Relaties
alle pijlers
Eeuwige twijfel?
vrijdag 14 juni 2019 om 19:51
Zeven maanden geleden een hele mooie, leuke vrouw ontmoet, met een enorm heftige connectie (we zijn beide eind dertig). We wisten niets van elkaar en elke date was geweldig (nog steeds). We houden van dezelfde reizen, muziek, eten, sporten, documentaires, uitjes. Verder delen we ook alle kosten eerlijk, omdat we allebei een huishouden hebben. Toch blijft maar die eeuwige twijfel. Als ik drie dagen met haar ben, voel ik mij geweldig, maar soms wil ik ook een paar dagen thuis zijn, mijn eigen ding doen. We zijn al een week op vakantie geweest en dit ging ook goed, op enkele kleine woordenwisselingen na. We hebben beide twee kinderen en zij woont in het huis van familie, ze maakt haar uitkering helemaal op voordat ze weer aan het werk gaat. En ze heeft het heel veel over samenwonen, al dan niet nadat ze weer een baan heeft. Zelf ben ik heel (te?) beschermend over mijn kinderen (en de woning waar ik nu in woon), samenwonen stel ik het liefst zo lang mogelijk uit, maar alle momenten dat ik geen kinderen heb is ze welkom. Al nachten slaap ik slecht als ik alleen ben, ik blijf maar piekeren. Ook zoek ik wellicht teveel op Internet. Verder of verbreken.
Heeft iemand weleens hetzelfde meegemaakt? Advies?
Heeft iemand weleens hetzelfde meegemaakt? Advies?
zaterdag 15 juni 2019 om 10:17
LaCasa schreef: ↑15-06-2019 09:44Ze woont in een huis van familie, er woont verder geen familie bij, alleen zij en de kinderen.
Geen beperkingen, ze is kerngezond.
Nog een gezin onderhouden wordt lastig, ik moet ook zorgen voor mijn kinderen en ex partner (een deel dan).
Dit heb ik ook gedaan, ze zegt dat het allemaal wel goed komt in de komende maanden, maar wil ondertussen wel concrete stappen zetten naar samenwonen. Ik ga nog een keer proberen heel duidelijk te zijn. Die financiële situatie zit mij niet lekker, maar ook het feit om na dan +/- 10 maanden vier kinderen in één huis te stoppen (daar gaat het andere topic meer over).
Ze heeft nu ongeveer een jaar een uitkering (70% laatst verdiende salaris) en dit stopt bijna.
Voor je EX zorgen?!
zaterdag 15 juni 2019 om 10:19
Ik heb er uiteindelijk wel vertrouwen in dat ze weer een baan vindt. Voor ik ga samenwonen wil ik haar ook wel meemaken als ze zeg maar 28/30/32 uur moet werken en 50% co-ouderschap heeft. Ik ben hier vanaf het begin al aan gewend (full time en 50% co-ouderschap en tijd voor haar en daarnaast nog een sociaal leven) en ben vrolijk en opgewekt.
zaterdag 15 juni 2019 om 10:20
Dit slaat nergens op. Ze komen niets tekort en je bent geen gezin meer. Dan veranderen er dingen en anders moet je alleen blijven en leven en werken voor ex en kinderen. (wat heel dom zou zijn)LaCasa schreef: ↑15-06-2019 10:07Laatst gevraagd, ze zei dat ze niets kreeg. Maar ja niets is het al snel, als je laatst verdiende salaris zo'n 5k bruto is.
Ik zal hier over nog eens met haar in gesprek gaan. Als ik geen kinderen had, was het allemaal niet zo'n probleem en had ik nooit zo getwijfeld. Maar ik wil gewoon mijn kinderen beschermen van allemaal ellende. Ik bedoel hiermee ik wil ze financieel niet minder laten mee genieten, als dat ze dat deden toen ik nog met mijn ex partner samen was (dat kan niet als ik voor nog een gezin moet zorgen). En ik wil ze ook niet nog een break-up in hun huis laten mee maken (zeker niet op zo'n korte termijn). Misschien is dit egoïstisch of teveel op ratio gedacht.
zaterdag 15 juni 2019 om 10:24
Je gaat nu eenmaal partner alimentatie betalen als je een leuke baan hebt. Ook zij heeft een normale baan, maar krijgt significant minder betaald.
