Relaties
alle pijlers
Geen rozegeur en maneschijn
maandag 1 maart 2010 om 14:39
Voor dit topic heb ik een andere nick gemaakt, durf het anders niet zo goed te posten.
Ik zit in een relatie, heb een dochter van 6. Mijn vriend is nu mijn verloofde sinds een aantal weken. Maar ik geloof niet dat ik kan en zou moeten willen trouwen, niet met deze man maar uberhaupt niet.
Ik weet dat hij graag kinderen wil en ik niet, ik wil gewoon echt niet meer. Ik heb ook totaal geen interesse in ons sexleven. Het idee alleen al geeft me een heel onplezierig gevoel.
Maar wat dan wel? ik hou van deze man, en ik weet dat hij iemand verdient die dat wel met hem zou moeten willen. Na 5 jaar ben ik bang dat ik van mijn kant niets meer aan hem kan bieden. En natuurlijk heeft hij het wel in de gaten dat ik ons sexleven niet meer op pijl wil houden, en dat ie aangeeft soms eenzaam in onze relatie te zijn omdat ik mezelf niet meer geef. Dat het volgens hem erop lijkt alsof ik eigenlijk het beste gewoon maar alleen kan zijn.
Maar hoe kan ik dit laten schieten, deze geweldige man, zorgzaam, degelijk, mijn rots in de branding. Geloof alleen niet dat het helemaal eerlijk is om met hem te zijn omdat ie zo goed voor mij zorgt en er altijd voor me is. Jeetje ik weet het gewoon niet meer. Geloof ook niet dat bericht duidelijk is geworden zo maar mijn gedachten springen echt van de hak op de tak op het moment. Bovendien ik zou hem zo ontzettend veel verdriet doen, en wat de denken van mijn meisje. Zij kent hem eigenlijk alleen als haar papa, die fantastische kerel die er altijd voor haar is en gekke dingen met haar doet. Ik zou hier zoveel mensen pijn mee doen. Word er echt gewoon down van
Ik zit in een relatie, heb een dochter van 6. Mijn vriend is nu mijn verloofde sinds een aantal weken. Maar ik geloof niet dat ik kan en zou moeten willen trouwen, niet met deze man maar uberhaupt niet.
Ik weet dat hij graag kinderen wil en ik niet, ik wil gewoon echt niet meer. Ik heb ook totaal geen interesse in ons sexleven. Het idee alleen al geeft me een heel onplezierig gevoel.
Maar wat dan wel? ik hou van deze man, en ik weet dat hij iemand verdient die dat wel met hem zou moeten willen. Na 5 jaar ben ik bang dat ik van mijn kant niets meer aan hem kan bieden. En natuurlijk heeft hij het wel in de gaten dat ik ons sexleven niet meer op pijl wil houden, en dat ie aangeeft soms eenzaam in onze relatie te zijn omdat ik mezelf niet meer geef. Dat het volgens hem erop lijkt alsof ik eigenlijk het beste gewoon maar alleen kan zijn.
Maar hoe kan ik dit laten schieten, deze geweldige man, zorgzaam, degelijk, mijn rots in de branding. Geloof alleen niet dat het helemaal eerlijk is om met hem te zijn omdat ie zo goed voor mij zorgt en er altijd voor me is. Jeetje ik weet het gewoon niet meer. Geloof ook niet dat bericht duidelijk is geworden zo maar mijn gedachten springen echt van de hak op de tak op het moment. Bovendien ik zou hem zo ontzettend veel verdriet doen, en wat de denken van mijn meisje. Zij kent hem eigenlijk alleen als haar papa, die fantastische kerel die er altijd voor haar is en gekke dingen met haar doet. Ik zou hier zoveel mensen pijn mee doen. Word er echt gewoon down van
maandag 1 maart 2010 om 17:03
maandag 1 maart 2010 om 17:52
Nou dat ik geen kinderen meer wil dat weet ie al een jaar of 2 schat ik zo. Dat de sex bagger is, kwantitatief is ook natuurlijk duidelijk en ook vaker besproken en nee hij ziet het niet zitten om sexloos door het leven te gaan, en wil geen sv. Heb hem een aantal weken geleden aangegeven dat ik hem in zijn behoefte niet kan voorzien en het hem gun dat ie daarin wel gelukkig is en dat ie dat best mag.
Heb een vriendin van me gesproken rij d'r vanavond even naar toe om met haar te kletsen. Ze had het al in de gaten maar volgens haar reageerde ik zo defensief op haar pogingen in die richting te wijzen dat ze het maar gestaakt heeft. Ben even opgelucht dat ik het hier zwart op wit heb kunnen neerzetten en dat ik het nog eens even tegen iemand kan vertellen. En dan is hij aan de beurt, denk niet meer vandaag, maar goed wanneer wel, komt nooit goed uit.
Heb een vriendin van me gesproken rij d'r vanavond even naar toe om met haar te kletsen. Ze had het al in de gaten maar volgens haar reageerde ik zo defensief op haar pogingen in die richting te wijzen dat ze het maar gestaakt heeft. Ben even opgelucht dat ik het hier zwart op wit heb kunnen neerzetten en dat ik het nog eens even tegen iemand kan vertellen. En dan is hij aan de beurt, denk niet meer vandaag, maar goed wanneer wel, komt nooit goed uit.
maandag 1 maart 2010 om 20:58
je hebt een dochter van 5, je vriend is voor haar neem ik aan een vaste factor in haar leven. Realiseer je goed dat als je het uitmaakt je je dochter ook weer in een instabiel klimaat trekt. Goede reden om te werken aan de relatie, want wat ik lees is volstrekt normaal in een langdurige relatie, de vonken zijn eraf, zo gaat het altijd, en dat is geen reden om uit elkaar te gaan. Want je kan wel weer een nieuwe relatie krijgen maar ook daar gaat naar 4 of 5 jaar de glans vanaf, als je gaat voor alleen maar verliefdheid en spanning moet je blijven partner rouleren.
maandag 1 maart 2010 om 21:23
Ja maar als je al bijna begint te kokhalzen als hij je aanraakt...
