Relaties
alle pijlers
De eeuwige klaagzang
dinsdag 15 oktober 2019 om 17:27
Hallo allemaal, ik ben hier voor de allereerste keer en wil ik graag mijn allereerste topic schrijven. Maar ik zal mij eerst even voorstellen: ik ben een vrouw van 50 jaar, woonachtig in de provincie Gelderland , alleenstaand en een zoon van 17 jaar. En dat is ook waar oa mijn topic over gaat. Ik vraag me af of ik hier misschien adviezen en/of tips kan krijgen, omdat ik niet meer weet wat ik zelf kan en moet doen en hoe te handelen met dit probleem. Het gaat om het volgende:
Ik heb een relatie achter de rug van 17 jaar en ik had toen mijn zoon al, ik was toen een alleenstaande moeder. Mijn zoon was een baby toen ik een relatie kreeg met mijn ex, die ik eigenlijk al jaren kende.
Nu ben ik in Maart 2018 bij hem weggegaan, na heel veel moeizame jaren. We woonde in Duitsland ivm werk van mijn ex. Mijn zoon koos ervoor om bij zijn stiefvader te blijven, tot mijn grote verdriet. Maar mijn zoon is nou eenmaal verknocht aan dat land, zijn vrienden en zijn school daar. Ik heb dat moeten accepteren, met heel verdriet. Maar ik heb gelukkig een heel goed kontakt met hem.
Afin, nu zijn we dus anderhalf jaar verder, en ik hoor al die tijd al niks anders dan geklaag, van mijn ex, over mijn zoon. Die jongen kan niks goed doen! Als hij iets vergeten heeft te doen, wat ie zou moeten doen, de vaatwasser legen of zoiets, ik noem maar even wat, dan appt ie mij met veel geklaag en gezucht. Ook kan ie heel boos worden en dreigt naar mij toe, om mijn zoon het huis uit te zetten. Hij zegt dat trouwens ook tegen hem. Het gaat om kleine dingetjes, die hij dan weleens vergeet. Mijn zoon is gediagnosticeerd met ADHD en ja, dan kan het zijn dat de symptomen die daar bij horen, zich dagelijks uiten in huis. Dus ook het vergeten van dingen en vaak in zijn eigen wereld zitten.
Maar goed, ik word er echt verschrikkelijk moe van, en het begint zijn sporen na te laten bij mij, want ik zit er echt mee. Als ik al het "pingeltje" hoor dat er een nieuw bericht is binnen gekomen, breekt het zweet mij al uit. Ik ben zo bang dat de bom vandaag of morgen barst, bij mijn ex. Hij heeft al zoveel gedreigd! En daarbij komt ook nog eens kijken dat mijn ex een ontzettend kort lontje heeft. Vorige week kwam er ook weer zo 'n appje, dat het afgelopen was en mijn zoon zijn koffers kon pakken. En dan zit ik hier, machteloos.....want er is op dat moment niks wat ik kan doen. Het liefst trek ik mijn zoon daar weg, maar dat is geen optie, aangezien hij dat zelf niet wil, en ik ook nog eens veel te klein woon. Ik zit echt in een "1 persoons" huisje. Ik heb het er vaak met beiden over gehad, over hoe we dit kunnen aanpakken. Mijn zoon is zeker niet perfect en heeft op zijn tijd best "een schop" onder zijn kont nodig, dat geef ik onmiddellijk toe.
Ik heb mijn ex al vaak gezegd, dat het niet helpt om mij, bij ieder miezerig dingetje, te appen. En hij belooft dan dat hij dat niet meer zal doen. Ik vind het in mijn ogen gewoon kinderachtig.
Nou, ik laat het hier maar even bij, alhoewel ik er nog veel meer over zou kunnen vertellen, maar dan word het wel een heel boekwerk, en dat is niet de bedoeling, denk ik.
Ik hoop dat iemand/jullie mij advies of tools kunnen geven, want zelf weet ik het niet meer.
In ieder geval alvast bedankt voor het lezen van mijn topic.
Groetjes van maRin
Ik heb een relatie achter de rug van 17 jaar en ik had toen mijn zoon al, ik was toen een alleenstaande moeder. Mijn zoon was een baby toen ik een relatie kreeg met mijn ex, die ik eigenlijk al jaren kende.
