Relaties
alle pijlers
De band met je moeder
donderdag 9 juni 2022 om 12:37
Ik trap meteen af. Ik ben nu midden 40 en de band met mijn moeder durf ik onderhand sociaal plichtmatig te noemen.. omdat het zo heurt!
Ik voel zo weinig bij haar..
Een tijdje geleden was ze ziek.. en ik bemerkte bij mezelf hoe weinig dat me deed.
Of ze pijn, honger, dorst, of eenzaamheid ervaarde.. het intereseerde me zó weinig.
Ze is nu weer in goede doen en heeft me onlangs overladen met foto's van haar laatste vakantie. Ik zag ze aan.. en vergat ze binnen enkele seconden weer. Daar volgde dagen later een bericht op dat ik geen interesse had getoond en niet reageerde.. en hoe teleurstellende dit was.. ik voelde er wederom zo goed als niks bij. Hier is natuurlijk wel een hele geschiedenis aan vooraf gegaan bij mij.. maar herkennen mensen dit?
Dat er gewoon een deel.. een soort van afgestorven bij je is?
Ik voel zo weinig bij haar..
Een tijdje geleden was ze ziek.. en ik bemerkte bij mezelf hoe weinig dat me deed.
Of ze pijn, honger, dorst, of eenzaamheid ervaarde.. het intereseerde me zó weinig.
Ze is nu weer in goede doen en heeft me onlangs overladen met foto's van haar laatste vakantie. Ik zag ze aan.. en vergat ze binnen enkele seconden weer. Daar volgde dagen later een bericht op dat ik geen interesse had getoond en niet reageerde.. en hoe teleurstellende dit was.. ik voelde er wederom zo goed als niks bij. Hier is natuurlijk wel een hele geschiedenis aan vooraf gegaan bij mij.. maar herkennen mensen dit?
Dat er gewoon een deel.. een soort van afgestorven bij je is?
donderdag 9 juni 2022 om 16:03
Nee, ik hou niet van mijn moeder. Ik voel in het beste geval een stukje begrip voor de moeilijkheid om als single moeder door het leven gaan, terwijl je worstelt met schulden (vanuit mijn vader), ik voel begrip voor haar als vrouw, want ik denk dat ze best leuke eigenschappen had, waarmee je een leuke buurvrouw aan haar had kunnen hebben bijvoorbeeld. Maar als moeder vind ik haar erg ongeschikt en zou ik gewenst hebben dat ze dit besef zelf ook had gehad.
Mijn moeder had veel teveel issues, waardoor ze overmatig egoistisch was, want iemand met zelf diepe issues (cluster B problematiek, beetje narcistisch, beetje borderline, maar in alle gevallen gepreoccupeerd met zichzelf en HAAR grote levensmoeilijkheden) heeft weinig gezonde ruimte voor een ander. Met die issues heeft ze ook een man uitgekozen met issues. Waardoor ik een vader én moeder had met grote issues en geen besef van wat gezonde en veilige acties zijn naar een kind.
Dus vanuit een hoedje van een psycholoog kan ik best begrijpen dat het waarschijnlijk allemaal geen kwade opzet is geweest en er geen intentie was tot beschadigen, ook al was haar gedrag zeer beschadigend en ronduit egoistisch. Dat is een stukje mildheid die ik kan opbrengen. Maar meer moet je van mij niet vragen.
donderdag 9 juni 2022 om 16:09
Heel herkenbaar. Ontstaan toen ik jong was. Maar sowieso is mijn moeder heel erg afstandelijk. Ze klaagt er overigens ook nooit over. Wel help ik haar natuurlijk met bepaalde zaken, precies zoals je het zegt: omdat het zo heurt.
Met mijn vader had ik wel een hele goede band, maar helaas is die al overleden toen ik jong was. Voordeel: ik was heel vroeg zelfstandig.