Ik begrijp je punt wel, meds. In veel gevallen is er best veel aan te doen en ligt de onvrede niet altijd bij de relatie maar bij de persoon zelf (in dit geval ook een groot deel). Maar om een kind nu op te laten groeien in een gezin, die zo weinig affectie toont aan elkaar...
Als er geen wil is om er wat aan te doen, ben je alsnog nergens. dat voelt een kind ook. Het ligt er aan hoe je het verder oppakt, denk ik. Ze kunnen nog wel samen dingen doen met dochter. Daarvoor hoef je niet persé bij elkaar te blijven. Als je er diep ongelukkig van wordt, lijkt het me echt niet gezond om mee door te gaan op deze manier.
Ik begrijp je punt wel, meds. In veel gevallen is er best veel aan te doen en ligt de onvrede niet altijd bij de relatie maar bij de persoon zelf (in dit geval ook een groot deel). Maar om een kind nu op te laten groeien in een gezin, die zo weinig affectie toont aan elkaar...
Als er geen wil is om er wat aan te doen, ben je alsnog nergens. dat voelt een kind ook. Het ligt er aan hoe je het verder oppakt, denk ik. Ze kunnen nog wel samen dingen doen met dochter. Daarvoor hoef je niet persé bij elkaar te blijven. Als je er diep ongelukkig van wordt, lijkt het me echt niet gezond om mee door te gaan op deze manier.
Only dead fish go with the flow
maandag 1 maart 2010 om 21:27
quote:meds schreef op 01 maart 2010 @ 20:58:
(...) wat ik lees is volstrekt normaal in een langdurige relatie, de vonken zijn eraf, zo gaat het altijd, en dat is geen reden om uit elkaar te gaan. Want je kan wel weer een nieuwe relatie krijgen maar ook daar gaat naar 4 of 5 jaar de glans vanaf, als je gaat voor alleen maar verliefdheid en spanning moet je blijven partner rouleren.Meds, dat er na vijf jaar niet veel 'spanning' meer is in een relatie, oké, maar helemaal geen seks meer willen en alleen nog maar medelijden voelen voor je partner na 5 jaar, dat vind ik volstrekt abnormaal.
Misschien is TO niet 'gemaakt' voor een lange relatie en zou ze met een ander na een aantal jaren precies hetzelfde hebben, of misschien past haar huidige partner niet goed bij haar, dat weten we niet.
Maar zo'n zielloze relatie als de hare zal vroeger of later uiteindelijk toch stuklopen.
En relatietherapie, ja je zou het kunnen proberen. Dan weet je tenminste dat je er alles aan gedaan hebt om te proberen het te redden.
Ik weet in elk geval zeker dat er heel wat heel langdurige relaties zijn waar na 5, 10 of 25 jaar de glans nog altijd niet af is.
Je hebt maar 1 leven en er kan toch wel iets geregeld worden, zodat haar kindje die man nog geregeld kan zien?
Hoe zit het overigens met de biologische vader, is die helemaal uit beeld? En zo ja, komt dat omdat hij zelf geen rol meer wil spelen in het leven van het kind of omdat hij er de kans niet toe krijgt?
(...) wat ik lees is volstrekt normaal in een langdurige relatie, de vonken zijn eraf, zo gaat het altijd, en dat is geen reden om uit elkaar te gaan. Want je kan wel weer een nieuwe relatie krijgen maar ook daar gaat naar 4 of 5 jaar de glans vanaf, als je gaat voor alleen maar verliefdheid en spanning moet je blijven partner rouleren.Meds, dat er na vijf jaar niet veel 'spanning' meer is in een relatie, oké, maar helemaal geen seks meer willen en alleen nog maar medelijden voelen voor je partner na 5 jaar, dat vind ik volstrekt abnormaal.
Misschien is TO niet 'gemaakt' voor een lange relatie en zou ze met een ander na een aantal jaren precies hetzelfde hebben, of misschien past haar huidige partner niet goed bij haar, dat weten we niet.
Maar zo'n zielloze relatie als de hare zal vroeger of later uiteindelijk toch stuklopen.
En relatietherapie, ja je zou het kunnen proberen. Dan weet je tenminste dat je er alles aan gedaan hebt om te proberen het te redden.
Ik weet in elk geval zeker dat er heel wat heel langdurige relaties zijn waar na 5, 10 of 25 jaar de glans nog altijd niet af is.
Je hebt maar 1 leven en er kan toch wel iets geregeld worden, zodat haar kindje die man nog geregeld kan zien?
Hoe zit het overigens met de biologische vader, is die helemaal uit beeld? En zo ja, komt dat omdat hij zelf geen rol meer wil spelen in het leven van het kind of omdat hij er de kans niet toe krijgt?
maandag 1 maart 2010 om 21:27
quote:Dreamglasses schreef op 01 maart 2010 @ 21:23:
Ja maar als je al bijna begint te kokhalzen als hij je aanraakt...
