Relaties
alle pijlers
gaat het echt voorbij???
zaterdag 11 december 2010 om 18:29
hoi,
heb hier al eens eerder gepost..... relatie nu dik 2 maanden voorbij... en mijn hoofd en lijf blijven vol zitten met vragen, verdriet, wanhoop, angst en pijn....toekomstbeeld volledig weg...
hij wil wel met me bellen maar dan niet over "moeilijke"dingen praten... ik blijf steeds hopen dat het ooit nog goed komt... dan weer het besef dat dat niet in de lijn der verwachtingen ligt...
hij heeft zich gestort op zijn grote passie: sporten... en ik?? mijn leven ligt op zijn kop en ik ben een wrak... continu ben ik in mijn hoofd bezig met mezelf te pijnigen met gedachtes maar ook mezelf proberen er niet onder te laten krijgen...op mijn werk maak ik zonder te weten fouten dat krijg ik te horen.....
.
ik ben wanhopig en niemand kan me helpen...
gaat het echt over... ik heb weinig vrienden in de buurt... gelukkig wel familie maar zij weten ook niet wat te doen om mij te helpen...
ik voel me zo in de steek gelaten... heb zo weinig zelfvertrouwen...
ik weet het echt niet meer....ben blij als er weer een dag voorbij is, slapen, niks hoeven voelen, maar als ik wakker wordt begint het allemaal weer...
wie herkent dit? gaat het echt over...? en hoe??
sproet
heb hier al eens eerder gepost..... relatie nu dik 2 maanden voorbij... en mijn hoofd en lijf blijven vol zitten met vragen, verdriet, wanhoop, angst en pijn....toekomstbeeld volledig weg...
hij wil wel met me bellen maar dan niet over "moeilijke"dingen praten... ik blijf steeds hopen dat het ooit nog goed komt... dan weer het besef dat dat niet in de lijn der verwachtingen ligt...
hij heeft zich gestort op zijn grote passie: sporten... en ik?? mijn leven ligt op zijn kop en ik ben een wrak... continu ben ik in mijn hoofd bezig met mezelf te pijnigen met gedachtes maar ook mezelf proberen er niet onder te laten krijgen...op mijn werk maak ik zonder te weten fouten dat krijg ik te horen.....
.
ik ben wanhopig en niemand kan me helpen...
gaat het echt over... ik heb weinig vrienden in de buurt... gelukkig wel familie maar zij weten ook niet wat te doen om mij te helpen...
ik voel me zo in de steek gelaten... heb zo weinig zelfvertrouwen...
ik weet het echt niet meer....ben blij als er weer een dag voorbij is, slapen, niks hoeven voelen, maar als ik wakker wordt begint het allemaal weer...
wie herkent dit? gaat het echt over...? en hoe??
sproet
zaterdag 11 december 2010 om 20:01
quote:madamemicmac schreef op 11 december 2010 @ 19:58:
Helemaal eens met summerdance. Morgen sta je op en het eerste wat je zegt is; en nu ben ik het zat!
Dan ga je lekker ontbijten, stukkie wandelen, een leuke dvd bekijken en vooral niet aan hem denken. Elke keer als je toch aan hem denkt en je merkt het roep je hard; rot op!
Echt, het helpt.
Alleen nog maar leuke dingen doen en aan denken.God, waarom heb ik toch altijd van die lange lappen tekst nodig terwijl dit eigenlijk het enige was wat ik wilde zeggen
Helemaal eens met summerdance. Morgen sta je op en het eerste wat je zegt is; en nu ben ik het zat!
Dan ga je lekker ontbijten, stukkie wandelen, een leuke dvd bekijken en vooral niet aan hem denken. Elke keer als je toch aan hem denkt en je merkt het roep je hard; rot op!
Echt, het helpt.
Alleen nog maar leuke dingen doen en aan denken.God, waarom heb ik toch altijd van die lange lappen tekst nodig terwijl dit eigenlijk het enige was wat ik wilde zeggen
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
zaterdag 11 december 2010 om 20:02
quote:paloma schreef op 11 december 2010 @ 19:59:
Ik zou wel een manier willen vinden om contact te houden met deze kinderen.
Ik niet als ik eerlijk ben.
Tis echt zielig voor de kinderen, maar prioriteit van TO zou bij TO moeten liggen.
En die gaat de confrontatie niet aankunnen (denk ik)
Elke keer als ze de kindjes ziet zal ze aan hem moeten denken, en terugwillen
Lijkt me dus in dit geval niet echt de meest verstandige beslissing
Ik zou wel een manier willen vinden om contact te houden met deze kinderen.