Met mijn vader had ik wel een hele goede band, maar helaas is die al overleden toen ik jong was. Voordeel: ik was heel vroeg zelfstandig.
donderdag 9 juni 2022 om 16:20
Absoluut niet. Alleen al als ik aan haar denk kan ik boos worden. Hoe ellendig haar eigen leven ook was, het interesseert mij niet. Ze had nooit kinderen mogen krijgen. Ik zal er ook niet zijn als ze doodgaat (als ze nog leeft). Ik heb zo een fijn leven zonder haar.
Emboldened by the flame of ambition
donderdag 9 juni 2022 om 16:35
Hier ook een slechte band met mijn moeder. Terwijl ook ik geen slechte jeugd heb gehad. We zijn gewoon te verschillend en ik krijg de kriebels van haar meningen, en het is een enorme bemoeial. Ik kom nog best vaak bij mijn moeder thuis, maar dit gaat vaak tegen mijn zin in. Ik zou bijvoorbeeld nooit een dagje weggaan met mijn moeder of persoonlijke dingen bespreken.. vind het soms wel heel jammer dat het zo is gelopen maar ja ik heb het geaccepteerd dat niet alles loopt zoals je hoopt.
donderdag 9 juni 2022 om 16:41
Wat verdrietig om te lezen dat zoveel mensen een slechte tot geen band hebben met hun moeder. Het laat mij mezelf in ieder geval minder alleen voelen dat de band met mijn moeder wisselend is en ik haar soms echt niet leuk vind. Ze kan opmerkingen maken die me pijn doen, onderuit halen, ik me niet gezien en gehoord voel. Ik werd vroeger heel erg gepest, maar mijn ouders steunde me daarin niet. Ik heb me veelal niet begrepen gevoeld, niet gezien en niet getroost gevoeld.
donderdag 9 juni 2022 om 16:47
Begrip heb ik zelfs weinig voor haarSinglejingle schreef: ↑09-06-2022 16:03Nee, ik hou niet van mijn moeder. Ik voel in het beste geval een stukje begrip voor de moeilijkheid om als single moeder door het leven gaan, terwijl je worstelt met schulden (vanuit mijn vader), ik voel begrip voor haar als vrouw, want ik denk dat ze best leuke eigenschappen had, waarmee je een leuke buurvrouw aan haar had kunnen hebben bijvoorbeeld. Maar als moeder vind ik haar erg ongeschikt en zou ik gewenst hebben dat ze dit besef zelf ook had gehad.
Mijn moeder had veel teveel issues, waardoor ze overmatig egoistisch was, want iemand met zelf diepe issues (cluster B problematiek, beetje narcistisch, beetje borderline, maar in alle gevallen gepreoccupeerd met zichzelf en HAAR grote levensmoeilijkheden) heeft weinig gezonde ruimte voor een ander. Met die issues heeft ze ook een man uitgekozen met issues. Waardoor ik een vader én moeder had met grote issues en geen besef van wat gezonde en veilige acties zijn naar een kind.
Dus vanuit een hoedje van een psycholoog kan ik best begrijpen dat het waarschijnlijk allemaal geen kwade opzet is geweest en er geen intentie was tot beschadigen, ook al was haar gedrag zeer beschadigend en ronduit egoistisch. Dat is een stukje mildheid die ik kan opbrengen. Maar meer moet je van mij niet vragen.
Ik ben zelf helaas ook alleenstaande moeder en probeer het toch echt heel anders te doen
donderdag 9 juni 2022 om 17:00
Herkenbaar.Zonnetje80 schreef: ↑09-06-2022 16:46Al die meningen inderdaad
Over alles en iedereen een mening en bemoeizucht
Ik probeer geen oordelen te hebben over anderen. Geen oordeel over hoe iemand eruit ziet bijvoorbeeld. Ik wil het anders doen dan mijn moeder.
donderdag 9 juni 2022 om 17:07
Nou ja.. dit..
