Relaties
alle pijlers
Firma list & bedrog.....en verliefd
vrijdag 19 november 2010 om 20:11
Hallo, ik ben hier nieuw en hoop dat ik hier op dit forum met mijn verhaal terecht kan en vooral hulp krijg.
Ik zal bij het begin beginnen..
Ik en mijn vriend zijn anderhalf jaar samen waarvan we ongeveer een jaartje samenwonen. Dit omdat ik al bezig was met een huis te bemachtigen en hij toch altijd al bij mij was (ik woonde toen nog bij mijn ouders). Het moment dat wij elkaar ontmoetten had hij nog een vriendin, dit was al een aflopende zaak en al snel kregen wij voorzichtig aan een relatie. In de eerste maanden is hij een paar keer met haar vreemdgegaan. Hier kwam ik echter achter toen wij al een half jaar samenwoonden, dat was ook de reden voor mij om hem te vergeven en verder te gaan. Even later kwam de aap uit de mouw en zou hij nogmaals met haar gezoend hebben, terwijl ik thuis met het eten op hem zat te wachten.
Die dag had ik hem nota bene nog op pas gestuurd om lekker op een terrasje te gaan zitten met vrienden. Waar hij later haar was tegen gekomen.
Het voelde dus ook nog alsof het mijn eigen schuld was. Omdat ik een dagje voor mezelf wilde en hem dus met vrienden had weggestuurd. Enfin, omdat hij toen zijn mobiel niet opnam en ik geen idee had waar hij bleef is zijn oma uiteindelijk op de fiets gaan kijken bij de terrasjes en trof hem daar aan, ik had toen natuurlijk al een onderbuikgevoel dat hij daar met zijn ex was. Oma trof hem aan. Met zijn ex. Dit was echter niet wat zijn oma mij vertelde. Ze belde doodleuk op om te zeggen dat er niets aan de hand was en hem op de trein had gezet. "Geen ex te bekennen hoor!" zei ze nog.
Hier kwam ik later allemaal achter. Dit is nog kort samengevat allemaal, kun je nagaan.
We zijn nu al een poosje verder en de ex is uit beeld verdwenen. Of, nou ja niet helemaal want ze heeft een nieuwe vriend binnen dezelfde vriendengroep, die van ons. Omdat ik haar vaker ga tegenkomen hebben we de strijdbijl begraven, wat mij vooral veel rust heeft gegeven.
Mijn vriend heeft eigenlijk nooit écht spijt betuigd aan mij. Hij heeft natuurlijk wel sorry gezegt maar voor mij was dat eigenlijk niet genoeg. Ook is hij een persoon wat moeilijk praat, veel zit te gamen en denkt veel aan zichzelf. Terwijl ik ook wat persoonlijke issues heb (mbt werk, studie, familie, etc) waar ik het dus met hem niet of nauwelijks over kan hebben. Hij is ontzettend verwend door zijn ouders en alles gaat bij hem zonder moeite, vanzelf. Ik ben niet zo en niet zo opgevoed. Dat botst nogal eens en het drijft me ook tot het (jammer genoeg) vreselijke gevoel dit bij iemand anders te zoeken.
Je voelt het al aankomen; ik begin interesse te ontwikkelen voor een ander. En het is nog een vriend van mijn vriend ook.
We hebben niet eens uitbundig gesproken of iets dergelijks maar ik heb laatst 5 minuten staan praten met hem in de kroeg toen we daar met z'n allen waren. Toen ik daar een week later aan terug dacht was het in één klap helemaal anders.
Ik besloot hem te contacten via een profielensite (weet niet of ik de naam mag noemen hier) en zei dat ik dingen had gezegt die ik beter voor me had moeten houden. Dingen die mijn vriend niet van mij weet en niet wilt weten, en waarvan ik niet wil dat het verspreid word. Sinds ik hem heb gesproken kan ik niet stoppen aan hem te denken, zit ik constant zijn profiel in de gaten te houden en zorg ik dat ik naar plekken ga waar hij ook is. Bijvoorbeeld concerten etc. Ook heb ik de eerste slapeloze nacht gehad in tijden en heb alleen aan hem liggen denken.
Hij staat zo in contrast met mijn vriend. Mijn vriend is graag alleen en zit te gamen. En "de ander" is muzikant en heeft een passie.