Dit slaat zeker wel ergens op. Ik zorg dat ze zwemdiploma's kunnen halen, op sport kunnen en we sparen elk jaar een bedrag voor een eventuele studie als ze 18 jaar zijn. Ik hou er niet van om financieel op het randje te leven als dit niet nodig is. Met een ander gezin in huis wordt dit lastiger. En als ik die snoetjes zie van de kinderen van mijn vriendin, dan kan ik toch geen nee zeggen, en dan wordt het financieel opeens wel zwaar.
zaterdag 15 juni 2019 om 10:30
Wil je wel snel samenwonen als ze bij wijze van maandag een baan heeft?
Vertrouw je er op dat ze die ook niet op zegt zodra haar bedje bij jou gespreid is?
Ben je bang dat ze het uit maakt als jij zegt voorlopig niet samen te willen wonen? Echt duidelijk is het haar tot nu toe niet gezien ze nog steeds op korte termijn samenwonen aanstuurt.
Jij hebt bezwaren, zij wuift ze weg en plant maar door. Je bent niet duidelijk genoeg.
Vertrouw je er op dat ze die ook niet op zegt zodra haar bedje bij jou gespreid is?
Ben je bang dat ze het uit maakt als jij zegt voorlopig niet samen te willen wonen? Echt duidelijk is het haar tot nu toe niet gezien ze nog steeds op korte termijn samenwonen aanstuurt.
Jij hebt bezwaren, zij wuift ze weg en plant maar door. Je bent niet duidelijk genoeg.
zaterdag 15 juni 2019 om 10:31
Je kent elkaar daarnaast veel te kort om nu al te gaan samenwonen. Omdat zij stappen wil zetten ben je je nog niet verplicht om daar aan mee te doen. Jij wil haar ook onder andere omstandigheden mee maken: logisch.
Ik zou duidelijk aangeven dat je er het komende jaar nog niet aan toe bent en dat zij te snel is met het zetten van dit soort stappen.
Ik zou duidelijk aangeven dat je er het komende jaar nog niet aan toe bent en dat zij te snel is met het zetten van dit soort stappen.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zaterdag 15 juni 2019 om 10:39
Als ik dit zeg, dan zegt ze dat als het gevoel goed is hoef je toch niet te twijfelen? Ze zegt dat ik angstig ben en teveel in ratio zit. Ook geeft ze aan dat we die tijd dubbele woonlasten hebben en daardoor niet kunnen sparen, of ervan op vakantie gaan. Ik zeg dan, dat wel meer zekerheid geeft over elkaar en dat de kinderen de tijd hebben om naar de situatie toe te werken.viva-amber schreef: ↑15-06-2019 10:31Je kent elkaar daarnaast veel te kort om nu al te gaan samenwonen. Omdat zij stappen wil zetten ben je je nog niet verplicht om daar aan mee te doen. Jij wil haar ook onder andere omstandigheden mee maken: logisch.
Ik zou duidelijk aangeven dat je er het komende jaar nog niet aan toe bent en dat zij te snel is met het zetten van dit soort stappen.
Zij zegt dat als zij blij is de kinderen dat ook wel zijn, mijn motto is als de kinderen blij zijn, dan ben ik dat ook. Zij hebben er niet voor gekozen dat hun ouders uit elkaar gaan.
zaterdag 15 juni 2019 om 10:41
Ah en als ze dan chagrijnig wordt, wil je haar niet meer. Ga maar lekker latten, zie je ook geen nare gewoontes enzo.LaCasa schreef: ↑15-06-2019 10:19Ik heb er uiteindelijk wel vertrouwen in dat ze weer een baan vindt. Voor ik ga samenwonen wil ik haar ook wel meemaken als ze zeg maar 28/30/32 uur moet werken en 50% co-ouderschap heeft. Ik ben hier vanaf het begin al aan gewend (full time en 50% co-ouderschap en tijd voor haar en daarnaast nog een sociaal leven) en ben vrolijk en opgewekt.
zaterdag 15 juni 2019 om 10:47
Correct, want nu vult ze haar dag met kinderen ophalen en wegbrengen, aan het bedrijf werken, sollicitatie af en toen, koffie drinken met haar moeder, rustig shoppen, online winkelen, ouders helpen. Straks moet dit dus allemaal in de vrije tijd naast de kinderen en het werk.