Ik herinner me nog zo dat ik als klein meisje in bed lag en wel eens dacht: "als ze dood ging.. ze weg ging.. dan werd mijn leven misschien een stuk makkelijker...??
donderdag 9 juni 2022 om 17:10
Dat heb ik ook vaak gedacht inderdaad. Het meest vreemde vind ik de mindfucks. Het mooi weer spelen bij anderen, maar nooit naar je omkijken als er niemand bij was. Het heeft jaren geduurd voordat ik daar de omvang een beetje van kon zien. Het (emotioneel) verwaarlozen, de kreten die ze uitkraamt dat ik een ondankbaar kreng ben. Je kan nooit iets goed doen en je bent gewoon altijd teveel ruimte. Ze spoort voor geen meter 
Emboldened by the flame of ambition
donderdag 9 juni 2022 om 17:16
Niet bij mezelf nee, mijn band met mijn moeder is heel goed.
Maar wel tussen mijn moeder en haar moeder, mijn oma dus.
Mijn oma is nooit echt een moeder geweest voor haar kinderen, en ook geen oma voor het grootste gedeelte van de kleinkinderen trouwens, en ze hebben er allemaal (6 kinderen) een flinke knauw aan over gehouden. Alleen de jongste wat minder want die was van jongs af aan al ziek en werd ontzien.
Maar wel tussen mijn moeder en haar moeder, mijn oma dus.
Mijn oma is nooit echt een moeder geweest voor haar kinderen, en ook geen oma voor het grootste gedeelte van de kleinkinderen trouwens, en ze hebben er allemaal (6 kinderen) een flinke knauw aan over gehouden. Alleen de jongste wat minder want die was van jongs af aan al ziek en werd ontzien.
Those who can make you believe absurdities can make you commit atrocities.
donderdag 9 juni 2022 om 17:18
donderdag 9 juni 2022 om 17:19
Singlejingle schreef: ↑09-06-2022 15:48Je schrijft over de gevoelens die je hebt tov je moeder. Je schrijft niet per se over verwijtbaar. Dat kunnen natuurlijk 2 verschillende dingen zijn. Je kunt geen affectie voelen en het toch niet verwijtbaar vinden. Zou je je hierin kunnen herkennen?
Ik herken nl. een deel vd omschrijving die jij geeft. Ik leefde in een periode waarin kinderen anders werden opgevoed en waarin een ander 'normaal' gold. Met dat in het achterhoofd zijn er dingen die ik mijn moeder minder of niet verwijt, omdat het de tijdsgeest was.
Zoals je misschien de man die op zondag het vlees snijdt in de jaren whatever niet verwijt dat deze zo afwezig was, terwijl je ondertussen ook bijna geen relatie voelt met hem.
Daar ben ik mee bezig, om dat zo te leren zien. Ze was destijds niet in staat om er voor mij te zijn op de manier die ik nodig had.
Deels door de tijdsgeest. Deels door haar eigen jeugd. Ze was piepjong, zoals alle moeders toen.
Maar ook omdat ik denk dat ze overweldigd was en niet van haar rol kon genieten. Ze was gevangen in een leven, bepaald door regels van anderen over hoe je als vrouw moest zijn.
En dan zit je daar, met een huishouden, wekelijks de ramen wassen, op zondag soep met kookpudding, en drie kinderen die van alles nodig hebben, een hond en katten, terwijl je er niets aan vindt...
Ik herinner me geen affectie. Geen gesprekjes. Geen bevestiging van wie ik was, wat ik voelde, dat was gedoe. Gaat wel weer over, werd er dan gezegd.
Ik sprak niet eens dezelfde taal.....
Ik ben opgevoed met plat dialect, maar zodra ik in de kleuterklas zat, ging ik keurig ABN spreken.
Nog steeds spreken we verschillende talen als we in gesprek zijn. Ze doen geen moeite nederlands met me te spreken.
