Relaties
alle pijlers
Doorgaan?
maandag 18 juli 2011 om 21:33
Hallo,
Ik heb een probleem waar ik al een tijdje mee zit.
Ik heb een relatie met mijn collega (hij is 15 jaar ouder, maar dat merken we over het algemeen niet eens)
hij is ook altijd goed voor me geweest enzo hoor.
Het probleem: zijn ouders. Ze vinden me niet bij hem passen, als ik hem vraag waarom beweerd hij dat het enkel komt door het leeftijdsverschil.. nu kan ik me zijn ouders ook wel een beetje voorstellen, maar ze doen echt zó overdreven!! Laatst logeerde ik weer een keer sinds tijden bij hem, en toen belden zijn ouders 's avonds.. ik dus muisstil op de bank zitten, ontstaat er ruzie omdat zijn vader dacht dat ik daar was (was ook wel zo, maar kon hij nooit weten!). Mijn vriend wil me niet laten vallen omdat zijn ouders zo doen. Dat vind ik heel lief van hem, alleen duurt dit nu al meer dan twee maand, en eerlijk gezegd word ik het spuug en spuug zat om telkens voor zijn ouders aan de kant te moeten! Want geloof het of niet, mijn vriend staat er elke ochtend voor op om daar koffie te drinken, en zo goed als elke avond na het werk gaat hij nog langs zijn ouders.. tv kijken. Nu zijn ouders dus denken dat het uit is tussen ons, blijft er geen minuut voor mij over, en dat doet me onwijs pijn. De laatste keer dat ik hem prive zag, was vorige week maandag. Afgelopen zaterdag waren we een half jaar bij elkaar, dus ik dacht.. dat is best speciaal, dus ik zal wel een lief smsje krijgen, hij moest werken dus elkaar zien zat er niet in.. hoewel hij om 17.00 pas hoefde te beginnen.. maarja, zoals ik al zei zit hij zo goed als dag en nacht bij zijn ouders. Om 23.30 had ik nog geen bericht, dus ik stuurde hem dat het me erg verdriet deed dat ik al twee dagen niks van hem had gehoord, en zelfs op de dag dat we een half jaar samen waren niks hoorde. Ik sloot af met, "jij ook gefeliciteerd" Nouja, toen kwam er een hele woordenwisseling op gang via de sms. We zouden verder praten, maar tot heden is er nog niks gebeurd.
Wat moet ik nou doen?! Dit is nog maar een klein stukje van het totaalbeeld. Er is zoveel gaande, hij verstopt zelfs mijn kado die ik hem gaf! En het kaartje dat ik met vakantie had gestuurd, heeft nooit ergens gehangen..
Het kwetst me best wel dat ik weet dat hij mijn kado gewoon heeft weg gedaan.. hij zegt uit angst dat zijn vader dat ziet..
Moet ik hiermee door gaan? Of niet.. is er een kans dat dit nog opknapt? Hij zei dat hij na de vakantie wou opbiechten dat wij nooit uit elkaar zijn geweest bij zijn ouders.. die zullen ongetwijfeld boos zijn, maar ik denk dat ze me wel accepteren na een tijdje. Ik moet zeggen dat dit gewacht zn tol begint te eisen..
Heeft iemand in een dergelijke situatie gezeten? Of zit er nog in.. ik wil eigenlijk best heel graag met hem verder.. alleen dit vreet zo aan onze relatie.
Ik heb een probleem waar ik al een tijdje mee zit.
Ik heb een relatie met mijn collega (hij is 15 jaar ouder, maar dat merken we over het algemeen niet eens)
hij is ook altijd goed voor me geweest enzo hoor.
