Relaties
alle pijlers
Eeuwige twijfel?
vrijdag 14 juni 2019 om 19:51
Zeven maanden geleden een hele mooie, leuke vrouw ontmoet, met een enorm heftige connectie (we zijn beide eind dertig). We wisten niets van elkaar en elke date was geweldig (nog steeds). We houden van dezelfde reizen, muziek, eten, sporten, documentaires, uitjes. Verder delen we ook alle kosten eerlijk, omdat we allebei een huishouden hebben. Toch blijft maar die eeuwige twijfel. Als ik drie dagen met haar ben, voel ik mij geweldig, maar soms wil ik ook een paar dagen thuis zijn, mijn eigen ding doen. We zijn al een week op vakantie geweest en dit ging ook goed, op enkele kleine woordenwisselingen na. We hebben beide twee kinderen en zij woont in het huis van familie, ze maakt haar uitkering helemaal op voordat ze weer aan het werk gaat. En ze heeft het heel veel over samenwonen, al dan niet nadat ze weer een baan heeft. Zelf ben ik heel (te?) beschermend over mijn kinderen (en de woning waar ik nu in woon), samenwonen stel ik het liefst zo lang mogelijk uit, maar alle momenten dat ik geen kinderen heb is ze welkom. Al nachten slaap ik slecht als ik alleen ben, ik blijf maar piekeren. Ook zoek ik wellicht teveel op Internet. Verder of verbreken.
Heeft iemand weleens hetzelfde meegemaakt? Advies?
Heeft iemand weleens hetzelfde meegemaakt? Advies?
zaterdag 15 juni 2019 om 12:56
En ik snap best dat het erg aantrekkelijk lijkt om het leven en het financiele en praktische zorgzame te delen met een partner ipv allebei een eigen huis, en beiden vol de eigen verantwoordelijkheden, dubbele woonlasten, dubbele huishoudens, rekeningen, kinderen naar/van school, exen en vriendjes brengen/halen, op en neer reizen om bij elkaar te zijn naast ook nog eens andere mensen (familie en vrienden) en bezigheden, sporten enz.
Het is een hoop meer geregel en gedoe in je eentje dan wanneer je nog een gezin vormt en eea kunt verdelen en overnemen van elkaar. Dat kan zeker rust geven en ik snap haar dus in zekere zin ook wel.
Maar tis imo toch een ander verhaal als er al jonge kinderen uit eerdere relaties in het spel zijn en nog veel te vroeg als je voornamelijk nog maar alleen elkaars fraaie kanten kent.
Het hoeft financieel niet helemaal gelijk te lopen als beide partners het fijn en okay vinden dat werk en zorgtaken zodanig verdeeld zijn dat dat in het voordeel van allebei en voor het gezin is, in gewone gezinnen (ouders bij elkaar zijn met kinderen) is dat vaak niet anders, en kunnen zo beiden werk & gezin combineren.
Verschil is bij jullie dat jij idd nog niet hebt kunnen meemaken hoe zij dat regelt en combineert als ze wél serieus veel meer uren aan het werk is (en niet vrijblijvend zoals nu nog kan). Hoe soepel of gestresst dat loopt is echt wel iets wat je pas in de realiteit kunt merken als dat aan de orde is.
Als ik voor mezelf spreek dan word ik bijv chaotisch als ik gestresst ben en teveel tegelijk "moet" en dan heb ik ook de nodige "me-time" nodig om te "landen", dan ga ik mezelf opdelen over eea en zou dat bij mij wel ten koste gaan van (gezellige, laat staan sexy) aandacht enzo voor een geliefde. Ik ben wel wat ouder dan jullie, maar ik ben echt een ander (lees: veel relaxter) mens als ik niet dagelijks ook nog eens een partner heb.
Toen mijn kinderen nog thuis woonden had ik de energie en zin ook niet in ook nog een volle relatie erbij, hooguit "parttime". Ik wilde zelf geeneens de "lasten" en wel nu en dan de lusten, intimiteit, gesprekken, samenzijn, enz.
Mijn huis als solide thuisbasis voor de kinderen (geen co-ouderschap, merendeel vd tijd woonden ze bij mij) waar ze volledig zichzelf konden zijn.
Scheelt dat ik ook die hele periode niet dolverliefd ben geweest op iemand, maar dan nog was ik er heel zeker van: ik hoefde geen partner te "hebben" en zeker niet fulltime volle relatie, want dat had ik zelf niet te bieden. Simpel.
Mijn kinderen hadden aan ex zijn kant al te maken met een "bonusmoeder" en haar kinderen, vakanties en vaak in t weekend met al hun kinderen bij elkaar, of ze wilden of niet, (nou is ex ook nooit meer gaan samenwonen, dus kon ook 1 op 1 tijd met de kinderen doorbrengen) en ik ging dat niet ook nog eens doen, laat staan in hun thuis laten aanpassen aan iemand waar zij niks mee hebben, omdat ik als moeder dan zo'n gelukkige en dus leukere ouder zou zijn.