Ik begrijp je punt wel, meds. In veel gevallen is er best veel aan te doen en ligt de onvrede niet altijd bij de relatie maar bij de persoon zelf (in dit geval ook een groot deel). Maar om een kind nu op te laten groeien in een gezin, die zo weinig affectie toont aan elkaar...
Als er geen wil is om er wat aan te doen, ben je alsnog nergens. dat voelt een kind ook. Het ligt er aan hoe je het verder oppakt, denk ik. Ze kunnen nog wel samen dingen doen met dochter. Daarvoor hoef je niet persé bij elkaar te blijven. Als je er diep ongelukkig van wordt, lijkt het me echt niet gezond om mee door te gaan op deze manier.Er is nog niks geprobeerd, beetje voorbarig om dan de stekker er al uit te trekken. Er is wel een kind bij betrokken
Ja maar als je al bijna begint te kokhalzen als hij je aanraakt...
Ik begrijp je punt wel, meds. In veel gevallen is er best veel aan te doen en ligt de onvrede niet altijd bij de relatie maar bij de persoon zelf (in dit geval ook een groot deel). Maar om een kind nu op te laten groeien in een gezin, die zo weinig affectie toont aan elkaar...
Als er geen wil is om er wat aan te doen, ben je alsnog nergens. dat voelt een kind ook. Het ligt er aan hoe je het verder oppakt, denk ik. Ze kunnen nog wel samen dingen doen met dochter. Daarvoor hoef je niet persé bij elkaar te blijven. Als je er diep ongelukkig van wordt, lijkt het me echt niet gezond om mee door te gaan op deze manier.Er is nog niks geprobeerd, beetje voorbarig om dan de stekker er al uit te trekken. Er is wel een kind bij betrokken
maandag 1 maart 2010 om 21:30
quote:Reiger100 schreef op 01 maart 2010 @ 21:27:
[...]
Meds, dat er na vijf jaar niet veel 'spanning' meer is in een relatie, oké, maar helemaal geen seks meer willen en alleen nog maar medelijden voelen voor je partner na 5 jaar, dat vind ik volstrekt abnormaal.
Normaal of abnormaal is hypothetisch, we lezen hier alleen maar het verhaal van TO, maar is dat de werkelijheid? En het wil niet zeggen dat het probleem in de relatie of bij de man zit. misschien heeft TO wel een depressie. Eerst mogelijkheden en oorzaken onderzoeken voordat je verregaande beslissingen neemt
Misschien is TO niet 'gemaakt' voor een lange relatie en zal ze met een ander na een aantal jaren precies hetzelfde heben, of misschien past haar huidige partner niet goed bij haar, dat weten we niet.
Maar zo'n zielloze relatie als de hare zal vroeger of later uiteindelijk toch stuklopen.
Zielloos? dat weten we toch niet, hoe kan je dat nu concluderen na een stukje op een forum?
En relatietherapie, ja je zou het kunnen proberen. Dan weet je tenminste dat je er alles aan gedaan hebt om te proberen het te redden.
Ik weet in elk geval zeker dat er heel wat heel langdurige relaties zijn waar na 5, 10 of 25 jaar de glans nog altijd niet af is.
Je hebt maar 1 leven en er kan toch wel iets geregeld worden, zodat haar kindje die man nog geregeld kan zien?
[...]
Meds, dat er na vijf jaar niet veel 'spanning' meer is in een relatie, oké, maar helemaal geen seks meer willen en alleen nog maar medelijden voelen voor je partner na 5 jaar, dat vind ik volstrekt abnormaal.
Normaal of abnormaal is hypothetisch, we lezen hier alleen maar het verhaal van TO, maar is dat de werkelijheid? En het wil niet zeggen dat het probleem in de relatie of bij de man zit. misschien heeft TO wel een depressie. Eerst mogelijkheden en oorzaken onderzoeken voordat je verregaande beslissingen neemt
Misschien is TO niet 'gemaakt' voor een lange relatie en zal ze met een ander na een aantal jaren precies hetzelfde heben, of misschien past haar huidige partner niet goed bij haar, dat weten we niet.
Maar zo'n zielloze relatie als de hare zal vroeger of later uiteindelijk toch stuklopen.
Zielloos? dat weten we toch niet, hoe kan je dat nu concluderen na een stukje op een forum?
En relatietherapie, ja je zou het kunnen proberen. Dan weet je tenminste dat je er alles aan gedaan hebt om te proberen het te redden.
Ik weet in elk geval zeker dat er heel wat heel langdurige relaties zijn waar na 5, 10 of 25 jaar de glans nog altijd niet af is.
Je hebt maar 1 leven en er kan toch wel iets geregeld worden, zodat haar kindje die man nog geregeld kan zien?
maandag 1 maart 2010 om 21:35
Meds, TO beschrijft een situatie/haar gevoelens en je moet er vanuit gaan dat de situatie/haar gevoelens zijn zoals ze die beschrijft, anders heeft het helemaal geen zin dat mensen hier posten, als je bij voorbaat al zegt dat het wel anders zal zijn dan wat ze vertellen.
Als TO verkeerde informatie geeft, kunnen we dat niet weten. Dat is haar eigen verantwoordelijkheid. We kunnen alleen maar reageren op wat ons hier verteld wordt.
Ik schreef overigens ook dat relatietherapie overwogen zou kunnen worden, al was het maar om zeker te zijn dat je alles geprobeerd hebt. Daarover ben ik het dus met je eens. Ik was het niet met je eens toen je schreef dat de situatie die TO schetst, volstrekt normaal is.