Het probleem: zijn ouders. Ze vinden me niet bij hem passen, als ik hem vraag waarom beweerd hij dat het enkel komt door het leeftijdsverschil.. nu kan ik me zijn ouders ook wel een beetje voorstellen, maar ze doen echt zó overdreven!! Laatst logeerde ik weer een keer sinds tijden bij hem, en toen belden zijn ouders 's avonds.. ik dus muisstil op de bank zitten, ontstaat er ruzie omdat zijn vader dacht dat ik daar was (was ook wel zo, maar kon hij nooit weten!). Mijn vriend wil me niet laten vallen omdat zijn ouders zo doen. Dat vind ik heel lief van hem, alleen duurt dit nu al meer dan twee maand, en eerlijk gezegd word ik het spuug en spuug zat om telkens voor zijn ouders aan de kant te moeten! Want geloof het of niet, mijn vriend staat er elke ochtend voor op om daar koffie te drinken, en zo goed als elke avond na het werk gaat hij nog langs zijn ouders.. tv kijken. Nu zijn ouders dus denken dat het uit is tussen ons, blijft er geen minuut voor mij over, en dat doet me onwijs pijn. De laatste keer dat ik hem prive zag, was vorige week maandag. Afgelopen zaterdag waren we een half jaar bij elkaar, dus ik dacht.. dat is best speciaal, dus ik zal wel een lief smsje krijgen, hij moest werken dus elkaar zien zat er niet in.. hoewel hij om 17.00 pas hoefde te beginnen.. maarja, zoals ik al zei zit hij zo goed als dag en nacht bij zijn ouders. Om 23.30 had ik nog geen bericht, dus ik stuurde hem dat het me erg verdriet deed dat ik al twee dagen niks van hem had gehoord, en zelfs op de dag dat we een half jaar samen waren niks hoorde. Ik sloot af met, "jij ook gefeliciteerd" Nouja, toen kwam er een hele woordenwisseling op gang via de sms. We zouden verder praten, maar tot heden is er nog niks gebeurd.
Wat moet ik nou doen?! Dit is nog maar een klein stukje van het totaalbeeld. Er is zoveel gaande, hij verstopt zelfs mijn kado die ik hem gaf! En het kaartje dat ik met vakantie had gestuurd, heeft nooit ergens gehangen..
Het kwetst me best wel dat ik weet dat hij mijn kado gewoon heeft weg gedaan.. hij zegt uit angst dat zijn vader dat ziet.. Moet ik hiermee door gaan? Of niet.. is er een kans dat dit nog opknapt? Hij zei dat hij na de vakantie wou opbiechten dat wij nooit uit elkaar zijn geweest bij zijn ouders.. die zullen ongetwijfeld boos zijn, maar ik denk dat ze me wel accepteren na een tijdje. Ik moet zeggen dat dit gewacht zn tol begint te eisen..
Heeft iemand in een dergelijke situatie gezeten? Of zit er nog in.. ik wil eigenlijk best heel graag met hem verder.. alleen dit vreet zo aan onze relatie.
maandag 18 juli 2011 om 21:46
Hij is idd 35, ik ben 20. Jaja, ik weet, ik ben nog jong blablabla.. maar toch wil ik graag met hem verder Eigenlijk is het heel zielig als je nadenkt over het feit dat hij de konten van zijn ouders likt.. Ik wil hem niet meteen aan de kant schuiven omdat hij zo met zijn ouders omgaat, ik heb het idee dat hij daarom ook nog vrijgezel was. Zijn langste relatie heeft 4 jaar geduurd en is op een hele vervelende manier ten einde gekomen.
@ Madhe, nee, dat kan niet. Hij is niet getrouwd, nooit getrouwd geweest en heeft ook geen kinderen. Hij zit gewoon echt bij zijn ouders. Zelfs op het werk gaat zijn tel. minstens 4,5 keer per dag omdat zijn ouders hem bellen.. Om mede te delen hoe de voetbalstand staat ofzo, allemaal onnozele dingen.
Zijn ouders zijn ooit een kind verloren en claimen hem nu als de pest.
Hij geeft zelf ook wel eens aan dat hij dat gedoe wel eens zat is.