Ik ben zo in de war, ik weet niet wat ik moet doen. Ik zie hem erg regelmatig en dit weekend ook weer...
Help!
Ik zal bij het begin beginnen..
Ik en mijn vriend zijn anderhalf jaar samen waarvan we ongeveer een jaartje samenwonen. Dit omdat ik al bezig was met een huis te bemachtigen en hij toch altijd al bij mij was (ik woonde toen nog bij mijn ouders). Het moment dat wij elkaar ontmoetten had hij nog een vriendin, dit was al een aflopende zaak en al snel kregen wij voorzichtig aan een relatie. In de eerste maanden is hij een paar keer met haar vreemdgegaan. Hier kwam ik echter achter toen wij al een half jaar samenwoonden, dat was ook de reden voor mij om hem te vergeven en verder te gaan. Even later kwam de aap uit de mouw en zou hij nogmaals met haar gezoend hebben, terwijl ik thuis met het eten op hem zat te wachten.
Die dag had ik hem nota bene nog op pas gestuurd om lekker op een terrasje te gaan zitten met vrienden. Waar hij later haar was tegen gekomen.
Het voelde dus ook nog alsof het mijn eigen schuld was. Omdat ik een dagje voor mezelf wilde en hem dus met vrienden had weggestuurd. Enfin, omdat hij toen zijn mobiel niet opnam en ik geen idee had waar hij bleef is zijn oma uiteindelijk op de fiets gaan kijken bij de terrasjes en trof hem daar aan, ik had toen natuurlijk al een onderbuikgevoel dat hij daar met zijn ex was. Oma trof hem aan. Met zijn ex. Dit was echter niet wat zijn oma mij vertelde. Ze belde doodleuk op om te zeggen dat er niets aan de hand was en hem op de trein had gezet. "Geen ex te bekennen hoor!" zei ze nog.
Hier kwam ik later allemaal achter. Dit is nog kort samengevat allemaal, kun je nagaan.
We zijn nu al een poosje verder en de ex is uit beeld verdwenen. Of, nou ja niet helemaal want ze heeft een nieuwe vriend binnen dezelfde vriendengroep, die van ons. Omdat ik haar vaker ga tegenkomen hebben we de strijdbijl begraven, wat mij vooral veel rust heeft gegeven.
Mijn vriend heeft eigenlijk nooit écht spijt betuigd aan mij. Hij heeft natuurlijk wel sorry gezegt maar voor mij was dat eigenlijk niet genoeg. Ook is hij een persoon wat moeilijk praat, veel zit te gamen en denkt veel aan zichzelf. Terwijl ik ook wat persoonlijke issues heb (mbt werk, studie, familie, etc) waar ik het dus met hem niet of nauwelijks over kan hebben. Hij is ontzettend verwend door zijn ouders en alles gaat bij hem zonder moeite, vanzelf. Ik ben niet zo en niet zo opgevoed. Dat botst nogal eens en het drijft me ook tot het (jammer genoeg) vreselijke gevoel dit bij iemand anders te zoeken.
Je voelt het al aankomen; ik begin interesse te ontwikkelen voor een ander. En het is nog een vriend van mijn vriend ook.
We hebben niet eens uitbundig gesproken of iets dergelijks maar ik heb laatst 5 minuten staan praten met hem in de kroeg toen we daar met z'n allen waren. Toen ik daar een week later aan terug dacht was het in één klap helemaal anders.
Ik besloot hem te contacten via een profielensite (weet niet of ik de naam mag noemen hier) en zei dat ik dingen had gezegt die ik beter voor me had moeten houden. Dingen die mijn vriend niet van mij weet en niet wilt weten, en waarvan ik niet wil dat het verspreid word. Sinds ik hem heb gesproken kan ik niet stoppen aan hem te denken, zit ik constant zijn profiel in de gaten te houden en zorg ik dat ik naar plekken ga waar hij ook is. Bijvoorbeeld concerten etc. Ook heb ik de eerste slapeloze nacht gehad in tijden en heb alleen aan hem liggen denken.
Hij staat zo in contrast met mijn vriend. Mijn vriend is graag alleen en zit te gamen. En "de ander" is muzikant en heeft een passie.
Ik ben zo in de war, ik weet niet wat ik moet doen. Ik zie hem erg regelmatig en dit weekend ook weer...