Ik niet als ik eerlijk ben.
Tis echt zielig voor de kinderen, maar prioriteit van TO zou bij TO moeten liggen.
En die gaat de confrontatie niet aankunnen (denk ik)
Elke keer als ze de kindjes ziet zal ze aan hem moeten denken, en terugwillen
Lijkt me dus in dit geval niet echt de meest verstandige beslissing
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
zaterdag 11 december 2010 om 20:08
zaterdag 11 december 2010 om 20:09
dank!!!!! vanmorgen heb ik ook hard op de grond gestampt en geroepen HOU OP!!!!
t hielp toen niet maar ik ga het morgen weer proberen...
contact heb ik met de oudste via msn en hyves, af en toe sms.... maar ik laat het aan haar over om contact te maken...i wil het haar niet lastig maken en misschien komen ze zo over het gemis heen.. ze vind het prettig om "puber"dingen met mij te bespreken... ik hou ze weg van mijn verdriet...
de jongste had emotionele problemen gekregen doordat ik er ineens niet meer was elk weekend... hij negeert dat onder het mom van " dan gaat het het snelst over" maar zijn ex heeft voorzichtig contact met mij gezocht en toen heb ik ze vorige week zaterdag gezien... fijn voor de kinderen, het heeft de kleinste goed gedaan maar de volgende dag voor mij alleen nog meer tranen.... ze mag me bellen als ze het moeilijk heeft... maar kom ik er dan ook wel overheen? zo moeilijk om daar over na te hoeven denken...wat is goed en voor wie
kennen jullie ook verhalen van mensen die toch weer bij elkaar kwamen?? ik wel en dan krijg je heel gemeen toch weer hoop...
t hielp toen niet maar ik ga het morgen weer proberen...
contact heb ik met de oudste via msn en hyves, af en toe sms.... maar ik laat het aan haar over om contact te maken...i wil het haar niet lastig maken en misschien komen ze zo over het gemis heen.. ze vind het prettig om "puber"dingen met mij te bespreken... ik hou ze weg van mijn verdriet...
de jongste had emotionele problemen gekregen doordat ik er ineens niet meer was elk weekend... hij negeert dat onder het mom van " dan gaat het het snelst over" maar zijn ex heeft voorzichtig contact met mij gezocht en toen heb ik ze vorige week zaterdag gezien... fijn voor de kinderen, het heeft de kleinste goed gedaan maar de volgende dag voor mij alleen nog meer tranen.... ze mag me bellen als ze het moeilijk heeft... maar kom ik er dan ook wel overheen? zo moeilijk om daar over na te hoeven denken...wat is goed en voor wie
kennen jullie ook verhalen van mensen die toch weer bij elkaar kwamen?? ik wel en dan krijg je heel gemeen toch weer hoop...
zaterdag 11 december 2010 om 20:15
en hij is ook een hele lieve man... alleen: hij kon aan mijn behoeftes niet voldoen... en dan vraag je je ook af: wilde ik te veel... nee, echt niet.... liefde.... gevoel dat ik ok was voor hem...
niks....
kan ik hem dat kwalijk nemen... als dat er bij hem nooit in heeft gezeten.... ( heb verhalen gehoord over vorige relaties.... dan verlieten de vrouwen hem na een paar maanden.... metmij was de langste relatie na die waar zijn kinderen zijn uitgekomen.. ook zij had soortgelijke ervaringen... dus het zit er gewoon niet in... )
niks....
kan ik hem dat kwalijk nemen... als dat er bij hem nooit in heeft gezeten.... ( heb verhalen gehoord over vorige relaties.... dan verlieten de vrouwen hem na een paar maanden.... metmij was de langste relatie na die waar zijn kinderen zijn uitgekomen.. ook zij had soortgelijke ervaringen... dus het zit er gewoon niet in... )
zaterdag 11 december 2010 om 20:33
quote:sproet35 schreef op 11 december 2010 @ 20:15:
en hij is ook een hele lieve man... alleen: hij kon aan mijn behoeftes niet voldoen... en dan vraag je je ook af: wilde ik te veel... nee, echt niet.... liefde.... gevoel dat ik ok was voor hem...
niks....
kan ik hem dat kwalijk nemen... als dat er bij hem nooit in heeft gezeten.... ( heb verhalen gehoord over vorige relaties.... dan verlieten de vrouwen hem na een paar maanden.... metmij was de langste relatie na die waar zijn kinderen zijn uitgekomen.. ook zij had soortgelijke ervaringen... dus het zit er gewoon niet in... )
Nou inderdaad...