Ik wil hem idd tot na de vakantie geven.. ik zou het zo zonde vinden om het nu op te geven, dan is alle moeite ook meteen voor niks..
Deze situatie is zo dubbel!
@ Madhe, nee, dat kan niet. Hij is niet getrouwd, nooit getrouwd geweest en heeft ook geen kinderen. Hij zit gewoon echt bij zijn ouders. Zelfs op het werk gaat zijn tel. minstens 4,5 keer per dag omdat zijn ouders hem bellen.. Om mede te delen hoe de voetbalstand staat ofzo, allemaal onnozele dingen.
Zijn ouders zijn ooit een kind verloren en claimen hem nu als de pest.
Hij geeft zelf ook wel eens aan dat hij dat gedoe wel eens zat is.
Ik wil hem idd tot na de vakantie geven.. ik zou het zo zonde vinden om het nu op te geven, dan is alle moeite ook meteen voor niks..
Deze situatie is zo dubbel!
maandag 18 juli 2011 om 21:53
Als je hem tot na de vakantie geeft (welke logica zie je daar in eigenlijk, om dat als termijn te nemen?), dan moet je hem dat wel even duidelijk maken van te voren, met daarbij een lijst wat hij allemaal moet veranderen om wel door te kunnen met je.
Of je accepteert het, of je maakt het uit lijkt me.
En als het uit is, wie weet komt ie over een jaar als herboren weer aan je deur en werkt het dan wel. Je bent op hem gevallen zoals hij is, je wist dit al 6 maanden. Nu ben je het zat. Hoe komt dat (dat je dit eerst wel aantrekkelijk vond)?
Edit; Dat hij niet/nooit getrouwd is geweest zijn ouders zit (icm zijn overleden broer).. zegt hij dat of ben je bij zijn ouders geweest en weet je dit daardoor en van hun?
Je zult de eerste niet zijn die in een belachelijke smoes van een gebonden man trapt.
Of je accepteert het, of je maakt het uit lijkt me.
En als het uit is, wie weet komt ie over een jaar als herboren weer aan je deur en werkt het dan wel. Je bent op hem gevallen zoals hij is, je wist dit al 6 maanden. Nu ben je het zat. Hoe komt dat (dat je dit eerst wel aantrekkelijk vond)?
Edit; Dat hij niet/nooit getrouwd is geweest zijn ouders zit (icm zijn overleden broer).. zegt hij dat of ben je bij zijn ouders geweest en weet je dit daardoor en van hun?
Je zult de eerste niet zijn die in een belachelijke smoes van een gebonden man trapt.
maandag 18 juli 2011 om 22:00
@ Madhe, dat wil ik hem ook nog wel duidelijk maken, probleem is dus dat ik hem bijna niet zie (prive dan, op t werk doen we net of er niks aan de hand is, dat willen we gescheiden houden.. onze collega's weten ook van niks)
Ik wist al voor ik wat met hem had dat hij erg aan zijn ouders hing.. toen we wat kregen was dat nog steeds zo, alleen maakte hij toen tijd voor me vrij, ipv naar zijn ouders te gaan, gingen we samen tv kijken enzo, lekker gezellig samen zijn. Maar dat was dus voor ik zijn ouders had ontmoet. Dit is nu nadat ik zijn ouders heb ontmoet.. dat was dus twee maand geleden.
Als je de situatie met zijn ouders probeert weg te denken, is het een hele normale en lieve man. Met zijn ouders is hij dat ook wel hoor, alleen is het gewoon sneu om te zien hoe hij voor ze klaar staat.. niet dat ik niet voor mijn moeder klaar sta, maar ik zou helemaal gek worden als ik daar elke dag langs zou moeten als ik op mezelf woonde!
Dat hij een keer een avond niet kan is helemaal niet erg.. maar dat hij helemaal nooit kan vind ik te triest voor woorden, zelfs als we allebei een volledige dag vrij zijn, zie ik hem niet!