Ze is verbaal sterker, dan ik.
zaterdag 15 juni 2019 om 10:59
zaterdag 15 juni 2019 om 11:04
Deze vrouw manipuleert. Omdat je kennelijk net als hier maar doorgaat met denken en antwoorden geven.
Ze is verbaal sterker ?
Het is maar 2 zinnen wat jij dan zegt.
Ik hou van je, maar ik wil niet samenwonen.
Wanneer wil je dan wel?
Ik wil niet samenwonen !
Klaar
Geef duidelijk aan wat je wil en klaar! Ook tegen haar.
En ja de kans is groot bij deze type dat ze iemand wilt. Die voor haar financieel zorgt. Ik schat de kans groot dat ze een ander zoekt.
Ze is verbaal sterker ?
Het is maar 2 zinnen wat jij dan zegt.
Ik hou van je, maar ik wil niet samenwonen.
Wanneer wil je dan wel?
Ik wil niet samenwonen !
Klaar
Geef duidelijk aan wat je wil en klaar! Ook tegen haar.
En ja de kans is groot bij deze type dat ze iemand wilt. Die voor haar financieel zorgt. Ik schat de kans groot dat ze een ander zoekt.
zaterdag 15 juni 2019 om 11:19
Praat ze met je over hoe dat gaat?
Hoe gebruikt ze die kwaliteit nu vooral? Alleen voor haar gewin of ook om jou te versterken?
zaterdag 15 juni 2019 om 11:27
Als ik dit lees denk ik dat ze manipulatief sterker is dan jij hier.
Goed doordacht. Ik zie geen verbale zwakte hier. Denk je dat je verbaal te zwak bent?
Dat is extreem optimistisch. Voor mij zou dit een afknapper zijn omdat het egocentrisch is en getuigt van desinteresse en naïviteit m.b.t. haar kinderen.
Jullie motto's/waarden verschillen hier heel sterk. In deze situatie bestrijden ze elkaar.
Juist. Maar dit gebeurt wel en het is wat het is. Jij wilt het leed verzachten en wat geluk brengen door rekening te houden met hen en hun lot in je keuze voor samenwonen. Dat is een eigenschap van een goede moeder. Hou die eigenschap vast zou ik willen meegeven.
zaterdag 15 juni 2019 om 11:37
TO, ik geef je groot gelijk en vind jouw standpunt júist gezond en júist heel realistisch: je wil iemand langer kennen en meemaken in allerlei omstandigheden dan in deze verliefde fase die pas 7 maanden duurt.
Echt, laat je niks anders aanpraten, jij bent gelukkig iemand die zich niet laat verblinden door een roze bril en zich snel in een nieuwe relatie/ samengesteld gezin stort, maar die zijn volle verstand erbij houdt en het belang van je kinderen voorop zet, het financieel goed geregeld hebt met je ex en ook aan de toekomst van je kinderen denkt.
Zoals jij het aanpakt is nou exact zoals hier altijd geroepen wordt dat het zo moet, als het om een samengesteld gezin met beiden eigen kinderen gaat, en nu komt er weer commentaar dat je alleen de lusten zou willen?!
Blijf bij je standpunt, want het is alleen maar heel realistisch dat je haar ook wil meemaken met gezin + werk + haar/hun eigen andere bezigheden en sociaal leven, enz.
Niemand kan verwachten dat je obv alleen gevoelens voor elkaar nu al dit soort keuzes over samenwonen maakt, sterker nog: heel veel mensen vinden het nog beter als je je kinderen helemaal niet meesleept in een nieuwe relatie en zelfs zou blijven latten tot de kinderen zelfstandig of het huis uit zijn.
Hoe vaak wordt hier niet geroepen eerst maar eens een jaar (of 2) te wachten om de nieuwe partner uberhaupt te introduceren bij je kinderen, dat dat een redelijke periode is om "zeker" van elkaar te zijn en aan elkaar de potentie van een duurzame relatie hebt laten zien?!
