Relaties
alle pijlers
De band met je moeder
donderdag 9 juni 2022 om 12:37
Ik trap meteen af. Ik ben nu midden 40 en de band met mijn moeder durf ik onderhand sociaal plichtmatig te noemen.. omdat het zo heurt!
Ik voel zo weinig bij haar..
Een tijdje geleden was ze ziek.. en ik bemerkte bij mezelf hoe weinig dat me deed.
Of ze pijn, honger, dorst, of eenzaamheid ervaarde.. het intereseerde me zó weinig.
Ze is nu weer in goede doen en heeft me onlangs overladen met foto's van haar laatste vakantie. Ik zag ze aan.. en vergat ze binnen enkele seconden weer. Daar volgde dagen later een bericht op dat ik geen interesse had getoond en niet reageerde.. en hoe teleurstellende dit was.. ik voelde er wederom zo goed als niks bij. Hier is natuurlijk wel een hele geschiedenis aan vooraf gegaan bij mij.. maar herkennen mensen dit?
Dat er gewoon een deel.. een soort van afgestorven bij je is?
Ik voel zo weinig bij haar..
Een tijdje geleden was ze ziek.. en ik bemerkte bij mezelf hoe weinig dat me deed.
Of ze pijn, honger, dorst, of eenzaamheid ervaarde.. het intereseerde me zó weinig.
Ze is nu weer in goede doen en heeft me onlangs overladen met foto's van haar laatste vakantie. Ik zag ze aan.. en vergat ze binnen enkele seconden weer. Daar volgde dagen later een bericht op dat ik geen interesse had getoond en niet reageerde.. en hoe teleurstellende dit was.. ik voelde er wederom zo goed als niks bij. Hier is natuurlijk wel een hele geschiedenis aan vooraf gegaan bij mij.. maar herkennen mensen dit?
Dat er gewoon een deel.. een soort van afgestorven bij je is?
vrijdag 10 juni 2022 om 13:13
Herkenbaar, lachwekkend idd.WandaVision schreef: ↑10-06-2022 10:32Ook hier kindrol. Ik en mijn broer worden behandeld alsof we 13 zijn. Zo praat ze ook tegen ons. Laatst was ik er keer en wilde s avonds nog een rondje wandelen. Zegt ze doodleuk "jij gaat op dit tijdstip niet meer naar buiten" eh pardon? Moest keihard lachen. Ik draai nachtdiensten tussen de junks zwervers en dronken reizigers maar even een rondje wandelen in de saaiste sufste buitenwijk ter wereld is een probleem? En zij denkt er wat over te zeggen te hebben? Eh nee.
vrijdag 10 juni 2022 om 13:17
Hier ook, hoogbejaarde ouders.Frommel schreef: ↑09-06-2022 12:48Hier een beetje hetzelfde... alleen is mijn moeder afhankelijk (dementerende en weduwe) van mij geworden.
Sibelings leunen ook lekker op mij.
Ik voel er ook zo weinig bij en daardoor kost het mij veel energie. Als ik niet bij haar ben sluit ik me ook bewust/onbewust voor haar af.
Ben nu 51 en vaar mijn eigen koers. Zus heeft alles anders meegemaakt. Zij was het voorkeurskind en woont in het buitenland. Is weggegaan toen de zorg meer werd.
Leeft in haar eigen wereld en kan net zo onredelijk zijn als mijn moeder.
vrijdag 10 juni 2022 om 13:21
Het enige dat me nog wel eens kan raken, is wanneer mensen zeggen: "wat een leuke moeder heb jij!" Dan denk ik: "je moest eens weten!"
Ze is niet leuk, ze weet zich enkel leuk voor te doen.
Een moeder die gilt, krijst, gooit, smijt, vernederd uitschelt en dagelijks haar kinderen ondankbare krengen, verwende snotneuzen en rot kinderen noemt, is géén leuke moeder.
Maar ik vertel het niet eens meer.. krijg je immers toch meestal terug: "oh, ze lijkt me zo aardig, dan waren jullie als kinderen zeker niet makkelijk?"
Of: "ja, maar t'blijft tóch je moeder hé!"
Ze is niet leuk, ze weet zich enkel leuk voor te doen.
Een moeder die gilt, krijst, gooit, smijt, vernederd uitschelt en dagelijks haar kinderen ondankbare krengen, verwende snotneuzen en rot kinderen noemt, is géén leuke moeder.