Edit: Ik ben mee geweest naar zijn ouders idd. Gewoon een bakkie koffie drinken ter kennismaking. Dat van zijn broer weet ik van mijn vriend. Zijn ouders hadden dat altijd voor hem verzwegen, tot zijn opa zich een keer versprak. Zijn ouders praten er niet over verder. Niet eens met hun eigen zoon dus.
Als hij zo loog over zijn leven, had hij me nooit meegenomen naar zijn eigenzinnige ouders.. en niet naar zijn beste vriend, die had ik al vrij vlot nadat we wat kregen ontmoet
Ik wist al voor ik wat met hem had dat hij erg aan zijn ouders hing.. toen we wat kregen was dat nog steeds zo, alleen maakte hij toen tijd voor me vrij, ipv naar zijn ouders te gaan, gingen we samen tv kijken enzo, lekker gezellig samen zijn. Maar dat was dus voor ik zijn ouders had ontmoet. Dit is nu nadat ik zijn ouders heb ontmoet.. dat was dus twee maand geleden.
Als je de situatie met zijn ouders probeert weg te denken, is het een hele normale en lieve man. Met zijn ouders is hij dat ook wel hoor, alleen is het gewoon sneu om te zien hoe hij voor ze klaar staat.. niet dat ik niet voor mijn moeder klaar sta, maar ik zou helemaal gek worden als ik daar elke dag langs zou moeten als ik op mezelf woonde!
Dat hij een keer een avond niet kan is helemaal niet erg.. maar dat hij helemaal nooit kan vind ik te triest voor woorden, zelfs als we allebei een volledige dag vrij zijn, zie ik hem niet!
Edit: Ik ben mee geweest naar zijn ouders idd. Gewoon een bakkie koffie drinken ter kennismaking. Dat van zijn broer weet ik van mijn vriend. Zijn ouders hadden dat altijd voor hem verzwegen, tot zijn opa zich een keer versprak. Zijn ouders praten er niet over verder. Niet eens met hun eigen zoon dus.
Als hij zo loog over zijn leven, had hij me nooit meegenomen naar zijn eigenzinnige ouders.. en niet naar zijn beste vriend, die had ik al vrij vlot nadat we wat kregen ontmoet
maandag 18 juli 2011 om 22:01
Niet zo gek dat je er meestal weinig van merkt dat ie 15 jaar ouder is, hij komt niet bepaald volwassen en zelfstandig over.
Zijn ouders zijn niet het probleem, hij is het probleem. Blijkbaar erkent hij jullie relatie niet, omdat zijn ouders jou niet accepteren. Nou en? Hij is volwassen en daarmee zelf verantwoordelijk en kan dus beslissen hoe en met wie hij zijn leven inricht.
Tussen ouders en lief botert het ook niet echt en toen we elkaar pas kenden helemaal niet, maar weet je wat, het is mijn leven en dus bepaal ik zelf met wie ik dat wil delen en dat is met hem. En ondanks een moeizame relatie met ze (wat ook voor een groot deel meespeelt in hoe mijn vriend tegen hen aankijkt) zullen mijn ouders altijd mijn ouders blijven en houd ik van ze. En dus zal iedereen het maar met elkaar moeten doen en dat gaat nu eigenlijk prima, het contact tussen hen is vriendelijk (en afstandelijk) omdat ze allemaal van me houden. Daarom accepteren mijn ouders hem én ze zien ook wel dat hij me gelukkig maakt. En hij begrijpt dat ik van ze houd en dat dat belangrijk is en daarom is ie meegaand en zal ie niks negatiefs zeggen of iets.
Zijn ouders zijn niet het probleem, hij is het probleem. Blijkbaar erkent hij jullie relatie niet, omdat zijn ouders jou niet accepteren. Nou en? Hij is volwassen en daarmee zelf verantwoordelijk en kan dus beslissen hoe en met wie hij zijn leven inricht.
