Relaties
alle pijlers
De vader van mijn kind is een *** hoe hiermee omgaan?
zaterdag 3 april 2010 om 19:38
Ik moet het even van me afschrijven.
Vaak het gevoel dat ik alles maar moet pikken, en dat doe ik voor mijn (ja ons) kind.
Situatie: ex en ik zijn meer dan een jaar uit elkaar. Samen een kindje van onder de 3 jaar.
Al vanaf het begin doet hij moeilijk over omgang. afspraken niet nakomen.
En nu als klap op de vuurpijl dreigt hij me het huis uit te willen laten zitten.
het huis wat van ons samen is (ook echt qua eigendom)
Hij gunt me niks (heeft dit ook toegegeven per sms)
Vandaag was het weer zover. Hij wil zoon maandag perse eerder terugbrengen dan afgesproken.
En als dat niet kon dan haalde hij hem wel helemaal niet meer op.
Omdat ik al nooit tijd voor mezelf heb weet hij dat ik daarmee zit. Want dan kan ik mijn plannen weer gaan afzeggen.
Ik bel hem vervolgens op om te zeggen wat ik er van vindt, hangt ie me gewoon op. Twee keer en daarna neemt hij niet meer op. En dreigt daarna per sms dus met het huis enzvoort.
Ik weet gewoon soms niet meer wat ik met hem aanmoet.
Het liefste zag ik hem nooit meer, helaas gaat dat niet als je een kind hebt
En geloof me heb nu wel eens gedacht, had ik dat maar nooit met hem gedaan.
Maar daar heb ik nu nog weinig aan. En ik ben wel gek op mijn zoon.
Maar goed je leert pas iemand echt kennen als je uit elkaar bent, dat blijkt wel weer.
Het ergste is gewoon dat ik vind dat onze zoon hieronder lijdt, dat kan toch nooit goed zijn voor een kind regelmatig al die spanningen..
Ik probeer met hem erbij geen discussie aan te gaan maar natuurlijk merkt hij wel als ik verdrietig of boos ben daarna.
Ik vind het soms een uitzichtloze situatie en heb vaak het gevoel aan het kortste eind te trekken.
Het gaat altijd even goed en net als ik denk heerlijk die rust dan gaat meneer weer dwars liggen. Hij gunt me niet een eigen leven.
Heeft me geestelijk ook erg gekleineerd in het laatste van de relatie en ook nu nog.
En het erge is dat het me nog raakt al wil ik dat niet.
Hij zegt gewoon hele nare dingen tegen me, en geeft me het gevoel dat ik niks waard ben.
Hoe kan ik hier het beste mee omgaan en iemand nog iets opbeurends te melden?
Ik heb zoveel geduld gehad met hem, probeer altijd het verstandigste te zijn en in het belang van ons kind te denken.
Maar eerlijk gezegd is het gewoon een waardeloze vader. In plaats van een lust lijkt het voor hem wel eens last om zijn zoon te zien.
Vaak het gevoel dat ik alles maar moet pikken, en dat doe ik voor mijn (ja ons) kind.
Situatie: ex en ik zijn meer dan een jaar uit elkaar. Samen een kindje van onder de 3 jaar.
Al vanaf het begin doet hij moeilijk over omgang. afspraken niet nakomen.
En nu als klap op de vuurpijl dreigt hij me het huis uit te willen laten zitten.
het huis wat van ons samen is (ook echt qua eigendom)
Hij gunt me niks (heeft dit ook toegegeven per sms)
Vandaag was het weer zover. Hij wil zoon maandag perse eerder terugbrengen dan afgesproken.
En als dat niet kon dan haalde hij hem wel helemaal niet meer op.
Omdat ik al nooit tijd voor mezelf heb weet hij dat ik daarmee zit. Want dan kan ik mijn plannen weer gaan afzeggen.
Ik bel hem vervolgens op om te zeggen wat ik er van vindt, hangt ie me gewoon op. Twee keer en daarna neemt hij niet meer op. En dreigt daarna per sms dus met het huis enzvoort.
Ik weet gewoon soms niet meer wat ik met hem aanmoet.
Het liefste zag ik hem nooit meer, helaas gaat dat niet als je een kind hebt
En geloof me heb nu wel eens gedacht, had ik dat maar nooit met hem gedaan.
Maar daar heb ik nu nog weinig aan. En ik ben wel gek op mijn zoon.
Maar goed je leert pas iemand echt kennen als je uit elkaar bent, dat blijkt wel weer.
Het ergste is gewoon dat ik vind dat onze zoon hieronder lijdt, dat kan toch nooit goed zijn voor een kind regelmatig al die spanningen..
Ik probeer met hem erbij geen discussie aan te gaan maar natuurlijk merkt hij wel als ik verdrietig of boos ben daarna.
Ik vind het soms een uitzichtloze situatie en heb vaak het gevoel aan het kortste eind te trekken.
Het gaat altijd even goed en net als ik denk heerlijk die rust dan gaat meneer weer dwars liggen. Hij gunt me niet een eigen leven.
Heeft me geestelijk ook erg gekleineerd in het laatste van de relatie en ook nu nog.
En het erge is dat het me nog raakt al wil ik dat niet.
Hij zegt gewoon hele nare dingen tegen me, en geeft me het gevoel dat ik niks waard ben.
Hoe kan ik hier het beste mee omgaan en iemand nog iets opbeurends te melden?
Ik heb zoveel geduld gehad met hem, probeer altijd het verstandigste te zijn en in het belang van ons kind te denken.