Help!
vrijdag 19 november 2010 om 21:13
Ik weet dat er een kern van waarheid in al deze reacties zit. En als ik er niks over wilde horen had ik dit onderwerp niet gepost. Ik vind de manier waarop gewoon niet leuk. Ik heb het juist zo geprobeerd te schrijven dat het duidelijk is dat het om gevoelens gaat en niet om daden. En de reden dat ik onze "historie" van de relatie vermeld is om een beeld te scheppen. Niet om hem in een kwaad daglicht te zetten of om mijn gedrag goed te praten. Dat iedereen een mening klaar heeft is logisch, ik ben net zo. Maar het hoeft niet zo cru.
vrijdag 19 november 2010 om 21:16
Ik snap niet dat je überhaupt nog bij je vriend bent, hij klinkt verre van een leuke vent. Hij heeft zijn ex bedrogen met jou, hij heeft jou bedrogen met zijn ex, hij denkt vooral aan zichzelf, hij is er niet voor je, hij is verwend. Wat heb je daar nou aan?
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
vrijdag 19 november 2010 om 21:18
quote:robdevries schreef op 19 november 2010 @ 20:38:
[...]
Dat je gevoelens krijgt voor een ander is vervelend (onhandig) voor je, maar daarmee doe je nog niks slechts. Pas als je dat gaat voeden en opzoeken dan ben je niet goed bezig.
Waarom wil je eigenlijk nog bij je vriend blijven? Ben je bang om alleen te zijn?Nee ik ben niet bang alleen te zijn. Wij hebben heus wel íets opgebouwd met z'n tweeen, het is niet allemaal afschuwelijk. Ik weet ook niet of ik deze "crush" op die ander als serieus moet beschouwen of dat het gewoon een bevlieging is. Als dat zo is, is het het niet waard om de hele relatie maar aan de wilgen te hangen. Hier zal ik wederom wel weer commentaar op krijgen maar goed..
[...]
Dat je gevoelens krijgt voor een ander is vervelend (onhandig) voor je, maar daarmee doe je nog niks slechts. Pas als je dat gaat voeden en opzoeken dan ben je niet goed bezig.
Waarom wil je eigenlijk nog bij je vriend blijven? Ben je bang om alleen te zijn?Nee ik ben niet bang alleen te zijn. Wij hebben heus wel íets opgebouwd met z'n tweeen, het is niet allemaal afschuwelijk. Ik weet ook niet of ik deze "crush" op die ander als serieus moet beschouwen of dat het gewoon een bevlieging is. Als dat zo is, is het het niet waard om de hele relatie maar aan de wilgen te hangen. Hier zal ik wederom wel weer commentaar op krijgen maar goed..
vrijdag 19 november 2010 om 21:19
quote:Susan schreef op 19 november 2010 @ 21:16:
Ik snap niet dat je überhaupt nog bij je vriend bent, hij klinkt verre van een leuke vent. Hij heeft zijn ex bedrogen met jou, hij heeft jou bedrogen met zijn ex, hij denkt vooral aan zichzelf, hij is er niet voor je, hij is verwend. Wat heb je daar nou aan?Hij heeft zijn ex niet bedrogen met mij. Dat heb ik eerder al gepost.
Ik snap niet dat je überhaupt nog bij je vriend bent, hij klinkt verre van een leuke vent. Hij heeft zijn ex bedrogen met jou, hij heeft jou bedrogen met zijn ex, hij denkt vooral aan zichzelf, hij is er niet voor je, hij is verwend. Wat heb je daar nou aan?Hij heeft zijn ex niet bedrogen met mij. Dat heb ik eerder al gepost.
vrijdag 19 november 2010 om 21:32
Ik denk dat het misschien wel goed is om te praten met je vriend, en ik zou hem ook laten weten dat je gevoelens aan het ontwikkelen bent voor een ander. Je hoeft niet te vertellen wie dit is, maar misschien kun je hem dan uitleggen dat je schijnbaar iets mist in jullie relatie. De vraag is dan: gaan jullie er samen aan werken? Of ga je alleen opnieuw beginnen? Van de een naar de ander hoppen word je niet gelukkiger van. En ik durf te wedden dat ALS je dit zou vertellen, dat je in 1 klap meteen af bent van de gevoelens voor die ander. Dit heb ik al zoooo vaak in mijn omgeving gezien. Sterkte ermee!
vrijdag 19 november 2010 om 21:45
quote:mySecrets schreef op 19 november 2010 @ 20:11:
Mijn vriend heeft eigenlijk nooit écht spijt betuigd aan mij. Hij heeft natuurlijk wel sorry gezegt maar voor mij was dat eigenlijk niet genoeg.