Maar ik vertel het niet eens meer.. krijg je immers toch meestal terug: "oh, ze lijkt me zo aardig, dan waren jullie als kinderen zeker niet makkelijk?"
Of: "ja, maar t'blijft tóch je moeder hé!"
vrijdag 10 juni 2022 om 13:25
Gooien met spullen herken ik. Mijn moeder had driftbuien waarvan ik nu denk dat ze werden veroorzaakt door ernstige PMS. Alleen wist ik dat als kind natuurlijk niet. Ik was dan gewoon bang omdat ik alleen was met een moeder die vanalles door de kamer smeet, en daarna de deur met een rotklap achter zich dicht te gooien om stampend naar boven te verdwijnen. Daar lag ze dan een tijdje heel hard te huilen, waarna ze weer beneden verscheen en er niet meer over werd gepraat.
Vaak werd zo'n driftbui getriggerd door iets kleins wat ik deed, iets omgooien ofzo, of iets doen wat ze niet leuk vond. Dat was dan de druppel en deed de emmer met frustraties overlopen.
Ik vraag me altijd af of ik dit nou als emotionele mishandeling moet zien. Het ergste vind ik dat ze er dus niet over praatte, ik kreeg geen uitleg, geen sorrie, geen troost. Ze heeft zelfs een keer in haar woede omdat ik geen zin had om een brief te gaan posten, mijn lego bouwwerk vernield. Toen durfde ze me even niet meer aan te kijken maar toch kwam ze er niet op terug. Ik denk dat ze zich er zelf zo erg voor schaamde dat ze het weg wilde stoppen. Maar ook als ze "gewoon" kwaad was (zonder gooien en huilen) deed ze dat door te zwijgen. Gewoon mij een dag doodzwijgen om daarna te doen alsof er niets was gebeurd.
Ik vind het allemaal heel dubbel, want ik heb ook zeker wel gevoeld dat ik geliefd was. Ze heeft ook met mij gespeeld en leuke dingen gedaan. Maar aan de andere kant was ze gewoon zo snel boos als ik iets wilde wat zij niet wilde of als het niet ging zoals zij wilde. Ik hoefde maar 5 minuten te laat thuis te zijn en het was al feest.
En toen werd ze ziek in mijn puberteit en moest ik nog meer voorkomen dat ze overstuur raakte omdat ze het dan benauwd kreeg. En veranderde onze verhouding heel erg omdat ik voor haar ging zorgen.
Nu zit ik soms nog met dingen die ik tegen haar zou willen zeggen maar dat kan al heel lang niet meer omdat ze al 27 jaar dood is.
Vaak werd zo'n driftbui getriggerd door iets kleins wat ik deed, iets omgooien ofzo, of iets doen wat ze niet leuk vond. Dat was dan de druppel en deed de emmer met frustraties overlopen.
Ik vraag me altijd af of ik dit nou als emotionele mishandeling moet zien. Het ergste vind ik dat ze er dus niet over praatte, ik kreeg geen uitleg, geen sorrie, geen troost. Ze heeft zelfs een keer in haar woede omdat ik geen zin had om een brief te gaan posten, mijn lego bouwwerk vernield. Toen durfde ze me even niet meer aan te kijken maar toch kwam ze er niet op terug. Ik denk dat ze zich er zelf zo erg voor schaamde dat ze het weg wilde stoppen. Maar ook als ze "gewoon" kwaad was (zonder gooien en huilen) deed ze dat door te zwijgen. Gewoon mij een dag doodzwijgen om daarna te doen alsof er niets was gebeurd.
Ik vind het allemaal heel dubbel, want ik heb ook zeker wel gevoeld dat ik geliefd was. Ze heeft ook met mij gespeeld en leuke dingen gedaan. Maar aan de andere kant was ze gewoon zo snel boos als ik iets wilde wat zij niet wilde of als het niet ging zoals zij wilde. Ik hoefde maar 5 minuten te laat thuis te zijn en het was al feest.
En toen werd ze ziek in mijn puberteit en moest ik nog meer voorkomen dat ze overstuur raakte omdat ze het dan benauwd kreeg. En veranderde onze verhouding heel erg omdat ik voor haar ging zorgen.
