Gewoon een leuke gesprekspartner?
donderdag 14 april 2011 om 22:21
Ik vind een collega van mij erg leuk, ik ken hem ondertussen meer dan een jaar. Direct vanaf het allereerste moment had ik al interesse in hem. Maar, via een ander hoorde ik dat hij een vriendin heeft. Dus dat was direct van oke, punt dus.
Eerst zat hij op een andere afdeling, dus was de afstand makkelijk te houden. Nu werkt hij echter al tijden bij mij op de afdeling, dus kom je meer met elkaar in contact. Er is een leuk contact ontstaan, en ja ik vind hem nog steeds leuk. Maar die vriendin is er nog. Dus ik doe aardig en that's it.
Alleen de laatste tijd is het contact zo veranderd en verbeterd dat hij mij steeds meer dingen verteld. Over zn priveleven, wat hij wil en niet wil. Ik hou me bewust op de vlakte, omdat ik er gewoon vanuit ga dat die relatie goed zit. Begon hij er echt totaal out of the blue zelf over. Dat het niet goed zit, dat het mogelijk straks uit is. Echt totaal ongevraagd begon hij erover.
Hij had tijden terug al eens gevraagd of ik een vriend heb. Hij wist van niet, en kort nadat hij dat vertelde over zn vriendin, wilde hij weten op wat voor type ik val. Bleef er maar over doorgaan, want ik gaf geen rechtstreeks antwoord (ja wat moet ik zeggen? jij?).
Zoekt me echt om de haverklap op, om niks. Om een praatje te maken, vragen hoe het gaat, wat mn plannen zijn van het weekend of gewoon die avond na het werk. Zit vaak even aan me, moet altijd om mn (soms erg flauwe) grappen lachen. Kortom echt dat ik soms denk van ja, waar ben je mee bezig?
Is dit nou een gevalletje van ik vind het fijn om even alles bij je uit te storten. Fijne gesprekspartner, wat hebben we het toch gezellig. Of wat moet ik hiervan denken? Ik raak ervan in de war. En ik weet ook niet zo goed hoe ik erop moet reageren. Tips?
Eerst zat hij op een andere afdeling, dus was de afstand makkelijk te houden. Nu werkt hij echter al tijden bij mij op de afdeling, dus kom je meer met elkaar in contact. Er is een leuk contact ontstaan, en ja ik vind hem nog steeds leuk. Maar die vriendin is er nog. Dus ik doe aardig en that's it.
Alleen de laatste tijd is het contact zo veranderd en verbeterd dat hij mij steeds meer dingen verteld. Over zn priveleven, wat hij wil en niet wil. Ik hou me bewust op de vlakte, omdat ik er gewoon vanuit ga dat die relatie goed zit. Begon hij er echt totaal out of the blue zelf over. Dat het niet goed zit, dat het mogelijk straks uit is. Echt totaal ongevraagd begon hij erover.
Hij had tijden terug al eens gevraagd of ik een vriend heb. Hij wist van niet, en kort nadat hij dat vertelde over zn vriendin, wilde hij weten op wat voor type ik val. Bleef er maar over doorgaan, want ik gaf geen rechtstreeks antwoord (ja wat moet ik zeggen? jij?).
Zoekt me echt om de haverklap op, om niks. Om een praatje te maken, vragen hoe het gaat, wat mn plannen zijn van het weekend of gewoon die avond na het werk. Zit vaak even aan me, moet altijd om mn (soms erg flauwe) grappen lachen. Kortom echt dat ik soms denk van ja, waar ben je mee bezig?
Is dit nou een gevalletje van ik vind het fijn om even alles bij je uit te storten. Fijne gesprekspartner, wat hebben we het toch gezellig. Of wat moet ik hiervan denken? Ik raak ervan in de war. En ik weet ook niet zo goed hoe ik erop moet reageren. Tips?
zaterdag 28 mei 2011 om 20:43
Hey sachi,
Geeft niks, maar jammer dat dat dus niet werkt.. Ik wacht dan wel even af totdat je een anoniem adres hebt aangemaakt! Dan hoor je meer van me
Maar het gaat voor de rest wel goed met me hoor, gelukkig met jou ook. Jij ook een prettig weekend! En ik hou het forum dan wel even in de gaten..
Geeft niks, maar jammer dat dat dus niet werkt.. Ik wacht dan wel even af totdat je een anoniem adres hebt aangemaakt! Dan hoor je meer van me
Maar het gaat voor de rest wel goed met me hoor, gelukkig met jou ook. Jij ook een prettig weekend! En ik hou het forum dan wel even in de gaten..