Als ik zo lees hoe gelukkig hij je maakte...
Een hele fijne man
Ooit ook eens hier gelezen
"liefde doet geen pijn"
en hij is ook een hele lieve man... alleen: hij kon aan mijn behoeftes niet voldoen... en dan vraag je je ook af: wilde ik te veel... nee, echt niet.... liefde.... gevoel dat ik ok was voor hem...
niks....
kan ik hem dat kwalijk nemen... als dat er bij hem nooit in heeft gezeten.... ( heb verhalen gehoord over vorige relaties.... dan verlieten de vrouwen hem na een paar maanden.... metmij was de langste relatie na die waar zijn kinderen zijn uitgekomen.. ook zij had soortgelijke ervaringen... dus het zit er gewoon niet in... )
Nou inderdaad...
Als ik zo lees hoe gelukkig hij je maakte...
Een hele fijne man
Ooit ook eens hier gelezen
"liefde doet geen pijn"
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
zaterdag 11 december 2010 om 20:49
zaterdag 11 december 2010 om 21:55
Volgens mij doe je er alles aan om maar van hem (of de persoon die je van hem maakt) te blijven houden.
Mogelijk is dat veiliger voor jou, een droom van hem te maken die alleen een heel klein beetje anders had moeten zijn (hij had meer van je moeten houden).
Je kan zo heel lang doorgaan als je in staat bent het dak boven je hoofd en je voedsel te betalen, je forcerend om de herinnering aan zijn gelaatstrekken bij je op te roepen zodat je nog iets hebt om je zelf gecreëerde leegte te vullen.
En het zal glorieloos eindigen zoals alle onechte liefdes, omdat er tenslotte niks anders is dan de realiteit. Die op zich helemaal niet erg is, zolang je hem maar accepteert. Als je je leven met de minuut leeft, valt die eigenlijk best mee.
Mogelijk is dat veiliger voor jou, een droom van hem te maken die alleen een heel klein beetje anders had moeten zijn (hij had meer van je moeten houden).
Je kan zo heel lang doorgaan als je in staat bent het dak boven je hoofd en je voedsel te betalen, je forcerend om de herinnering aan zijn gelaatstrekken bij je op te roepen zodat je nog iets hebt om je zelf gecreëerde leegte te vullen.
En het zal glorieloos eindigen zoals alle onechte liefdes, omdat er tenslotte niks anders is dan de realiteit. Die op zich helemaal niet erg is, zolang je hem maar accepteert. Als je je leven met de minuut leeft, valt die eigenlijk best mee.
zaterdag 11 december 2010 om 22:14
Ik ben het helemaal eens met wat Sum zegt, dus ik hoef niet veel te typen hier.
Sproet, jij blijft willens en wetens in een slachtofferrol hangen. Geef jezelf een schop onder je kont. Het komt niet goed, en dat moet je niet willen. Hoe je praat over je voorbije relatie zegt al genoeg. Ga wat doen met je leven, in plaats van op hem zitten wachten.
Sproet, jij blijft willens en wetens in een slachtofferrol hangen. Geef jezelf een schop onder je kont. Het komt niet goed, en dat moet je niet willen. Hoe je praat over je voorbije relatie zegt al genoeg. Ga wat doen met je leven, in plaats van op hem zitten wachten.
zondag 12 december 2010 om 10:59
jullie hebben ook wel gelijk.... ikzet hem nog steeds op een voetstuk...wil maar niet accepteren dat het voorbij is... dat hij MIJ niet gelukkig maakte... DAT is waar ik bij stil moet blijven staan...
alleen: wat deden jullie met het gekmakende gevoel van missen, nog houden van.... het zit als een band rond mijn hart...
vanmorgen zo sterk de behoefte om hem te laten weten dat ik hem nog zo mis.... niet gedaan... huis schoongemaakt...gedachtes wegzuchten... en me voorgenomen het vandaag met niemand over hem te hebben...
hadden jullie ook het gevoel dat je wegzinkt? alles wat we samen meegemaakt hebben gaat als een film aan me voorbij... leuke dingen.... en vanaf het moment van op staan is het zware gevoel er weer... En ik wil niet dat hij nog zo mij leven bepaalt... dat het op mijn werk slecht gaat... het mag niet zo zijn dat ik hieraan kapot ga... die invloed mag hij niet hebben....
alleen: wat deden jullie met het gekmakende gevoel van missen, nog houden van.... het zit als een band rond mijn hart...