Als TO verkeerde informatie geeft, kunnen we dat niet weten. Dat is haar eigen verantwoordelijkheid. We kunnen alleen maar reageren op wat ons hier verteld wordt.
Ik schreef overigens ook dat relatietherapie overwogen zou kunnen worden, al was het maar om zeker te zijn dat je alles geprobeerd hebt. Daarover ben ik het dus met je eens. Ik was het niet met je eens toen je schreef dat de situatie die TO schetst, volstrekt normaal is.
maandag 1 maart 2010 om 21:37
Ik zeg niet dat ze de stekker eruit moet trekken. Dat beslist TO zelf. Ik lees het wel zo dat TO al met 1 been uit de relatie stapt op dit moment.
De wil moet er zijn om verder te willen met iemand. Hoe lief en aardig, die persoon ook is. Als je al niet eens meer aangeraakt wil worden door de ander (dus ook zonder sex), vind ik dat de situatie behoorlijk ongezond is.
De vraag is of dat nu zo'n goede basis is voor een kind. Als TO en vriend verder geen hekel aan elkaar hebben, kun je op een vredige manier allebei je eigen weg gaan. En ook met dochter nog steeds samen leuke dingen doen.
Voor kinderen is scheiden nooit leuk, maar in een kil huwelijk opgroeien ook niet. Het ligt er maar net aan hoe het verder opgepakt wordt.
En ik ben het wel met je eens, hoor, dat mensen soms om elk wissewasje uit elkaar gaan. Ik ben ook van mening dat je eerst moet kijken of het nu echt aan de relatie ligt of dat het iets van jezelf is. Misschien is TO al een tijdje depressief of zit ze in een dip mbt een heel ander verhaal. Dan doet ze er beter aan om dat eerst verder uit te zoeken, ook voor haarzelf.
Maar goed, dat weet ik dus niet.
De wil moet er zijn om verder te willen met iemand. Hoe lief en aardig, die persoon ook is. Als je al niet eens meer aangeraakt wil worden door de ander (dus ook zonder sex), vind ik dat de situatie behoorlijk ongezond is.
De vraag is of dat nu zo'n goede basis is voor een kind. Als TO en vriend verder geen hekel aan elkaar hebben, kun je op een vredige manier allebei je eigen weg gaan. En ook met dochter nog steeds samen leuke dingen doen.
Voor kinderen is scheiden nooit leuk, maar in een kil huwelijk opgroeien ook niet. Het ligt er maar net aan hoe het verder opgepakt wordt.
En ik ben het wel met je eens, hoor, dat mensen soms om elk wissewasje uit elkaar gaan. Ik ben ook van mening dat je eerst moet kijken of het nu echt aan de relatie ligt of dat het iets van jezelf is. Misschien is TO al een tijdje depressief of zit ze in een dip mbt een heel ander verhaal. Dan doet ze er beter aan om dat eerst verder uit te zoeken, ook voor haarzelf.
Maar goed, dat weet ik dus niet.
Only dead fish go with the flow
maandag 1 maart 2010 om 21:40
quote:Reiger100 schreef op 01 maart 2010 @ 21:35:
Meds, TO beschrijft een situatie/haar gevoelens en je moet er vanuit gaan dat de situatie/haar gevoelens zijn zoals ze die beschrijft, anders heeft het helemaal geen zin dat mensen hier posten, als je bij voorbaat al zegt dat het wel anders zal zijn dan wat ze vertellen.
Dat zeg ik niet, ik zeg dat een emotie of gevoel niet zoveel hoeft te zeggen over de werkelijkheid
Als TO verkeerde informatie geeft, kunnen we dat niet weten. Dat is haar eigen verantwoordelijkheid. We kunnen alleen maar reageren op wat ons hier verteld wordt.
Ik schreef overigens ook dat relatietherapie overwogen zou kunnen worden, al was het maar om zeker te zijn dat je alles geprobeerd hebt. Daarover ben ik het dus met je eens. Ik was het niet met je eens toen je schreef dat de situatie die TO schetst, volstrekt normaal is.belangrijk is dat hier wel een kind in het spel is, wat niet beter weet dan dat moeder en verloofde en kind een gezin vormen
Meds, TO beschrijft een situatie/haar gevoelens en je moet er vanuit gaan dat de situatie/haar gevoelens zijn zoals ze die beschrijft, anders heeft het helemaal geen zin dat mensen hier posten, als je bij voorbaat al zegt dat het wel anders zal zijn dan wat ze vertellen.
Dat zeg ik niet, ik zeg dat een emotie of gevoel niet zoveel hoeft te zeggen over de werkelijkheid
Als TO verkeerde informatie geeft, kunnen we dat niet weten. Dat is haar eigen verantwoordelijkheid. We kunnen alleen maar reageren op wat ons hier verteld wordt.
Ik schreef overigens ook dat relatietherapie overwogen zou kunnen worden, al was het maar om zeker te zijn dat je alles geprobeerd hebt. Daarover ben ik het dus met je eens. Ik was het niet met je eens toen je schreef dat de situatie die TO schetst, volstrekt normaal is.belangrijk is dat hier wel een kind in het spel is, wat niet beter weet dan dat moeder en verloofde en kind een gezin vormen
maandag 1 maart 2010 om 21:42
quote:Dreamglasses schreef op 01 maart 2010 @ 21:37:
Ik zeg niet dat ze de stekker eruit moet trekken. Dat beslist TO zelf. Ik lees het wel zo dat TO al met 1 been uit de relatie stapt op dit moment.
