Email ex van vriend

Hoi allemaal,

Eigenlijk weet ik al wat voor soort reacties ik hierop ga krijgen, maar het is even zo'n rommeltje in mijn hoofd dat ik dit toch nodig heb (en waarschijnlijk valt dit onder de categorie wet van wuiles).



Op dit moment ben ik een tijdje bij mijn ouders, niet bij mijn vriend. Niet omdat het zo slecht gaat tussen ons. Maar ik moet heel hard aan mijn studie trekken, en vriend was heel erg druk op werk. De stress van beide kanten gaf een onrustige sfeer waarin ik niet goed kon studeren dus besloot om even naar de rust bij mijn ouders te gaan.



We hebben elke dag contact, bellen meerdere keren en sms'en ook veel. Leek eigenlijk niks aan de hand.



Ik heb de Ipad mee, en daardoor ook toegang tot zijn email adres. Dit is nooit een probleem geweest. Toen ik de gezamenlijke inbox opende zag ik dat hij erg veel junk had staan dus ik dacht, laat ik dat maar even verwijderen, hij kijkt toch weinig op dit email adres.



Wat ik daar zag had ik nooit willen zien. Kort gezegd was er een vrouw voor mij die hem nog steeds leuk vindt. Omdat ik onzeker van haar word heb ik vriend meerdere malen gevraagd geen contact meer met haar te onderhouden. Hij heeft dit elke keer beloofd met de hand op zijn hart, dat ik de enige ben voor hem, dat hij niet voor niets bij mij is.



In deze e-mail van haar (die blijkbaar in junk is terecht gekomen) stond dat dat ze blij was dat zij en hij (vriend) weer praten met elkaar. Dat ze bang was haar beste vriend kwijt geraakt te zijn etc. Dat hij haar gisteren avond (de avond voor de e-mail, een avond dat ik laat thuis was) dingen had gevraagd, dat ze daarop nogal kortaf had gereageerd, maar dat ze zeker als ‘de slet’ (zo noemt ze mij) er niet was geweest er altijd voor hem geweest zou zijn(wat dus wel aangeeft wat hij haar heeft gevraagd). Dat haar liefde voor hem nog steeds niet minder is dat zij alles zou doen om hem weer te krijgen, omdat ze weet dat zij bij elkaar horen. Maar dat ze voor nu er vrede mee heeft dat ze weer vriendschappelijk contact hebben, en dat ze denkt dat uit dat contact uiteindelijk wel liefde zal komen, omdat ze weet dat hij meer van haar houdt dan van mij. Dat het voor hem nu leuk is om een mooi jong ding te hebben, maar dat hij uiteindelijk diep in zijn hard weet dat hij een vrouw van zijn leeftijd nodig heeft met levenservaring. Uiteindelijk na haar relaas over haar liefde voor hem haalde ze nog een nummer aan van Jason Mraz, Never Give up. En dat dat is hoe zij erin staat en dat ze zeker weet dat hij alleen tijd nodig heeft om te beseffen wat de juiste keuze is voor hem.



Ik weet niet, alleen door wat vriend over haar zegt, hoe mijn vriend erin staat, maar waar het op neerkomt is dat hij wel gelogen heeft. In het minste geval over het geen contact hebben met haar, in het ergste geval heeft hij dus daadwerkelijk lopen peilen hoe de situatie bij haar er bij haar voor staat.



Deze e-mail is van 2 weken geleden, en dat zijn juist de weken dat mijn vriend dus zo druk was op werk en dat dit spanningen met zich mee bracht. Nu zit ik dus bij mijn ouders en de afgelopen dagen kon hij echt niet ophouden met me bellen hoe veel hij me mist, dat hij hoopt dat mijn studie snel af is zodat ik weer thuis kan komen, dat hij me wil vasthouden en ga zo maar door.



Uiteraard heb ik hem geconfronteerd. Ik heb hem gevraagd waar hij die en die datum was en of hij met haar was geweest. Dat hij beloofd had geen contact met haar te hebben en zich dus niet aan de belofte gehouden heeft. Hij werd boos op me! Omdat ik in zijn e-mails had zitten neuzen, ik hem controleerde en dat het wat hem betreft als het zo moet we er maar beter me konden stoppen. Dat hij zielsveel van me houdt, maar dat als ik hem nooit kan vertrouwen onze relatie ook geen toekomst heeft.