Nu zit ik soms nog met dingen die ik tegen haar zou willen zeggen maar dat kan al heel lang niet meer omdat ze al 27 jaar dood is.
anoniem_6527270f28ee9 wijzigde dit bericht op 10-06-2022 13:34
0.43% gewijzigd
vrijdag 10 juni 2022 om 13:31
Ik zat er een aantal te lezen met tranen in mijn ogen. Ik had zelf een fantastische moeder, maar de verhalen over mijn oma doen me denken aan wat zij moet hebben mee gemaakt. Mijn moeder was een sterke vrouw die voor haar drie kinderen zorgde terwijl mijn vader eigenlijk altijd aan het werk was. Ik ben de middelste van 3 en de enige die is getrouwd en haar eigen kinderen heeft gekregen. Ik ben niet als mijn moeder maar kan me ook niet voorstellen en met heel mijn hart hopen dat mijn kinderen ooit zo over mij gaan schrijven als jullie over jullie moeders doen. En dat geeft mij een heel dankbaar gevoel.
vrijdag 10 juni 2022 om 13:33
Wat een fijn herkenbaar topic. Wat ik vooral opvallend vind, is hoeveel vrouwen van mijn moeders leeftijd (60-70) eigenlijk knettergek zijn. Moeder heeft na onze geboorte nooit gewerkt en leeft dus in haar eigen gekke bubbel. Nooit iemand die haar tot zelfontwikkeling heeft gezet. Ik vraag mij soms af hoe mijn moeder bijvoorbeeld in deze tijd een baan zou kunnen houden. Als ze al een rel schopt als je Niet zegt dat het eten lekker is. Alsof een hele generatie zich nooit verder heeft ontwikkeld. Hoe kun je zo weinig kritiek hebben en in het leven en zo weinig kan begrijpen van een ander..
vrijdag 10 juni 2022 om 13:37
Mijn band met moeder is niet altijd goed geweest. Jaren lang haar kwalijk genomen voor van alles. Achteraf gezien naarmate ik ouder werd, kwam ik pas achter wat voor verschrikkelijke dingen zij heeft moeten doorstaan. Toen kwam ik bij t besef dat t logische gevolg is van onverwerkte trauma’s.
Heb heel lang afstand genomen en voelde dan ook oprecht niks als ze dan weer deelde waar ze mee zat. Heel gevoelloos. Nu nog steeds merk ik het wel, maar de band is wel versterkt doordat ik alles in het verleden heb losgelaten en de momenten van nu zoveel mogelijk wil koesteren. Ze is nu inmiddels zelf ook heel erg veranderd in positieve zin en zie ook in dat ze alles er aan doet om de kinderen tot de dag van vandaag te blijven verzorgen. Ze heeft haar mindere kanten en kan soms uitvallen in bepaalde fases en daar leren we steeds beter mee te dealen. Soms kan dat nog steeds erg lastig en kwetsend zijn doordat ze uit t niets waanideeën kan hebben en je van dingen beschuldigd die niet waar zijn.
Maar uiteindelijk proberen we als gezinsleden die paranoïde gedrag niet persoonlijk te nemen, wat soms nog steeds moeilijk lukt maar door er niet te veel aandacht aan te geven. Mijn broer heeft persoonlijk ook geen contact meer met moeder, doordat ze niet eens is met zijn partnerkeuze. Dat is pijnlijk voor beide partijen en heb moeder ook zien huilen.. maar ik weet dat het uiteindelijk wel goed komt. Soms heeft t gewoon even tijd nodig.
Heb heel lang afstand genomen en voelde dan ook oprecht niks als ze dan weer deelde waar ze mee zat. Heel gevoelloos. Nu nog steeds merk ik het wel, maar de band is wel versterkt doordat ik alles in het verleden heb losgelaten en de momenten van nu zoveel mogelijk wil koesteren. Ze is nu inmiddels zelf ook heel erg veranderd in positieve zin en zie ook in dat ze alles er aan doet om de kinderen tot de dag van vandaag te blijven verzorgen. Ze heeft haar mindere kanten en kan soms uitvallen in bepaalde fases en daar leren we steeds beter mee te dealen. Soms kan dat nog steeds erg lastig en kwetsend zijn doordat ze uit t niets waanideeën kan hebben en je van dingen beschuldigd die niet waar zijn.