Maar eerlijk gezegd is het gewoon een waardeloze vader. In plaats van een lust lijkt het voor hem wel eens last om zijn zoon te zien.
zaterdag 3 april 2010 om 19:54
Hoe kan het dat de opmerkingen van exman nog steeds zo hard bij jou aankomen en hij nog steeds in staat is om je te kleineren? Zijn opmerkingen naar jou toe zouden helemaal niet belangrijk meer moeten zijn. Hij is je ex.
Het huis is van jullie beiden, schrijf je. Waarom is dit nog niet afgehandeld? In hoeverre is het mogelijk dat hij je daadwerkelijk het huis uit kan zetten. Zorg ervoor dat hij simpelweg geen enkele invloed meer heeft op jou dagelijkse leven.
Het huis is van jullie beiden, schrijf je. Waarom is dit nog niet afgehandeld? In hoeverre is het mogelijk dat hij je daadwerkelijk het huis uit kan zetten. Zorg ervoor dat hij simpelweg geen enkele invloed meer heeft op jou dagelijkse leven.
zaterdag 3 april 2010 om 19:57
Kan je proberen hem en jezelf strak aan de, ik neem aan, bij de rechter vastgelegde voogdij afspraken te houden zodat er niet meer met elkaar gesolt wordt?
Als hij jou wil straffen door kindlief niet op te halen omdat jij hem zijn zin niet geeft zeg dan eens; prima dan kom je niet. Dat is namelijk zijn keuze. Kortom laat de verantwoording waar hij hoort en deel geen info meer over jouw beweegredenen waarop hij jou weer kan pakken.
Dus hij weet dat jij vind dat je tijd tekort komt voor jezelf, heel makkelijk voor hem om je daarop te gaan irriteren; Dus: geen info meer verschaffen over waarom jij dingen wilt.
Maar ook sterker achter je eigen grenzen gaan staan, en dus de verantwoording laten waar het ligt.
Als hij dreigt weg te blijven is dat zijn keuze en geen gevolg van jouw acie, snap je dat?
Want hij chanteert je hem tegemoet te komen, en dat hoef jij helemaal niet te doen.
Hij moet zijn kind tegemoet komen, en hoe kwetsend ook je kan je niet laten bespelen door dit soort dingen want daar lijdt jouw kind ook onder hoor.
Duidelijkheid is voor alle betrokkenen inclusief je kind erg fijn en aan jou om die te scheppen.
En als hij dan nog niet wilt, en verveelend blijft doen, dan kan je alsnog terug naar de rechter desnoods.
Sommige mannen zijn er echt aso in. De ex van mijn zus liet hun kinderen gewoon huilend op straat op hun moeder wachten nadat hij haar eerst weg had gestuurd.
Toen heeft ze de regeling die ze over de kinderen hadden geroffen aangescherpt en hem rustig mede gedeeld dat zij niet het slachtoffer was van zijn gemanipuleer en er ook zorg voor zou gaan dragen dat hun kinderen dat ook niet zouden worden. Daarmee toonde ze hem haar kracht en toen dimde hij in.
En wees en blijf ten alle tijden raioneel. Hoe moeilijk ook..
Vind het rot voor je.
Als hij jou wil straffen door kindlief niet op te halen omdat jij hem zijn zin niet geeft zeg dan eens; prima dan kom je niet. Dat is namelijk zijn keuze. Kortom laat de verantwoording waar hij hoort en deel geen info meer over jouw beweegredenen waarop hij jou weer kan pakken.
Dus hij weet dat jij vind dat je tijd tekort komt voor jezelf, heel makkelijk voor hem om je daarop te gaan irriteren; Dus: geen info meer verschaffen over waarom jij dingen wilt.
Maar ook sterker achter je eigen grenzen gaan staan, en dus de verantwoording laten waar het ligt.
Als hij dreigt weg te blijven is dat zijn keuze en geen gevolg van jouw acie, snap je dat?
Want hij chanteert je hem tegemoet te komen, en dat hoef jij helemaal niet te doen.
Hij moet zijn kind tegemoet komen, en hoe kwetsend ook je kan je niet laten bespelen door dit soort dingen want daar lijdt jouw kind ook onder hoor.
Duidelijkheid is voor alle betrokkenen inclusief je kind erg fijn en aan jou om die te scheppen.
En als hij dan nog niet wilt, en verveelend blijft doen, dan kan je alsnog terug naar de rechter desnoods.
Sommige mannen zijn er echt aso in. De ex van mijn zus liet hun kinderen gewoon huilend op straat op hun moeder wachten nadat hij haar eerst weg had gestuurd.
Toen heeft ze de regeling die ze over de kinderen hadden geroffen aangescherpt en hem rustig mede gedeeld dat zij niet het slachtoffer was van zijn gemanipuleer en er ook zorg voor zou gaan dragen dat hun kinderen dat ook niet zouden worden. Daarmee toonde ze hem haar kracht en toen dimde hij in.
En wees en blijf ten alle tijden raioneel. Hoe moeilijk ook..
Vind het rot voor je.
..popcorn?
zaterdag 3 april 2010 om 19:57
Ik zou er nog 1 duidelijk gesprek tegen aan gooien. En anders via de rechter een volledig voogdij aanvragen.
Het huis verkopen en opnieuw beginnen.
Als ik het zo lees zitten jullie elkaar in de haren en wordt jullie kindje de dupe.
Jou zoon komt op de eerste plaats! Zorg dat hij een zorgeloze jeugd krijgt, die kun je namelijk maar 1 keer krijgen!
Zo krijg je zelf ook weer de rust, en misschien moet je bepaalde dingen/werkzaamheden opgeven maar je krijgt er rust van en je zoon ook.
Succes!
Het huis verkopen en opnieuw beginnen.
