Relaties
alle pijlers
Help.... Lesbische Laatbloeier?
donderdag 16 februari 2012 om 19:38
Hallo allemaal..
Hoe cliché... Ik kom hier al langer maar heb ivm de privacy een nieuwe nick aangemaakt.
Ik wil graag iets aan jullie voorleggen, en hoop op verhelderende reacties
Ik ben 30, al 7 jaar samen met mijn vriend, samen hebben we een kindje van 3. Huisje, boompje, beestje dus. Leuk leventje, mooi huis, gezellige vrienden...
Alleen, ik vrees dat ik lesbisch ben!
Ik zeg daarbij "Vrees", niet omdat ik homofoob ben of zo, maar omdat ik mijn hele leven hetero heb opgebouwd.
Ik ben drie jaar geleden uit de kast gekomen als bi zijnde, maar dat ik vermoed dat ik lesbisch ben, dat weet NIEMAND. Ik durf er gewoon (nog) met niemand over te praten!
Een aantal dingen over mij:
- Ik heb altijd lange relaties met mannen gehad
- Ik heb alleen met een paar vrouwen gezoend, als puber en als volwassene nog 1 keer
- Ik kan niet (nooit!) klaarkomen als ik seks heb met een man
- Als ik seks heb fantaseer ik over vrouwen
- Als ik solo bezig ben, fantaseer ik ook alleen maar over vrouwen
- Ik ben regelmatig verliefd geweest op vrouwen, heb het alleen altijd onderdrukt.
- Ik vind mannen heel leuk, kan echt maatjes met mannen zijn, houd er ook van dat ze zo lekker direct zijn en beetje grovere humor hebben.
- Als ik in de buurt ben van een vrouw die ik aantrekkelijk vind, weet ik me geen houding te geven. Ik word verlegen /stil / voel me heel erg zelfbewust.
- Ik kan nauwelijks klaarkomen als een man mij 'pleziert' - in geen een van mijn relaties, is het een man vaak gelukt om mij een orgasme te bezorgen. Op de een of andere manier doet het dat niet voor mij.
Mijn vriend en ik hebben ons seksleven de laatste jaren op een laag pitje staan. Vriend wil wel vaker, maar vaak komt het er gewoon niet van of moet ik echt zin 'maken'. Ik vind seks niet vervelend om te doen, maar echt genieten en me er aan overgeven doe ik niet.
Probleem is,dat ik wel in een monogame hetero relatie zit, en dus niet kan experimenteren met een vrouw.
Toch blijft het aan mij knagen...
Als ik bijvoorbeeld de serie the L word kijk, dan weet ik het gewoon zeker. Ik weet dat het een fictieve serie is maar het gaat mij om het gevoel.
Ik weet het gewoon ook niet meer... hopelijk kunnen jullie me wat meer wijsheid verschaffen..!!
Ik houd van mijn vriend, echt heel veel, maar relationeel gezien is het meer een goede maatjes gevoel dan echt iets anders. Ik had dit trouwens ook met mijn vorige vriend. Ik denk dat ik me er op een gegeven moment maar bij neer heb gelegd dat je niet meer kan verwachten?
alvast bedankt voor jullie reacties...
groetjes
Shane
Hoe cliché... Ik kom hier al langer maar heb ivm de privacy een nieuwe nick aangemaakt.
Ik wil graag iets aan jullie voorleggen, en hoop op verhelderende reacties
Ik ben 30, al 7 jaar samen met mijn vriend, samen hebben we een kindje van 3. Huisje, boompje, beestje dus. Leuk leventje, mooi huis, gezellige vrienden...
Alleen, ik vrees dat ik lesbisch ben!
Ik zeg daarbij "Vrees", niet omdat ik homofoob ben of zo, maar omdat ik mijn hele leven hetero heb opgebouwd.
Ik ben drie jaar geleden uit de kast gekomen als bi zijnde, maar dat ik vermoed dat ik lesbisch ben, dat weet NIEMAND. Ik durf er gewoon (nog) met niemand over te praten!
Een aantal dingen over mij:
- Ik heb altijd lange relaties met mannen gehad
- Ik heb alleen met een paar vrouwen gezoend, als puber en als volwassene nog 1 keer
- Ik kan niet (nooit!) klaarkomen als ik seks heb met een man
- Als ik seks heb fantaseer ik over vrouwen
- Als ik solo bezig ben, fantaseer ik ook alleen maar over vrouwen
- Ik ben regelmatig verliefd geweest op vrouwen, heb het alleen altijd onderdrukt.
- Ik vind mannen heel leuk, kan echt maatjes met mannen zijn, houd er ook van dat ze zo lekker direct zijn en beetje grovere humor hebben.
- Als ik in de buurt ben van een vrouw die ik aantrekkelijk vind, weet ik me geen houding te geven. Ik word verlegen /stil / voel me heel erg zelfbewust.