En daarmee is de kous af? Besef je dat je de situatie (namelijk een relatie waarin je je vriend niet kan vertrouwen) zelf in stand houdt? Wat ga JIJ daar aan doen? Weet je vriend eigenlijk wel dat hij een grens van jou overschreden heeft?
Dat botst nogal eens en het drijft me ook tot het (jammer genoeg) vreselijke gevoel dit bij iemand anders te zoeken.
Lijkt mij dat je je kop heel diep in het zand aan het steken bent. Je bent niet gelukkig in je relatie, maar in plaats van dit bespreekbaar te maken ga je het ergens anders zoeken?
Ik denk dat het tijd is voor een wake-up call, zowel voor jou als voor jouw vriend! Wil je nog in deze relatie investeren? Zo ja, ga dan de confrontatie aan met hem. Daarmee bedoel ik niet schreeuwen en verwijten, maar hem vertellen wat zijn acties met jouw gedaan hebben, hoe je je daar onder voelt. Vertel hem dat hij over jouw grenzen heen is gegaan en dat je dat niet nog een keer zal accepteren. Mocht hij hier begrip voor tonen, vraag dan of hij bereid is om jouw vertrouwen terug te winnen en of hij samen met jouw aan jullie relatie wil werken.
Bedenk jezelf in wat voor soort relatie jij zou willen zitten, wat is belangrijk voor jou? En wat moet er gebeuren om dat te bereiken? Kan je dat bij je vriend krijgen? Wees vooral ook eerlijk tegen jezelf! Als je denkt dat jouw vriend je dat niet kan geven, neem dan de optie om uit elkaar serieus in overweging. Natuurlijk zal dat klote zijn, helemaal aangezien jullie samenwonen. Maar jezelf verliezen is toch veel erger?!
Kortom, kijk eens in de spiegel en laat zien dat je volwassen bent. Gaat hij over jouw grenzen heen? Geef dat dan duidelijk aan! Heeft hij oprecht spijt, dan kan je gaan kijken of je het hem wil vergeven. Walst hij alsnog over jouw gevoelens heen? Dan is het tijd om verder te gaan...
Mijn vriend heeft eigenlijk nooit écht spijt betuigd aan mij. Hij heeft natuurlijk wel sorry gezegt maar voor mij was dat eigenlijk niet genoeg.
En daarmee is de kous af? Besef je dat je de situatie (namelijk een relatie waarin je je vriend niet kan vertrouwen) zelf in stand houdt? Wat ga JIJ daar aan doen? Weet je vriend eigenlijk wel dat hij een grens van jou overschreden heeft?
Dat botst nogal eens en het drijft me ook tot het (jammer genoeg) vreselijke gevoel dit bij iemand anders te zoeken.
Lijkt mij dat je je kop heel diep in het zand aan het steken bent. Je bent niet gelukkig in je relatie, maar in plaats van dit bespreekbaar te maken ga je het ergens anders zoeken?
Ik denk dat het tijd is voor een wake-up call, zowel voor jou als voor jouw vriend! Wil je nog in deze relatie investeren? Zo ja, ga dan de confrontatie aan met hem. Daarmee bedoel ik niet schreeuwen en verwijten, maar hem vertellen wat zijn acties met jouw gedaan hebben, hoe je je daar onder voelt. Vertel hem dat hij over jouw grenzen heen is gegaan en dat je dat niet nog een keer zal accepteren. Mocht hij hier begrip voor tonen, vraag dan of hij bereid is om jouw vertrouwen terug te winnen en of hij samen met jouw aan jullie relatie wil werken.
Bedenk jezelf in wat voor soort relatie jij zou willen zitten, wat is belangrijk voor jou? En wat moet er gebeuren om dat te bereiken? Kan je dat bij je vriend krijgen? Wees vooral ook eerlijk tegen jezelf! Als je denkt dat jouw vriend je dat niet kan geven, neem dan de optie om uit elkaar serieus in overweging. Natuurlijk zal dat klote zijn, helemaal aangezien jullie samenwonen. Maar jezelf verliezen is toch veel erger?!