Je bent allebei geen vrijgezel meer: in zo'n situatie van allebei langere relatie met opgebroken gezinnen zijn er nu eenmaal na afloopt allerlei bindingen en verplichtingen met de andere ouder die doorlopen, en samen verantwoordelijk voor blijft. Ik vind het super om te lezen dat je het geluk en welzijn van je kinderen voor alles belangrijk vindt!
Je hebt imo echt valide redenen om nog (lang) geen samengesteld gezin te willen vormen, met alle onrust en gevolgen van dien voor je kinderen en de volle financiele verantwoordelijkheid voor nog een gezin erbij te willen dragen!
Nu je niet laten manipuleren door/met je gevoelens voor haar, wees helder en beslist dat jij andere voorwaarden hanteert áls je al tzt zou willen samenwonen met alle kinderen, al dan niet in co-ouderschap.
Van elkaar houden en "voor elkaar gaan" hoeft helemaal niet automatisch te betekenen dat je ook moet samenwonen en weer samen een gezin moet vormen!
Geef geen ruimte om te discussieren daarover als zij verbaal sterker is, blijf je standpunt herhalen dat je gek op haar bent, maar de eerstkomende jaren sowieso niet van plan bent een samengesteld gezin te vormen. Het is je goed recht en idd zou zij dat ook voor haar kinderen (nog) niet moeten willen.
Hoe het loopt mag je best langere tijd voor uittrekken en hoéf je helemaal niet te beslissen of kiezen tijdens de verliefde fase dat je elkaar pas zo kort kent.
Merendeel van die samengestelde gezinnen redt het niet, dus het is zeker wel van belang om oa te bekijken of je er +/- hetzelfde in staat als het gaat om het financiele plaatje en levensvisies, leefwijzen enz en hoe dat past (of niet), en of dat stabiliteit zou brengen in het belang is van jullie beider kinderen of juist onrust, (weer) aanpassen en risico's op dat iets toch gaat opbreken, wat nu al bekend maar onzeker is, hoe zich dat ontwikkelt aan haar kant.
Ik vind niet dat van jou gevraagd kan worden daar maar vertrouwen in te hebben en maar te moeten afwachten/aannemen dat dat wel goed komt, als zij nu al laat zien dat zij dat om welke reden dan ook niet zo'n prioriteit vindt.
En dat mag, alleen hoef jij daar voor jezelf niet hetzelfde over te denken.
Wees dus duidelijk en blijf daarbij: zowel de kinderen als argument als dat het voor jou te zwaar is financieel te zorgen voor 2 gezinnen (tijdelijk of niet) zijn reeel en je goed recht! Verliefd of niet!
Echt, laat je niks anders aanpraten, jij bent gelukkig iemand die zich niet laat verblinden door een roze bril en zich snel in een nieuwe relatie/ samengesteld gezin stort, maar die zijn volle verstand erbij houdt en het belang van je kinderen voorop zet, het financieel goed geregeld hebt met je ex en ook aan de toekomst van je kinderen denkt.
Zoals jij het aanpakt is nou exact zoals hier altijd geroepen wordt dat het zo moet, als het om een samengesteld gezin met beiden eigen kinderen gaat, en nu komt er weer commentaar dat je alleen de lusten zou willen?!
Blijf bij je standpunt, want het is alleen maar heel realistisch dat je haar ook wil meemaken met gezin + werk + haar/hun eigen andere bezigheden en sociaal leven, enz.
Niemand kan verwachten dat je obv alleen gevoelens voor elkaar nu al dit soort keuzes over samenwonen maakt, sterker nog: heel veel mensen vinden het nog beter als je je kinderen helemaal niet meesleept in een nieuwe relatie en zelfs zou blijven latten tot de kinderen zelfstandig of het huis uit zijn.
Hoe vaak wordt hier niet geroepen eerst maar eens een jaar (of 2) te wachten om de nieuwe partner uberhaupt te introduceren bij je kinderen, dat dat een redelijke periode is om "zeker" van elkaar te zijn en aan elkaar de potentie van een duurzame relatie hebt laten zien?!
Je bent allebei geen vrijgezel meer: in zo'n situatie van allebei langere relatie met opgebroken gezinnen zijn er nu eenmaal na afloopt allerlei bindingen en verplichtingen met de andere ouder die doorlopen, en samen verantwoordelijk voor blijft. Ik vind het super om te lezen dat je het geluk en welzijn van je kinderen voor alles belangrijk vindt!