- Ik kan nauwelijks klaarkomen als een man mij 'pleziert' - in geen een van mijn relaties, is het een man vaak gelukt om mij een orgasme te bezorgen. Op de een of andere manier doet het dat niet voor mij.
Mijn vriend en ik hebben ons seksleven de laatste jaren op een laag pitje staan. Vriend wil wel vaker, maar vaak komt het er gewoon niet van of moet ik echt zin 'maken'. Ik vind seks niet vervelend om te doen, maar echt genieten en me er aan overgeven doe ik niet.
Probleem is,dat ik wel in een monogame hetero relatie zit, en dus niet kan experimenteren met een vrouw.
Toch blijft het aan mij knagen...
Als ik bijvoorbeeld de serie the L word kijk, dan weet ik het gewoon zeker. Ik weet dat het een fictieve serie is maar het gaat mij om het gevoel.
Ik weet het gewoon ook niet meer... hopelijk kunnen jullie me wat meer wijsheid verschaffen..!!
Ik houd van mijn vriend, echt heel veel, maar relationeel gezien is het meer een goede maatjes gevoel dan echt iets anders. Ik had dit trouwens ook met mijn vorige vriend. Ik denk dat ik me er op een gegeven moment maar bij neer heb gelegd dat je niet meer kan verwachten?
alvast bedankt voor jullie reacties...
groetjes
Shane
woensdag 22 februari 2012 om 03:40
Shane, wat moeilijk. Ik ben ook altijd met mannen geweest. Heb een kind uit mijn vorig huwelijk, maar kwam ook(haast) nooit klaar. De eerste keer toen ik een vrouw kuste was het hemels. Mijn voordeel was dat ik niet in een relatie was. De eerste twee vrouwen waarmee ik omgang gehad heb, konden me niet bevredigen. Ik liet ze het ook niet doen, zou toch niet klaar komen. Maar mijn vriendin/vrouw die ik nu heb wilde dat niet horen. Ik wil dat jij je net zo gelukkig voelt als hoe ik mij voel, hoe jij mij laat voelen. En geloof het of niet, nu na bijna 6 jaar kom ik elk moment klaar en hoe...Ik voel me supergelukkig met haar, vertrouw haar volkomen op elk gebied. Mijn kind weet van haar, heeft geen moeite ermee. Zij heeft zelf 2 kinderen in een lesbische relatie verwekt, dus dat kids er niet mee weten om te gaan is b.s.
Ben ik lesbisch of bi? Ik weet het niet, interesseert me ook niet. Wat ik weet is dat ik monogaam ben en dat ik van 1 vrouw hou en de rest van mijn leven met haar wil delen. Dus ik snap jou redenen waarom jij het niet uit wilt proberen. 1 verschil met jou is dat ik in mijn relaties met mannen nooit fantaseerde over vrouwen, dat kwam pas veel later toen ik single was. Zou ik ooit weer een man willen...denk het niet. Een vrouw kussen en vasthouden is het lekkerste dat er bestaat. vraag maar aan de mannen..Succes met je keuze...(niet dat je echt 1 hebt, want zoals je zegt zou je het niet durven in deze relatie)
Ben ik lesbisch of bi? Ik weet het niet, interesseert me ook niet. Wat ik weet is dat ik monogaam ben en dat ik van 1 vrouw hou en de rest van mijn leven met haar wil delen. Dus ik snap jou redenen waarom jij het niet uit wilt proberen. 1 verschil met jou is dat ik in mijn relaties met mannen nooit fantaseerde over vrouwen, dat kwam pas veel later toen ik single was. Zou ik ooit weer een man willen...denk het niet. Een vrouw kussen en vasthouden is het lekkerste dat er bestaat. vraag maar aan de mannen..Succes met je keuze...(niet dat je echt 1 hebt, want zoals je zegt zou je het niet durven in deze relatie)
woensdag 22 februari 2012 om 11:48
De nickname Shane ook echt
Maar pfoeh, lastig!
De gedachtes die ik erbij heb:
- Kun je zeggen dat je lesbisch bent, ook al heb je nog nooit met een vrouw sex gehad? Ik ben geneigd te zeggen dat je dat eerst maar eens moet doen voordat je het zo kunt stellen, maar anderzijds: de meeste mensen weten ook dat ze hetero zijn terwijl ze nog maagd zijn. Dus da's Lastig Punt 1: misschien geef je alles op, doe je het met vrouwen en denk je: nee, dit is het toch ook niet
- Puur wat betreft klaarkomen: Een lesbische vrouw doet dat hetzelfde als een man: met mond of handen, dusja, of haar het dan ineens wel lukt...Maarja de rest van de sex is met een vrouw natuurlijk wel anders (al heb ik wel gelezen dat sommigen dat ook mee vinden vallen), wat bijdraagt aan de hele ervaring
- Dan dat trio. Puur theoretisch zou dat het meest ideaal zijn. Jij kunt kijken of je sex met een vrouw iets vind, en het is het maximale waar je man nog in mee wil gaan. Maar: je bent bang dat je dan verliefd wordt, wat ook vrij aannemelijk is als ik het zo lees. Aan de ene kant denk ik voor je man: doe dat, als het nix is weet ze dat ook weer en kan ze verder. Aan de andere kant: het is eigenlijk hetzelfde als dat hij een andere vrouw zou ontmoeten, en die misschien wel leuk vond, dan met jou en haar een trio doet en dan kijkt of dat iets is en met wie hij verder wil. Als ik hem was zou ik dat ook niet doen. Maar ik lees het ook een beetje als dat hij de volgende opties heeft: of hij gaat scheiden, of jullie doen een trio en het kan nog zijn dat je van sex met een vrouw een verkeerde voorstelling had gemaakt en verder gaat met hem.
