Relaties
alle pijlers
Dilemma schoonouders
dinsdag 25 september 2018 om 20:00
Hallo, ik zou graag jullie mening willen weten over het volgende.
Mijn man heeft een zeer moeizame jeugd gehad. Zijn ouders zijn nog wel samen. Het contact met zijn vader is er wel, maar wel afstandelijk. Met zijn moeder had hij altijd vrij goed contact.
Eerder dit jaar hebben mijn man en zijn moeder ruzie gekregen, maar het was eigenlijk niet helemaal duidelijk waar dit om ging. Mijn man heeft toen middels whats app en bellen geprobeerd een afspraak te maken om erover te praten.
Zij reageerde nergens op en wilde hem niet spreken aan de telefoon.
Op een dag kwamen we langs hun huis en normaal gesproken zouden we dan stoppen voor een kop koffie. Wij wilden graag dat het uitgesproken werd en zijn daarom toch maar gestopt, ondanks de ruzie. Mijn man gaf bij binnenkomst direct aan dat hij kwam uit liefde en graag wilde praten. Ook nu wilde ze niet praten, maar zei ze allerlei lelijke dingen over ons.
We zijn dus maar weggegaan.
Na een periode van geen contact heeft mijn man weer contact gezocht en aangegeven graag het gesprek aan te willen gaan. Mijn man mocht dan bij hun thuis langs komen voor een gesprek onder 4 ogen.
Mijn man heeft geheugenproblemen door een gezondheidsprobleem. Daarom bedacht hij, vlak voordat hij naar binnen ging, dat hij met zijn telefoon het gesprek op zou nemen. (Ja, zonder toestemming. Dat is uiteraard niet goed, maar is gebeurd) in dit gesprek kreeg mijn man totaal geen kans om dingen uit te spreken. Het ging er alleen maar om dat mijn schoonmoeder haar gal kon spuwen. En dat heeft ze volop gedaan. Met name over mij. Ik zou een hekel aan hun hebben, zou altijd alles willen regelen, een slechte moeder zijn en een slechte keus van mijn man. Dit gesprek heeft zo’n 1,5 uur geduurd.
Thuis heeft hij dit gesprek met mij gedeeld. Ik was hier verdrietig van, omdat ik nooit het idee had dat er zo over mij gedacht werd en ik dit ook nooit gewild heb. Aangezien ze niet met mij wilde praten, heb ik in een app aangegeven dat ik mij niet kan vinden in het beeld wat er van mij is ontstaan, dat ik aan niemand een hekel heb en dit nooit gewild heb.
En ook dat we toch allemaal unieke personen zijn met onze eigen “eigenaardigheden”, maar dat ik graag iedereen in zijn waarde wil laten.
Ook hierop geen reactie.
Onze jongste dochter (die ze bijna altijd negeert) werd 12 weken opgenomen in een kliniek. Daar heb ik ze , net als de rest van de familie en vrienden, via mail van op de hoogte heb gesteld. —->geen reactie
Ik werd 40, hun ook weer uitgenodigd——> helemaal geen reactie.
Ik kwam haar in de winkel tegen, ze draait zich om en rent bijna de winkel uit.
Nu is onze jongste binnenkort jarig (13) en dat vieren we in het weekend.
Mijn man wil ze dan nu toch uitnodigen. Hij wil ze niet hun kleinkinderen ontnemen, maar wil ook de eer aan onszelf houden door ze uit te nodigen. Als ze dan niet komen, dan kiezen hun er bewust voor het contact helemaal te verbreken. Dan kunnen ze nooit zeggen dat ze niet mochten komen op de verjaardag van hun kleindochter.
Ik sta daar heel anders in. Ik vind dat we meerdere keren vanuit onze kant hebben geprobeerd in contact te komen en zij steeds niet willen. Met mijn verjaardag hebben ze niks laten horen en ze praten dus zo slecht over mij.
Wat mij betreft is het dan nu wel afgelopen en ga ik ze niet uitnodigen. Ik zou eerst graag in gesprek willen om de lucht te klaren, voordat ik hier op een verjaardag mooi weer ga spelen.
De kinderen mogen uiteraard wel naar hun toe, maar de jongste wil absoluut niet. Die voelt duidelijk dat oma haar negeert.
De oudste heeft wel eens gevraagd aan oma of ze langs mocht komen. Oma reageert dan dat dit goed is, maar niet de komende 2 weken. Daar blijft het dan bij.
Als mijn man echt wil dat ik ze uitnodig, zal ik dit zeker doen hoor! Maar ik ben benieuwd hoe jullie hier over denken.