vanmorgen zo sterk de behoefte om hem te laten weten dat ik hem nog zo mis.... niet gedaan... huis schoongemaakt...gedachtes wegzuchten... en me voorgenomen het vandaag met niemand over hem te hebben...
hadden jullie ook het gevoel dat je wegzinkt? alles wat we samen meegemaakt hebben gaat als een film aan me voorbij... leuke dingen.... en vanaf het moment van op staan is het zware gevoel er weer... En ik wil niet dat hij nog zo mij leven bepaalt... dat het op mijn werk slecht gaat... het mag niet zo zijn dat ik hieraan kapot ga... die invloed mag hij niet hebben....
zondag 12 december 2010 om 11:06
quote:sproet35 schreef op 12 december 2010 @ 10:59:
jullie hebben ook wel gelijk.... ikzet hem nog steeds op een voetstuk...
Mee stoppen dus!
wil maar niet accepteren dat het voorbij is...
Waarom wil je dat niet accepteren?
Willen of niet willen is een keuze hè, dat betekent dus dat je er op elk gewenst moment mee kunt stoppen
dat hij MIJ niet gelukkig maakte... DAT is waar ik bij stil moet blijven staan...
Precies, DOE dat dan ook!
alleen: wat deden jullie met het gekmakende gevoel van missen, nog houden van.... het zit als een band rond mijn hart...
Die band denkbeeldig doorknippen dus
vanmorgen zo sterk de behoefte om hem te laten weten dat ik hem nog zo mis.... niet gedaan... huis schoongemaakt...gedachtes wegzuchten... en me voorgenomen het vandaag met niemand over hem te hebben...
Heel goed!
hadden jullie ook het gevoel dat je wegzinkt?
Ja, en dan ga je dus heel hard trappelen om weer boven te komen
Je zinnen verzetten, een boek lezen...
alles wat we samen meegemaakt hebben gaat als een film aan me voorbij...
Das het mooie aan een film, die kan je uitzetten!
leuke dingen.... en vanaf het moment van op staan is het zware gevoel er weer...
Dus sta je op met een andere gedachte...
Wat zal ik eens gaan doen vandaag, waar word ik blij van
En ik wil niet dat hij nog zo mij leven bepaalt
Stop er dan mee
Hij doet dat niet hoor, dat doe je helemaal zelf!
JIJ laat hem je leven bepalen...toen EN nu... dat het op mijn werk slecht gaat... het mag niet zo zijn dat ik hieraan kapot ga... die invloed mag hij niet hebben....Nogmaals, dat doet hij niet....dat doe je zelf!
Dus nogmaals....stop met zwelgen, stop met dat slachtoffer zijn en stap in een andere rol
De rol van zelfstandige alleen staande vrouw
En die rol gaat je steeds beter passen zodat het uiteindelijk je eigen nieuwe ik wordt!
jullie hebben ook wel gelijk.... ikzet hem nog steeds op een voetstuk...
Mee stoppen dus!
wil maar niet accepteren dat het voorbij is...
Waarom wil je dat niet accepteren?
Willen of niet willen is een keuze hè, dat betekent dus dat je er op elk gewenst moment mee kunt stoppen
dat hij MIJ niet gelukkig maakte... DAT is waar ik bij stil moet blijven staan...
Precies, DOE dat dan ook!
alleen: wat deden jullie met het gekmakende gevoel van missen, nog houden van.... het zit als een band rond mijn hart...
Die band denkbeeldig doorknippen dus
vanmorgen zo sterk de behoefte om hem te laten weten dat ik hem nog zo mis.... niet gedaan... huis schoongemaakt...gedachtes wegzuchten... en me voorgenomen het vandaag met niemand over hem te hebben...
Heel goed!
hadden jullie ook het gevoel dat je wegzinkt?
Ja, en dan ga je dus heel hard trappelen om weer boven te komen
Je zinnen verzetten, een boek lezen...
alles wat we samen meegemaakt hebben gaat als een film aan me voorbij...
Das het mooie aan een film, die kan je uitzetten!
leuke dingen.... en vanaf het moment van op staan is het zware gevoel er weer...
Dus sta je op met een andere gedachte...
Wat zal ik eens gaan doen vandaag, waar word ik blij van
En ik wil niet dat hij nog zo mij leven bepaalt
Stop er dan mee
Hij doet dat niet hoor, dat doe je helemaal zelf!