De wil moet er zijn om verder te willen met iemand. Hoe lief en aardig, die persoon ook is. Als je al niet eens meer aangeraakt wil worden door de ander (dus ook zonder sex), vind ik dat de situatie behoorlijk ongezond is.
Dat weet je niet, het kan echt een fysieke of psychische oorzaak hebben, en wellicht denkt TO dat het in de relatie zit, terwijl ze in feite een klinische depressie heeft.
De vraag is of dat nu zo'n goede basis is voor een kind. Als TO en vriend verder geen hekel aan elkaar hebben, kun je op een vredige manier allebei je eigen weg gaan. En ook met dochter nog steeds samen leuke dingen doen.
Oneens, scheiden is een drama voor kinderen. Ook voor niet biologische kinderen.
Voor kinderen is scheiden nooit leuk, maar in een kil huwelijk opgroeien ook niet. Het ligt er maar net aan hoe het verder opgepakt wordt.
Onderzoeken laten het tegenovergestelde zien. Scheiden is voor kinderen alleen beter als er geweld of verslaving in het spel is. Een liefdeloos huwelijk is voor een kind beter dan een scheiding
En ik ben het wel met je eens, hoor, dat mensen soms om elk wissewasje uit elkaar gaan. Ik ben ook van mening dat je eerst moet kijken of het nu echt aan de relatie ligt of dat het iets van jezelf is. Misschien is TO al een tijdje depressief of zit ze in een dip mbt een heel ander verhaal. Dan doet ze er beter aan om dat eerst verder uit te zoeken, ook voor haarzelf.
Inderdaad
Maar goed, dat weet ik dus niet.
Ik zeg niet dat ze de stekker eruit moet trekken. Dat beslist TO zelf. Ik lees het wel zo dat TO al met 1 been uit de relatie stapt op dit moment.
De wil moet er zijn om verder te willen met iemand. Hoe lief en aardig, die persoon ook is. Als je al niet eens meer aangeraakt wil worden door de ander (dus ook zonder sex), vind ik dat de situatie behoorlijk ongezond is.
Dat weet je niet, het kan echt een fysieke of psychische oorzaak hebben, en wellicht denkt TO dat het in de relatie zit, terwijl ze in feite een klinische depressie heeft.
De vraag is of dat nu zo'n goede basis is voor een kind. Als TO en vriend verder geen hekel aan elkaar hebben, kun je op een vredige manier allebei je eigen weg gaan. En ook met dochter nog steeds samen leuke dingen doen.
Oneens, scheiden is een drama voor kinderen. Ook voor niet biologische kinderen.
Voor kinderen is scheiden nooit leuk, maar in een kil huwelijk opgroeien ook niet. Het ligt er maar net aan hoe het verder opgepakt wordt.
Onderzoeken laten het tegenovergestelde zien. Scheiden is voor kinderen alleen beter als er geweld of verslaving in het spel is. Een liefdeloos huwelijk is voor een kind beter dan een scheiding
En ik ben het wel met je eens, hoor, dat mensen soms om elk wissewasje uit elkaar gaan. Ik ben ook van mening dat je eerst moet kijken of het nu echt aan de relatie ligt of dat het iets van jezelf is. Misschien is TO al een tijdje depressief of zit ze in een dip mbt een heel ander verhaal. Dan doet ze er beter aan om dat eerst verder uit te zoeken, ook voor haarzelf.
Inderdaad
Maar goed, dat weet ik dus niet.
maandag 1 maart 2010 om 21:44
quote:Dreamglasses schreef op 01 maart 2010 @ 21:43:
Vooralsnog denk ik dat een relatie - puur omwille van het of de kind(eren) - niet gered zal worden.
Er moet een wil zijn om samen met de partner - ondanks alle tegenslagen - ervoor te willen knokken.klopt maar kinderen zijn toch een verdomd goede motivatie lijkt me
Vooralsnog denk ik dat een relatie - puur omwille van het of de kind(eren) - niet gered zal worden.
Er moet een wil zijn om samen met de partner - ondanks alle tegenslagen - ervoor te willen knokken.klopt maar kinderen zijn toch een verdomd goede motivatie lijkt me
maandag 1 maart 2010 om 21:45
Dat scheiden een drama is voor kinderen, ben ik niet met je eens. dat ligt er echt helemaal aan hoe het na de scheiding verder gaat. Natuurlijk hopen kinderen altijd dat hun ouders weer bij elkaar zullen komen, maar het wil niet zeggen dat het met een drama gepaard gaat. Dat is een aanname.
Only dead fish go with the flow
maandag 1 maart 2010 om 21:49
Bovendien zijn er ook beschadigde kinderen door een liefdesloos huwelijk van de ouders.
Elk geval staat op zichzelf en omdat een onderzoek een hoger percentage uitwijst naar een bepaalde kant, zegt dat niet dat je alles over 1 kam kunt scheren. Ik denk dat het voor kinderen fijn is als er een stabiele leefomgeving is. Het is niet gezegd dat een stabiele omgeving altijd gegeven is, ook al is er geen sprake van geweld of verslaving oid.
Een instabiele omgeving kan ook gecreëerd worden door emotionele stoornissen binnen een gezin.
Elk geval staat op zichzelf en omdat een onderzoek een hoger percentage uitwijst naar een bepaalde kant, zegt dat niet dat je alles over 1 kam kunt scheren. Ik denk dat het voor kinderen fijn is als er een stabiele leefomgeving is. Het is niet gezegd dat een stabiele omgeving altijd gegeven is, ook al is er geen sprake van geweld of verslaving oid.