Kortom, kijk eens in de spiegel en laat zien dat je volwassen bent. Gaat hij over jouw grenzen heen? Geef dat dan duidelijk aan! Heeft hij oprecht spijt, dan kan je gaan kijken of je het hem wil vergeven. Walst hij alsnog over jouw gevoelens heen? Dan is het tijd om verder te gaan...
vrijdag 19 november 2010 om 21:46
quote:mySecrets schreef op 19 november 2010 @ 21:28:
Ik weet gewoon niet wat ik met de hele situatie aan moet, dat ik geen stappen ga ondernemen mbt die ander moge duidelijk zijn. Vind het gewoon een rotgevoel, ik heb heus wel een geweten. Iedergeval bedankt voor de reacties Het gaat helemaal niet om de ander, dat is (voor zover ik uit jouw verhaal op kan maken) slechts een afleidingsmanoeuvre, omdat je de problemen in je eigen relatie niet onder ogen wil zien. Ga het gesprek aan met je vriend!
Ik weet gewoon niet wat ik met de hele situatie aan moet, dat ik geen stappen ga ondernemen mbt die ander moge duidelijk zijn. Vind het gewoon een rotgevoel, ik heb heus wel een geweten. Iedergeval bedankt voor de reacties Het gaat helemaal niet om de ander, dat is (voor zover ik uit jouw verhaal op kan maken) slechts een afleidingsmanoeuvre, omdat je de problemen in je eigen relatie niet onder ogen wil zien. Ga het gesprek aan met je vriend!
vrijdag 19 november 2010 om 22:02
quote:mySecrets schreef op 19 november 2010 @ 20:11:
Hallo, ik ben hier nieuw en hoop dat ik hier op dit forum met mijn verhaal terecht kan en vooral hulp krijg.
Ik zal bij het begin beginnen..
Ik en mijn vriend zijn anderhalf jaar samen waarvan we ongeveer een jaartje samenwonen. Dit omdat ik al bezig was met een huis te bemachtigen en hij toch altijd al bij mij was (ik woonde toen nog bij mijn ouders). Het moment dat wij elkaar ontmoetten had hij nog een vriendin, dit was al een aflopende zaak en al snel kregen wij voorzichtig aan een relatie. In de eerste maanden is hij een paar keer met haar vreemdgegaan. Hier kwam ik echter achter toen wij al een half jaar samenwoonden, dat was ook de reden voor mij om hem te vergeven en verder te gaan. Even later kwam de aap uit de mouw en zou hij nogmaals met haar gezoend hebben, terwijl ik thuis met het eten op hem zat te wachten.
Die dag had ik hem nota bene nog op pas gestuurd om lekker op een terrasje te gaan zitten met vrienden. Waar hij later haar was tegen gekomen.
Het voelde dus ook nog alsof het mijn eigen schuld was. Omdat ik een dagje voor mezelf wilde en hem dus met vrienden had weggestuurd. Enfin, omdat hij toen zijn mobiel niet opnam en ik geen idee had waar hij bleef is zijn oma uiteindelijk op de fiets gaan kijken bij de terrasjes en trof hem daar aan, ik had toen natuurlijk al een onderbuikgevoel dat hij daar met zijn ex was. Oma trof hem aan. Met zijn ex. Dit was echter niet wat zijn oma mij vertelde. Ze belde doodleuk op om te zeggen dat er niets aan de hand was en hem op de trein had gezet. "Geen ex te bekennen hoor!" zei ze nog.
Hier kwam ik later allemaal achter. Dit is nog kort samengevat allemaal, kun je nagaan.
We zijn nu al een poosje verder en de ex is uit beeld verdwenen. Of, nou ja niet helemaal want ze heeft een nieuwe vriend binnen dezelfde vriendengroep, die van ons. Omdat ik haar vaker ga tegenkomen hebben we de strijdbijl begraven, wat mij vooral veel rust heeft gegeven.