Maar uiteindelijk proberen we als gezinsleden die paranoïde gedrag niet persoonlijk te nemen, wat soms nog steeds moeilijk lukt maar door er niet te veel aandacht aan te geven. Mijn broer heeft persoonlijk ook geen contact meer met moeder, doordat ze niet eens is met zijn partnerkeuze. Dat is pijnlijk voor beide partijen en heb moeder ook zien huilen.. maar ik weet dat het uiteindelijk wel goed komt. Soms heeft t gewoon even tijd nodig.
vrijdag 10 juni 2022 om 13:45
Doodzwijgen deed mijn moeder ook vaak. Ze wist dan het hele huis te vervullen met een enorme grafstemming. Géén woord zei ze dan. Reageerde nergens op, keek ons niet aan en liep dan uren met een enorme baklap.
Iedereen liep dan op zijn tenen omdat we wisten dat ze tijdens zo'n bui, om het minste geringste in woede kon uitbarsten. Meestal tijdens het eten. Dan hing de zuurkool in de gordijnen en hadden we weer een paar borden minder af te wassen.
Ik geloof echt dat mijn moeder een flink steekje los had zitten. Hoe gestoord ben je om met een groot keukenmes, een speeltent aan flarden te snijden en te scheuren, omdat ze gezegd had dat we deze moesten opruimen en dat nog niet gebeurd was. Ze stond zich gewoon uit te leven met dat mes. Mijn zusje stond erbij te huilen waarop mijn moeder vergenoegd tegen haar zei: "zo! Alsjeblieft, hier heb je je tent! Dit komt er nou van!"
Iedereen liep dan op zijn tenen omdat we wisten dat ze tijdens zo'n bui, om het minste geringste in woede kon uitbarsten. Meestal tijdens het eten. Dan hing de zuurkool in de gordijnen en hadden we weer een paar borden minder af te wassen.
Ik geloof echt dat mijn moeder een flink steekje los had zitten. Hoe gestoord ben je om met een groot keukenmes, een speeltent aan flarden te snijden en te scheuren, omdat ze gezegd had dat we deze moesten opruimen en dat nog niet gebeurd was. Ze stond zich gewoon uit te leven met dat mes. Mijn zusje stond erbij te huilen waarop mijn moeder vergenoegd tegen haar zei: "zo! Alsjeblieft, hier heb je je tent! Dit komt er nou van!"
vrijdag 10 juni 2022 om 14:07
vrijdag 10 juni 2022 om 14:14
Niks is goed.
Ik ben altijd te dik of te lui of mijn haar is te kort of te lang of heeft de verkeerde kleur en mijn kleding vind ze ook nooit mooi. En dat steekt ze niet onder stoelen of banken.
Na mijn scheiding met niks op straat komen te staan behalve kleding. Via kringloopwinkels een gezellig vintage allegaartje bij elkaar gesprokkeld. Rete trots. Minzame blik "tja jij moet er in wonen"
Altijd eisen. Doe eens wat leuks aan. Steek je haar op. Ga je zo naar buiten. Je kán er zo leuk uitzien.
Bla bla bla.
Schijt hebben aan mijn huisregels. Hond meenemen. In mijn huis met katten. Ok inmiddels zijn de katten gewend maar als ik dan eis dat de hond niet op mijn bank mag en ik kom thuis dan zit ze dus op de bank met hond. Ik wil dat beest niet in mijn huis laat staan op mijn bank dan ruik ik dat gewoon constant en dat vind ik zelf dus vies.
Mijn laatjes en keuken kasten reorganiseren als ik ook maar even weg ben. Dingen die kwijt raken.
En echt ieder ander loopt met haar weg. Wat een hippe leuke moderne moeder ik heb. Wat een knappe vrouw. Hoe sociaal en betrokken ze is. Ja als ze maar een podium heeft he. En nu al jaren de treurende weduwe. Ja het is ook kut. Het was ook mijn pa he. Maar dat verdriet is immer ondergeschikt. Pa die ook helemaal onder de plak zat en haar nog het niet zag als een godin.
Dezelfde godin propte de dag na Sinterklaas alle cadeaus in een vuilniszak omdat ik maar een ondankbaar geval was aldus haar. Uit het niets. En dat terwijl ik helemaal gek was op die cadeaus maar is gevoel uiten dus door mijn autisme een dingetje. Ze wilden dat ik gaten in de lucht sprong zoals mijn broertje. Maar dat kon ik niet. Hoe blij ik ook was.
Dit topic brengt een hoop teweeg iig.