JIJ laat hem je leven bepalen...toen EN nu... dat het op mijn werk slecht gaat... het mag niet zo zijn dat ik hieraan kapot ga... die invloed mag hij niet hebben....Nogmaals, dat doet hij niet....dat doe je zelf!
Dus nogmaals....stop met zwelgen, stop met dat slachtoffer zijn en stap in een andere rol
De rol van zelfstandige alleen staande vrouw
En die rol gaat je steeds beter passen zodat het uiteindelijk je eigen nieuwe ik wordt!
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
zondag 12 december 2010 om 11:12
dank je wel voor je reactie summerdance.. ik wil het ook erg graag.. dat ik weer mezelf ben,... dat ik los van hem ben..
nu staan er nog steeds spullen van mij bij hem en hij zal ze voor het einde van dit jaar bij mijn ouders afgeven...
nog iets raars; hij vind het niet leuk als ik contact zou onderhouden met onze gezamelijke vrienden ( die weliswaar eerst zijn vrienden waren maar waar ik natuurlijk ook iets mee heb opgebouwd) maar wel met zijn ouders en zus...?????
nu staan er nog steeds spullen van mij bij hem en hij zal ze voor het einde van dit jaar bij mijn ouders afgeven...
nog iets raars; hij vind het niet leuk als ik contact zou onderhouden met onze gezamelijke vrienden ( die weliswaar eerst zijn vrienden waren maar waar ik natuurlijk ook iets mee heb opgebouwd) maar wel met zijn ouders en zus...?????
zondag 12 december 2010 om 11:17
Nog 1 keer Sproet, en dan stop ik met het afdraaien van dezelfde plaat
JIJ moet het doen
Wat hij vindt, denkt, bedoeld DOET er niet toe
Mij lijkt het verstandig om in ieder geval de komende tijd volledig te breken met alles waar hij mee verbonden is
Het enige wat jij eigenlijk wil is terug naar een relatie die niet goed voor je is.
Zolang je verbonden blijft met zijn leven (vrienden, kinderen, ouders) ga je het niet redden
Je moet voor jezelf dus een keuze maken
Alleen verder en als een dolle aan jezelf en aan je zelfvertrouwen gaan werken
of, blijven hangen in een soort niemandsland, bij hem in de buurt maar doodongelukkig
Meer keuzes heb je niet in mijn ogen
JIJ moet het doen
Wat hij vindt, denkt, bedoeld DOET er niet toe
Mij lijkt het verstandig om in ieder geval de komende tijd volledig te breken met alles waar hij mee verbonden is
Het enige wat jij eigenlijk wil is terug naar een relatie die niet goed voor je is.
Zolang je verbonden blijft met zijn leven (vrienden, kinderen, ouders) ga je het niet redden
Je moet voor jezelf dus een keuze maken
Alleen verder en als een dolle aan jezelf en aan je zelfvertrouwen gaan werken
of, blijven hangen in een soort niemandsland, bij hem in de buurt maar doodongelukkig
Meer keuzes heb je niet in mijn ogen
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
zondag 12 december 2010 om 11:19
Sproet, jouw gevoel/emotie overheerst je verstand. Ik herken mij in jouw verhaal. Ook al wist ik dat het beter zo was, toch kon ik voor het eerst hier (pijn/gemis/verdriet/teleurstelling/acceptatie) niet mee omgaan en ook bij mij leed mijn werk er heel erg onder omdat ik mij niet meer kon concentreren, echt alles vergat en erg emotioneel was. Ik heb toen moeten toegeven dat ik het alleen niet trok en ben via de huisarts naar een psychologe verwezen.
Mensen vinden mij een pittig ding en ik was er ook zelf van overtuigd alles zelf te kunnen maar opeens was ook mijn emmer vol en het zoeken en accepteren van hulp heeft mij enorm geholpen (en nog steeds want ik ben er nog lang niet) in mijn proces mijn grootste liefde achter mij te laten.
Als je echt het gevoel hebt het niet te trekken, zoek dan hulp!
Liefs Krokus
Mensen vinden mij een pittig ding en ik was er ook zelf van overtuigd alles zelf te kunnen maar opeens was ook mijn emmer vol en het zoeken en accepteren van hulp heeft mij enorm geholpen (en nog steeds want ik ben er nog lang niet) in mijn proces mijn grootste liefde achter mij te laten.
Als je echt het gevoel hebt het niet te trekken, zoek dan hulp!
