdat ik al vanaf jongs af aan vooral emotioneel aan mijn lot werd overgelaten. Soms zat ik uren voor een dichte deur omdat er niemand thuis was. Hulp kreeg ik vrijwel niet. Toen ik heel jong was had ze geen zin meer om mijn veters te strikken en moest ik het maar uitzoeken. Ik was echt super klein! Huilend heb van alles geprobeerd om het mezelf te leren. Je bent zo machteloos als klein kindje.
Jullie schrijven dat jullie vaak dachten aan een andere wereld of dat ze wegging. In mijn droom heb ik mijn moeder heel vaak vermoord. De woede die ik voel naar haar is onbeschrijfelijk en alle andere boosheid die ik in mijn leven heb ervaring valt in het niets vergeleken.
Mijn moeder kwam ook altijd mijn kamer binnen en gooide van alles weg. Ik tekende heel veel. Fantasie figuren waar ik mij veilig bij voelde en hele verhalen over bedacht. Allemaal in de prullenbak. Ik maakte namelijk een troep van mijn kamer en ik moest niet zo zielig en stom doen. Emoties leken gewoon wel verboden en dat voel je als jong kind al goed aan. Ook post werd geopend en gelezen (denk aan een brief van een vriendin). Ik heb haar ook betrapt op stieken in de nacht in mijn kamer komen en de smsjes uit mijn telefoon lezen. Als ik met een jongen uit mijn klas liep was ik een slet. Dat soort dingen.
Elke keer als ik erover schrijf ben ik gewoon in shock hoe gek iemand kan zijn en NIEMAND die het doorheeft. Als er over mij werd gepraat dan kan ik zo een lief kind en zo goed op school. School was mijn uitvlucht. Ondertussen verzoop ik in angst en eenzaamheid. Ik had als kind haaruitval, omdat ik al vanaf jongs af aan vooral emotioneel aan mijn lot werd overgelaten. Soms zat ik uren voor een dichte deur omdat er niemand thuis was. Hulp kreeg ik vrijwel niet. Toen ik heel jong was had ze geen zin meer om mijn veters te strikken en moest ik het maar uitzoeken. Ik was echt super klein! Huilend heb van alles geprobeerd om het mezelf te leren. Je bent zo machteloos als klein kindje.
Jullie schrijven dat jullie vaak dachten aan een andere wereld of dat ze wegging. In mijn droom heb ik mijn moeder heel vaak vermoord. De woede die ik voel naar haar is onbeschrijfelijk en alle andere boosheid die ik in mijn leven heb ervaring valt in het niets vergeleken.
Emboldened by the flame of ambition
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