Een instabiele omgeving kan ook gecreëerd worden door emotionele stoornissen binnen een gezin.
Only dead fish go with the flow
maandag 1 maart 2010 om 21:55
Meds, wat voor zin heeft het om een kind alle moeilijkheden in zijn leven te willen besparen, als datzelfde kind later zijn leven toch moet verknoeien door op zijn beurt voor zijn kind in een liefdeloze relatie te blijven?
Bovendien zijn er ook onderzoeken die uitwijzen dat de gevolgen van een scheiding (mits geen vechtscheiding) voor kinderen veel beter meevallen dan door eerdere onderzoeken verondersteld werd.
Ouders moeten uiteraard zoveel mogelijk rekening houden met hun kinderen, maar niemand hoeft zijn leven volledig voor een ander op te offeren, ook niet om zijn kinderen (overkomelijke) problemen te besparen. De meeste volwassen kinderen van gescheiden ouders zijn het daar helemaal mee eens.
(En nu trek ik de stekker uit mijn computer, ik lees morgen eventueel wel verder. )
Bovendien zijn er ook onderzoeken die uitwijzen dat de gevolgen van een scheiding (mits geen vechtscheiding) voor kinderen veel beter meevallen dan door eerdere onderzoeken verondersteld werd.
Ouders moeten uiteraard zoveel mogelijk rekening houden met hun kinderen, maar niemand hoeft zijn leven volledig voor een ander op te offeren, ook niet om zijn kinderen (overkomelijke) problemen te besparen. De meeste volwassen kinderen van gescheiden ouders zijn het daar helemaal mee eens.
(En nu trek ik de stekker uit mijn computer, ik lees morgen eventueel wel verder. )
maandag 1 maart 2010 om 22:01
quote:Complete schreef op 01 maart 2010 @ 14:57:
Nee tuurlijk niet Kastanjez, ik heb voor hem eigenlijk nog nooit een degelijke vaste relatie gehad en zoals ik het nu heb leren kennen geloof ik niet dat dat iets voor mij is. Ik ben inderdaad gewoon een einzelganger en heb daar vrede mee.
Maar je hebt wel een kind?
Tuurlijk vind ik het fijn dat ie in mijn leven is, het is ook gewoon mijn maatje. Maar nee ik word er inderdaad kriegelig van als ie naar mijn gevoel te veel wil knuffelen etc. Ik knuffel wel daar niet van maar ik geloof niet dat dat genoeg is om hem van zijn behoefte aan contact met je partner te voorzien.
Kijk ik heb al eerder met hem de relatie verbroken omdat ik gewoon zelf toen depressief was en het eigenlijk op een hollen zette toen hij met het idee kwam om een huis te kopen. Maar na een aantal maanden waarin hij niet opgaf om mij te laten gaan is het ook uiteindelijk weer goed gekomen te meer omdat ook mijn depressie gelukkig overging.
En "niet leukers weet dan te ontvangen" is wel een beetje cru, het is er ingeslopen, het minderende aanrakerige etc. Het is niet zo dat ik altijd bewust ben geweest van het feit dat hij inderdaad de persoon is geweest die meer gaf dan nam.
Nee tuurlijk niet Kastanjez, ik heb voor hem eigenlijk nog nooit een degelijke vaste relatie gehad en zoals ik het nu heb leren kennen geloof ik niet dat dat iets voor mij is. Ik ben inderdaad gewoon een einzelganger en heb daar vrede mee.
Maar je hebt wel een kind?
Tuurlijk vind ik het fijn dat ie in mijn leven is, het is ook gewoon mijn maatje. Maar nee ik word er inderdaad kriegelig van als ie naar mijn gevoel te veel wil knuffelen etc. Ik knuffel wel daar niet van maar ik geloof niet dat dat genoeg is om hem van zijn behoefte aan contact met je partner te voorzien.
Kijk ik heb al eerder met hem de relatie verbroken omdat ik gewoon zelf toen depressief was en het eigenlijk op een hollen zette toen hij met het idee kwam om een huis te kopen. Maar na een aantal maanden waarin hij niet opgaf om mij te laten gaan is het ook uiteindelijk weer goed gekomen te meer omdat ook mijn depressie gelukkig overging.
En "niet leukers weet dan te ontvangen" is wel een beetje cru, het is er ingeslopen, het minderende aanrakerige etc. Het is niet zo dat ik altijd bewust ben geweest van het feit dat hij inderdaad de persoon is geweest die meer gaf dan nam.
maandag 1 maart 2010 om 23:36
quote:Dreamglasses schreef op 01 maart 2010 @ 21:45:
Dat scheiden een drama is voor kinderen, ben ik niet met je eens. dat ligt er echt helemaal aan hoe het na de scheiding verder gaat. Natuurlijk hopen kinderen altijd dat hun ouders weer bij elkaar zullen komen, maar het wil niet zeggen dat het met een drama gepaard gaat. Dat is een aanname.was het maar waar. Onderzoek laat zien dat het geen aanname is.
http://www.kennislink.nl/publicaties/ec ... e-rekening
Dat scheiden een drama is voor kinderen, ben ik niet met je eens. dat ligt er echt helemaal aan hoe het na de scheiding verder gaat. Natuurlijk hopen kinderen altijd dat hun ouders weer bij elkaar zullen komen, maar het wil niet zeggen dat het met een drama gepaard gaat. Dat is een aanname.was het maar waar. Onderzoek laat zien dat het geen aanname is.
http://www.kennislink.nl/publicaties/ec ... e-rekening
dinsdag 2 maart 2010 om 00:48
Hallo ik meld mij nog even.