Zoals ik het zie heb je de keuze om dat trio te doen, en aan de hand daarvan te beslissen. Ik vind wel dat je dan tegen je man moet zeggen welke gevoelens er spelen, anders voelt 'ie zich helemaal belazerd naderhand. Dan is de kans wel aanwezig dat 'ie dan geen trio meer aandurft. Dan rest de keuze: is huidige situatie goed genoeg voor de rest van mijn leven, of wil je gaan experimenteren, het single bestaan en misschien over the moon verliefd worden (met, laten we wel wezen, nog maar de vraag of je die ware Jacoba gaat vinden)
Maar pfoeh, lastig!
De gedachtes die ik erbij heb:
- Kun je zeggen dat je lesbisch bent, ook al heb je nog nooit met een vrouw sex gehad? Ik ben geneigd te zeggen dat je dat eerst maar eens moet doen voordat je het zo kunt stellen, maar anderzijds: de meeste mensen weten ook dat ze hetero zijn terwijl ze nog maagd zijn. Dus da's Lastig Punt 1: misschien geef je alles op, doe je het met vrouwen en denk je: nee, dit is het toch ook niet
- Puur wat betreft klaarkomen: Een lesbische vrouw doet dat hetzelfde als een man: met mond of handen, dusja, of haar het dan ineens wel lukt...Maarja de rest van de sex is met een vrouw natuurlijk wel anders (al heb ik wel gelezen dat sommigen dat ook mee vinden vallen), wat bijdraagt aan de hele ervaring
- Dan dat trio. Puur theoretisch zou dat het meest ideaal zijn. Jij kunt kijken of je sex met een vrouw iets vind, en het is het maximale waar je man nog in mee wil gaan. Maar: je bent bang dat je dan verliefd wordt, wat ook vrij aannemelijk is als ik het zo lees. Aan de ene kant denk ik voor je man: doe dat, als het nix is weet ze dat ook weer en kan ze verder. Aan de andere kant: het is eigenlijk hetzelfde als dat hij een andere vrouw zou ontmoeten, en die misschien wel leuk vond, dan met jou en haar een trio doet en dan kijkt of dat iets is en met wie hij verder wil. Als ik hem was zou ik dat ook niet doen. Maar ik lees het ook een beetje als dat hij de volgende opties heeft: of hij gaat scheiden, of jullie doen een trio en het kan nog zijn dat je van sex met een vrouw een verkeerde voorstelling had gemaakt en verder gaat met hem.
Zoals ik het zie heb je de keuze om dat trio te doen, en aan de hand daarvan te beslissen. Ik vind wel dat je dan tegen je man moet zeggen welke gevoelens er spelen, anders voelt 'ie zich helemaal belazerd naderhand. Dan is de kans wel aanwezig dat 'ie dan geen trio meer aandurft. Dan rest de keuze: is huidige situatie goed genoeg voor de rest van mijn leven, of wil je gaan experimenteren, het single bestaan en misschien over the moon verliefd worden (met, laten we wel wezen, nog maar de vraag of je die ware Jacoba gaat vinden)
Im the root of all thats evil but you can call me cookie
woensdag 22 februari 2012 om 14:14
quote:h_l_g schreef op 16 februari 2012 @ 22:19:
[...]
Het kan een copingmechanisme zijn.
Ik geloof dat niet. Het klinkt toch eerder zo alsof TO in heterorelaties is gevlucht omdat ze wilde voldoen aan de verwachtingen van haar ouders en omgeving. Ik kan me voorstellen dat zo'n heterorelatie veilig voelde voor TO. Ze hoefde verder niet over zichzelf na te denken en geen confrontatie met haar omgeving aan. Dat kun je ook copen noemen en daarom vind ik jou theorie grote onzin.
[...]
Het kan een copingmechanisme zijn.
Ik geloof dat niet. Het klinkt toch eerder zo alsof TO in heterorelaties is gevlucht omdat ze wilde voldoen aan de verwachtingen van haar ouders en omgeving. Ik kan me voorstellen dat zo'n heterorelatie veilig voelde voor TO. Ze hoefde verder niet over zichzelf na te denken en geen confrontatie met haar omgeving aan. Dat kun je ook copen noemen en daarom vind ik jou theorie grote onzin.