Ik ben altijd te dik of te lui of mijn haar is te kort of te lang of heeft de verkeerde kleur en mijn kleding vind ze ook nooit mooi. En dat steekt ze niet onder stoelen of banken.
Na mijn scheiding met niks op straat komen te staan behalve kleding. Via kringloopwinkels een gezellig vintage allegaartje bij elkaar gesprokkeld. Rete trots. Minzame blik "tja jij moet er in wonen"
Altijd eisen. Doe eens wat leuks aan. Steek je haar op. Ga je zo naar buiten. Je kán er zo leuk uitzien.
Bla bla bla.
Schijt hebben aan mijn huisregels. Hond meenemen. In mijn huis met katten. Ok inmiddels zijn de katten gewend maar als ik dan eis dat de hond niet op mijn bank mag en ik kom thuis dan zit ze dus op de bank met hond. Ik wil dat beest niet in mijn huis laat staan op mijn bank dan ruik ik dat gewoon constant en dat vind ik zelf dus vies.
Mijn laatjes en keuken kasten reorganiseren als ik ook maar even weg ben. Dingen die kwijt raken.
En echt ieder ander loopt met haar weg. Wat een hippe leuke moderne moeder ik heb. Wat een knappe vrouw. Hoe sociaal en betrokken ze is. Ja als ze maar een podium heeft he. En nu al jaren de treurende weduwe. Ja het is ook kut. Het was ook mijn pa he. Maar dat verdriet is immer ondergeschikt. Pa die ook helemaal onder de plak zat en haar nog het niet zag als een godin.
Dezelfde godin propte de dag na Sinterklaas alle cadeaus in een vuilniszak omdat ik maar een ondankbaar geval was aldus haar. Uit het niets. En dat terwijl ik helemaal gek was op die cadeaus maar is gevoel uiten dus door mijn autisme een dingetje. Ze wilden dat ik gaten in de lucht sprong zoals mijn broertje. Maar dat kon ik niet. Hoe blij ik ook was.
Dit topic brengt een hoop teweeg iig.
vrijdag 10 juni 2022 om 14:26
Ik vind het - hoe erg ook - troostend om jullie verhalen te lezen.
Hier ook nooit wat goed: je bent te dik, je haar zit slordig, trek eens wat leuks aan, eet eens normaal, kijk niet zo lelijk, zeur niet zo. Dat mens is gewoon totaal ongeschikt om een kind groot te brengen.
@Brien interessant wat je aanhaalt. Mijn moeder heeft ook nooit gewerkt. Volgens mij zou zij totaal niet mee kunnen komen als zelfstandige vrouw. Ze is totaal ondergeschikt aan haar man (financieel), maar zij heeft de broek aan en commandeert hem een slag in de rondte.
Tevens voelt ze zich veel te goed voor andere mensen, maar zal dat uiteraard alleen achter mensen hun rug om vertellen. Mensen die met hun handen werken zijn haar te min, maar ondertussen wel gezellig lachen met de kapster. Arrogante trut is het die op mensen neerkijkt, terwijl ze zelf nooit een vinger heeft uitgestoken.
Hier ook nooit wat goed: je bent te dik, je haar zit slordig, trek eens wat leuks aan, eet eens normaal, kijk niet zo lelijk, zeur niet zo. Dat mens is gewoon totaal ongeschikt om een kind groot te brengen.
@Brien interessant wat je aanhaalt. Mijn moeder heeft ook nooit gewerkt. Volgens mij zou zij totaal niet mee kunnen komen als zelfstandige vrouw. Ze is totaal ondergeschikt aan haar man (financieel), maar zij heeft de broek aan en commandeert hem een slag in de rondte.
Tevens voelt ze zich veel te goed voor andere mensen, maar zal dat uiteraard alleen achter mensen hun rug om vertellen. Mensen die met hun handen werken zijn haar te min, maar ondertussen wel gezellig lachen met de kapster. Arrogante trut is het die op mensen neerkijkt, terwijl ze zelf nooit een vinger heeft uitgestoken.
Emboldened by the flame of ambition
vrijdag 10 juni 2022 om 14:32
@Nuca: dat is ook één van de bizarre dingen aan mishandeling. Het is niet elke dag. Stel je een situatie voor waarin een vriendin een relatie heeft met een man. Die man heeft losse handjes, maar niet elke dag. Alleen als hij drinkt. Of stel hij scheldt haar uit en noemt haar van alles, maar niet elke dag. Alleen als hij stress heeft. Dat valt toch alsnog onder mishandeling? Mishandeling hoeft niet elke dag te gebeuren om mishandeling te zijn. Mishandeling betekent ook niet dat het NOOIT gezellig is of dat je je NOOIT geliefd voelt. Dat is juist de mindfuck.