Nu ben ik in Maart 2018 bij hem weggegaan, na heel veel moeizame jaren. We woonde in Duitsland ivm werk van mijn ex. Mijn zoon koos ervoor om bij zijn stiefvader te blijven, tot mijn grote verdriet. Maar mijn zoon is nou eenmaal verknocht aan dat land, zijn vrienden en zijn school daar. Ik heb dat moeten accepteren, met heel verdriet. Maar ik heb gelukkig een heel goed kontakt met hem.
Afin, nu zijn we dus anderhalf jaar verder, en ik hoor al die tijd al niks anders dan geklaag, van mijn ex, over mijn zoon. Die jongen kan niks goed doen! Als hij iets vergeten heeft te doen, wat ie zou moeten doen, de vaatwasser legen of zoiets, ik noem maar even wat, dan appt ie mij met veel geklaag en gezucht. Ook kan ie heel boos worden en dreigt naar mij toe, om mijn zoon het huis uit te zetten. Hij zegt dat trouwens ook tegen hem. Het gaat om kleine dingetjes, die hij dan weleens vergeet. Mijn zoon is gediagnosticeerd met ADHD en ja, dan kan het zijn dat de symptomen die daar bij horen, zich dagelijks uiten in huis. Dus ook het vergeten van dingen en vaak in zijn eigen wereld zitten.
Maar goed, ik word er echt verschrikkelijk moe van, en het begint zijn sporen na te laten bij mij, want ik zit er echt mee. Als ik al het "pingeltje" hoor dat er een nieuw bericht is binnen gekomen, breekt het zweet mij al uit. Ik ben zo bang dat de bom vandaag of morgen barst, bij mijn ex. Hij heeft al zoveel gedreigd! En daarbij komt ook nog eens kijken dat mijn ex een ontzettend kort lontje heeft. Vorige week kwam er ook weer zo 'n appje, dat het afgelopen was en mijn zoon zijn koffers kon pakken. En dan zit ik hier, machteloos.....want er is op dat moment niks wat ik kan doen. Het liefst trek ik mijn zoon daar weg, maar dat is geen optie, aangezien hij dat zelf niet wil, en ik ook nog eens veel te klein woon. Ik zit echt in een "1 persoons" huisje. Ik heb het er vaak met beiden over gehad, over hoe we dit kunnen aanpakken. Mijn zoon is zeker niet perfect en heeft op zijn tijd best "een schop" onder zijn kont nodig, dat geef ik onmiddellijk toe.
Ik heb mijn ex al vaak gezegd, dat het niet helpt om mij, bij ieder miezerig dingetje, te appen. En hij belooft dan dat hij dat niet meer zal doen. Ik vind het in mijn ogen gewoon kinderachtig.
Nou, ik laat het hier maar even bij, alhoewel ik er nog veel meer over zou kunnen vertellen, maar dan word het wel een heel boekwerk, en dat is niet de bedoeling, denk ik.
Ik hoop dat iemand/jullie mij advies of tools kunnen geven, want zelf weet ik het niet meer.
In ieder geval alvast bedankt voor het lezen van mijn topic.
Groetjes van maRin
dinsdag 15 oktober 2019 om 20:00
Biologische vader of niet, ik zou nooit zover weg gaan wonen. Maar daar heeft TO nu niks aan.
Ik heb al 20 jaar stiefkinderen, maar vind het echt heel wat dat de stiefvader je zoon bij hem laat wonen. Ik denk niet dat ik dat zou kunnen. En ik denk dat stiefvader er ook echt wel van baalt, een single leven en dan een jongen in huis die niet zijn echte zoon is. Misschien dat hij daarom ook zo reageert. Hij denkt misschien: haal die jongen naar jou toe.
Zoek in ieder geval woonruimte waar je zoon eventueel bij in kan trekken.
Ik heb al 20 jaar stiefkinderen, maar vind het echt heel wat dat de stiefvader je zoon bij hem laat wonen. Ik denk niet dat ik dat zou kunnen. En ik denk dat stiefvader er ook echt wel van baalt, een single leven en dan een jongen in huis die niet zijn echte zoon is. Misschien dat hij daarom ook zo reageert. Hij denkt misschien: haal die jongen naar jou toe.
Zoek in ieder geval woonruimte waar je zoon eventueel bij in kan trekken.
dinsdag 15 oktober 2019 om 20:08
dinsdag 15 oktober 2019 om 20:27
Je zoon wilde daar blijven, wat logisch is. Hij is daar opgegroeid.