Als ik het zo lees zitten jullie elkaar in de haren en wordt jullie kindje de dupe.
Jou zoon komt op de eerste plaats! Zorg dat hij een zorgeloze jeugd krijgt, die kun je namelijk maar 1 keer krijgen!
Zo krijg je zelf ook weer de rust, en misschien moet je bepaalde dingen/werkzaamheden opgeven maar je krijgt er rust van en je zoon ook.
Succes!
zaterdag 3 april 2010 om 20:03
zaterdag 3 april 2010 om 20:18
zaterdag 3 april 2010 om 21:06
Nee het ging van beide kanten niet meer. Ik heb wel een relatie gehad, heel kort en toen reageert hij ook heel debiel. Dat diegene er wel achter kwam hoe ik was enzvoort. Mij weer kleineren.
Verder heb ik al zo vaak gezegd dat hij in het belang van ons kind moet denken.
Vandaag zei hij jij begint altijd over (naam van zoon). Ja ik zei logisch want daar gaat het toch ook om!
Hij denkt vooral aan zichzelf.
Moet er wel bij vertellen dat meneer ook een drugsprobleem heeft, al jaren. Wel gewoon vaste baan maar hij kan niet met geld omgaan ook.
En hij heeft gewoon eeen probleem.
Ook al gebruikt hij niet dagelijks, het is toch een verslaving. Dus weet niet of er met zo iemand nog normaal valt te praten.
Er staat niks op papier nog. Ik zit nu in de bijstand, en moet eigenlijk alimentatie vragen maar omdat hij nog de hypotheek betaalt en ik niet nog meer problemen wil heb ik dat niet gedaan.
Hij betaalt voor onze zoon dus verder niks.
Het huis is van beide en staat te koop.
Het zou al een stuk schelen als dat weg was. Ik sta ingeschreven voor een huurwoning.
HEt is gewoon een kutsituatie. Het zou al een stuk schelen als het huis straks.
Hij heeft geen woonlasten verder, woont bij familie.
En is hier zelf weggegaan. Heeft eerst ook twee weken niet omgekeken naar zijn kind, was toen vooral bezig met losgaan zeg maar.
Toen wij aan kind begonnen wist ik niet van zijn drugsverslaving, voordat ik die kritiek hier weer over me heen krijg.
Het verleden is niet terug te draaien meer.
Maar moeilijk is het soms wel.
Ik ben gewoon bang dat mijn zoontje strask de dupe wordt van zo'n vader. Wil hem zo graag dat verdriet besparen.
De reden dat ik hem belde is omdat het over die ophaal/terugbreng afspraak ging van onze zoon. En ik werd heel erg boos omdat hij me gewoon ophing.
Ik vraag me gewoon af of ik ook iemand kan inschakelen in de toekomst om de afspraken beter te laten verlopen.
Via de rechter zal het op den duur wel moeten. Dat wil ik pas doen als het huis weg is. Bang dat hij anders niet meer de hyptoheek wil betalen. Ik betaal de woonlasten verder trouwens en word ook gekort op mijn uitkering daarvoor.
Ik was ook eigenlijk verplicht alimentatie aan te vragen maar heb dat niet gedaan omdat hij nu al niet rond kan komen en ik dus moet denken in ook mijn belang, namelijk dat ik niet met een schuld kom te zitten als hij niet meer betaalt.
Ik ga binnenkort wel werken maar kom niet snel boven het bijstandsniveau voorlopig.
Verder heb ik al zo vaak gezegd dat hij in het belang van ons kind moet denken.
Vandaag zei hij jij begint altijd over (naam van zoon). Ja ik zei logisch want daar gaat het toch ook om!
Hij denkt vooral aan zichzelf.
Moet er wel bij vertellen dat meneer ook een drugsprobleem heeft, al jaren. Wel gewoon vaste baan maar hij kan niet met geld omgaan ook.
En hij heeft gewoon eeen probleem.
Ook al gebruikt hij niet dagelijks, het is toch een verslaving. Dus weet niet of er met zo iemand nog normaal valt te praten.
Er staat niks op papier nog. Ik zit nu in de bijstand, en moet eigenlijk alimentatie vragen maar omdat hij nog de hypotheek betaalt en ik niet nog meer problemen wil heb ik dat niet gedaan.
Hij betaalt voor onze zoon dus verder niks.
Het huis is van beide en staat te koop.
Het zou al een stuk schelen als dat weg was. Ik sta ingeschreven voor een huurwoning.
HEt is gewoon een kutsituatie. Het zou al een stuk schelen als het huis straks.
Hij heeft geen woonlasten verder, woont bij familie.
En is hier zelf weggegaan. Heeft eerst ook twee weken niet omgekeken naar zijn kind, was toen vooral bezig met losgaan zeg maar.
Toen wij aan kind begonnen wist ik niet van zijn drugsverslaving, voordat ik die kritiek hier weer over me heen krijg.
Het verleden is niet terug te draaien meer.
Maar moeilijk is het soms wel.
Ik ben gewoon bang dat mijn zoontje strask de dupe wordt van zo'n vader. Wil hem zo graag dat verdriet besparen.
De reden dat ik hem belde is omdat het over die ophaal/terugbreng afspraak ging van onze zoon. En ik werd heel erg boos omdat hij me gewoon ophing.
Ik vraag me gewoon af of ik ook iemand kan inschakelen in de toekomst om de afspraken beter te laten verlopen.
Via de rechter zal het op den duur wel moeten. Dat wil ik pas doen als het huis weg is. Bang dat hij anders niet meer de hyptoheek wil betalen. Ik betaal de woonlasten verder trouwens en word ook gekort op mijn uitkering daarvoor.