Als onwetendheid schreeuwt, dan zwijgt intelligentie ~ Unknown
(Het gras is blauw, het verhaal van de ezel en de tijger)
(Het gras is blauw, het verhaal van de ezel en de tijger)
donderdag 9 juni 2022 om 17:43
Elfje, het is alsof je mijn moeder beschrijft en hoe ik me gevoeld heb in mijn jeugd.
De afgelopen maanden ben ik keihard aan het rouwen om het feit dat ik geen moeder heb. Ze is een gevoelloze vrouw.
Toch hou ik nog wel van haar, zou ik zo graag willen dat ze me ziet, met me meeleeft, me steunt. Ik zou zo graag een band met haar willen hebben. Maar dat gaat niet gebeuren, daarvoor is ze zelf te veel beschadigd.
Het enige waarom ik boos op haar ben, is dat ze stelselmatig ontkent dat er traumatische dingen gebeurd zijn in mijn jeugd: "dat kan ik me niet herinneren" zegt ze dan.
donderdag 9 juni 2022 om 18:05
Herkenbaar, mijn moeder is daarin ook een gevalletje 'Rutte".. ik heb daar géén actieve herinneringen aan...
Het heeft geen zin daar op door te willen hameren.
donderdag 9 juni 2022 om 18:15
Dit is ook heel herkenbaarSkadí schreef: ↑09-06-2022 17:10Dat heb ik ook vaak gedacht inderdaad. Het meest vreemde vind ik de mindfucks. Het mooi weer spelen bij anderen, maar nooit naar je omkijken als er niemand bij was. Het heeft jaren geduurd voordat ik daar de omvang een beetje van kon zien. Het (emotioneel) verwaarlozen, de kreten die ze uitkraamt dat ik een ondankbaar kreng ben. Je kan nooit iets goed doen en je bent gewoon altijd teveel ruimte. Ze spoort voor geen meter
Ondankbaar nooit iets goed kunnen doe. En voor de buitenwereld zo mooi
donderdag 9 juni 2022 om 18:17
Echt, die uitspraak is van toepassing op een hele generatie lijkt het.
Hetzelfde met mijn moeder.
Maar ik geloof haar ook.
Eén van de ergste dingen die ze gedaan heeft (een wanhoopsdaad die mij bijna het leven kostte) heeft ze in een andere staat van bewustzijn gedaan denk ik. En weet ze dus niet meer.
Veel mensen weten helemaal niet dat ze getraumatiseerd zijn. Laat staan dat ze daardoor soms dissocieren, of dat ze bepaalde gevoelens helemaal niet meer kunnen ervaren.
Hetzelfde met mijn moeder.
Maar ik geloof haar ook.
Eén van de ergste dingen die ze gedaan heeft (een wanhoopsdaad die mij bijna het leven kostte) heeft ze in een andere staat van bewustzijn gedaan denk ik. En weet ze dus niet meer.
Veel mensen weten helemaal niet dat ze getraumatiseerd zijn. Laat staan dat ze daardoor soms dissocieren, of dat ze bepaalde gevoelens helemaal niet meer kunnen ervaren.
donderdag 9 juni 2022 om 18:41
Akelig om te lezen dat er zoveel zijn die een slechte band hebben met hun moeder.. Het is natuurlijk nog erger als je echt een traumatische ervaring hebt. Die heb ik gelukkig niet. Al was mijn moeder vanaf jongs af aan heel bemoeizuchtig, ze hield mij altijd klein en leerde me bijv geen dingen aan en kon daardoor ook niet zelfstandig worden, dat heb ik echt zelf moeten leren. Verder is er niks geks gebeurd vroeger maar het zijn die kleine dingen. Ook nu behandeld ze me vaak nog als een klein meisje, ze weet het nog steeds beter terwijl ik toch allang volwassen ben. Heel vervelend en gênant soms als er anderen bij zijn. Ik ga discussies uit de weg met mijn moeder en houd mijn masker op als ik bij haar ben. Om mij heen zie ik wel veel vrouwen die een goede band hebben met hun moeder, dan kan ik soms wel jaloers zijn.