Ik denk dat het twijfelen eigenlijk al een hint is. Als jij een warme jeugd hebt gehad en je veilig bent gehecht aan je ouders, denk ik niet dat je je dit soort dingen zal afvragen (maar ik kan het mis hebben). Een ouder hoor voor stabiliteit en veiligheid te zorgen. Niet af toe, maar structureel!
Ik denk dat het twijfelen eigenlijk al een hint is. Als jij een warme jeugd hebt gehad en je veilig bent gehecht aan je ouders, denk ik niet dat je je dit soort dingen zal afvragen (maar ik kan het mis hebben). Een ouder hoor voor stabiliteit en veiligheid te zorgen. Niet af toe, maar structureel!
Emboldened by the flame of ambition
vrijdag 10 juni 2022 om 14:36
ñuca schreef: ↑10-06-2022 14:07Pindakaasjes, ik zit met open mond te lezen hoe het bij jullie thuis ging, wat moet jij je verschrikkelijk onveilig hebben gevoeld!
Misschien heb je het al geschreven, dat heb ik niet gezien, maar hoe reageerde jouw vader op je moeders gedrag? Hoe was/ is je relatie met hem?
Het was inderdaad heel onveilig. En hoe ouder ik werd, hoe meer ze me chanteerde en manipuleerde. Ik kon rond mijn 18e ergens een leuke kamer huren. Klein prijsje wat ik makkelijk kon betalen. Ik wilde het zó graag. Maar daar stak ze wel even een stokje voor! Eerst was ze alleen boos, daarna werd ze hysterisch! Zogenaamd hyperventileren, naar haar borst grijpen, hijgen, kreunen tot aan zichzelf op de grond werpen. Ze was ervan overtuigd dat het daar hoeren en snoeren en feesten zou worden, daarom wilde ik daar natuurlijk gaan wonen volgens haar. En wat zij in haar kop had, kreeg je er echt niet uit.
Ik wilde die kamer toch niet zomaar laten schieten dus nog een paar pogingen gedaan om moeder tot rede te brengen. Er woonde enkel vrouwen, was op loopafstand van mijn werk, het was goedkoop (kostgeld dat ik betaalde was een hoger bedrag) ik kon zelfstandiger worden, meer ruimte voor haar etc..
Maar nee, geen praten aan. Ze ging op bed liggen en van die kreun en kerm geluiden
maken. Ik was in de kamer ernaast en negeerde het maar. Tot ze naar me schreeuwde vanaf haar bed: "ik lig hier kapot te gaan en je komt niet eens bij me kijken! Waar heb ik dit toch aan verdiend!!"
Ik werd toen geïrriteerd en zei iets als: "ja, doei!"
En toen riep ze: "nou, ga dan maar! Ga jij maar fijn daar wonen en de bloemetjes buiten zetten! Lekker de vrijheid hebben hé! Zonder God of gebod! Maar weet wel dat als ik dan binnenkort bezwijk aan mijn hart, het JOUW schuld is!!!
Dat dus...
+ het schuldgevoel dat kwam opzetten naar mijn jongere zusjes en broertje.. dat ik hun dan achterliet.
Ik had moeten gaan, maar was toen nog niet sterk genoeg om voor mezelf te durven kiezen.
vrijdag 10 juni 2022 om 14:38
Moekesolar schreef: ↑10-06-2022 14:22Het is fijn dat ze ook lief met je speelde maar dat maakt het niet goed voor de extreme boosheid en het doodzwijgen. Dat had gewoon niet mogen gebeuren. Ik snap wel dat het daardoor verwarrend is voor je.
Tja, ik denk dat ze slachtoffer was van zichzelf maar dat staat inderdaad los van wat het met mij deed. Ze vond praten te moeilijk waarschijnlijk en deed alsof het vanzelf wel weg zou gaan. In deze tijd was ze (hoop ik) eerder hulp gaan zoeken hiervoor, maar het was toen de jaren 80
vrijdag 10 juni 2022 om 14:51
Mijn moeder was eigenlijk gewoon teleurgesteld in haar eigen leven denk ik wel eens.