Ik heb er nog een paar sms’jes achteraan gestuurd, maar hij antwoord alleen met ‘druk op werk, laat me met rust’.



Nu zit ik hier dus bij mijn ouders. Ik ben zooooo verdrietig. Ik ben bang dat hij direct naar haar rent, dat zij hem met open armen ontvangt. Ik wil haar bellen (heb haar nummer) om te zeggen dat ze met haar poten van mijn vriend moet afblijven, maar weet ook dat ze zou kunnen proberen wat ze wilde maar als vriend geen sjoege gaf er niks zou gebeuren. Ik wilde dat ik niks tegen vriend gezegd had, alsof er niets gebeurd was. Zodat ik het ergens ver weg kon stoppen en we gewoon weer samen door zouden kunnen gaan. Ik weet ook dat dit niet werkt. Ik weet dat ik sterk moet zijn en tegen vriend moet zeggen dat hij het maar uitzoekt. Maar ik wil hem niet kwijt. Misschien zie ik het verkeerd. Maar als het allemaal niet zo erg was had vriend toch niet boos hoeven worden en had hij het uit kunnen leggen?



Ik MOET me concentreren op mijn studie maar zit alleen maar wezenloos voor me uit te staren. En weet niet eens wat erger is. Het idee dat ik hem misschien kwijt ben, of het idee dat hij iets met die andere vrouw doet nu ik weg ben. Het liefste zou ik op de trein willen stappen en hem opwachten als hij thuis van werk komt. Maar dat is misschien ook niet zo verstandig. Wat moet ik doen

Ik zeg alleen wat de psychiater mij ooit mee gediagnostiseerd heeft. Dat narcistische dus.



En gevoel is toch emotie en impuls?

Ik heb zeker wel mindere kanten, ik ben een drammer, een perfectionist, volledig emotioneel, vind mijn mening de juiste, ben koppig, wil altijd het onderste uit de kan, ik verwacht dat mensen denken zoals ik, werken zoals ik. Keerzijde, van mijn vriendinnen verwacht ik helemaal niks, zolang ze er voor mij zijn. En zij mogen ook kritisch zijn!

Ja maar zodra je ervan uit gaat dat gevoel bedriegt reageer je rationeel, niet vanuit gevoel

. Toch?

Ok die van die vriendinnen was uiteraard een inkoppertje. Hoe dan ook dat is geen verwachtingspatroon dat is een feit, dat zij er voor mij zijn. Daar zitten geen voorwaarden of boundaries aan, anders waren we elkaar allang kwijt geweest. Ik ben gezegend met een paar fantastische mensen in mijn leven.



Anyway, het is nu wel bedtijd, morgen weer aan de studie!

Ik weet dat ik een goed onderbuik gevoel heb. Meestal is het right en heb ik daarmee nog nooit fout gezeten. Vandaag toen ik mijn vriend zag was mijn onderbuikgevoel dat hij de waarheid sprak, ondanks dat ik mezelf zo gezegd had niet zijn mooie praatjes te geloven. Maar het klonken gern mooie praatjes, het klonk oprecht, liefdevol en alsof hij me ontzettend mistte. Hij liet andere mails van haar en hem zien dat ze hem wel degelijk lastig viel. (hij plaatst al haar info onder map Toos...toch idioot dat ik dat nooit gezien heb haha.) anyways, gevoel, emotie, rationeel denken. Wat juist is of niet zal wel blijken. Nu weer even mijn hoofd naar mn studie.

Ja ik wist dat ie zou komen, dat ik niet in zijn mooie praatjes moet trappen, dat hij me omlukt om me terug te krijgen. Maar ik was er redelijk bevooroordeeld ingestapt, juist om er niet in te trappen. Ja ik weet, zolang je het zelf gelooft is alles waar en mooi. Maar ik gaf hem geen enkele kans en hij nam ze onbewust toch. Dus ja houden van is sowieso geen issue, was het al niet. Maar nu elkaars gevoelens respecteren maar ook begrijpen binnen de relatie, daar moeten we aan werken. Of ik wíl werken, is ook een tweede. Maar ik Houd wel van hem. En hij heeft me het grootste gedeelte van onze relatie ook heel gwlukkig gemaakt. Als dat 100% zou kunnen worden....

Ik snap dat het zo lijkt/overkomt. Misschien omdat ik er doof voor ben, het niet wil weten, of omdat ik oprecht denk dat het beter kan worden.