Ik lees hier ook dat veel moeders emotiesloos zijn. De mijne is juist te emotioneel, voelt zich snel gekwetst en huilt om de kleinste dingen. Is ook erg irritant!
Ik lees hier ook dat veel moeders emotiesloos zijn. De mijne is juist te emotioneel, voelt zich snel gekwetst en huilt om de kleinste dingen. Is ook erg irritant!
donderdag 9 juni 2022 om 19:30
Mijn moeder heeft me wel eens gevraagd waarom we geen band hadden (en later waarom ik een hekel aan haar had). Ik kon alleen maar zeggen dat het waarschijnlijk was omdat ze al toen ik klein was, vaak wegliep en mij dan achterliet met een aantal jongere kinderen (die huilden en om mama vroegen). Op 1 van die momenten die ik me herinner was ik 8, maar dat was dus niet de eerste keer. Ik heb mezelf toen afgesloten uit zelfbehoud, voor het geval ze echt een keer wegbleef. Ik vond het heel logisch - ook als jong kind voel je wel aan dat je niet op zo'n moeder kunt vertrouwen. Een paar jaar later kwam ze eens terug en zei ze dat ze het jammer vond dat de auto waar ze voor sprong gestopt was. Ik was denk ik 12. Ze heeft blijkbaar geen enkele keer beseft dat je dan verkeerd bezig bent als je dit met een kind deelt of wat het met de kinderen doet.
Zelfs toen ik het tegen haar zei, als mogelijke verklaring, dacht ze hier nog niet aan. Ze vond het belachelijk dat ik dit altijd zo zwaar had opgevat. Kortom, het was niet waar en ik was stom en zij had het altijd moeilijk en nu weer, want ik deed naar.
Sorry hoor, maar dan ben je me echt definitief kwijt. Ik denk dat dit het moment was dat het laatste draadje knapte.
En dan op haar uitvaart haar vriendinnen die haar zo sterk vonden, en zo knap dat ze altijd alles voor haar kinderen over had gehad. Het was als een trap na uit het graf.
Zelfs toen ik het tegen haar zei, als mogelijke verklaring, dacht ze hier nog niet aan. Ze vond het belachelijk dat ik dit altijd zo zwaar had opgevat. Kortom, het was niet waar en ik was stom en zij had het altijd moeilijk en nu weer, want ik deed naar.
Sorry hoor, maar dan ben je me echt definitief kwijt. Ik denk dat dit het moment was dat het laatste draadje knapte.
En dan op haar uitvaart haar vriendinnen die haar zo sterk vonden, en zo knap dat ze altijd alles voor haar kinderen over had gehad. Het was als een trap na uit het graf.
donderdag 9 juni 2022 om 19:32
@Maan mijn moeder is vrij koud naar mij toe, maar super emotioneel naar haarzelf. Ze is snel beledigd, gekwetst en al-tijd het slachtoffer met alles en iedereen. Iedereen is tegen haar, zelfs haar kinderen. Roept regelmatig dat ze beter dood kan gaan want niemand mist haar en ga zo maar door. Het draait altijd om haar, maakt niet uit waar het om gaat. Er valt met zo iemand geen gezonde relatie op te bouwen. Je zou altijd op je tenen moeten lopen, meteen beschikbaar staan wanneer ze belt en vooral oppervlakkig blijven, niks vertellen en haar naar de mond praten. Het werkt gewoon niet
Emboldened by the flame of ambition
donderdag 9 juni 2022 om 19:54
Ik wilde eigenlijk niet reageren in dit topic maar omdat ik zoveel herkenbaarheid lees, doe ik het toch maar wel..
Ik heb vorig jaar definitief het contact met haar verbroken. De laatste jaren dacht ik er al steeds vaker aan (vooral het feit dat ik me meer haar hulpverlener voelde dan haar dochter), maar het heeft tot vorig jaar echt geduurd voordat ik definitief de stap zette.