Ik vond het eerlijk gezegd een verademing en heerlijk om in alle vrijheid naar eigen inzicht te kunnen samenleven met de kinderen en onze eigen gewoontes en eigenaardigheden, mijn eigen opvoeding, sfeer enz, zonder concessies te hoeven doen omwille van verliefdheid/liefde voor een nieuwe partner.
En nog steeds eigenlijk heb ik daar geen zin meer in..
Natuurlijk is het fijn als je ook de lasten samen kunt delen, maar dat hoeft voor mij niet op dagelijkse basis te zijn: je kunt ook elkaar steunen en meedenken/meeleven zonder je hele bestaan ook echt praktisch helemaal te delen.
En dat hoeft imo niks af te doen aan de (kwaliteit van) liefde en gevoelens voor elkaar, en betekent ook niet automatisch dat het dan vrijblijvend zou zijn of dat iemand niet "100% voor je gaat".
En ik ken heel veel gescheiden mensen die er net zo over denken, na al een langdurige relatie/huwelijk/gezin en geen behoefte hebben aan weer zo'n relatie en gezin te vormen met andermans kinderen, alleen maar omdat je gek bent op die persoon, waar toch eea aan omstandigheden aan vast zit gekoppeld.
Je kunt de persoon wel helemaal zien zitten, en toch de/ een bepaalde situatie niet, dat is inherent aan (verliefd worden op) mensen voor wie het de "2e (of meer) duurzame relatie zou zijn: mensen die al een langdurige relatie/gezin hebben meegemaakt en daardoor kinderen en bijkomende andere (financiele en praktische) gevolgen uit die eerdere relaties met zich meedragen.
Los van het feit dat als je al een scheiding achter de rug hebt met een exgeliefde (met wie je met volle moed en overtuiging aan een gezin begonnen bent ooit) met alle impact, veranderingen en consequenties voor de kinderen, dan is het alleen maar realistisch om rekening te houden met het feit dat dat in de volgende serieuze relatie ook kan gebeuren (zeker als er al dingen spelen waar je niet achter staat). En dan is het de vraag of je je kinderen idd wel eerst wil laten wennen aan weer een gezinsleven (met voor hun "niet-eigen" partner van die ouder + diens kinderen).
En ja, er zijn ook voorbeelden waar het wél langdurig/blijven goed gaat en ze elkaar echt gevonden hebben en als nieuw gezin alsnog een veilige haven vormen, net als wanneer ouders wel bij elkaar blijven. Je weet het alleen niet van tevoren en zeker niet na pas 7 maanden, dat is veel te vroeg imo om te kunnen beoordelen of jullie relatie stabiel genoeg is om die sprong te wagen en langdurige potentie heeft.
Dat weet tegenwoordig niemand die in het volle vertrouwen aan een gezin begint en dan ga je ook niet over 1 nacht ijs, tenminste ik ken ze niet die na 7 maanden relatie al gaan samenwonen en ook maar meteen een gezin willen, zonder eerst een tijdlang te kijken hoe die relatie zich ontwikkelt, dus ook/zéker niet gevraagd wordt er op zo'n wankele basis (van verliefde gevoelens) "ervoor te gaan" als het een 2e gezin betreft.
En eerst hopen/willen dat je kinderen zich aanpassen en (veilig) gehecht raken aan de nieuwe partner, met het risico erbij lopen (en die kans is groot, ik dacht zo'n 85%) dat ook die relatie kan stranden en je kinderen weer zulke ingrijpende veranderingen meemaken.
Het is dus heel normaal dat je dat een tijdlang wil aankijken hoe het uitpakt met de relatie + situatie alvorens dit soort rigoureuze beslissingen te nemen.
Je hebt imo echt groot gelijk dat je je hier serieus zorgen/ afwegingen over maakt!
Het is een hoop meer geregel en gedoe in je eentje dan wanneer je nog een gezin vormt en eea kunt verdelen en overnemen van elkaar. Dat kan zeker rust geven en ik snap haar dus in zekere zin ook wel.
Maar tis imo toch een ander verhaal als er al jonge kinderen uit eerdere relaties in het spel zijn en nog veel te vroeg als je voornamelijk nog maar alleen elkaars fraaie kanten kent.
Het hoeft financieel niet helemaal gelijk te lopen als beide partners het fijn en okay vinden dat werk en zorgtaken zodanig verdeeld zijn dat dat in het voordeel van allebei en voor het gezin is, in gewone gezinnen (ouders bij elkaar zijn met kinderen) is dat vaak niet anders, en kunnen zo beiden werk & gezin combineren.