Liefs Krokus
zondag 12 december 2010 om 11:27
Heel herkenbaar hoor sproet, je pijn, heb het zelf ook meegemaakt toen mijn relatie overging begin dit jaar. Wat summerdance zegt klopt echt, je kunt er zelf iets aan doen maar weet ook dat waar je staat NORMAAL is en dat het gewoon keihard werken is om jezelf weer terug te vinden. Wees dus niet te streng als je weer 's wegzakt in je verdriet zolang je je daarna maar weer oppakt en doorgaat, het is JOUW leven en JIJ bent de enige die er wat van kan maken. Afleiding in sporten heeft mij heel erg geholpen en wat mij ook hielp, naast de tips die je hier krijgt (beheersen van het denken) kun je ook meer doen met je gevoel, je koppie houdt je namelijk voor de gek, die laat je alleen de mooie dingen zien en is heel goed en het negatieve spiraal denken. Wat je moet proberen, als je verdriet hebt, het even te laten komen maar dan niet met je hoofd (Denken) Je moet dan proberen met je gevoel je verdriet te beleven. Klinkt heel zweverig maar je moet het maar 's proberen waar voel je het verdriet waar doet het zeer in je lijf.. je merkt namelijk dat als je je focust op je lichaam je het denken uitschakelt. Veel van je emoties worden bepaald wordt door je "Verstand" je lichaam trekt het namelijk prima hoor, die gaat gewoon weer verder. Rust in je koppie krijgen en accepteren dat je hier gewoon doorheen moet en dat duurt echt langer dan 2 maanden maar het komt goed, echt!!
zondag 12 december 2010 om 11:30
ik heb ook hulp gezocht krokus, haptonoom en psychotherapie...
ik kom uit een historie van eetproblemen, ik heb al zo veel therapie gevolgd... ik weet ook wel dat ik geen zelfvertrouwen heb, te streng ben voor mezelf... mezelf altijd op de tweede plek zet... noem het maar op.. al het oude zeer is met het uitgaan van de relatie in alle hevigheid weer opgelaaid... ik probeer wel goed voor mezelf te zorgen, eten, aankleden... rust nemen...
ik weet het soms echt niet meer...het lijkt er idd op dat de enige (slechte) manier om van deze pijn af te komen is dat we weer samen zijn... maar dat is niet goed.. en hij zal dat toch niet doen... anders zou hij wel contact opnemen... en als hij dat zou doen an ben ik door dit alles ook het vertrouwen in hem kwijt... dus het KAN gewoon niet... en toch blijft er een klein stukje hoop in me zitten daarop...
ik kom uit een historie van eetproblemen, ik heb al zo veel therapie gevolgd... ik weet ook wel dat ik geen zelfvertrouwen heb, te streng ben voor mezelf... mezelf altijd op de tweede plek zet... noem het maar op.. al het oude zeer is met het uitgaan van de relatie in alle hevigheid weer opgelaaid... ik probeer wel goed voor mezelf te zorgen, eten, aankleden... rust nemen...
ik weet het soms echt niet meer...het lijkt er idd op dat de enige (slechte) manier om van deze pijn af te komen is dat we weer samen zijn... maar dat is niet goed.. en hij zal dat toch niet doen... anders zou hij wel contact opnemen... en als hij dat zou doen an ben ik door dit alles ook het vertrouwen in hem kwijt... dus het KAN gewoon niet... en toch blijft er een klein stukje hoop in me zitten daarop...
zondag 12 december 2010 om 11:41
Sproet meestal zorgen heftige ervaringen ervoor dat oud zeer ook weer bovenkomt (onverwerkt weliswaar) Voor jou nu dus echt een teken dat je nu voor jezelf moet gaan en het niet te zoeken in de liefde van een ander voor jou.. Soms gebeuren dingen in het leven je om je een spiegel voor te houden. Waarom cijferde je je zo weg..waar was jij in het verhaal, daar moet je je nu mee bezighouden omdat je wilt werken aan de toekomst, dit wil je niet meer meemaken, daar kun je zelf ook iets aan doen.. patronen herkennen bijvoorbeeld. Daar kan een psycholoog of haptonoom je bij helpen. Je zegt wel dat je therapieen hebt gevolgd maar heb je dat ook lang genoeg volgehouden? Ik bedoel je bent er nog steeds niet, snap je? Het kan geen kwaad om dat stuk weer even op te pakken nu toch?