Mijn man heeft een zeer moeizame jeugd gehad. Zijn ouders zijn nog wel samen. Het contact met zijn vader is er wel, maar wel afstandelijk. Met zijn moeder had hij altijd vrij goed contact.
Eerder dit jaar hebben mijn man en zijn moeder ruzie gekregen, maar het was eigenlijk niet helemaal duidelijk waar dit om ging. Mijn man heeft toen middels whats app en bellen geprobeerd een afspraak te maken om erover te praten.
Zij reageerde nergens op en wilde hem niet spreken aan de telefoon.
Op een dag kwamen we langs hun huis en normaal gesproken zouden we dan stoppen voor een kop koffie. Wij wilden graag dat het uitgesproken werd en zijn daarom toch maar gestopt, ondanks de ruzie. Mijn man gaf bij binnenkomst direct aan dat hij kwam uit liefde en graag wilde praten. Ook nu wilde ze niet praten, maar zei ze allerlei lelijke dingen over ons.
We zijn dus maar weggegaan.
Na een periode van geen contact heeft mijn man weer contact gezocht en aangegeven graag het gesprek aan te willen gaan. Mijn man mocht dan bij hun thuis langs komen voor een gesprek onder 4 ogen.
Mijn man heeft geheugenproblemen door een gezondheidsprobleem. Daarom bedacht hij, vlak voordat hij naar binnen ging, dat hij met zijn telefoon het gesprek op zou nemen. (Ja, zonder toestemming. Dat is uiteraard niet goed, maar is gebeurd) in dit gesprek kreeg mijn man totaal geen kans om dingen uit te spreken. Het ging er alleen maar om dat mijn schoonmoeder haar gal kon spuwen. En dat heeft ze volop gedaan. Met name over mij. Ik zou een hekel aan hun hebben, zou altijd alles willen regelen, een slechte moeder zijn en een slechte keus van mijn man. Dit gesprek heeft zo’n 1,5 uur geduurd.
Thuis heeft hij dit gesprek met mij gedeeld. Ik was hier verdrietig van, omdat ik nooit het idee had dat er zo over mij gedacht werd en ik dit ook nooit gewild heb. Aangezien ze niet met mij wilde praten, heb ik in een app aangegeven dat ik mij niet kan vinden in het beeld wat er van mij is ontstaan, dat ik aan niemand een hekel heb en dit nooit gewild heb.
En ook dat we toch allemaal unieke personen zijn met onze eigen “eigenaardigheden”, maar dat ik graag iedereen in zijn waarde wil laten.
Ook hierop geen reactie.
Onze jongste dochter (die ze bijna altijd negeert) werd 12 weken opgenomen in een kliniek. Daar heb ik ze , net als de rest van de familie en vrienden, via mail van op de hoogte heb gesteld. —->geen reactie
Ik werd 40, hun ook weer uitgenodigd——> helemaal geen reactie.
Ik kwam haar in de winkel tegen, ze draait zich om en rent bijna de winkel uit.
Nu is onze jongste binnenkort jarig (13) en dat vieren we in het weekend.
Mijn man wil ze dan nu toch uitnodigen. Hij wil ze niet hun kleinkinderen ontnemen, maar wil ook de eer aan onszelf houden door ze uit te nodigen. Als ze dan niet komen, dan kiezen hun er bewust voor het contact helemaal te verbreken. Dan kunnen ze nooit zeggen dat ze niet mochten komen op de verjaardag van hun kleindochter.
Ik sta daar heel anders in. Ik vind dat we meerdere keren vanuit onze kant hebben geprobeerd in contact te komen en zij steeds niet willen. Met mijn verjaardag hebben ze niks laten horen en ze praten dus zo slecht over mij.
Wat mij betreft is het dan nu wel afgelopen en ga ik ze niet uitnodigen. Ik zou eerst graag in gesprek willen om de lucht te klaren, voordat ik hier op een verjaardag mooi weer ga spelen.
De kinderen mogen uiteraard wel naar hun toe, maar de jongste wil absoluut niet. Die voelt duidelijk dat oma haar negeert.
De oudste heeft wel eens gevraagd aan oma of ze langs mocht komen. Oma reageert dan dat dit goed is, maar niet de komende 2 weken. Daar blijft het dan bij.
Als mijn man echt wil dat ik ze uitnodig, zal ik dit zeker doen hoor! Maar ik ben benieuwd hoe jullie hier over denken.
woensdag 26 september 2018 om 08:15
Het kan dat door het NAH van je man de interacties in het heden met zijn ouders onvoldoende beklijven, waardoor hij geen metavisie over de huidige situatie ontwikkelt. En daardoor blijft hangen in zijn emotionele geheugen van 'het was goed tussen mij en mijn ouders en dat wil ik terug'.