Mijn vriend heeft eigenlijk nooit écht spijt betuigd aan mij. Hij heeft natuurlijk wel sorry gezegt maar voor mij was dat eigenlijk niet genoeg. Ook is hij een persoon wat moeilijk praat, veel zit te gamen en denkt veel aan zichzelf. Terwijl ik ook wat persoonlijke issues heb (mbt werk, studie, familie, etc) waar ik het dus met hem niet of nauwelijks over kan hebben. Hij is ontzettend verwend door zijn ouders en alles gaat bij hem zonder moeite, vanzelf. Ik ben niet zo en niet zo opgevoed. Dat botst nogal eens en het drijft me ook tot het (jammer genoeg) vreselijke gevoel dit bij iemand anders te zoeken.
Je voelt het al aankomen; ik begin interesse te ontwikkelen voor een ander. En het is nog een vriend van mijn vriend ook.
We hebben niet eens uitbundig gesproken of iets dergelijks maar ik heb laatst 5 minuten staan praten met hem in de kroeg toen we daar met z'n allen waren. Toen ik daar een week later aan terug dacht was het in één klap helemaal anders.
Ik besloot hem te contacten dit is geen werkwoord
via een profielensite (weet niet of ik de naam mag noemen hier) en zei dat ik dingen had gezegt die ik beter voor me had moeten houden. Dingen die mijn vriend niet van mij weet en niet wilt weten, en waarvan ik niet wil dat het verspreid word. Sinds ik hem heb gesproken kan ik niet stoppen aan hem te denken, zit ik constant zijn profiel in de gaten te houden en zorg ik dat ik naar plekken ga waar hij ook is. Bijvoorbeeld concerten etc. Ook heb ik de eerste slapeloze nacht gehad in tijden en heb alleen aan hem liggen denken.
Hij staat zo in contrast met mijn vriend. Mijn vriend is graag alleen en zit te gamen. En "de ander" is muzikant en heeft een passie.
Ik ben zo in de war, ik weet niet wat ik moet doen. Ik zie hem erg regelmatig en dit weekend ook weer...
Help!
Hallo, ik ben hier nieuw en hoop dat ik hier op dit forum met mijn verhaal terecht kan en vooral hulp krijg.
Ik zal bij het begin beginnen..
Ik en mijn vriend zijn anderhalf jaar samen waarvan we ongeveer een jaartje samenwonen. Dit omdat ik al bezig was met een huis te bemachtigen en hij toch altijd al bij mij was (ik woonde toen nog bij mijn ouders). Het moment dat wij elkaar ontmoetten had hij nog een vriendin, dit was al een aflopende zaak en al snel kregen wij voorzichtig aan een relatie. In de eerste maanden is hij een paar keer met haar vreemdgegaan. Hier kwam ik echter achter toen wij al een half jaar samenwoonden, dat was ook de reden voor mij om hem te vergeven en verder te gaan. Even later kwam de aap uit de mouw en zou hij nogmaals met haar gezoend hebben, terwijl ik thuis met het eten op hem zat te wachten.
Die dag had ik hem nota bene nog op pas gestuurd om lekker op een terrasje te gaan zitten met vrienden. Waar hij later haar was tegen gekomen.
Het voelde dus ook nog alsof het mijn eigen schuld was. Omdat ik een dagje voor mezelf wilde en hem dus met vrienden had weggestuurd. Enfin, omdat hij toen zijn mobiel niet opnam en ik geen idee had waar hij bleef is zijn oma uiteindelijk op de fiets gaan kijken bij de terrasjes en trof hem daar aan, ik had toen natuurlijk al een onderbuikgevoel dat hij daar met zijn ex was. Oma trof hem aan. Met zijn ex. Dit was echter niet wat zijn oma mij vertelde. Ze belde doodleuk op om te zeggen dat er niets aan de hand was en hem op de trein had gezet. "Geen ex te bekennen hoor!" zei ze nog.
Hier kwam ik later allemaal achter. Dit is nog kort samengevat allemaal, kun je nagaan.
We zijn nu al een poosje verder en de ex is uit beeld verdwenen. Of, nou ja niet helemaal want ze heeft een nieuwe vriend binnen dezelfde vriendengroep, die van ons. Omdat ik haar vaker ga tegenkomen hebben we de strijdbijl begraven, wat mij vooral veel rust heeft gegeven.