Was je ex het er ook volledig mee eens dat zoon bij hem bleef?
Waarom ben je zelf niet ook daar gebleven? In ieder geval voor de komende paar jaar?
Hoe zien de komende jaren er uit? Is je zoon bijna klaar met de middelbare school, of is hij al klaar? Wat gaat hij doen daarna? Studeren, werken?
Was je ex het er ook volledig mee eens dat zoon bij hem bleef?
Waarom ben je zelf niet ook daar gebleven? In ieder geval voor de komende paar jaar?
Hoe zien de komende jaren er uit? Is je zoon bijna klaar met de middelbare school, of is hij al klaar? Wat gaat hij doen daarna? Studeren, werken?
woensdag 16 oktober 2019 om 07:04
Goedemorgen, bedankt voor je reactie. Ik hoop dat ik het goede heb aangeklikt om te reageren en dat het daar komt te staan waar het moet staan, want ik moet alles nog uitvinden. Ik heb inderdaad wel gezocht naar iets in de buurt, maar dat was niet mogelijk en aangezien voor mij echt geestelijk de tijd begon te tikken, moest ik dit waar ik nu zit wel nemen. Ik zie mijn zoon nu wel regelmatig want ik ga er regelmatig naar toe met de trein. Waar ik nu woon was mijn enige optie (in mijn geboorteplaats) zoals je misschien wel weet is het verschrikkelijk moeilijk om woonruimte te vinden. Ik sta natuurlijk wel ingeschreven voor wat anders en daar duim ik dan maar voor. Ik heb regelmatig aan mijn zoon gevraagd, voordat ik vertrok hoe hij erover dacht, en hij vertelde me dat ik dat echt moest doen, ik moest voor mezelf kiezen! En dat zegt een 17 jarige dan tegen me....hoe verdrietig, hé? Maar het punt is ook dat mijn zoon dus niet in NL wil wonen, die wil perse in Duitsland blijven. Wat jij zegt, dat voel ik ook zo, hoor....ik heb ook het gevoel dat ik hem in de steek gelaten heb, al zegt hij dat dat niet zo is. Maar als ik niet was weggegaan, was ik echt geestelijk doorgedraaid geweest, en aangezien ik het zelf heb meegemaakt met mijn moeder en mijn vader, weet ik dat ik toch wel de goede keuze heb gemaakt. Mijn moeder is niet weggegaan, ondanks dat haar kinderen zeiden dat ze dat juist wel moest doen. Ze is na een heel tragisch leven, overleden. En zo 'n leven als zij heeft gehad, wilde ik mezelf besparen. Heel egoïstisch misschien, maar dan was mijn zoon pas echt ongelukkig geworden.Sofie19900 schreef: ↑15-10-2019 17:43Wat heftig zo zeg..
Maar begrijp ik goed dat jij nu alleen naar NL bent terug gegaan en zoon niet eens bij jou zou kunnen wonen?
Waarom niet gekozen voor wat kleins in de buurt met een kamer voor zoon?!
Ik zou me erg in de steek gelaten voelen denk ik, een vriend van mij had iets vergelijkbaars. Zijn moeder verhuisde van Gelderland naar Zeeland toen hij 16 was. Vond dit enorm zielig en hier heeft hij veel last van gehad.
Of zorg iig dat je plek heb voor hem? Dat ie eens een weekendje kan komen of wanneer zien jullie elkaar nu?