Je hebt imo echt valide redenen om nog (lang) geen samengesteld gezin te willen vormen, met alle onrust en gevolgen van dien voor je kinderen en de volle financiele verantwoordelijkheid voor nog een gezin erbij te willen dragen!
Nu je niet laten manipuleren door/met je gevoelens voor haar, wees helder en beslist dat jij andere voorwaarden hanteert áls je al tzt zou willen samenwonen met alle kinderen, al dan niet in co-ouderschap.
Van elkaar houden en "voor elkaar gaan" hoeft helemaal niet automatisch te betekenen dat je ook moet samenwonen en weer samen een gezin moet vormen!
Geef geen ruimte om te discussieren daarover als zij verbaal sterker is, blijf je standpunt herhalen dat je gek op haar bent, maar de eerstkomende jaren sowieso niet van plan bent een samengesteld gezin te vormen. Het is je goed recht en idd zou zij dat ook voor haar kinderen (nog) niet moeten willen.
Hoe het loopt mag je best langere tijd voor uittrekken en hoéf je helemaal niet te beslissen of kiezen tijdens de verliefde fase dat je elkaar pas zo kort kent.
Merendeel van die samengestelde gezinnen redt het niet, dus het is zeker wel van belang om oa te bekijken of je er +/- hetzelfde in staat als het gaat om het financiele plaatje en levensvisies, leefwijzen enz en hoe dat past (of niet), en of dat stabiliteit zou brengen in het belang is van jullie beider kinderen of juist onrust, (weer) aanpassen en risico's op dat iets toch gaat opbreken, wat nu al bekend maar onzeker is, hoe zich dat ontwikkelt aan haar kant.
Ik vind niet dat van jou gevraagd kan worden daar maar vertrouwen in te hebben en maar te moeten afwachten/aannemen dat dat wel goed komt, als zij nu al laat zien dat zij dat om welke reden dan ook niet zo'n prioriteit vindt.
En dat mag, alleen hoef jij daar voor jezelf niet hetzelfde over te denken.
Wees dus duidelijk en blijf daarbij: zowel de kinderen als argument als dat het voor jou te zwaar is financieel te zorgen voor 2 gezinnen (tijdelijk of niet) zijn reeel en je goed recht! Verliefd of niet!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zaterdag 15 juni 2019 om 11:39
Het is nog maar de vraag of ze toestemming krijgt van haar ex in te verhuizen. En hoe gaat ze dat met werk doen als ze de kinderen in de ochtend naar school moet brengen? Of verwacht ze op termijn een woning in haar buurt voor jullie samen?RosesAreRed schreef: ↑15-06-2019 10:59
Jullie wonen nu een half uur reizen van elkaar en zij heeft co-ouderschap. Wie brengt en haalt haar kinderen als ze naar hun vader gaan.
zaterdag 15 juni 2019 om 11:58
Haha, verwacht ik zeker niet. Maar zij heeft na het uit elkaar gaan met haar ex, thuis gezeten. Dus nooit hoeven werken en kinderen opvoeden te gelijk. Ik ben ook niet altijd even blij, maar voor haar komt er een hele verandering. En die wil ik eerst meemaken, voor ik ga samenwonen. Voor hetzelfde geld zegt ze haar baan op en zit ze bij mij met kinderen, en dan? Ik ken mezelf en pak dan de verantwoordelijkheden, maar dan moet ik haar misschien telkens bewegen om weer wat te gaan doen. Nu heb ik die last nog niet. Klinkt heel rationeel, maar ik hou heel veel van haar. Maar ik vind onze relatie nog wat kort, om deze verantwoordelijkheid te pakken.
zaterdag 15 juni 2019 om 12:28
Dankjewel. Ik ga het gesprek aan.Suzy65 schreef: ↑15-06-2019 11:37TO, ik geef je groot gelijk en vind jouw standpunt júist gezond en júist heel realistisch: je wil iemand langer kennen en meemaken in allerlei omstandigheden dan in deze verliefde fase die pas 7 maanden duurt.