Ik was ook eigenlijk verplicht alimentatie aan te vragen maar heb dat niet gedaan omdat hij nu al niet rond kan komen en ik dus moet denken in ook mijn belang, namelijk dat ik niet met een schuld kom te zitten als hij niet meer betaalt.
Ik ga binnenkort wel werken maar kom niet snel boven het bijstandsniveau voorlopig.
zaterdag 3 april 2010 om 21:08
quote:Troeta schreef op 03 april 2010 @ 20:58:
jeetje...2 ouders die het kind allebei NIET willen hebben...
Wat is dat nou voor kutuitspraak!
Ik ben dol op mijn zoon, maar hij heeft ook nog altijd een vader die er ook voor hem hoort te zijn.
En heel normaal dat ik ook af en toe eens tijd voor mezelf wil. Daar voel ik me niet schuldig om want heb ik nodig.
Mijn ex wil zijn zoon ook wel zien maar te weinig in mijn ogen. Zeker omdat hij nog zo klein is.
TOV mijn zoon doet hij niks raars trouwens hoor
jeetje...2 ouders die het kind allebei NIET willen hebben...
Wat is dat nou voor kutuitspraak!
Ik ben dol op mijn zoon, maar hij heeft ook nog altijd een vader die er ook voor hem hoort te zijn.
En heel normaal dat ik ook af en toe eens tijd voor mezelf wil. Daar voel ik me niet schuldig om want heb ik nodig.
Mijn ex wil zijn zoon ook wel zien maar te weinig in mijn ogen. Zeker omdat hij nog zo klein is.
TOV mijn zoon doet hij niks raars trouwens hoor
anoniem_97245 wijzigde dit bericht op 03-04-2010 21:17
Reden: *laatste woorden niet nodig*
Reden: *laatste woorden niet nodig*
% gewijzigd
zaterdag 3 april 2010 om 21:14
Je ex wil jullie zoon ook zien, maar te weinig in jouw ogen. Wat hebben jullie daarover afgesproken? En wat hebben jullie afgesproken over alimentatie en financiële zaken? En wat hebben jullie afgesproken over communicatie over zoon?
Ik denk dat je met duidelijke afspraken het verste komt bij deze meneer. En dat het voor jou ook prettiger is als alles een beetje vast staat.
En als de donder aan het werk natuurlijk, want financieel afhankelijk zijn van een uitkering en/of een ex-man is heel erg naar!
(Je reactie op Troeta is trouwens erg onbeleefd en ongepast).
Ik denk dat je met duidelijke afspraken het verste komt bij deze meneer. En dat het voor jou ook prettiger is als alles een beetje vast staat.
En als de donder aan het werk natuurlijk, want financieel afhankelijk zijn van een uitkering en/of een ex-man is heel erg naar!
(Je reactie op Troeta is trouwens erg onbeleefd en ongepast).
zaterdag 3 april 2010 om 21:20
En qua afspraken.. er valt gewoon niet met hem te praten. Hij loopt gewoon weg, of hangt dus op als het hem niet bevalt.
Dus ja ik zal de gang naar de rechter wel moeten maken.
Gelukkig heb ik altijd nog een familie en lieve vriendinnen bij wie ik mijn verhaal even kwijt kan. Maar altijd even goed om hier wat reacties te lezen
Dus ja ik zal de gang naar de rechter wel moeten maken.
Gelukkig heb ik altijd nog een familie en lieve vriendinnen bij wie ik mijn verhaal even kwijt kan. Maar altijd even goed om hier wat reacties te lezen
zaterdag 3 april 2010 om 21:24
zaterdag 3 april 2010 om 21:25
quote:miss_sparkle schreef op 03 april 2010 @ 21:20:
En qua afspraken.. er valt gewoon niet met hem te praten. Hij loopt gewoon weg, of hangt dus op als het hem niet bevalt.
Dus ja ik zal de gang naar de rechter wel moeten maken.
Gelukkig heb ik altijd nog een familie en lieve vriendinnen bij wie ik mijn verhaal even kwijt kan. Maar altijd even goed om hier wat reacties te lezenHij is niet voor niets je ex.
En qua afspraken.. er valt gewoon niet met hem te praten. Hij loopt gewoon weg, of hangt dus op als het hem niet bevalt.
Dus ja ik zal de gang naar de rechter wel moeten maken.
Gelukkig heb ik altijd nog een familie en lieve vriendinnen bij wie ik mijn verhaal even kwijt kan. Maar altijd even goed om hier wat reacties te lezenHij is niet voor niets je ex.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
zaterdag 3 april 2010 om 21:26
Helaas, maar als je ex zo is als jij hem beschrijft, kun je niet veel van hem verwachten. Om teleurstellingen te voorkomen, kun je beter je verwachtingen bijstellen. En ja, dat is oneerlijk en ja, dat is pijnlijk, maar ja, dat is niet anders.
Tenzij je inderdaad iets formeel op papier gaat laten zetten, of dat nou via een rechter of via een mediator/advocaat is, dat maakt niet uit.
Het uitgangspunt zou moeten zijn: jullie zoon. Hoe kun je het voor hem zo goed mogelijk regelen. En daarbij zul jij af en toe moeten slikken of een stap terug moeten doen, die je - als je jochie er niet was - niet zou doen. Misschien zelfs dingen pikken die je niet zou pikken als je geen moeder was. Helaas, samen met dit lastige exemplaar ben je samen ouders van een jongetje van drie en die heeft helemaal niet om deze situatie gevraagd. Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat.