woensdag 16 oktober 2019 om 08:00
Ja ik vind dat inderdaad verdrietig. En nog veel verdrietiger dat je het nog gedaan hebt ook. Zoiets kan je niet aan een 17 jarige overlaten. Jij bent de volwassene. Niet hij.MaRin2502 schreef: ↑16-10-2019 07:04Goedemorgen, bedankt voor je reactie. Ik hoop dat ik het goede heb aangeklikt om te reageren en dat het daar komt te staan waar het moet staan, want ik moet alles nog uitvinden. Ik heb inderdaad wel gezocht naar iets in de buurt, maar dat was niet mogelijk en aangezien voor mij echt geestelijk de tijd begon te tikken, moest ik dit waar ik nu zit wel nemen. Ik zie mijn zoon nu wel regelmatig want ik ga er regelmatig naar toe met de trein. Waar ik nu woon was mijn enige optie (in mijn geboorteplaats) zoals je misschien wel weet is het verschrikkelijk moeilijk om woonruimte te vinden. Ik sta natuurlijk wel ingeschreven voor wat anders en daar duim ik dan maar voor. Ik heb regelmatig aan mijn zoon gevraagd, voordat ik vertrok hoe hij erover dacht, en hij vertelde me dat ik dat echt moest doen, ik moest voor mezelf kiezen! En dat zegt een 17 jarige dan tegen me....hoe verdrietig, hé? Maar het punt is ook dat mijn zoon dus niet in NL wil wonen, die wil perse in Duitsland blijven. Wat jij zegt, dat voel ik ook zo, hoor....ik heb ook het gevoel dat ik hem in de steek gelaten heb, al zegt hij dat dat niet zo is. Maar als ik niet was weggegaan, was ik echt geestelijk doorgedraaid geweest, en aangezien ik het zelf heb meegemaakt met mijn moeder en mijn vader, weet ik dat ik toch wel de goede keuze heb gemaakt. Mijn moeder is niet weggegaan, ondanks dat haar kinderen zeiden dat ze dat juist wel moest doen. Ze is na een heel tragisch leven, overleden. En zo 'n leven als zij heeft gehad, wilde ik mezelf besparen. Heel egoïstisch misschien, maar dan was mijn zoon pas echt ongelukkig geworden.
En er was echt wel woonplek geweest ergens meer in de buurt bij hem. Er zijn ook kleine dorpjes waar weinig mensen wonen.
Ik vind je ook een beetje piepen over geestelijk doordraaien. T is je kind hè. Ik heb ook psychische problemen maar geen haar op mijn hoofd die er aan zou denken om mijn kinderen achter te laten. Had je die ex van je niet de deur uit kunnen schoppen? Of een vakantiehuisje kunnen huren ergens in de buurt? Jij en je ex hebben een puinzooi gemaakt van jullie leven en jullie relatie. Daar is je zoon nu de dupe van...
Kom.op... wees een echte moeder en ga als de wiedeweerga terug naar Duitsland. En stop met miepen over geestelijk doordraaien. Zo snel draait een mens niet door. Je hebt keuzes gemaakt in je leven en je zult de consequenties er van moeten inzien. En niet de makkelijkste weg moeten kiezen.
Bijna iedereen die gaat scheiden heeft het psychisch zwaar. Sommige wonen nog maanden met een verschrikkelijke ex samen of zitten er op een andere manier doorheen. Maar je laat je kind gewoon niet achter punt. Het zou niet eens in je hoofd op moeten komen. Wat moet die arme jongen zich verloren voelen... zijn moeder verhuist gewoon naar een ander land... zonder hem.
woensdag 16 oktober 2019 om 08:16
Dat pingeltje zou ik gewoon uitzetten, je kunt de geluiden per contactpersoon aanpassen. De kerel is volwassen dus die dealt maar ermee dat de vaatwasser niet leeg is.
Je zoon is inmiddels ook bijna volwassen, beter was je daar gebleven maar daarvoor is het nu te laat. Ik was 17 toen ik op kamers ging en ik denk dat jullie naar die optie zullen moeten gaan kijken binnenkort. Begin maar alvast met het onderzoeken van de mogelijkheden. Dat is sowieso veel zinniger dan klagen over het geklaag van een ander. Neem de verantwoordelijkheid terug.
Je zoon is inmiddels ook bijna volwassen, beter was je daar gebleven maar daarvoor is het nu te laat. Ik was 17 toen ik op kamers ging en ik denk dat jullie naar die optie zullen moeten gaan kijken binnenkort. Begin maar alvast met het onderzoeken van de mogelijkheden. Dat is sowieso veel zinniger dan klagen over het geklaag van een ander. Neem de verantwoordelijkheid terug.