Echt, laat je niks anders aanpraten, jij bent gelukkig iemand die zich niet laat verblinden door een roze bril en zich snel in een nieuwe relatie/ samengesteld gezin stort, maar die zijn volle verstand erbij houdt en het belang van je kinderen voorop zet, het financieel goed geregeld hebt met je ex en ook aan de toekomst van je kinderen denkt.
Zoals jij het aanpakt is nou exact zoals hier altijd geroepen wordt dat het zo moet, als het om een samengesteld gezin met beiden eigen kinderen gaat, en nu komt er weer commentaar dat je alleen de lusten zou willen?!
Blijf bij je standpunt, want het is alleen maar heel realistisch dat je haar ook wil meemaken met gezin + werk + haar/hun eigen andere bezigheden en sociaal leven, enz.
Niemand kan verwachten dat je obv alleen gevoelens voor elkaar nu al dit soort keuzes over samenwonen maakt, sterker nog: heel veel mensen vinden het nog beter als je je kinderen helemaal niet meesleept in een nieuwe relatie en zelfs zou blijven latten tot de kinderen zelfstandig of het huis uit zijn.
Hoe vaak wordt hier niet geroepen eerst maar eens een jaar (of 2) te wachten om de nieuwe partner uberhaupt te introduceren bij je kinderen, dat dat een redelijke periode is om "zeker" van elkaar te zijn en aan elkaar de potentie van een duurzame relatie hebt laten zien?!
Je bent allebei geen vrijgezel meer: in zo'n situatie van allebei langere relatie met opgebroken gezinnen zijn er nu eenmaal na afloopt allerlei bindingen en verplichtingen met de andere ouder die doorlopen, en samen verantwoordelijk voor blijft. Ik vind het super om te lezen dat je het geluk en welzijn van je kinderen voor alles belangrijk vindt!
Je hebt imo echt valide redenen om nog (lang) geen samengesteld gezin te willen vormen, met alle onrust en gevolgen van dien voor je kinderen en de volle financiele verantwoordelijkheid voor nog een gezin erbij te willen dragen!
Nu je niet laten manipuleren door/met je gevoelens voor haar, wees helder en beslist dat jij andere voorwaarden hanteert áls je al tzt zou willen samenwonen met alle kinderen, al dan niet in co-ouderschap.
Van elkaar houden en "voor elkaar gaan" hoeft helemaal niet automatisch te betekenen dat je ook moet samenwonen en weer samen een gezin moet vormen!
Geef geen ruimte om te discussieren daarover als zij verbaal sterker is, blijf je standpunt herhalen dat je gek op haar bent, maar de eerstkomende jaren sowieso niet van plan bent een samengesteld gezin te vormen. Het is je goed recht en idd zou zij dat ook voor haar kinderen (nog) niet moeten willen.
Hoe het loopt mag je best langere tijd voor uittrekken en hoéf je helemaal niet te beslissen of kiezen tijdens de verliefde fase dat je elkaar pas zo kort kent.
Merendeel van die samengestelde gezinnen redt het niet, dus het is zeker wel van belang om oa te bekijken of je er +/- hetzelfde in staat als het gaat om het financiele plaatje en levensvisies, leefwijzen enz en hoe dat past (of niet), en of dat stabiliteit zou brengen in het belang is van jullie beider kinderen of juist onrust, (weer) aanpassen en risico's op dat iets toch gaat opbreken, wat nu al bekend maar onzeker is, hoe zich dat ontwikkelt aan haar kant.
Ik vind niet dat van jou gevraagd kan worden daar maar vertrouwen in te hebben en maar te moeten afwachten/aannemen dat dat wel goed komt, als zij nu al laat zien dat zij dat om welke reden dan ook niet zo'n prioriteit vindt.
En dat mag, alleen hoef jij daar voor jezelf niet hetzelfde over te denken.
Wees dus duidelijk en blijf daarbij: zowel de kinderen als argument als dat het voor jou te zwaar is financieel te zorgen voor 2 gezinnen (tijdelijk of niet) zijn reeel en je goed recht! Verliefd of niet!
Mijn onderbuik gevoel zegt niet zoveel goeds, ze is zo gefocust op het samenwonen. Dat gaat wel pijn doen, want ik hou echt van haar en heb echt alle goede bedoelingen, ook voor haar kinderen.