Tussen ouders en lief botert het ook niet echt en toen we elkaar pas kenden helemaal niet, maar weet je wat, het is mijn leven en dus bepaal ik zelf met wie ik dat wil delen en dat is met hem. En ondanks een moeizame relatie met ze (wat ook voor een groot deel meespeelt in hoe mijn vriend tegen hen aankijkt) zullen mijn ouders altijd mijn ouders blijven en houd ik van ze. En dus zal iedereen het maar met elkaar moeten doen en dat gaat nu eigenlijk prima, het contact tussen hen is vriendelijk (en afstandelijk) omdat ze allemaal van me houden. Daarom accepteren mijn ouders hem én ze zien ook wel dat hij me gelukkig maakt. En hij begrijpt dat ik van ze houd en dat dat belangrijk is en daarom is ie meegaand en zal ie niks negatiefs zeggen of iets.
maandag 18 juli 2011 om 22:04
quote:sneeuwvrouw schreef op 18 juli 2011 @ 21:57:
hihi, heb ook ooit zo'n scharrel gehad. Bleek later dat hij gewoon een vrouw en kinderen had :(Dat is in dit geval niet zo Als dat zo was, had hij me nooit meegenomen naar zijn ouders, en me ook niet in zijn huis gelaten.. zijn huis is ook typisch een mannenhuis.. geen smeerboel hoor, echt niet. Maar elk spoor van een vrouw ontbreekt
hihi, heb ook ooit zo'n scharrel gehad. Bleek later dat hij gewoon een vrouw en kinderen had :(Dat is in dit geval niet zo Als dat zo was, had hij me nooit meegenomen naar zijn ouders, en me ook niet in zijn huis gelaten.. zijn huis is ook typisch een mannenhuis.. geen smeerboel hoor, echt niet. Maar elk spoor van een vrouw ontbreekt
maandag 18 juli 2011 om 22:07
quote:justme27 schreef op 18 juli 2011 @ 22:01:
Niet zo gek dat je er meestal weinig van merkt dat ie 15 jaar ouder is, hij komt niet bepaald volwassen en zelfstandig over.
Zijn ouders zijn niet het probleem, hij is het probleem. Blijkbaar erkent hij jullie relatie niet, omdat zijn ouders jou niet accepteren. Nou en? Hij is volwassen en daarmee zelf verantwoordelijk en kan dus beslissen hoe en met wie hij zijn leven inricht.
Tussen ouders en lief botert het ook niet echt en toen we elkaar pas kenden helemaal niet, maar weet je wat, het is mijn leven en dus bepaal ik zelf met wie ik dat wil delen en dat is met hem. En ondanks een moeizame relatie met ze (wat ook voor een groot deel meespeelt in hoe mijn vriend tegen hen aankijkt) zullen mijn ouders altijd mijn ouders blijven en houd ik van ze. En dus zal iedereen het maar met elkaar moeten doen en dat gaat nu eigenlijk prima, het contact tussen hen is vriendelijk (en afstandelijk) omdat ze allemaal van me houden. Daarom accepteren mijn ouders hem én ze zien ook wel dat hij me gelukkig maakt. En hij begrijpt dat ik van ze houd en dat dat belangrijk is en daarom is ie meegaand en zal ie niks negatiefs zeggen of iets.Dat wil ik nou ook! Zijn ouders hoeven me echt niet aardig te vinden.. als ze me maar accepteren.. Mijn moeder vind hem wel een hele leuke jongen, en zegt ook dat we bij elkaar passen. Ik voel ook een bepaalde band, die ik niet helemaal onder woorden kan brengen.. Ik denk ook inderdaad dat het niet alleen zijn ouders is hoor, het ligt ook bij hemzelf, en ik kan niet anders dan zeggen dat ik het heel erg vind dat hij niet tegen zijn ouders in durft te gaan..
Niet zo gek dat je er meestal weinig van merkt dat ie 15 jaar ouder is, hij komt niet bepaald volwassen en zelfstandig over.