Jong getrouwd op doktersrecept.
Voor het laatst ergens in '72 betaald werk gehad en verder alleen nog moeder en huisvrouw zijn.
Koffie ochtenden met familie en andere moekes, en dat was het wel zo'n beetje.
Tegengas kreeg ze nooit of tolereerde ze niet. Ze vond zichzelf ontzettend pienter en bijdehand. Maar wat iemand anders hier eerder al schreef, ze leefde echt in een soort bubbel. En zichzelf echt ontplooid of ontwikkeld heeft niet!
Jong getrouwd op doktersrecept.
Voor het laatst ergens in '72 betaald werk gehad en verder alleen nog moeder en huisvrouw zijn.
Koffie ochtenden met familie en andere moekes, en dat was het wel zo'n beetje.
Tegengas kreeg ze nooit of tolereerde ze niet. Ze vond zichzelf ontzettend pienter en bijdehand. Maar wat iemand anders hier eerder al schreef, ze leefde echt in een soort bubbel. En zichzelf echt ontplooid of ontwikkeld heeft niet!
vrijdag 10 juni 2022 om 14:52
@Pindakaasjes (Ik quote je bewust niet omdat je je berichten later misschien wil verwijderen?)
Bij elk van je berichten denk ik dat ik het ergste wel heb gelezen. Niet dus.
Zo onvoorstelbaar en onwerkelijk is het gewoon...
Het doet mij denken aan de moeders uit de boeken "Je bent een verschrikkelijk kind" (ik ben de naam van de auteur even kwijt, een Nederlandse) en "Verziekt" van Julie Gregory, behalve Munchausen by Proxy dan...
Bij elk van je berichten denk ik dat ik het ergste wel heb gelezen. Niet dus.
Zo onvoorstelbaar en onwerkelijk is het gewoon...
Het doet mij denken aan de moeders uit de boeken "Je bent een verschrikkelijk kind" (ik ben de naam van de auteur even kwijt, een Nederlandse) en "Verziekt" van Julie Gregory, behalve Munchausen by Proxy dan...
vrijdag 10 juni 2022 om 14:53
Mijn moeder heeft in haar hele leven 4 jaar betaalde arbeid verricht, maar ze doet het voorkomen alsof ze een hele carriere gehad heeft. Dat haar kinderen een gezin met een baan combineren, vindt ze ook maar niks. Niet eens omdat ze een principieel probleem met werkende ouders heeft, ik weet eigenlijk niet waarom.
Ik vraag me ook af wat ze de hele dag deed.
Ik vraag me ook af wat ze de hele dag deed.
vrijdag 10 juni 2022 om 15:24
Pindakaasje, wat erg. Dit is ziek. Bij mij ging her er verfijnder aan toe. Trauma aan eettafel aan overgehouden. Het was of zwijgen of geforceerd leuk en soms wel ok
Ik zit nu nog steeds niet op mijn gemak met mijn ouders aan tafel.
Mijn moeder vroeger, oh, is het weer niet goed en dan de borden op tafel smijten.
Mijn cptss komt uit mijn vroege jeugd.
Als er niemand bij was altijd schreeuwen naar mij..ik was bang voor mijn moeder.
Bang om te zwemmen, bang op school, tot de puberteit toen ging ik quasi stoer doen.
Mijn moeder denkt dat ik vandaag en ga wassen en boodschappen doen en naar de stomerij en eten halen en onkruid uut de tuin halen etc.
Ik kan dat af tot wassen en nog iets.
Eisen, eisen. Willen niet verhuizen. Zijn mobiel zeer beperkt en hebben veel noten op hun zang. En ondanks thuiszorg, picnic, schoonmaakhulp moet alles spic en span, nog meer boodschappen, doe dit doe dat..
Tegenwoordig zeg ik nee. Doe het nodige e volgende keer weer de mogelijkheid tot meer.
Mijn moeder moet geopereerd worden maar dat weigert ze. Gevolg immobiel. Ze doet het niet. En ik ga niet meer rennen.
Ik zit nu nog steeds niet op mijn gemak met mijn ouders aan tafel.
Mijn moeder vroeger, oh, is het weer niet goed en dan de borden op tafel smijten.
Mijn cptss komt uit mijn vroege jeugd.
Als er niemand bij was altijd schreeuwen naar mij..ik was bang voor mijn moeder.
