Grootvader en Auto

Hallo forummers,
Ik zit met een dilemma waar ik de knoop van door wil hakken en graag julie mening over hoor, zelf draai ik er al lang over in cirkels.

Situatie: Grootvader (80+) gaat fysiek en mentaal steeds harder achteruit, maar weigert autorijden op te geven, met alle risico's van dien.

Enerzijds vind ik het uiteraard zijn goed recht om met zijn leven te doen wat hij wil, ook al ben ik het hier niet mee eens. Echter is hij hiermee ook een gevaar voor anderen en alleen hopen dat het goed blijft gaan is voor mij geen optie meer nu het zo duidelijk zo gevaarlijk geworden is (het is een zorg die ik al langer heb).

Hem vragen te stoppen is geen optie, al vaak de vraag gesteld, gesmeekt, gehuild en boos geworden, maar het richt niets uit.
Ik zie hem niet uit zichzelf stoppen tot er een (ernstig) ongeluk gebeurt en dat ongeluk wil ik voor zijn.

Verdere familie wil de stap niet zetten hem letterlijk zijn auto te ontnemen, en ik weet dat het niet aan mij is, maar ik zie geen andere uitweg meer dan het heft in eigen handen te nemen (en dan hopen dat anderen hem geen nieuwe bezorgen). Ze maken zich wel zorgen maar verschuilen zich achter "het gaat toch nog goed" en "die man heeft al zo weinig meer" en durven niet door te vragen bij hem. Ook "hij rijd toch niet vaak" word vaak genoemd, dat het dan dus geen al te groot probleem moet zijn als hij het helemaal niet meer doet lijken ze niet te willen horen.

Voor mij is het dus of zelf die stap dan zetten maar hoe pak ik dat aan?

De enige andere mogelijkheid die ik nu nog zie is mijn handen er geheel vanaf trekken, dat ik niet met de gevolgen geconfronteerd wordt al het fout gaat, maar ben bang dat ook dat toch geen rust zal brengen en ik mij schuldig zal blijven voelen dat ik niet die laatste stap heb gezet.

Indicatie van de ernst: hij vergeet met regelmaat routes, verdwaald en rijd tegen stoepjes/paaltjes aan.

Wat zouden jullie doen? Hoe kan ik het het beste aanpakken? Als het moet wil ik het best kwaadschiks doen, maar liever op een goedschikse manier natuurlijk. Ik van het door alle emoties alleen nog heel moeilijk die te zien/vinden.

Alvast bedankt voor het lezen en meedenken.

Even een update mocht er intresse voor zijn: ik heb contact gehad met de politie, het kenteken is genoteerd maar zij konden mij verder weinig vertellen en deden geen toezeggingen. De informatie met betrekking tot een eerdere keuring heb ik bij de familie in de groep gegooid maar werd licht afwijzend op gereageerd. De keuring komt volgens hen al snel genoeg, en daarnaast willen ze "niet veel tegelijk" (ze proberen hem zover te krijgen een specialist nog eens naar zijn medicatie te laten kijken welke hij niet meer wil nemen ivm bijwerking).

Morgen ga ik bij hem op bezoek, en het nogmaals vriendelijk proberen aan te kaarten. Wanneer hij niet wil luisteren ga ik volgende week op eigen houtje proberen die eerdere keuring voor elkaar te boksen.

Nogmaals allemaal bedankt voor het meedenken. Had zo sterk het gevoel er alleen voor te staan, maar weten dat anderen er ook mee worstelen/hebben geworsteld, hoe vervelend ik het ook voor jullie vind, voelt toch als een troost.

Boogschutter10 schreef: ↑

28-07-2017 16:46

Goed dat je je hier druk om maakt en jammer dat je je familie niet mee hebt.

Waarom niet in eerste contact opnemen met zijn huisarts die hem gekeurd heeft? Situatie uitleggen en wellicht dat die meer invloed op hem heeft of hem kan herkeuren. Alternatieven: contact opnemen met wijkagent en CBR.

De huisarts welke hij nu heeft (vorig jaar gewisseld op aandringen van zijn kinderen omdat hij niets van de vorige moest weten) is niet degene welke hem vorige keer gekeurd heeft. Bij zijn huidige huisarts heb ik mijn zorgen ook al neergelegd, gelukkig een vriendelijke man die aangegeven heeft bereid te zijn mijn grootvader thuis te bezoeken wanneer daar een mogenlijkheid toe is (ook deze arts vertrouwd hij voor geen meter overigens, hij moet sowieso niets van artsen hebben denk ik).

De wijkagent kon ik niet bereiken maar bij de politie wel mijn zorgen geuit en maandag zoek ik opnieuw contact met de wijkagent. Ook wil ik dan het CBR benaderen. Bedankt voor het meedenken en het begrip

Dahlia74 schreef: ↑

28-07-2017 17:12

Je opa gaat dus niet naar een arts? Ze willen hem nu naar een specialist sturen om de medicijnen te laten uitzoeken. Wellicht is dat een aanknopingspunt voor je als dit lukt. Hij slikt medicijnen waarbij het advies is om niet te rijden. Als dit lukt kun je proberen of mee te gaan of te bellen en daar je zorgen te uiten. Ze mogen uiteraard niets over je opa tegen jou zeggen, maar kunnen mogelijk wel iets met jouw signaal.

Is er een verklaring van dementie? Op dementie.nl staan ook wat tips:

https://dementie.nl/autorijden/tips-om- ... autorijden

Ik vind de auto een straat verder weg zetten of de auto onklaar maken wel een goede. Onklaar maken is niet zo moeilijk, maar dan moeten de anderen dit natuurlijk niet gaan repareren.

Hij gaat wel- maar alleen om te klagen en er niets mee te doen. Type dat zegt veel pijn te hebben maar dan een simpele paracetamol al weigert zeg maar. Dat medicatie soms tijd nodig heeft wil hij niet geloven.

Heb inderdaad al aangegeven graag mee te willen gaan als ze hem zover krijgen een specialist te bezoeken, even afwachten of "ze" dat dan ook "toestaan".

Er is geen verklaring van dementie, al heb ik zelf wel een sterk vermoeden (niet alleen door het vergeten van routes maar ook veranderingen in gedrag), staat bij de huisarts gelukkig nu ook genoteerd. Maar helaas is hij er sinds mijn belletje naar de huisarts nog niet geweest. Bedankt voor de link trouwens!

Auto onklaar maken klinkt zeer aantrekkelijk moet ik zeggen! Maar qua reparatie vrees ik dat er familie genoeg is die hem maar al te graag wil helpen... maar is zeker het overwegen waard. Bedankt voor het meedenken!