En nu...?

Ik hoor het jullie al zeggen: daar is ze weer met haar collega... Ik hoop echter dat jullie mijn verhaal toch ff willen lezen en erop willen reageren. Ik weet namelijk nu echt niet meer wat ik moet.



Ik vind dus al een hele tijd een collega meer dan leuk. Hij werkt op een hele andere afdeling, in een heel ander gebouw dan ik, dus ik zie hem maar af en toe even voorbij komen.

Laatst zat ik huisjes te kijken op Funda toen hij even bij ons op de afdeling was. Ik had een leuk appartement gezien en het toeval wilde dat een familielid in die flat woont en dat die zijn appartement te koop gaat zetten. Hij (laat ik hem R. noemen) vroeg dus of ik het leuk zou vinden om een keer rond te kijken, zodat ik een idee zou krijgen van de woning.



Zo gezegd, zo gedaan. We zjn een keer langsgeweest. Daar gegeten, huis bekeken en gezellig gekletst. Daarna bracht R. me naar huis en hebben we bij mij nog een kop thee gedronken. Het was een gezellige avond: serieus gepraat, maar ook gelachen. Het huis zag er ook goed uit, wel een woning waar ik mezelf in zou zien.



Ik heb een en ander een beetje laten bezinken en ik kwam tot de conclusie dat ik de woning best nog een 2e keer zou willen zien. Ik durfde er alleen niet over te beginnen bij R., omdat ik niet wilde dat hij zou denken dat het om hem ging.

R. was een tijdje ziek met een flinke griep en hij sprak me toen een keertje aan op Hyves. Hij wilde niet dat ik dacht dat hij me stalkte, maar hij was benieuwd of ik nog huisjes had bekeken etc. Hij vroeg toen of ik het leuk zou vinden om nog een keer een bakkie te doen bij zijn broer.Toen hij weer op het werk was mailde hij me vrij snel wanneer ik zou kunnen. Toen hij bij ons op de afdeling was vroeg hij me heel omslachtig om mijn telefoonnummer en diezelfde avond kreeg ik een smsje of ik vrijdag (eergisteren dus) zin had om eerst wat te gaan eten en daarna naar het huis te gaan.



Eerst zijn we afgelopen vrijdag dus wat gaan eten. Daarna naar het huis en daar zijn we weer een hele tijd geweest. Heb foto's gemaakt van het huis. Daarna zijn we nog even naar het strand geweest en daar arm in arm rondgelopen en vervolgens bracht ie me weer naar huis. Hij vroeg of ie nog ff naar het toilet mocht bij mij. Prima natuurlijk en ik heb nog een kop thee gezet voor ons. Weer een tijdje zitten praten en toe zei hij dat hij wel eens op het waterbed wilde liggen. Dat mocht ie natuurlijk best ff testen van mij, dus hij ging liggen en hij vond het heerlijk. Ondertussen was het al half 12 en ik bood (meer grappend) aan dat hij best mocht bljven liggen. Tot mijn verbazing ging hij zijn stropdas en schoenen uitdoen en toen schoot ik enigzins in de stress. Maar goed, uiterlijk bleef ik kalm en ik ging gewoon naast hem liggen. Weer liggen kletsen, steeds dichter bij elkaar. Ik deed het licht uit en hij ging lekker tegen me aan liggen. Opeens begon hij me heel lief in mijn nek te zoenen, maar hij liet het aan mij over of ik erin meeging. Uiteindelijk hebben we dus liggen zoenen, beetje strelen en wat handwerk. Hij heeft me heel lief vastgehouden de hele nacht. Hij was wel vrij snel weg, zei wel dat ie het fijn had gevonden. Wat moet ik hier nu mee? Ik vind hem nu nog veel leuker en ik wil meer, maar ik heb geen idee waarom hij dit heeft gedaan..



Wat denken jullie?



Duizendmaal excuses voor het lange verhaal, hoop dat het een beetje begrijpelijk is.

Jullie hebben gelijk. Zo probeer ik ook echt te denken. En misschien is het ook wel omdat ik zelf zo totaal niet in elkaar zit. Ik zou iemand gewoon eerlijk laten weten of ik met hem zou willen afspreken.



Maar ik geef eerlijk toe dat soms de twijfel toeslaat of ik wel leuk genoeg ben. Iedereen zegt tegen me dat ik een leuke vrouw ben, aardig en lief, maar als dat zo is, waarom lukt het me dan niet om een leuke man te vinden...? En nee, ik ben echt niet wanhopig ofzo, maar ik ben nu ruim twee jaar single en ik zou best wel weer een leuke vriend willen hebben. Ik heb het prima naar mijn zin alleen, straks een leuk huisje, ik doe best leuke dingen, maar toch...

Ja, deal!!!

En daar was R. weer. Zijn whatsapp deed het weer en hij vroeg hoe het me me ging. Even gebabbeld, ook over zijn vakantie. Hij vroeg (natuurlijk) of ik nog had nagedacht over het huis want hij had zich er niet meer mee bemoeid. Ik zei dat ik het ging doen en hij vond het hartstikke leuk. Hij wil me gaan helpen straks in het nieuwe huis en hij kent wel "mannetjes" Ben daar verder niet op ingegaan.

Hhahahaha, ik ga echt aan mezelf werken. Ik zie het ook echt wel als een nieuwe start. Ik wil minder stressen over dingen die ik toch niet in de hand heb en die ik toch niet kan veranderen. Meer genieten van de dingen die er wel zijn!

Campari: ik ben ook niet meer van plan om er iets mee te doen. Inderdaad, laat hem maar komen.

Ik moet inderdaad eerst echt aan mezelf gaan werken. Zolang ik niet 100% lekker in mijn vel zit, straal ik dat waarschijnlijk ook wel uit. Ik wil gewoon gelukkig zijn met mezelf en met wat ik heb. Niet dat ik dat nu niet ben, maar ik heb het af en toe heel moeilijk en ik voel me dan ook echt niet gelukkig.



Ik ben wel trots op mezelf dat ik dit huis zelf geregeld heb, met onderhandelen en dergelijke.

VC, je maakt me wel aan het lachen zo vroeg op de ochtend!

Gelukkig gaat ie morgen op vakantie, dus dat geeft weer een stuk rust. Hopelijk ben ik dan over hem heen als hij weer terug is. Heb hem ook niet meer gezien sinds vorige week dinsdag, dat scheelt ook wel moet ik zeggen.