Bang om te zwemmen, bang op school, tot de puberteit toen ging ik quasi stoer doen.
Mijn moeder denkt dat ik vandaag en ga wassen en boodschappen doen en naar de stomerij en eten halen en onkruid uut de tuin halen etc.
Ik kan dat af tot wassen en nog iets.
Eisen, eisen. Willen niet verhuizen. Zijn mobiel zeer beperkt en hebben veel noten op hun zang. En ondanks thuiszorg, picnic, schoonmaakhulp moet alles spic en span, nog meer boodschappen, doe dit doe dat..
Tegenwoordig zeg ik nee. Doe het nodige e volgende keer weer de mogelijkheid tot meer.
Mijn moeder moet geopereerd worden maar dat weigert ze. Gevolg immobiel. Ze doet het niet. En ik ga niet meer rennen.
vrijdag 10 juni 2022 om 16:09
Jaa, same! "Lekker makkelijk, mij overal de schuld van geven en niet naar jezelf kijken!" Waar ik al jaren therapie heb en zij nog nooit naar haar eigen gedrag heeft gekeken.Pindakaasjes schreef: ↑10-06-2022 12:26Bij mijn moeder precies zo! Alles wordt ontkent of gebagatelliseerd.
"Ach kind, heb je het zoooooooo zwaaaaaaaaar gehad?" Op zo'n minachtend toontje.
Of ze duikt volledig in de slachtofferrol. "O ja, de ouders krijgen natuurlijk de schuld, ik heb het allemaal verkeerd gedaan zeker!!!"
Het heeft geen zin.
vrijdag 10 juni 2022 om 16:40
eend1993 schreef: ↑10-06-2022 14:52@Pindakaasjes (Ik quote je bewust niet omdat je je berichten later misschien wil verwijderen?)
Bij elk van je berichten denk ik dat ik het ergste wel heb gelezen. Niet dus.
Zo onvoorstelbaar en onwerkelijk is het gewoon...
Het doet mij denken aan de moeders uit de boeken "Je bent een verschrikkelijk kind" (ik ben de naam van de auteur even kwijt, een Nederlandse) en "Verziekt" van Julie Gregory, behalve Munchausen by Proxy dan...
Ik ken die titels, maar heb me er nog nooit toe kunnen zetten ze te lezen.. ik ben sinds een paar jaar over mijn boosheid en teleurstelling heen en verkeer nu in een soort staat van gevoelloosheid naar mijn moeder. En eigenlijk voelt dat best goed. Het geeft rust. Ik ben bang dat zo'n boek de wonden weer openhaalt.
Ik focus me nu op mijn eigen kinderen, niet meer op het kind dat ik zelf nooit kon zijn.
Wat ik zelf niet kreeg, mag ik nu gelukkig wel aan mijn eigen kinderen geven.
Maar ik heb echt wel bizarre dingen meegemaakt inderdaad.
vrijdag 10 juni 2022 om 16:53
Een paar jaar geleden hield ik een kerstdiner bij mij thuis en na uren van zwoegen in de Keuken en 6 gangen verder, kreeg ik van moeder het compliment: "nou ja, je hebt in elk geval je best gedaan!"
Ik ben al mijn leven lang gewend aan dit soort opmerkingen dus ik hoorde het eigenlijk amper. Een andere gast sprong toen voor me in de bres en gaf mijn moeder er eigenlijk best wel van langs!
"Wat dat nou voor een opmerking was! Of het misschien aan haar eigen smaakpapillen lag of zelf niet weet hoe goed bereidt eten hoort te smaken, want dit was formidabel! Met je: "je hebt in ieder geval je best gedaan!" Die vrouw werd echt een beetje boos!
Mijn moeder zat toen wat schaapachtig te lachen..
Ik ben al mijn leven lang gewend aan dit soort opmerkingen dus ik hoorde het eigenlijk amper. Een andere gast sprong toen voor me in de bres en gaf mijn moeder er eigenlijk best wel van langs!
"Wat dat nou voor een opmerking was! Of het misschien aan haar eigen smaakpapillen lag of zelf niet weet hoe goed bereidt eten hoort te smaken, want dit was formidabel! Met je: "je hebt in ieder geval je best gedaan!" Die vrouw werd echt een beetje boos!
Mijn moeder zat toen wat schaapachtig te lachen..
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