Mijn verhaal? heel vergelijkbaar, relatie waarin ik meer gaf dan mocht ontvangen, ik verloor mezelf steeds meer en de relatie bracht mij weinig. Hij verbrak de relatie en ik was kapot en compleet afgebroken, helemaal terug bij af, net als jij nu. Heb dit jaar gevochten en mezelf weer op de rit gekregen maar ik heb vooral ook gekeken naar de patronen, het waarom, mezelf leren kennen en op de eerste plaats zetten, met behulp van een haptonoom juist omdat ik dit nooit meer wil laten gebeuren! ik weet dus dat je je sterkte weer terug kunt vinden, jij dus ook, vertrouw daarop maar geef jezelf de tijd..
Mijn verhaal? heel vergelijkbaar, relatie waarin ik meer gaf dan mocht ontvangen, ik verloor mezelf steeds meer en de relatie bracht mij weinig. Hij verbrak de relatie en ik was kapot en compleet afgebroken, helemaal terug bij af, net als jij nu. Heb dit jaar gevochten en mezelf weer op de rit gekregen maar ik heb vooral ook gekeken naar de patronen, het waarom, mezelf leren kennen en op de eerste plaats zetten, met behulp van een haptonoom juist omdat ik dit nooit meer wil laten gebeuren! ik weet dus dat je je sterkte weer terug kunt vinden, jij dus ook, vertrouw daarop maar geef jezelf de tijd..
zondag 12 december 2010 om 11:48
8 jaar! dat is heel erg lang techniek...
ik heb veel aan jullie adviezen en ben blij met jullie knuffels..
ik weet het ook wel, ik moet hem en alles er om heen loslaten... alleen op het moment dat ik dat zeg, of denk, piept er weer dat stukje hoop doorheen... er komen toch verbroken relaties goed??
en mijn psycho therapeut zegt dat als ik er baat bij heb dat ik hoop heb, ik dat vooral moet blijven houden... maar het is misschien toch valse hoop?? wat moet ik daarmee?
zou ik hem toch laten weten dat ik hem mis? en daarmee de kans dat ij niet reageert? of wel... dat hij zegt dat het wel overgaat.... AAARGH!! ik ga vandaag niet over hem praten... mijn omgeving wordt er bijna net zo gek van als ik...
kennen jullie ook het stukje gevoel van: ineens overvallen worden door het besef dat het voorbij is, dat je alleen bent... dat je stukje toekomst die je in gedachten had zonder hem zal zijn?? dat doet zo veel zeer....
sporten zou ik wel willen maar hij was een sportman... we deden samen mtb en en race fietsen... dat deed ik voor hem.. alsik mijn fiets nu in de schuur zie staan... huilt het van binnen...ik weet het, ik zwelg, ik voel me slachtoffer....
zo gedraag ik me ook...IK WIL ER BOVEN STAAN.... ECHT!!!
ik heb veel aan jullie adviezen en ben blij met jullie knuffels..
ik weet het ook wel, ik moet hem en alles er om heen loslaten... alleen op het moment dat ik dat zeg, of denk, piept er weer dat stukje hoop doorheen... er komen toch verbroken relaties goed??
en mijn psycho therapeut zegt dat als ik er baat bij heb dat ik hoop heb, ik dat vooral moet blijven houden... maar het is misschien toch valse hoop?? wat moet ik daarmee?
zou ik hem toch laten weten dat ik hem mis? en daarmee de kans dat ij niet reageert? of wel... dat hij zegt dat het wel overgaat.... AAARGH!! ik ga vandaag niet over hem praten... mijn omgeving wordt er bijna net zo gek van als ik...
kennen jullie ook het stukje gevoel van: ineens overvallen worden door het besef dat het voorbij is, dat je alleen bent... dat je stukje toekomst die je in gedachten had zonder hem zal zijn?? dat doet zo veel zeer....
sporten zou ik wel willen maar hij was een sportman... we deden samen mtb en en race fietsen... dat deed ik voor hem.. alsik mijn fiets nu in de schuur zie staan... huilt het van binnen...ik weet het, ik zwelg, ik voel me slachtoffer....
zo gedraag ik me ook...IK WIL ER BOVEN STAAN.... ECHT!!!
zondag 12 december 2010 om 11:52
quote:sproet35 schreef op 12 december 2010 @ 10:59:
jullie hebben ook wel gelijk.... ikzet hem nog steeds op een voetstuk...wil maar niet accepteren dat het voorbij is... dat hij MIJ niet gelukkig maakte... DAT is waar ik bij stil moet blijven staan...
Dat is een keuze die je kunt maken, om te beseffen dat hij je niet gelukkig maakte. Je hoeft daar niet de hele dag over na te denken. Alleen op de momenten dat je aan hem denkt en hem mist. Nu kies je ervoor om aan andere dingen te denken, maar ook dat is een keuze. Besef dat je jezelf dit overheersende verdriet niet eens aan wil doen.
alleen: wat deden jullie met het gekmakende gevoel van missen, nog houden van.... het zit als een band rond mijn hart...