Tenzij je inderdaad iets formeel op papier gaat laten zetten, of dat nou via een rechter of via een mediator/advocaat is, dat maakt niet uit.
Het uitgangspunt zou moeten zijn: jullie zoon. Hoe kun je het voor hem zo goed mogelijk regelen. En daarbij zul jij af en toe moeten slikken of een stap terug moeten doen, die je - als je jochie er niet was - niet zou doen. Misschien zelfs dingen pikken die je niet zou pikken als je geen moeder was. Helaas, samen met dit lastige exemplaar ben je samen ouders van een jongetje van drie en die heeft helemaal niet om deze situatie gevraagd. Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat.
zaterdag 3 april 2010 om 21:36
zaterdag 3 april 2010 om 21:45
Van mijn ex heb ik zelf niet verwachtingen maar het breekt mijn hart als ik eraan denk dat hij mijn zoon gaat teleurstellen en die kans zit er dik in.
Ik zal er alles aan doen om het het beste voor mijn zoon te doen. Dat doe ik nu al zoveel mogelijk!
Ik slik al heel veel maar laat me door hem niet beledigen. Ik vind ook niet dat je je kind een goed voorbeeld geeft dat je je als oud vuil laat behandelen.
Maar ga zeker geen scenes schoppen waar hij bij is..
Maar vroeg of laat, als het niet anders gaat in de toekomst... zal een kind toch wel merken op welke voet papa en mama met elkaar staan.
Ik walg echt van mijn ex en vind dat ook wel eens lastig. Want dat wil je je kind niet laten merken natuurlijk.
het blijft zijn vader.
Maar mijn krediet richting hem is op. Ik pik het, alleen voor mijn kind.
Maar ik heb dus het gevoel dat hij me niks gunt, en dat is dus ook zo.
Maar wordt soms moe van die strijd. Maar als ik het niet doe dan voelt het alsof ik het opgeef zeg maar. Dat ik mijn eigenwaarde opgeef.
Ik vind dat ik het recht heb om voor mezelf op te komen want in de relatie heb ik gewoon teveel mijn grenzen laten overschrijden.
Ik schrijf ook met opzet dat "laten" want je doet het zelf, je blijft zelf bij zo iemand. Maar goed ik ben nu wel een stuk wijzer en het zal me nooit en te nimmer weer gebeuren.
Ik neem niet weer genoegen met iets wat geen liefde is. Dan maar alleen.
Ik ben ook wel tevreden verder met mijn leven nu en probeer mijn leven zelf ook weer op te bouwen. (toen ik dus die korte relatie had kreeg ik het ook heel benauwd, ik lag letterlijk de eerste nacht samen met deze man in bed naar adem te snakken, zo benauwd kreeg ik het...) Duidelijk er nog niet aan toe.
Ik moet nog zovee dingen verwerken en het kost dan zoveel enrgie als hij NU nog je leven lijkt te bepalen.
Hoe kan ik zorgen dat dat niet meer zo is?!
Altijd als ik denk nu gaat het eindelijk goed dan begint hij weer met vervelend doen.
Ik hou allang niet meer van hem, ben ook klaar met hem maar wil dat hij me loslaat. Hij gunt me gewoon niet een eigen leven, zo voelt het.
Maar goed ik moet maar kijken hoe ik het het beste kan regelen voor mijn zoon.
Dat het huis hopelijk snel verkocht is zou al heel veel schelen. Tot die tijd toch maar slikken en proberen er minder van aan te trekken!
Ik zal er alles aan doen om het het beste voor mijn zoon te doen. Dat doe ik nu al zoveel mogelijk!
Ik slik al heel veel maar laat me door hem niet beledigen. Ik vind ook niet dat je je kind een goed voorbeeld geeft dat je je als oud vuil laat behandelen.
Maar ga zeker geen scenes schoppen waar hij bij is..
Maar vroeg of laat, als het niet anders gaat in de toekomst... zal een kind toch wel merken op welke voet papa en mama met elkaar staan.
Ik walg echt van mijn ex en vind dat ook wel eens lastig. Want dat wil je je kind niet laten merken natuurlijk.
het blijft zijn vader.
Maar mijn krediet richting hem is op. Ik pik het, alleen voor mijn kind.
Maar ik heb dus het gevoel dat hij me niks gunt, en dat is dus ook zo.
Maar wordt soms moe van die strijd. Maar als ik het niet doe dan voelt het alsof ik het opgeef zeg maar. Dat ik mijn eigenwaarde opgeef.
Ik vind dat ik het recht heb om voor mezelf op te komen want in de relatie heb ik gewoon teveel mijn grenzen laten overschrijden.
Ik schrijf ook met opzet dat "laten" want je doet het zelf, je blijft zelf bij zo iemand. Maar goed ik ben nu wel een stuk wijzer en het zal me nooit en te nimmer weer gebeuren.
Ik neem niet weer genoegen met iets wat geen liefde is. Dan maar alleen.
Ik ben ook wel tevreden verder met mijn leven nu en probeer mijn leven zelf ook weer op te bouwen. (toen ik dus die korte relatie had kreeg ik het ook heel benauwd, ik lag letterlijk de eerste nacht samen met deze man in bed naar adem te snakken, zo benauwd kreeg ik het...) Duidelijk er nog niet aan toe.
Ik moet nog zovee dingen verwerken en het kost dan zoveel enrgie als hij NU nog je leven lijkt te bepalen.
Hoe kan ik zorgen dat dat niet meer zo is?!
Altijd als ik denk nu gaat het eindelijk goed dan begint hij weer met vervelend doen.
Ik hou allang niet meer van hem, ben ook klaar met hem maar wil dat hij me loslaat. Hij gunt me gewoon niet een eigen leven, zo voelt het.