Verschil is bij jullie dat jij idd nog niet hebt kunnen meemaken hoe zij dat regelt en combineert als ze wél serieus veel meer uren aan het werk is (en niet vrijblijvend zoals nu nog kan). Hoe soepel of gestresst dat loopt is echt wel iets wat je pas in de realiteit kunt merken als dat aan de orde is.
Als ik voor mezelf spreek dan word ik bijv chaotisch als ik gestresst ben en teveel tegelijk "moet" en dan heb ik ook de nodige "me-time" nodig om te "landen", dan ga ik mezelf opdelen over eea en zou dat bij mij wel ten koste gaan van (gezellige, laat staan sexy) aandacht enzo voor een geliefde. Ik ben wel wat ouder dan jullie, maar ik ben echt een ander (lees: veel relaxter) mens als ik niet dagelijks ook nog eens een partner heb.
Toen mijn kinderen nog thuis woonden had ik de energie en zin ook niet in ook nog een volle relatie erbij, hooguit "parttime". Ik wilde zelf geeneens de "lasten" en wel nu en dan de lusten, intimiteit, gesprekken, samenzijn, enz.
Mijn huis als solide thuisbasis voor de kinderen (geen co-ouderschap, merendeel vd tijd woonden ze bij mij) waar ze volledig zichzelf konden zijn.
Scheelt dat ik ook die hele periode niet dolverliefd ben geweest op iemand, maar dan nog was ik er heel zeker van: ik hoefde geen partner te "hebben" en zeker niet fulltime volle relatie, want dat had ik zelf niet te bieden. Simpel.
Mijn kinderen hadden aan ex zijn kant al te maken met een "bonusmoeder" en haar kinderen, vakanties en vaak in t weekend met al hun kinderen bij elkaar, of ze wilden of niet, (nou is ex ook nooit meer gaan samenwonen, dus kon ook 1 op 1 tijd met de kinderen doorbrengen) en ik ging dat niet ook nog eens doen, laat staan in hun thuis laten aanpassen aan iemand waar zij niks mee hebben, omdat ik als moeder dan zo'n gelukkige en dus leukere ouder zou zijn.
Ik vond het eerlijk gezegd een verademing en heerlijk om in alle vrijheid naar eigen inzicht te kunnen samenleven met de kinderen en onze eigen gewoontes en eigenaardigheden, mijn eigen opvoeding, sfeer enz, zonder concessies te hoeven doen omwille van verliefdheid/liefde voor een nieuwe partner.
En nog steeds eigenlijk heb ik daar geen zin meer in..
Natuurlijk is het fijn als je ook de lasten samen kunt delen, maar dat hoeft voor mij niet op dagelijkse basis te zijn: je kunt ook elkaar steunen en meedenken/meeleven zonder je hele bestaan ook echt praktisch helemaal te delen.
En dat hoeft imo niks af te doen aan de (kwaliteit van) liefde en gevoelens voor elkaar, en betekent ook niet automatisch dat het dan vrijblijvend zou zijn of dat iemand niet "100% voor je gaat".
En ik ken heel veel gescheiden mensen die er net zo over denken, na al een langdurige relatie/huwelijk/gezin en geen behoefte hebben aan weer zo'n relatie en gezin te vormen met andermans kinderen, alleen maar omdat je gek bent op die persoon, waar toch eea aan omstandigheden aan vast zit gekoppeld.
Je kunt de persoon wel helemaal zien zitten, en toch de/ een bepaalde situatie niet, dat is inherent aan (verliefd worden op) mensen voor wie het de "2e (of meer) duurzame relatie zou zijn: mensen die al een langdurige relatie/gezin hebben meegemaakt en daardoor kinderen en bijkomende andere (financiele en praktische) gevolgen uit die eerdere relaties met zich meedragen.
Los van het feit dat als je al een scheiding achter de rug hebt met een exgeliefde (met wie je met volle moed en overtuiging aan een gezin begonnen bent ooit) met alle impact, veranderingen en consequenties voor de kinderen, dan is het alleen maar realistisch om rekening te houden met het feit dat dat in de volgende serieuze relatie ook kan gebeuren (zeker als er al dingen spelen waar je niet achter staat). En dan is het de vraag of je je kinderen idd wel eerst wil laten wennen aan weer een gezinsleven (met voor hun "niet-eigen" partner van die ouder + diens kinderen).
En ja, er zijn ook voorbeelden waar het wél langdurig/blijven goed gaat en ze elkaar echt gevonden hebben en als nieuw gezin alsnog een veilige haven vormen, net als wanneer ouders wel bij elkaar blijven. Je weet het alleen niet van tevoren en zeker niet na pas 7 maanden, dat is veel te vroeg imo om te kunnen beoordelen of jullie relatie stabiel genoeg is om die sprong te wagen en langdurige potentie heeft.