Mijn vriend heeft eigenlijk nooit écht spijt betuigd aan mij. Hij heeft natuurlijk wel sorry gezegt maar voor mij was dat eigenlijk niet genoeg. Ook is hij een persoon wat moeilijk praat, veel zit te gamen en denkt veel aan zichzelf. Terwijl ik ook wat persoonlijke issues heb (mbt werk, studie, familie, etc) waar ik het dus met hem niet of nauwelijks over kan hebben. Hij is ontzettend verwend door zijn ouders en alles gaat bij hem zonder moeite, vanzelf. Ik ben niet zo en niet zo opgevoed. Dat botst nogal eens en het drijft me ook tot het (jammer genoeg) vreselijke gevoel dit bij iemand anders te zoeken.
Je voelt het al aankomen; ik begin interesse te ontwikkelen voor een ander. En het is nog een vriend van mijn vriend ook.
We hebben niet eens uitbundig gesproken of iets dergelijks maar ik heb laatst 5 minuten staan praten met hem in de kroeg toen we daar met z'n allen waren. Toen ik daar een week later aan terug dacht was het in één klap helemaal anders.
Ik besloot hem te contacten dit is geen werkwoord
via een profielensite (weet niet of ik de naam mag noemen hier) en zei dat ik dingen had gezegt die ik beter voor me had moeten houden. Dingen die mijn vriend niet van mij weet en niet wilt weten, en waarvan ik niet wil dat het verspreid word. Sinds ik hem heb gesproken kan ik niet stoppen aan hem te denken, zit ik constant zijn profiel in de gaten te houden en zorg ik dat ik naar plekken ga waar hij ook is. Bijvoorbeeld concerten etc. Ook heb ik de eerste slapeloze nacht gehad in tijden en heb alleen aan hem liggen denken.
Hij staat zo in contrast met mijn vriend. Mijn vriend is graag alleen en zit te gamen. En "de ander" is muzikant en heeft een passie.
Ik ben zo in de war, ik weet niet wat ik moet doen. Ik zie hem erg regelmatig en dit weekend ook weer...
Help!
vrijdag 19 november 2010 om 22:07
vrijdag 19 november 2010 om 22:13
quote:EvyBlissy schreef op 19 november 2010 @ 20:27:
Als jullie nou niet samenwoonden... Was je dan ook bij hem gebleven toen je erachter kwam dat hij meermaals was vreemdgegaan?
En?
@Ksenija: openingsposts quoten mag niet meer, helaas..
Als jullie nou niet samenwoonden... Was je dan ook bij hem gebleven toen je erachter kwam dat hij meermaals was vreemdgegaan?
En?
@Ksenija: openingsposts quoten mag niet meer, helaas..
De Wet van Wuiles: hoe langer de OP, hoe kleiner de kans op een duurzame relatie.
vrijdag 19 november 2010 om 23:27
[quote]EvyBlissy schreef op 19 november 2010 @ 22:13:
[...]
En?
Inderdaad, ik moet eerlijk toegeven dat ik dan waarschijnlijk niet bij hem was gebleven. Dat wij samenwonen maakte het moeilijker omdat ik blij was met ons en ons huisje. Als je dan na een paar maanden ermee kapt voelt het als falen. Ik weet dat dat geen excuus is eigenlijk. Soms denk ik ook dat het beter zo had kunnen lopen dat ik hem de deur had gewezen.
Ik geloof wel dat hij oprecht spijt heeft, maar toch had ik dat gevoel niet. Hij kwam er te makkelijk mee weg en dat was mijn eigen schuld.
[...]
En?
Inderdaad, ik moet eerlijk toegeven dat ik dan waarschijnlijk niet bij hem was gebleven. Dat wij samenwonen maakte het moeilijker omdat ik blij was met ons en ons huisje. Als je dan na een paar maanden ermee kapt voelt het als falen. Ik weet dat dat geen excuus is eigenlijk. Soms denk ik ook dat het beter zo had kunnen lopen dat ik hem de deur had gewezen.
Ik geloof wel dat hij oprecht spijt heeft, maar toch had ik dat gevoel niet. Hij kwam er te makkelijk mee weg en dat was mijn eigen schuld.
vrijdag 19 november 2010 om 23:30
quote:Primabella schreef op 19 november 2010 @ 22:07:
Maar als je er niks mee gaat doen waarom volg je hem dan overal om hem tegen te komen? Dat is toch de goden verzoeken?