Lorem Ipsum
woensdag 16 oktober 2019 om 11:13
Ik denk dat je iets over het hoofd ziet TO MaRin en dat is dat mensen die samenleven een bepaald patroon/rol/vaste gang van zaken hebben. Jij zegt dat je zoon zegt dat je maar moet gaat. Dat zou hij alleen zeggen als hij weet van je problemen. Maar denk je nou werkelijk dat als jij nogal vocaal bent over dat je er zo doorheen zit, dat je zoon zegt 'nee mam je moet hier blijven'? Die last kun je hem toch niet geven?
woensdag 16 oktober 2019 om 11:50
MaRin2502 schreef: ↑16-10-2019 07:04Goedemorgen, bedankt voor je reactie. Ik hoop dat ik het goede heb aangeklikt om te reageren en dat het daar komt te staan waar het moet staan, want ik moet alles nog uitvinden. Ik heb inderdaad wel gezocht naar iets in de buurt, maar dat was niet mogelijk en aangezien voor mij echt geestelijk de tijd begon te tikken, moest ik dit waar ik nu zit wel nemen. Ik zie mijn zoon nu wel regelmatig want ik ga er regelmatig naar toe met de trein. Waar ik nu woon was mijn enige optie (in mijn geboorteplaats) zoals je misschien wel weet is het verschrikkelijk moeilijk om woonruimte te vinden. Ik sta natuurlijk wel ingeschreven voor wat anders en daar duim ik dan maar voor. Ik heb regelmatig aan mijn zoon gevraagd, voordat ik vertrok hoe hij erover dacht, en hij vertelde me dat ik dat echt moest doen, ik moest voor mezelf kiezen! En dat zegt een 17 jarige dan tegen me....hoe verdrietig, hé? Maar het punt is ook dat mijn zoon dus niet in NL wil wonen, die wil perse in Duitsland blijven. Wat jij zegt, dat voel ik ook zo, hoor....ik heb ook het gevoel dat ik hem in de steek gelaten heb, al zegt hij dat dat niet zo is. Maar als ik niet was weggegaan, was ik echt geestelijk doorgedraaid geweest, en aangezien ik het zelf heb meegemaakt met mijn moeder en mijn vader, weet ik dat ik toch wel de goede keuze heb gemaakt. Mijn moeder is niet weggegaan, ondanks dat haar kinderen zeiden dat ze dat juist wel moest doen. Ze is na een heel tragisch leven, overleden. En zo 'n leven als zij heeft gehad, wilde ik mezelf besparen. Heel egoïstisch misschien, maar dan was mijn zoon pas echt ongelukkig geworden.
Daar kan ik inkomen....
Maar neemt niet weg dat je nu merkt dat het zo niet goed gaat.
Dus om in oplossingen te denken zou ik toch daar zsm iets in de buurt zoeken... misschien 1 dorpje verder?
Tuurlijk zegt zoon dat je hem niet in de steek laat, erg knap van zoon. Maar ik vind dat je dat nu wel doet.
Ga met zn 3e om de tafel en kijk wat er mogelijk is. En anders zou ik toch siw kant weer op gaan tot zoon op eigen benen staat
woensdag 16 oktober 2019 om 13:10
Het kan wel zijn dat je je ergert aan de appjes van je ex, maar jullie zijn nog steeds allebei ouders van een minderjarige, thuiswonende zoon. (Je ex werd zijn vader vanaf dat je zoon baby was, dus of het wel of niet een biologische ouder is doet er niet toe)
Nogmaals, jullie zijn allebei ouders, al is het op afstand. Als de ene ouder problemen ervaart met de opvoeding, dan dient de andere ouder bijstand te verlenen. Jullie moeten op een lijn zitten mbt de opvoeding.
Dat je ver weg bent gaan wonen is geen excuus. Ik vind het laf dat je je op deze manier probeert te onttrekken aan de zorg voor je kind en je probeert je te verschuilen achter psychische problemen. En dan ook nog klagen dat je wordt lastig gevallen door de zorgen die je ex man heeft om jullie zoon. Alle respect voor die man dat hij zijn verantwoordelijkheid neemt. Jij doet dat in ieder geval niet. Ik vind dat je je moet schamen.
Slechts mijn mening hoor.
Nogmaals, jullie zijn allebei ouders, al is het op afstand. Als de ene ouder problemen ervaart met de opvoeding, dan dient de andere ouder bijstand te verlenen. Jullie moeten op een lijn zitten mbt de opvoeding.
Dat je ver weg bent gaan wonen is geen excuus. Ik vind het laf dat je je op deze manier probeert te onttrekken aan de zorg voor je kind en je probeert je te verschuilen achter psychische problemen. En dan ook nog klagen dat je wordt lastig gevallen door de zorgen die je ex man heeft om jullie zoon. Alle respect voor die man dat hij zijn verantwoordelijkheid neemt. Jij doet dat in ieder geval niet. Ik vind dat je je moet schamen.
Slechts mijn mening hoor.