Maar goed ik moet maar kijken hoe ik het het beste kan regelen voor mijn zoon.
Dat het huis hopelijk snel verkocht is zou al heel veel schelen. Tot die tijd toch maar slikken en proberen er minder van aan te trekken!
zaterdag 3 april 2010 om 21:49
quote:Brown_Eyes schreef op 03 april 2010 @ 21:36:
Urgentie aanvragen lijkt me handig, is wel zeer moeilijk en je moet echt een DIK dossier hebben. Maar in jouw geval lijkt het met wel te halen. Ik heb het idee dat je niet uit dat huis weg wilt. Zo blijf je aan hem hangen, he.
Eigen woning, baantje, eigen leven.
Je zit er ectht helemaal naast. Ik wil dolgraag hier weg. Binnen nu en zes maanden heb ik een eigen woning als het goed is. Mocht het huis eerder verkocht worden dan ga ik urgentie aanvragen. Het probleem is dat het huis ook nog steeds van mij is. Dus het financiele probleem blijft zolang het huis nog niet weg is.
Ik kan juist niet wachten om echt opnieuw te beginnen straks, om mijn eigen plekje te hebben.
Maar financieel is het nu nog het beste als ik hier woon. Ik betaal hier namelijk gas water en licht etc. Mijn ex kan het alleen dus niet opbrengen.
Dus voor nu moet ik even praktisch zijn. Liever vandaag dan morgen hier weg hoor. Heb helemaal niks met huizen.
Als ik maar gewoon een goed en veilig plekje heb voor mij en mijn zoontje dan vind ik het prima.
Urgentie aanvragen lijkt me handig, is wel zeer moeilijk en je moet echt een DIK dossier hebben. Maar in jouw geval lijkt het met wel te halen. Ik heb het idee dat je niet uit dat huis weg wilt. Zo blijf je aan hem hangen, he.
Eigen woning, baantje, eigen leven.
Je zit er ectht helemaal naast. Ik wil dolgraag hier weg. Binnen nu en zes maanden heb ik een eigen woning als het goed is. Mocht het huis eerder verkocht worden dan ga ik urgentie aanvragen. Het probleem is dat het huis ook nog steeds van mij is. Dus het financiele probleem blijft zolang het huis nog niet weg is.
Ik kan juist niet wachten om echt opnieuw te beginnen straks, om mijn eigen plekje te hebben.
Maar financieel is het nu nog het beste als ik hier woon. Ik betaal hier namelijk gas water en licht etc. Mijn ex kan het alleen dus niet opbrengen.
Dus voor nu moet ik even praktisch zijn. Liever vandaag dan morgen hier weg hoor. Heb helemaal niks met huizen.
Als ik maar gewoon een goed en veilig plekje heb voor mij en mijn zoontje dan vind ik het prima.
zaterdag 3 april 2010 om 22:12
Ik herken de situatie, in de zin dat je - op zijn zachtst gezegd - enorme moeite hebt met je ex, maar dat je omwille van je kind jezelf (regelmatig) weg moet cijferen. Dat er, ondanks dat je gescheiden bent, nog altijd dingen ten koste van jezelf gaan in het belang van het kind. Ik vind het zelf ook erg moeilijk om hier een goede balans in te vinden. In ons geval is er weliswaar een bezoekregeling benoemd in het convenant, maar de praktijk is dat deze elke keer varieert omdat ex een baan heeft met onregelmatige werktijden, met daarbij een werkrooster wat hij soms maar een week van tevoren krijgt. Het gevolg is dat ik in praktijk amper iets kan regelen en steeds maar moet afwachten of en wanneer hij tijd heeft om ons kind te zien. En in het belang van het kind probeer ik dus zoveel mogelijk gehoor te geven aan zijn 'verzoeken' (lees: wordt opgedragen om het zo te doen). Kind is nl stapelgek met vader. En ja, het is schrijnend en soms tenenkrommend om te horen hoezeer vader aanbeden wordt. Gelukkig maar voor kind zelf dat deze er geen benul van heeft hoe vader zich daadwerkelijk gedraagt. Kind aanbidt vader, gelukkig maar, ik zou het voor hem niet anders willen. Maar zelf moet ik vaak behóórlijk slikken en doet het soms regelrecht pijn. Maar ja.. voor kind wil ik al het mogelijke doen om de contacten met vader goed te laten gaan. Helaas gaat dit dus vaak ten koste van mijzelf.
Moeilijk, erg moeilijk..
Moeilijk, erg moeilijk..
zaterdag 3 april 2010 om 22:36
Walgen van je ex... lijkt me menselijk en begrijpelijk, maar dat kan dus eigenlijk niet. Je zet je kind in een onmogelijke situatie, zeker als hij wat ouder wordt. En ik denk dat kinderen van drie ook voelsprieten genoeg hebben om te merken hoe de relatie zit. Een loyaliteitsconflict is afschuwelijk. En onvermijdelijk. En door de situatie met jou en je ex nog heftiger dan nodig.
Kinderen houden (bijna) altijd van hun ouders, wat ze ook uitvreten. Jouw zoon houdt dus ontzettend veel van zijn vader, wat die ook allemaal verkeerd heeft gedaan en nog steeds doet.
Kinderen houden (bijna) altijd van hun ouders, wat ze ook uitvreten. Jouw zoon houdt dus ontzettend veel van zijn vader, wat die ook allemaal verkeerd heeft gedaan en nog steeds doet.
zaterdag 3 april 2010 om 22:50
"Het ergste is gewoon dat ik vind dat onze zoon hieronder lijdt, dat kan toch nooit goed zijn voor een kind regelmatig al die spanningen..