Inmiddels zijn we 3kwart jaar verder en ik mis haar niet. Soms denk ik weleens aan haar, maar verder.. Nee. Ik vind het wel goed zo. Ik heb mijn eigen leven lekker op de rit, heb een hele fijne band met mijn vader en zus, heb een leuke baan.
Ik heb vorig jaar definitief het contact met haar verbroken. De laatste jaren dacht ik er al steeds vaker aan (vooral het feit dat ik me meer haar hulpverlener voelde dan haar dochter), maar het heeft tot vorig jaar echt geduurd voordat ik definitief de stap zette.
Inmiddels zijn we 3kwart jaar verder en ik mis haar niet. Soms denk ik weleens aan haar, maar verder.. Nee. Ik vind het wel goed zo. Ik heb mijn eigen leven lekker op de rit, heb een hele fijne band met mijn vader en zus, heb een leuke baan.
donderdag 9 juni 2022 om 19:56
Wij hadden hier de variant waar nog bij kwam zelf problemen verzinnen, want blijkbaar levert het veel sympathie op bij mensen als je je zorgen maakt. Maar als je zoals ik door het probleem heenprikte, was ze gekwetst en boos.
Zo vermoeiend.
donderdag 9 juni 2022 om 20:02
het onderwerp in een paar regels samenvatten is lastig, maar ik heb een vreselijke band met mijn moeder, heel pijnlijk, afwijzend. Het is ook iets dat je je leven meedraagt, de band met je moeder is nu eenmaal een van de meest belangrijke relaties in je leven, en ook een bepalende voor je verdere relaties.
If your life feels like a rocky, bumpy mess, just remember: people gaze at the Grand Canyon in awe- C. Celini
donderdag 9 juni 2022 om 20:04
Och Quincy2, wat een verdriet.
En herkenbaar. Mijn moeder was "heel sterk" en ze had het zo zwaar. En op zich was dat ook zo, maar dat ze tegelijkertijd ons verwaarloosde, dronk en haar problemen op ons afreageerde, dat zagen die mensen niet. Heel erg vond ik ook hoe ze ons al op veel te jonge leeftijd deelgenoot maakte van al haar zielenroerselen, ziektedingetjes, financiële toestanden, problemen, tot haar seksleven aan toe.
Ik groeide op met een ouder die ik niet kon vertrouwen en van wie ik wist dat ik op geen enkele wijze een prioriteit voor haar was. Ik denk dat ik dit later allemaal weghaal hoor, maar het heeft iets in mij stukgemaakt. Ik lijk heel sterk, mensen denken dat ik alles kan, maar ik ben eigenlijk een onzeker, onthecht, bang kind. Het ging heel lang best goed, maar sinds ik zelf kinderen heb, ben ik alleen maar bozer geworden. Hoe kun je zoiets dierbaars en kwetsbaars zo behandelen?
En herkenbaar. Mijn moeder was "heel sterk" en ze had het zo zwaar. En op zich was dat ook zo, maar dat ze tegelijkertijd ons verwaarloosde, dronk en haar problemen op ons afreageerde, dat zagen die mensen niet. Heel erg vond ik ook hoe ze ons al op veel te jonge leeftijd deelgenoot maakte van al haar zielenroerselen, ziektedingetjes, financiële toestanden, problemen, tot haar seksleven aan toe.
Ik groeide op met een ouder die ik niet kon vertrouwen en van wie ik wist dat ik op geen enkele wijze een prioriteit voor haar was. Ik denk dat ik dit later allemaal weghaal hoor, maar het heeft iets in mij stukgemaakt. Ik lijk heel sterk, mensen denken dat ik alles kan, maar ik ben eigenlijk een onzeker, onthecht, bang kind. Het ging heel lang best goed, maar sinds ik zelf kinderen heb, ben ik alleen maar bozer geworden. Hoe kun je zoiets dierbaars en kwetsbaars zo behandelen?
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
