Email ex van vriend

Hoi allemaal,

Eigenlijk weet ik al wat voor soort reacties ik hierop ga krijgen, maar het is even zo'n rommeltje in mijn hoofd dat ik dit toch nodig heb (en waarschijnlijk valt dit onder de categorie wet van wuiles).



Op dit moment ben ik een tijdje bij mijn ouders, niet bij mijn vriend. Niet omdat het zo slecht gaat tussen ons. Maar ik moet heel hard aan mijn studie trekken, en vriend was heel erg druk op werk. De stress van beide kanten gaf een onrustige sfeer waarin ik niet goed kon studeren dus besloot om even naar de rust bij mijn ouders te gaan.



We hebben elke dag contact, bellen meerdere keren en sms'en ook veel. Leek eigenlijk niks aan de hand.



Ik heb de Ipad mee, en daardoor ook toegang tot zijn email adres. Dit is nooit een probleem geweest. Toen ik de gezamenlijke inbox opende zag ik dat hij erg veel junk had staan dus ik dacht, laat ik dat maar even verwijderen, hij kijkt toch weinig op dit email adres.



Wat ik daar zag had ik nooit willen zien. Kort gezegd was er een vrouw voor mij die hem nog steeds leuk vindt. Omdat ik onzeker van haar word heb ik vriend meerdere malen gevraagd geen contact meer met haar te onderhouden. Hij heeft dit elke keer beloofd met de hand op zijn hart, dat ik de enige ben voor hem, dat hij niet voor niets bij mij is.



In deze e-mail van haar (die blijkbaar in junk is terecht gekomen) stond dat dat ze blij was dat zij en hij (vriend) weer praten met elkaar. Dat ze bang was haar beste vriend kwijt geraakt te zijn etc. Dat hij haar gisteren avond (de avond voor de e-mail, een avond dat ik laat thuis was) dingen had gevraagd, dat ze daarop nogal kortaf had gereageerd, maar dat ze zeker als ‘de slet’ (zo noemt ze mij) er niet was geweest er altijd voor hem geweest zou zijn(wat dus wel aangeeft wat hij haar heeft gevraagd). Dat haar liefde voor hem nog steeds niet minder is dat zij alles zou doen om hem weer te krijgen, omdat ze weet dat zij bij elkaar horen. Maar dat ze voor nu er vrede mee heeft dat ze weer vriendschappelijk contact hebben, en dat ze denkt dat uit dat contact uiteindelijk wel liefde zal komen, omdat ze weet dat hij meer van haar houdt dan van mij. Dat het voor hem nu leuk is om een mooi jong ding te hebben, maar dat hij uiteindelijk diep in zijn hard weet dat hij een vrouw van zijn leeftijd nodig heeft met levenservaring. Uiteindelijk na haar relaas over haar liefde voor hem haalde ze nog een nummer aan van Jason Mraz, Never Give up. En dat dat is hoe zij erin staat en dat ze zeker weet dat hij alleen tijd nodig heeft om te beseffen wat de juiste keuze is voor hem.



Ik weet niet, alleen door wat vriend over haar zegt, hoe mijn vriend erin staat, maar waar het op neerkomt is dat hij wel gelogen heeft. In het minste geval over het geen contact hebben met haar, in het ergste geval heeft hij dus daadwerkelijk lopen peilen hoe de situatie bij haar er bij haar voor staat.



Deze e-mail is van 2 weken geleden, en dat zijn juist de weken dat mijn vriend dus zo druk was op werk en dat dit spanningen met zich mee bracht. Nu zit ik dus bij mijn ouders en de afgelopen dagen kon hij echt niet ophouden met me bellen hoe veel hij me mist, dat hij hoopt dat mijn studie snel af is zodat ik weer thuis kan komen, dat hij me wil vasthouden en ga zo maar door.



Uiteraard heb ik hem geconfronteerd. Ik heb hem gevraagd waar hij die en die datum was en of hij met haar was geweest. Dat hij beloofd had geen contact met haar te hebben en zich dus niet aan de belofte gehouden heeft. Hij werd boos op me! Omdat ik in zijn e-mails had zitten neuzen, ik hem controleerde en dat het wat hem betreft als het zo moet we er maar beter me konden stoppen. Dat hij zielsveel van me houdt, maar dat als ik hem nooit kan vertrouwen onze relatie ook geen toekomst heeft.



Ik heb er nog een paar sms’jes achteraan gestuurd, maar hij antwoord alleen met ‘druk op werk, laat me met rust’.