Andere vraag: waarom blijf je bij je vriend? Je schrijft dat je iets hebt opgebouwd, maar wat dan? Hij gaat vreemd, heeft geen spijt, je kan niet bij hem terecht,...?Hem overal volgen is een groot woord, ik spiek op zijn profiel en heb tickets voor een concert besteld waar hij ook heen gaat (we gaan altijd met een groep naar concerten). Toevallig vind ik die muziek ook leuk dus het is niet helemaal vanwege hem. Maar inderdaad dat ik die dingen doe met hem in mijn achterhoofd is niet goed.
Maar als je er niks mee gaat doen waarom volg je hem dan overal om hem tegen te komen? Dat is toch de goden verzoeken?
Andere vraag: waarom blijf je bij je vriend? Je schrijft dat je iets hebt opgebouwd, maar wat dan? Hij gaat vreemd, heeft geen spijt, je kan niet bij hem terecht,...?Hem overal volgen is een groot woord, ik spiek op zijn profiel en heb tickets voor een concert besteld waar hij ook heen gaat (we gaan altijd met een groep naar concerten). Toevallig vind ik die muziek ook leuk dus het is niet helemaal vanwege hem. Maar inderdaad dat ik die dingen doe met hem in mijn achterhoofd is niet goed.
zaterdag 20 november 2010 om 07:02
quote:mySecrets schreef op 19 november 2010 @ 23:27:
[quote]EvyBlissy schreef op 19 november 2010 @ 22:13:
[...]
En?
Inderdaad, ik moet eerlijk toegeven dat ik dan waarschijnlijk niet bij hem was gebleven. Dat wij samenwonen maakte het moeilijker omdat ik blij was met ons en ons huisje. Als je dan na een paar maanden ermee kapt voelt het als falen. Ik weet dat dat geen excuus is eigenlijk. Soms denk ik ook dat het beter zo had kunnen lopen dat ik hem de deur had gewezen.
Ik geloof wel dat hij oprecht spijt heeft, maar toch had ik dat gevoel niet. Hij kwam er te makkelijk mee weg en dat was mijn eigen schuld.
Ja, dat gevoel kreeg ik in ieder geval van je verhaal.
Is dat niet een beetje treurig? Dat je bij een man bent, met wie je niet 100% happy bent, die vreemdgegaan is, wat nog lang niet vergeten & vergeven is en dat je eigenlijk in je achterhoofd met een andere man rondloopt?
Kijk het kan altijd gebeuren hoor, dat je in een relatie gevoelens krijgt voor een ander. Alleen bij jou zit er wel nog van alles onder.
Wordt het ook niet tijd om met je partner te praten over zijn bedrog? En over jouw gevoelens, want dat verdriet is nog niet verdwenen, toch?
[quote]EvyBlissy schreef op 19 november 2010 @ 22:13:
[...]
En?
Inderdaad, ik moet eerlijk toegeven dat ik dan waarschijnlijk niet bij hem was gebleven. Dat wij samenwonen maakte het moeilijker omdat ik blij was met ons en ons huisje. Als je dan na een paar maanden ermee kapt voelt het als falen. Ik weet dat dat geen excuus is eigenlijk. Soms denk ik ook dat het beter zo had kunnen lopen dat ik hem de deur had gewezen.
Ik geloof wel dat hij oprecht spijt heeft, maar toch had ik dat gevoel niet. Hij kwam er te makkelijk mee weg en dat was mijn eigen schuld.
Ja, dat gevoel kreeg ik in ieder geval van je verhaal.
Is dat niet een beetje treurig? Dat je bij een man bent, met wie je niet 100% happy bent, die vreemdgegaan is, wat nog lang niet vergeten & vergeven is en dat je eigenlijk in je achterhoofd met een andere man rondloopt?
Kijk het kan altijd gebeuren hoor, dat je in een relatie gevoelens krijgt voor een ander. Alleen bij jou zit er wel nog van alles onder.
Wordt het ook niet tijd om met je partner te praten over zijn bedrog? En over jouw gevoelens, want dat verdriet is nog niet verdwenen, toch?
De Wet van Wuiles: hoe langer de OP, hoe kleiner de kans op een duurzame relatie.