Zijn ouders zijn niet het probleem, hij is het probleem. Blijkbaar erkent hij jullie relatie niet, omdat zijn ouders jou niet accepteren. Nou en? Hij is volwassen en daarmee zelf verantwoordelijk en kan dus beslissen hoe en met wie hij zijn leven inricht.
Tussen ouders en lief botert het ook niet echt en toen we elkaar pas kenden helemaal niet, maar weet je wat, het is mijn leven en dus bepaal ik zelf met wie ik dat wil delen en dat is met hem. En ondanks een moeizame relatie met ze (wat ook voor een groot deel meespeelt in hoe mijn vriend tegen hen aankijkt) zullen mijn ouders altijd mijn ouders blijven en houd ik van ze. En dus zal iedereen het maar met elkaar moeten doen en dat gaat nu eigenlijk prima, het contact tussen hen is vriendelijk (en afstandelijk) omdat ze allemaal van me houden. Daarom accepteren mijn ouders hem én ze zien ook wel dat hij me gelukkig maakt. En hij begrijpt dat ik van ze houd en dat dat belangrijk is en daarom is ie meegaand en zal ie niks negatiefs zeggen of iets.Dat wil ik nou ook! Zijn ouders hoeven me echt niet aardig te vinden.. als ze me maar accepteren.. Mijn moeder vind hem wel een hele leuke jongen, en zegt ook dat we bij elkaar passen. Ik voel ook een bepaalde band, die ik niet helemaal onder woorden kan brengen.. Ik denk ook inderdaad dat het niet alleen zijn ouders is hoor, het ligt ook bij hemzelf, en ik kan niet anders dan zeggen dat ik het heel erg vind dat hij niet tegen zijn ouders in durft te gaan..
maandag 18 juli 2011 om 22:16
quote:utopolis schreef op 18 juli 2011 @ 22:07:
[...]
Dat wil ik nou ook! Zijn ouders hoeven me echt niet aardig te vinden.. als ze me maar accepteren.. Mijn moeder vind hem wel een hele leuke jongen, en zegt ook dat we bij elkaar passen. Ik voel ook een bepaalde band, die ik niet helemaal onder woorden kan brengen.. Ik denk ook inderdaad dat het niet alleen zijn ouders is hoor, het ligt ook bij hemzelf, en ik kan niet anders dan zeggen dat ik het heel erg vind dat hij niet tegen zijn ouders in durft te gaan..
Wil je wel een vent die jou dus blijkbaar minder belangrijk vindt dan wat zijn ouders vinden? Die niet tegen ze in durft gaan en daarom zelfs zegt dat het uit is? Het is niet alleen zijn ouders, het is alleen hij! Kom op zeg, hij is 35, het is hoogst ongezond dat zijn ouders hem nog voorschrijven met wie hij verkering mag hebben. Hij zal toch moeten bepalen waar voor hem de grenzen zouden behoren te liggen, waar hij zich ook prettig bij voelt en die aan ze mee moeten delen.
Als eerste simpelweg zeggen dat ie nog steeds een relatie heeft met jou en van plan is dat voort te zetten, wat ze er ook van vinden, omdat het zijn leven is en hij de baas is over zijn leven.
En als hij zelf ook geen zin heeft om al zijn vrije tijd bij ze door te brengen, duidelijk aangeven dat hij dat niet meer zal doen, maar voortaan dan en dan tijd met ze door zal brengen.
[...]
Dat wil ik nou ook! Zijn ouders hoeven me echt niet aardig te vinden.. als ze me maar accepteren.. Mijn moeder vind hem wel een hele leuke jongen, en zegt ook dat we bij elkaar passen. Ik voel ook een bepaalde band, die ik niet helemaal onder woorden kan brengen.. Ik denk ook inderdaad dat het niet alleen zijn ouders is hoor, het ligt ook bij hemzelf, en ik kan niet anders dan zeggen dat ik het heel erg vind dat hij niet tegen zijn ouders in durft te gaan..