Dat weet tegenwoordig niemand die in het volle vertrouwen aan een gezin begint en dan ga je ook niet over 1 nacht ijs, tenminste ik ken ze niet die na 7 maanden relatie al gaan samenwonen en ook maar meteen een gezin willen, zonder eerst een tijdlang te kijken hoe die relatie zich ontwikkelt, dus ook/zéker niet gevraagd wordt er op zo'n wankele basis (van verliefde gevoelens) "ervoor te gaan" als het een 2e gezin betreft.
En eerst hopen/willen dat je kinderen zich aanpassen en (veilig) gehecht raken aan de nieuwe partner, met het risico erbij lopen (en die kans is groot, ik dacht zo'n 85%) dat ook die relatie kan stranden en je kinderen weer zulke ingrijpende veranderingen meemaken.
Het is dus heel normaal dat je dat een tijdlang wil aankijken hoe het uitpakt met de relatie + situatie alvorens dit soort rigoureuze beslissingen te nemen.
Je hebt imo echt groot gelijk dat je je hier serieus zorgen/ afwegingen over maakt!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zaterdag 15 juni 2019 om 13:35
Je kunt het ook omdraaien, TO: als ze werkelijk zo van jou houdt (nu al na 7 maanden?!) heeft ze ook voor jou het beste voor ogen, he.
Liefde is niet eenrichtingsverkeer wat ze kan "krijgen" ván jou aan liefde en zorgzaamheid en haar ideale plaatje enzo, maar ook wat zij kan "geven" áán jou en wil dat JIJ gelukkig bent, en waar/hoe jij gelukkig mee bent.
En dat jouw geluk voor een groot deel medebepaald wordt door het geluk en welzijn van je kinderen (en niet andersom, zoals zij denkt dat kinderen al gelukkig zijn als de ouders het zijn)
Liefde is niet eenrichtingsverkeer wat ze kan "krijgen" ván jou aan liefde en zorgzaamheid en haar ideale plaatje enzo, maar ook wat zij kan "geven" áán jou en wil dat JIJ gelukkig bent, en waar/hoe jij gelukkig mee bent.
En dat jouw geluk voor een groot deel medebepaald wordt door het geluk en welzijn van je kinderen (en niet andersom, zoals zij denkt dat kinderen al gelukkig zijn als de ouders het zijn)
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zaterdag 15 juni 2019 om 13:52
Financieel op het randje leven is wat anders dan minderen met luxe. De En juist daarom moet je vriendin ook gaan werken. Al is het maar part-time. Betaald de vader van de kinderen niets? Aan de andere kant dan hebben ze maar minder, hoor. Ze hebben kinderbijslag en als zij niet wil werken dan moet ze maar incasseren. Je hoeft geen medelijden te hebbenLaCasa schreef: ↑15-06-2019 10:24Je gaat nu eenmaal partner alimentatie betalen als je een leuke baan hebt. Ook zij heeft een normale baan, maar krijgt significant minder betaald.
Klopt, maar dat noem ik geen zorg. Je betaald en dat is het.
Dit slaat zeker wel ergens op. Ik zorg dat ze zwemdiploma's kunnen halen, op sport kunnen en we sparen elk jaar een bedrag voor een eventuele studie als ze 18 jaar zijn. Ik hou er niet van om financieel op het randje te leven als dit niet nodig is. Met een ander gezin in huis wordt dit lastiger. En als ik die snoetjes zie van de kinderen van mijn vriendin, dan kan ik toch geen nee zeggen, en dan wordt het financieel opeens wel zwaar.
Haar kinderen, haar probleem.
zaterdag 15 juni 2019 om 21:22
Sorry, maar ik snap je laatste zin niet als ik ervan uitga je de reacties op je vorige topic gelezen hebt.LaCasa schreef: ↑15-06-2019 10:07[...]
Ik zal hier over nog eens met haar in gesprek gaan. Als ik geen kinderen had, was het allemaal niet zo'n probleem en had ik nooit zo getwijfeld. Maar ik wil gewoon mijn kinderen beschermen van allemaal ellende. Ik bedoel hiermee ik wil ze financieel niet minder laten mee genieten, als dat ze dat deden toen ik nog met mijn ex partner samen was (dat kan niet als ik voor nog een gezin moet zorgen). En ik wil ze ook niet nog een break-up in hun huis laten mee maken (zeker niet op zo'n korte termijn). Misschien is dit egoïstisch of teveel op ratio gedacht.
zaterdag 15 juni 2019 om 21:28
Ik denk dat je onderbuik groot gelijk heeft. Wat een manipulatieve, egocentrische crap komt er uit die vrouw, zeg! Bah.
zaterdag 15 juni 2019 om 21:29
Nou dit. Waarom weer een topic over precies hetzelfde?