Ik probeer met hem erbij geen discussie aan te gaan maar natuurlijk merkt hij wel als ik verdrietig of boos ben daarna"
Hoezo "natuurlijk"? Je kunt je toch inhouden in aanwezigheid van het kind?
Ik probeer met hem erbij geen discussie aan te gaan maar natuurlijk merkt hij wel als ik verdrietig of boos ben daarna"
Hoezo "natuurlijk"? Je kunt je toch inhouden in aanwezigheid van het kind?
zaterdag 3 april 2010 om 23:05
Eens met Wuiles: wanneer er contactmomenten met je ex zijn en je kind is hierbij aanwezig, dan vind ik het de verantwoordelijkheid van beide ouders dat het kind onder geen beding getuige is van wat voor woordenwisseling dan ook. Moeilijke issues bespreek je op een moment dat kind hierbij niet aanwezig is en ga je heel doelbewust uit de weg. Als je ex hier toch over begint, dan kap je het af wanneer het kind erbij is. Er zijn genoeg mogelijkheden om dit samen te bespreken (telefoon/mail). Laat je simpelweg nooit verleiden tot welke vorm van discussie dan ook als het kind er bij aanwezig is. En mocht je een telefoongesprek hebben wat niet lekker verloopt en je kind zit bij je in de kamer, ook dan vind ik het jouw verantwoording om het gesprek op dat moment rustig te beeindigen en zelf ook rustig op te hangen (en niet nadien kokend van woede de hoorn erop te gooien en stoom af te blazen).
Zoals gezegd, ik heb ook enorm veel moeite met mijn ex, maar ik zal nooit of te nimmer hier iets van laten merken aan mijn kind. Ik praat positief en opgewekt over papa (dat papa dat omgekeerd niet doet is zijn verantwoording). Ik vind dat een kind het recht heeft om van beide ouders te houden en zijn/haar eigen ervaringen met hen op te doen. Naarmate het ouder wordt zal het vanzelf een meer gesensureerder mening gaan ontwikkelen, maar dat is dan wel zijn/haar eigen mening, gebaseerd op zijn/haar eigen ervaringen.
Daarbij speelt mee dat een kind een heel andere band met jou en jouw ex heeft dan jullie samen met elkaar. Voor je kind zijn jij en je ex zijn vader en moeder. Dit is een volslagen andere band dan (ex-)partners!
Zoals gezegd, ik heb ook enorm veel moeite met mijn ex, maar ik zal nooit of te nimmer hier iets van laten merken aan mijn kind. Ik praat positief en opgewekt over papa (dat papa dat omgekeerd niet doet is zijn verantwoording). Ik vind dat een kind het recht heeft om van beide ouders te houden en zijn/haar eigen ervaringen met hen op te doen. Naarmate het ouder wordt zal het vanzelf een meer gesensureerder mening gaan ontwikkelen, maar dat is dan wel zijn/haar eigen mening, gebaseerd op zijn/haar eigen ervaringen.
Daarbij speelt mee dat een kind een heel andere band met jou en jouw ex heeft dan jullie samen met elkaar. Voor je kind zijn jij en je ex zijn vader en moeder. Dit is een volslagen andere band dan (ex-)partners!
zondag 4 april 2010 om 00:01
ik denk dat de beste strategie is dat je je absoluut niet van de wijs laat brengen. Hij is je aan het sarren, speel het spelletje mee, en laat niet zien dat hij je hiermee in de tang heeft. Dan hebben zijn pesterijen geen zin meer en zal het stoppen.
Ga niet hetzelfde terugdoen of op een andere wijze de boel op de spits drijven, want dan wordt het oorlog. Blaas stoom af bij vriendinnen en ga niet in discussie met hem. Brengt hij zijn kind eerder terug? prima geen probleem. Jammer voor het kind.
Dan maar even je plannen opzij zetten, moeder ben je nou eenmaal 24 uur per dag. Het houdt vanzelf wel op dat gesar
Ga niet hetzelfde terugdoen of op een andere wijze de boel op de spits drijven, want dan wordt het oorlog. Blaas stoom af bij vriendinnen en ga niet in discussie met hem. Brengt hij zijn kind eerder terug? prima geen probleem. Jammer voor het kind.
Dan maar even je plannen opzij zetten, moeder ben je nou eenmaal 24 uur per dag. Het houdt vanzelf wel op dat gesar
zondag 4 april 2010 om 00:06
quote:miss_sparkle schreef op 03 april 2010 @ 21:45:
Van mijn ex heb ik zelf niet verwachtingen maar het breekt mijn hart als ik eraan denk dat hij mijn zoon gaat teleurstellen en die kans zit er dik in.
daar kan jij hem niet voor behoeden.
Ik zal er alles aan doen om het het beste voor mijn zoon te doen. Dat doe ik nu al zoveel mogelijk!
zoveel mogelijk is wat anders dan alles
Ik slik al heel veel maar laat me door hem niet beledigen. Ik vind ook niet dat je je kind een goed voorbeeld geeft dat je je als oud vuil laat behandelen.
Ja natuurlijk laat je je door hem beledigen. In het belang van je zoon. Wat wil je anders? Aangifte doen? Of terugbeledigen? Laat je niet uit de tent lokken
Maar ga zeker geen scenes schoppen waar hij bij is..
Maar vroeg of laat, als het niet anders gaat in de toekomst... zal een kind toch wel merken op welke voet papa en mama met elkaar staan.
Ik walg echt van mijn ex en vind dat ook wel eens lastig. Want dat wil je je kind niet laten merken natuurlijk.
het blijft zijn vader.