Wil je wel een vent die jou dus blijkbaar minder belangrijk vindt dan wat zijn ouders vinden? Die niet tegen ze in durft gaan en daarom zelfs zegt dat het uit is? Het is niet alleen zijn ouders, het is alleen hij! Kom op zeg, hij is 35, het is hoogst ongezond dat zijn ouders hem nog voorschrijven met wie hij verkering mag hebben. Hij zal toch moeten bepalen waar voor hem de grenzen zouden behoren te liggen, waar hij zich ook prettig bij voelt en die aan ze mee moeten delen.
Als eerste simpelweg zeggen dat ie nog steeds een relatie heeft met jou en van plan is dat voort te zetten, wat ze er ook van vinden, omdat het zijn leven is en hij de baas is over zijn leven.
En als hij zelf ook geen zin heeft om al zijn vrije tijd bij ze door te brengen, duidelijk aangeven dat hij dat niet meer zal doen, maar voortaan dan en dan tijd met ze door zal brengen.
maandag 18 juli 2011 om 23:27
Ik kan me best voorstellen dat hij zijn ouders teleurstelling wil besparen omdat ze jou niet de juiste vrouw voor hun zoon vinden. Hij wil niet dat ze verdriet hebben.
Anderszijds ben jij wel zijn toekomst. Als hij het echt met je meent dan zou hij toch voor jou kiezen. Het lijkt wel of hij zelf geen hoge pet van je opheeft. Misschien kijkt hij naar jou door zijn ouders' ogen omdat hij zelf geen echte onafhankelijke mening heeft.
Is dit nou echt waar jij de toekomst aan wil spenderen. Lijkt mij geen leuke toekomst, zo'n slapjanus.
Anderszijds ben jij wel zijn toekomst. Als hij het echt met je meent dan zou hij toch voor jou kiezen. Het lijkt wel of hij zelf geen hoge pet van je opheeft. Misschien kijkt hij naar jou door zijn ouders' ogen omdat hij zelf geen echte onafhankelijke mening heeft.
Is dit nou echt waar jij de toekomst aan wil spenderen. Lijkt mij geen leuke toekomst, zo'n slapjanus.
maandag 18 juli 2011 om 23:40
Het klinkt of hij je al heeft opgegeven. Hij schijnt het leventje bij zijn ouders best een goed alternatief te vinden.
Ik vind het helemaal niet goed klinken allemaal en ik zou een eind aan de relatie maken, anders rangeert hij jou helemaal naar een zijspoor.
Je bent toch wel meer waard dan dat. En 20, nog maar. Je hebt ze voor het uitkiezen joh. Wat wil je met zo'n papvent.
Ik vind het helemaal niet goed klinken allemaal en ik zou een eind aan de relatie maken, anders rangeert hij jou helemaal naar een zijspoor.
Je bent toch wel meer waard dan dat. En 20, nog maar. Je hebt ze voor het uitkiezen joh. Wat wil je met zo'n papvent.
maandag 18 juli 2011 om 23:53
Jeetje, Utopolis, je moet dus op je werk verstoppertje spelen, maar privé ook! Ik vind die bankscene die je beschreef echt te absurd voor woorden. Het klinkt allemaal niet erg emotioneel stabiel, op z'n zachtst gezegd.
Hoe zie jij de toekomst eigenlijk met deze man? Iemand die zich op zijn 35ste nog steeds niet heeft losgemaakt van zijn ouders en van jou verlangt dat je verstoppertje speelt omdat zijn ouders moeite hebben met jou, wil je daar echt je leven mee delen? Of denk je dat je hem kunt veranderen?
Je verdient echt beter, hoor.
Hoe zie jij de toekomst eigenlijk met deze man? Iemand die zich op zijn 35ste nog steeds niet heeft losgemaakt van zijn ouders en van jou verlangt dat je verstoppertje speelt omdat zijn ouders moeite hebben met jou, wil je daar echt je leven mee delen? Of denk je dat je hem kunt veranderen?
Je verdient echt beter, hoor.