Dank jullie wel voor het reageren nog trouwens.
Om even het verhaal wat completer te maken. De vader van mijn dochter is nog in beeld qua omgangsregeling, 1x in de 2 weken gaat ze daar een weekend heen.
Ik heb haar eerst een tijdje alleen opgevoed, sinds dat ze 2 maanden was tot 2 jaar ongeveer. En tuurlijk zou mijn vriend (?) haar mogen blijven zien. Op dit moment zijn zij ook mijn grootste 2 zorgen eigenlijk. Zij is ontsproten uit een kortstondige relatie met haar vader waar ik nu niet teveel wil uitwijden maar in ieder geval heb ik haar vader gemaand om te vertrekken toen de eerste klap viel.
Ik wil gewoon mijn leven weer terug, en ja dat is egoistisch. Dit gaat natuurlijk niet over een nacht ijs en ook hij heeft zijn bedenkingen al eens uitgesproken over wat hij nodig heeft in een relatie en dat hij het niet trekt op deze manier enzo maar uiteindelijk gaan we er weer voor, voor een tijdje...
Dank jullie wel voor het reageren nog trouwens.
Om even het verhaal wat completer te maken. De vader van mijn dochter is nog in beeld qua omgangsregeling, 1x in de 2 weken gaat ze daar een weekend heen.
Ik heb haar eerst een tijdje alleen opgevoed, sinds dat ze 2 maanden was tot 2 jaar ongeveer. En tuurlijk zou mijn vriend (?) haar mogen blijven zien. Op dit moment zijn zij ook mijn grootste 2 zorgen eigenlijk. Zij is ontsproten uit een kortstondige relatie met haar vader waar ik nu niet teveel wil uitwijden maar in ieder geval heb ik haar vader gemaand om te vertrekken toen de eerste klap viel.
Ik wil gewoon mijn leven weer terug, en ja dat is egoistisch. Dit gaat natuurlijk niet over een nacht ijs en ook hij heeft zijn bedenkingen al eens uitgesproken over wat hij nodig heeft in een relatie en dat hij het niet trekt op deze manier enzo maar uiteindelijk gaan we er weer voor, voor een tijdje...
dinsdag 2 maart 2010 om 06:17
Nou , iig de huwelijksplannen vaarwel zeggen! Wees hierin ook eerlijk tegen hem. Je hebt gewoon teveel twijfels, en trouwen maakt de boel dan alleen maar heftiger voor jou!
Ik ben 1 keer getrouwd geweest, deze man is de vader van mn 2 kids. Maar idd.... na een aantal jaar waren mn romantische gevoelens compleet weg! Ik gruwelde al van het naast hem moeten slapen, sex was er al helemaal niet meer ( hoewel ik op zich we een behoorlijk libido heb, dus daar lag het niet aan).
Wat was de scheiding een opluchting!!!! Tuurlijk was hij heeeeel verdrietig, maar nu, 6 jaar later, hebben we een hele leuke vriendschapsband. Doen soms nog weleens dingen samen met de kids, drinken altijd gezellig een bak koffie met 'de overdracht', nooit onenigheid. Het is echt de beste keus in mn leven geweest.
Heb nog wel wat lat-relaties gehad ( na ja, 2), maar wil nooit meer met iemand onder 1 dak wonen!!!! Ben ook teveel een einzelganger.
Als jullie uit elkaar gaan, kan je hem toch bijv 1 weekend in de 14 dagen je meis laten hebben? Maakt niet uit dat hij niet biopapa is. als het voor beiden goed is, zou ik het gewoon net zo doen alsof hij dat wel is met bezoekregeling!
Ik ben 1 keer getrouwd geweest, deze man is de vader van mn 2 kids. Maar idd.... na een aantal jaar waren mn romantische gevoelens compleet weg! Ik gruwelde al van het naast hem moeten slapen, sex was er al helemaal niet meer ( hoewel ik op zich we een behoorlijk libido heb, dus daar lag het niet aan).
Wat was de scheiding een opluchting!!!! Tuurlijk was hij heeeeel verdrietig, maar nu, 6 jaar later, hebben we een hele leuke vriendschapsband. Doen soms nog weleens dingen samen met de kids, drinken altijd gezellig een bak koffie met 'de overdracht', nooit onenigheid. Het is echt de beste keus in mn leven geweest.
Heb nog wel wat lat-relaties gehad ( na ja, 2), maar wil nooit meer met iemand onder 1 dak wonen!!!! Ben ook teveel een einzelganger.
Als jullie uit elkaar gaan, kan je hem toch bijv 1 weekend in de 14 dagen je meis laten hebben? Maakt niet uit dat hij niet biopapa is. als het voor beiden goed is, zou ik het gewoon net zo doen alsof hij dat wel is met bezoekregeling!
dinsdag 2 maart 2010 om 07:27
quote:Fauve68 schreef op 02 maart 2010 @ 06:17:
Als jullie uit elkaar gaan, kan je hem toch bijv 1 weekend in de 14 dagen je meis laten hebben? Maakt niet uit dat hij niet biopapa is. als het voor beiden goed is, zou ik het gewoon net zo doen alsof hij dat wel is met bezoekregeling!
Wat? Het ene wekend naar de bio-vader, het andere weekend naar de 'kunst-vader', en doordeweeks naar de moeder?
Jeetje het is een meisje van 6 jaar, geen schaakstuk!
Wie denkt er nog aan dat arme kind dan, dat is toch een absurd idee en een absurde situatie voor een meisje van zes.