Ik heb nooit lang last gehad van liefdesverdriet. Dat komt omdat ik me altijd ben blijven beseffen dat een relatie niet zaligmakend is (zelfs een hele fijne relatie niet) en dat zoiets niet voor niets uit gaat. Verder door te zorgen dat ik het ook zonder een ander leuk heb, en in het geval dat het net uit is; ik het leuker heb zonder dan met die ander.
vanmorgen zo sterk de behoefte om hem te laten weten dat ik hem nog zo mis.... niet gedaan... huis schoongemaakt...gedachtes wegzuchten... en me voorgenomen het vandaag met niemand over hem te hebben...
Misschien is het slim om nu ook nog even iets te gaan doen waar jij blij van wordt. Een lange wandeling (kan heerlijk zijn met dit weer), een stuk hardlopen, een mooie film kijken, in een boek duiken. Of spreek af voor een etentje met een vriendin vanavond. Zomaar, omdat het zondag is.
hadden jullie ook het gevoel dat je wegzinkt? alles wat we samen meegemaakt hebben gaat als een film aan me voorbij... leuke dingen.... en vanaf het moment van op staan is het zware gevoel er weer... En ik wil niet dat hij nog zo mij leven bepaalt... dat het op mijn werk slecht gaat... het mag niet zo zijn dat ik hieraan kapot ga... die invloed mag hij niet hebben....
Verleg je focus. Dat komt je werk en je leven ten goede. Je mag je best rot voelen, maar laat dat gewoon niet overheersen. Besef dat het slijt, dat scheelt al. Nu blijf ik het idee houden dat je er toch aan vasthoudt. Wat schiet je daar mee op?
Als je buikpijn hebt, moet je ook niet extra aan je buik denken of op je buik letten. Die pijn voel je toch wel.
jullie hebben ook wel gelijk.... ikzet hem nog steeds op een voetstuk...wil maar niet accepteren dat het voorbij is... dat hij MIJ niet gelukkig maakte... DAT is waar ik bij stil moet blijven staan...
Dat is een keuze die je kunt maken, om te beseffen dat hij je niet gelukkig maakte. Je hoeft daar niet de hele dag over na te denken. Alleen op de momenten dat je aan hem denkt en hem mist. Nu kies je ervoor om aan andere dingen te denken, maar ook dat is een keuze. Besef dat je jezelf dit overheersende verdriet niet eens aan wil doen.
alleen: wat deden jullie met het gekmakende gevoel van missen, nog houden van.... het zit als een band rond mijn hart...
Ik heb nooit lang last gehad van liefdesverdriet. Dat komt omdat ik me altijd ben blijven beseffen dat een relatie niet zaligmakend is (zelfs een hele fijne relatie niet) en dat zoiets niet voor niets uit gaat. Verder door te zorgen dat ik het ook zonder een ander leuk heb, en in het geval dat het net uit is; ik het leuker heb zonder dan met die ander.
vanmorgen zo sterk de behoefte om hem te laten weten dat ik hem nog zo mis.... niet gedaan... huis schoongemaakt...gedachtes wegzuchten... en me voorgenomen het vandaag met niemand over hem te hebben...
Misschien is het slim om nu ook nog even iets te gaan doen waar jij blij van wordt. Een lange wandeling (kan heerlijk zijn met dit weer), een stuk hardlopen, een mooie film kijken, in een boek duiken. Of spreek af voor een etentje met een vriendin vanavond. Zomaar, omdat het zondag is.
hadden jullie ook het gevoel dat je wegzinkt? alles wat we samen meegemaakt hebben gaat als een film aan me voorbij... leuke dingen.... en vanaf het moment van op staan is het zware gevoel er weer... En ik wil niet dat hij nog zo mij leven bepaalt... dat het op mijn werk slecht gaat... het mag niet zo zijn dat ik hieraan kapot ga... die invloed mag hij niet hebben....
Verleg je focus. Dat komt je werk en je leven ten goede. Je mag je best rot voelen, maar laat dat gewoon niet overheersen. Besef dat het slijt, dat scheelt al. Nu blijf ik het idee houden dat je er toch aan vasthoudt. Wat schiet je daar mee op?
Als je buikpijn hebt, moet je ook niet extra aan je buik denken of op je buik letten. Die pijn voel je toch wel.