Nu zit ik hier dus bij mijn ouders. Ik ben zooooo verdrietig. Ik ben bang dat hij direct naar haar rent, dat zij hem met open armen ontvangt. Ik wil haar bellen (heb haar nummer) om te zeggen dat ze met haar poten van mijn vriend moet afblijven, maar weet ook dat ze zou kunnen proberen wat ze wilde maar als vriend geen sjoege gaf er niks zou gebeuren. Ik wilde dat ik niks tegen vriend gezegd had, alsof er niets gebeurd was. Zodat ik het ergens ver weg kon stoppen en we gewoon weer samen door zouden kunnen gaan. Ik weet ook dat dit niet werkt. Ik weet dat ik sterk moet zijn en tegen vriend moet zeggen dat hij het maar uitzoekt. Maar ik wil hem niet kwijt. Misschien zie ik het verkeerd. Maar als het allemaal niet zo erg was had vriend toch niet boos hoeven worden en had hij het uit kunnen leggen?



Ik MOET me concentreren op mijn studie maar zit alleen maar wezenloos voor me uit te staren. En weet niet eens wat erger is. Het idee dat ik hem misschien kwijt ben, of het idee dat hij iets met die andere vrouw doet nu ik weg ben. Het liefste zou ik op de trein willen stappen en hem opwachten als hij thuis van werk komt. Maar dat is misschien ook niet zo verstandig. Wat moet ik doen

Wie ik ben? Ik ben bladora, een slimme, spontane, mooie, leuke vrouw. Ik kan oprecht houden van mensen, heb oprechte gevoelens, ben er altijd voor mijn vrienden, kan niet (meer) liegen, geniet van de kleine dingen in het leven, heb een grote passie voor eten, drinken en mijn werk, ben een goede kok, een schoonmaak fanaat en zie altijd het goede in mensen (mannen daargelaten misschien) ik leef met het idee dat je beter spijt kan hebben van wat je niet dan wel gedaan kan hebben en daardoor ga ik nogal eens de mist in. Maar ondanks dat ik gekwetst ben kan ik nogsteeds genieten van alles, kleine en grote dingen. Ik ben emotioneel en empatisch, huil om alle stomme tv series en raak emotioneel als ik voel dat iemand verdrietig is.Mensen kunnen om me lachen en ik kan mensen blij maken. Ik kan geven zonder te willen nemen. Ik heb een groot hart. Dat ben ik. Arrogant? Misschien, maar zo ben ik echt.



Helaas ben ik ook slecht in relaties.



Zo'n verkeerd beeld heb ik niet van mezelf.

En ik kan ook goed alleen zijn. Ja echt alleen, telefoon uit en een goed boek. Ik lees een boek per week. Ik kan echt alleen zijn. Ik en mezelf naar een cafe en lekker de krant lezen, heerlijk. Ik heb vriendinnen die in een relatie zitten, of niet, en zich niet kunnen voorstellen dat je alleen in een cafe gaat zitten. Ik vind het heerlijk.

Er is weinig andere ik, als ik er zo over nadenk. Dit is de persoon waarvoor ik geen moeite doe. + dat ik onzeker ben in relaties, en ik me schaam voor mijn verleden. Maar dat weet iedereen ook van me. Ik ben een open boek, misschien meer voor anderen dan mezelf dan...



Oja en ik haat dat ik niet opschiet met mn studie. Met mijn iq zou het 2 vingers in de neus moeten zijn en ik vind het vervelend dat het me moeite kost omdat het me niet interesseert. Maar ook dat weet iedereen van me. Heb echt weinig geheimen.

Misschien doordat ik hier op het forum al mijn sores en onzekerheden gooi dat ik zo overkom? Want in de rest van mijn leven is dat wikken en wegen en denken wat anderen vinden absoluut geen dagelijkse kost. En stressed al helemaal niet. En ik moet de eerste mensch nog tegen komen die mij niet spontaan vindt, haha. Maar goed, als het forum mijn persoonlijkheid afspiegelt, of zou doen, dan snap ik het idee wel. Maar als ik al het goede hier zou neerzetten....



Ok ik snap dat veel mensen het gezeur dat ik heb ook niet hebben en dan geen forum nodig hadden on het neer te plempen. Maar ik ben ook erg heftig, dat had ik nog niet benoemd. Mijn moeder zegt altijd dat niemand zich ooit met mij zou vervelen 'never a dull moment' soms zou ik het wel een beetje dull willen, maar ik denk dat dit mij is, het is niet veranderd sinds ik kan lopen en praten volgens mijn moeder.

Ik snap serieus wel dat je zo denkt blikse bende (en anderen) maar zelfs na 2,5 jaar peut er kwam weinig meer uit. Ongeloofwaardig of niet! Daarom vind ik het ook zo lastig! Ja, ik zit op het randje van borderline, ja ik ben hoogbegaafd, ja ik heb narcistische trekken. Ook allemaal niet heel gezond misschien. Maar ik lieg mezelf en anderen niet voor, ik handel altijd vanuit gevoel wanneer het op mannen aankomt, op mijn rationele gedachten waneer het op werk aankomt, etc. Misschien ben ik gewoon raar geprogrameerd.