Dat emotionele brein van hem realiseert zich niet dat zijn ouders al zijn leven lang splijtzwam gedrag vertonen.
Het lijkt erop dat dit (schoon)ouders zijn die willen ontvangen en goede sier met hun nageslacht willen maken. (Wat moeilijk gaat met een zoon die 100% afgekeurd is, een schoondochter met borstkanker en een kleindochter met nogal wat fysieke issues). Mijn ervaring met dat soort types is dat ze agressief worden in het contact als ze het idee hebben dat er qua empathie en zorg een beroep op hen wordt gedaan. Die wrevel die dan ontstaat, uit zich dan in ellenlange kritiek op de 'zorgvrager'.
Realiseer je dus dat de wens van je man t.a.v. contact met zijn ouders gekoppeld kan zijn aan zijn NAH en dat jij meer het voortouw zal moeten nemen w.b. knopen doorhakken. Jij bwnt in hun ogen toch al de boosdoener dus dit kan er nog wel bij.
Sterkte. Jullie hebben zo te lezen genoeg op je bordje.
Dat emotionele brein van hem realiseert zich niet dat zijn ouders al zijn leven lang splijtzwam gedrag vertonen.
Het lijkt erop dat dit (schoon)ouders zijn die willen ontvangen en goede sier met hun nageslacht willen maken. (Wat moeilijk gaat met een zoon die 100% afgekeurd is, een schoondochter met borstkanker en een kleindochter met nogal wat fysieke issues). Mijn ervaring met dat soort types is dat ze agressief worden in het contact als ze het idee hebben dat er qua empathie en zorg een beroep op hen wordt gedaan. Die wrevel die dan ontstaat, uit zich dan in ellenlange kritiek op de 'zorgvrager'.
Realiseer je dus dat de wens van je man t.a.v. contact met zijn ouders gekoppeld kan zijn aan zijn NAH en dat jij meer het voortouw zal moeten nemen w.b. knopen doorhakken. Jij bwnt in hun ogen toch al de boosdoener dus dit kan er nog wel bij.
Sterkte. Jullie hebben zo te lezen genoeg op je bordje.
woensdag 26 september 2018 om 09:06
dank je wel, dit is nog lang niet alles helaas...hanke321 schreef: ↑26-09-2018 08:15Het kan dat door het NAH van je man de interacties in het heden met zijn ouders onvoldoende beklijven, waardoor hij geen metavisie over de huidige situatie ontwikkelt. En daardoor blijft hangen in zijn emotionele geheugen van 'het was goed tussen mij en mijn ouders en dat wil ik terug'.
Dat emotionele brein van hem realiseert zich niet dat zijn ouders al zijn leven lang splijtzwam gedrag vertonen.
dit kan natuurlijk, helemaal niet aan gedacht
Het lijkt erop dat dit (schoon)ouders zijn die willen ontvangen en goede sier met hun nageslacht willen maken. (Wat moeilijk gaat met een zoon die 100% afgekeurd is, een schoondochter met borstkanker en een kleindochter met nogal wat fysieke issues). Mijn ervaring met dat soort types is dat ze agressief worden in het contact als ze het idee hebben dat er qua empathie en zorg een beroep op hen wordt gedaan. Die wrevel die dan ontstaat, uit zich dan in ellenlange kritiek op de 'zorgvrager'.
Realiseer je dus dat de wens van je man t.a.v. contact met zijn ouders gekoppeld kan zijn aan zijn NAH en dat jij meer het voortouw zal moeten nemen w.b. knopen doorhakken. Jij bwnt in hun ogen toch al de boosdoener dus dit kan er nog wel bij.
Sterkte. Jullie hebben zo te lezen genoeg op je bordje.
woensdag 26 september 2018 om 10:53
Man wil echt heeeeel graag dat we nog 1 poging doen om ze uit te nodigen. Mochten ze daar helemaal niet op reageren, dan is het voor hem ook echt afgelopen.
Of ze nou wel of niet komen op de verjaardag, wat hem betreft gaan we ook geen sinterklaas en kerst bij die familie vieren. Daarvoor is er teveel gebeurd, zegt hijzelf.
Of ze nou wel of niet komen op de verjaardag, wat hem betreft gaan we ook geen sinterklaas en kerst bij die familie vieren. Daarvoor is er teveel gebeurd, zegt hijzelf.