Complete, er zijn dingen gezegd over relatie therapie, ga alsjeblieft op zoek naar de diepere oorzaak voordat je je kind in een situatie stort die echt schadelijk voor haar zal zijn.
Ik vind het echt heel verdrietig voor haar, zij kiest er niet voor, het overkomt haar allemaal door de keuzes die jij maakt in het leven.
Denk eerst heel erg goed na voordat je wat dan ook besluit.
En ga eerst eens keihard met jezelf aan de slag.
Als jullie uit elkaar gaan, kan je hem toch bijv 1 weekend in de 14 dagen je meis laten hebben? Maakt niet uit dat hij niet biopapa is. als het voor beiden goed is, zou ik het gewoon net zo doen alsof hij dat wel is met bezoekregeling!
Wat? Het ene wekend naar de bio-vader, het andere weekend naar de 'kunst-vader', en doordeweeks naar de moeder?
Jeetje het is een meisje van 6 jaar, geen schaakstuk!
Wie denkt er nog aan dat arme kind dan, dat is toch een absurd idee en een absurde situatie voor een meisje van zes.
Complete, er zijn dingen gezegd over relatie therapie, ga alsjeblieft op zoek naar de diepere oorzaak voordat je je kind in een situatie stort die echt schadelijk voor haar zal zijn.
Ik vind het echt heel verdrietig voor haar, zij kiest er niet voor, het overkomt haar allemaal door de keuzes die jij maakt in het leven.
Denk eerst heel erg goed na voordat je wat dan ook besluit.
En ga eerst eens keihard met jezelf aan de slag.
dinsdag 2 maart 2010 om 07:30
Ik ga verder niet in op onderzoeken en dergelijke. Dat vind ik te algemeen voor deze topic.
Zoals ik het lees, wil jij je eigen leven weer terug, Complete.
Doen jullie op dit moment erg veel samen als stel, als gezin? Kan het zijn dat je de laatste tijd erg weinig tijd voor jezelf hebt genomen? En als dochter bij haar vader is, onderneem je dan ook wel eens dingen alleen?
Dat je je minder voelt in je relatie van 5 jaar, kan ook liggen aan je eigen gemoedstoestand. Misschien ben je jezelf al een tijdje aan het voorbij lopen, zonder dat je er in al die tijd erg in hebt gehad...
Als je meer spanning in je mleven wilt en/of meer tijd voor jezelf wilt, is dat iets wat je zelf kunt veranderen.
Wat zijn de goede dingen binnen jullie relatie? Naast dat je hem echt als je maatje ziet?
Zoals ik het lees, wil jij je eigen leven weer terug, Complete.
Doen jullie op dit moment erg veel samen als stel, als gezin? Kan het zijn dat je de laatste tijd erg weinig tijd voor jezelf hebt genomen? En als dochter bij haar vader is, onderneem je dan ook wel eens dingen alleen?
Dat je je minder voelt in je relatie van 5 jaar, kan ook liggen aan je eigen gemoedstoestand. Misschien ben je jezelf al een tijdje aan het voorbij lopen, zonder dat je er in al die tijd erg in hebt gehad...
Als je meer spanning in je mleven wilt en/of meer tijd voor jezelf wilt, is dat iets wat je zelf kunt veranderen.
Wat zijn de goede dingen binnen jullie relatie? Naast dat je hem echt als je maatje ziet?
Only dead fish go with the flow
dinsdag 2 maart 2010 om 11:59
quote:NewWoman schreef op 02 maart 2010 @ 07:27:
[...]
Wat? Het ene wekend naar de bio-vader, het andere weekend naar de 'kunst-vader', en doordeweeks naar de moeder?
Jeetje het is een meisje van 6 jaar, geen schaakstuk!
Wie denkt er nog aan dat arme kind dan, dat is toch een absurd idee en een absurde situatie voor een meisje van zes.
Complete, er zijn dingen gezegd over relatie therapie, ga alsjeblieft op zoek naar de diepere oorzaak voordat je je kind in een situatie stort die echt schadelijk voor haar zal zijn.
Ik vind het echt heel verdrietig voor haar, zij kiest er niet voor, het overkomt haar allemaal door de keuzes die jij maakt in het leven.
Denk eerst heel erg goed na voordat je wat dan ook besluit.
En ga eerst eens keihard met jezelf aan de slag.helemaal mee eens, als je al zo'n einzelganger bent dan ga je toch niet samenwonen en laat je een man tweede vader spelen over je kind? Hoezo omgangsregeling, jouw vriend heeft geen enkel recht.
[...]
Wat? Het ene wekend naar de bio-vader, het andere weekend naar de 'kunst-vader', en doordeweeks naar de moeder?
Jeetje het is een meisje van 6 jaar, geen schaakstuk!
Wie denkt er nog aan dat arme kind dan, dat is toch een absurd idee en een absurde situatie voor een meisje van zes.
Complete, er zijn dingen gezegd over relatie therapie, ga alsjeblieft op zoek naar de diepere oorzaak voordat je je kind in een situatie stort die echt schadelijk voor haar zal zijn.
Ik vind het echt heel verdrietig voor haar, zij kiest er niet voor, het overkomt haar allemaal door de keuzes die jij maakt in het leven.
Denk eerst heel erg goed na voordat je wat dan ook besluit.
En ga eerst eens keihard met jezelf aan de slag.helemaal mee eens, als je al zo'n einzelganger bent dan ga je toch niet samenwonen en laat je een man tweede vader spelen over je kind? Hoezo omgangsregeling, jouw vriend heeft geen enkel recht.