Maar mijn krediet richting hem is op. Ik pik het, alleen voor mijn kind.
Maar ik heb dus het gevoel dat hij me niks gunt, en dat is dus ook zo.
Maar wordt soms moe van die strijd. Maar als ik het niet doe dan voelt het alsof ik het opgeef zeg maar. Dat ik mijn eigenwaarde opgeef.
Nee hoor, het is heel erg prettig voor jezelf om de strijd op te geven. Geen stress meer. Heerlijk, wat fijn voor jou om niet meer te hoeven knokken.
Ik vind dat ik het recht heb om voor mezelf op te komen want in de relatie heb ik gewoon teveel mijn grenzen laten overschrijden.
Dat zal best, maar dat kan je niet met terugwerkende kracht ongedaan maken. laat het verleden voor wat het is en ga verder
Ik schrijf ook met opzet dat "laten" want je doet het zelf, je blijft zelf bij zo iemand. Maar goed ik ben nu wel een stuk wijzer en het zal me nooit en te nimmer weer gebeuren.
Ik neem niet weer genoegen met iets wat geen liefde is. Dan maar alleen.
Ik ben ook wel tevreden verder met mijn leven nu en probeer mijn leven zelf ook weer op te bouwen. (toen ik dus die korte relatie had kreeg ik het ook heel benauwd, ik lag letterlijk de eerste nacht samen met deze man in bed naar adem te snakken, zo benauwd kreeg ik het...) Duidelijk er nog niet aan toe.
Ik moet nog zovee dingen verwerken en het kost dan zoveel enrgie als hij NU nog je leven lijkt te bepalen.
Hoe kan ik zorgen dat dat niet meer zo is?!\
Het kost je energie omdat je je ertegen verzet.
Altijd als ik denk nu gaat het eindelijk goed dan begint hij weer met vervelend doen.
Ik hou allang niet meer van hem, ben ook klaar met hem maar wil dat hij me loslaat. Hij gunt me gewoon niet een eigen leven, zo voelt het.
Maar goed ik moet maar kijken hoe ik het het beste kan regelen voor mijn zoon.
Dat het huis hopelijk snel verkocht is zou al heel veel schelen. Tot die tijd toch maar slikken en proberen er minder van aan te trekken!
Van mijn ex heb ik zelf niet verwachtingen maar het breekt mijn hart als ik eraan denk dat hij mijn zoon gaat teleurstellen en die kans zit er dik in.
daar kan jij hem niet voor behoeden.
Ik zal er alles aan doen om het het beste voor mijn zoon te doen. Dat doe ik nu al zoveel mogelijk!
zoveel mogelijk is wat anders dan alles
Ik slik al heel veel maar laat me door hem niet beledigen. Ik vind ook niet dat je je kind een goed voorbeeld geeft dat je je als oud vuil laat behandelen.
Ja natuurlijk laat je je door hem beledigen. In het belang van je zoon. Wat wil je anders? Aangifte doen? Of terugbeledigen? Laat je niet uit de tent lokken
Maar ga zeker geen scenes schoppen waar hij bij is..
Maar vroeg of laat, als het niet anders gaat in de toekomst... zal een kind toch wel merken op welke voet papa en mama met elkaar staan.
Ik walg echt van mijn ex en vind dat ook wel eens lastig. Want dat wil je je kind niet laten merken natuurlijk.
het blijft zijn vader.
Maar mijn krediet richting hem is op. Ik pik het, alleen voor mijn kind.
Maar ik heb dus het gevoel dat hij me niks gunt, en dat is dus ook zo.
Maar wordt soms moe van die strijd. Maar als ik het niet doe dan voelt het alsof ik het opgeef zeg maar. Dat ik mijn eigenwaarde opgeef.
Nee hoor, het is heel erg prettig voor jezelf om de strijd op te geven. Geen stress meer. Heerlijk, wat fijn voor jou om niet meer te hoeven knokken.
Ik vind dat ik het recht heb om voor mezelf op te komen want in de relatie heb ik gewoon teveel mijn grenzen laten overschrijden.
Dat zal best, maar dat kan je niet met terugwerkende kracht ongedaan maken. laat het verleden voor wat het is en ga verder
Ik schrijf ook met opzet dat "laten" want je doet het zelf, je blijft zelf bij zo iemand. Maar goed ik ben nu wel een stuk wijzer en het zal me nooit en te nimmer weer gebeuren.
Ik neem niet weer genoegen met iets wat geen liefde is. Dan maar alleen.
Ik ben ook wel tevreden verder met mijn leven nu en probeer mijn leven zelf ook weer op te bouwen. (toen ik dus die korte relatie had kreeg ik het ook heel benauwd, ik lag letterlijk de eerste nacht samen met deze man in bed naar adem te snakken, zo benauwd kreeg ik het...) Duidelijk er nog niet aan toe.
Ik moet nog zovee dingen verwerken en het kost dan zoveel enrgie als hij NU nog je leven lijkt te bepalen.
Hoe kan ik zorgen dat dat niet meer zo is?!\
Het kost je energie omdat je je ertegen verzet.
Altijd als ik denk nu gaat het eindelijk goed dan begint hij weer met vervelend doen.
Ik hou allang niet meer van hem, ben ook klaar met hem maar wil dat hij me loslaat. Hij gunt me gewoon niet een eigen leven, zo voelt het.
Maar goed ik moet maar kijken hoe ik het het beste kan regelen voor mijn zoon.
Dat het huis hopelijk snel verkocht is zou al heel veel schelen. Tot die tijd toch maar slikken en proberen er minder van aan te trekken!
