Relaties
alle pijlers
Help! Patstelling
maandag 4 mei 2020 om 08:32
Man, vrouw beide begin 50 en drie kinderen waarvan twee net uit huis en de derde op het punt staat uit te vliegen
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
maandag 4 mei 2020 om 13:40
Hoi fashionvictimfashionvictim schreef: ↑04-05-2020 13:15Maar waarom moet hij in een kuttig kamertje gaan zitten terwijl JIJ onvrede hebt? Zoek zelf een kamer, zeg.
Vraagje: lees jij mijn berichten wel? Ik heb nergens gezegd dat hij op een kuttig kamertje moet zitten. We hebben voldoende financiële middelen om een tweede huis te kopen of we zouden samen naar de Randstad kunnen verhuizen en beide aan een nieuwe baan kunnen beginnen in een nieuw huis. We zouden kunnen verhuizen en ergens in het midden van het land kunnen gaan wonen zodat we beide evenveel reistijd hebben. Het probleem is: hij wil niet
maandag 4 mei 2020 om 13:40
Of gewoon moeten blijven werken en werk en zorg gelijk moeten verdelen. Dan waren de keuzes ook anders uit gevallen want waren er twee banen geweest waarmee rekening gehouden moest worden.redbulletje schreef: ↑04-05-2020 13:35Hij heeft zijn leven opgebouwd in die regio. Hij heeft daar waarschijnlijk vrienden, sport/hobby en werk. En een huis naar zijn zin waar hij 16 jaar in geinvesteerd heeft.
Als jij daar geen interesse in had had je een yup moeten worden in de grote stad ipv een gezin aan te gaan.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 13:40
Het was natuurlijk handiger geweest om voordat je met deze man aan kinderen begon na te denken over hoe je de toekomst ziet en als hij toen een voorkeur had voor een klein dorp, dan had je daar als stadsmens beter je conclusies uit kunnen trekken. Maar as is verbrande turf dus daar heb je nu niet zoveel aan.
Lukt het jullie om een gesprek te voeren over de manier van communiceren? Kan je naar hem uitspreken welk gevoel hij je geeft en kan hij dat omgekeerd ook? En ben jij dan in staat om ook echt naar hem te luisteren?
Want je kunt blijven praten over de voordelen van de stad tot je een ons weegt, hier is ook nog iets anders aan de hand.
In de tussentijd zou ik investeren in zelfstandigheid (ook al betekent dat het eerste jaar een rotbaantje om geld binnen te harken) en dat even de tijd geven. En dan na een half jaar tot een jaar eens evalueren hoe jullie erbij zitten.
Lukt het jullie om een gesprek te voeren over de manier van communiceren? Kan je naar hem uitspreken welk gevoel hij je geeft en kan hij dat omgekeerd ook? En ben jij dan in staat om ook echt naar hem te luisteren?
Want je kunt blijven praten over de voordelen van de stad tot je een ons weegt, hier is ook nog iets anders aan de hand.
In de tussentijd zou ik investeren in zelfstandigheid (ook al betekent dat het eerste jaar een rotbaantje om geld binnen te harken) en dat even de tijd geven. En dan na een half jaar tot een jaar eens evalueren hoe jullie erbij zitten.
maandag 4 mei 2020 om 13:43
Dan heb je toch ook voldoende middelen om af en toe een hotel te boeken ofzo.Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 13:40Hoi fashionvictim
Vraagje: lees jij mijn berichten wel? Ik heb nergens gezegd dat hij op een kuttig kamertje moet zitten. We hebben voldoende financiële middelen om een tweede huis te kopen of we zouden samen naar de Randstad kunnen verhuizen en beide aan een nieuwe baan kunnen beginnen in een nieuw huis. We zouden kunnen verhuizen en ergens in het midden van het land kunnen gaan wonen zodat we beide evenveel reistijd hebben. Het probleem is: hij wil niet
Dus: ga forenzen en neem 1 nacht per week een hotel. Nederland is klein. Ik weet niet waar je precies woont maar op deze manier kan je bijna overal in het land wonen en werken. En kijk dan na een jaar verder.
maandag 4 mei 2020 om 13:44
Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 13:32Heey fashionvictim
Mijn man is nu kostwinnaar niet omdat het moet maar omdat het kan, ik kan inderdaad gewoon gaan werken alleen wil ik nu ook een baan waarin ik mij goed voel net als hij en wil ik ergens wonen waar ik ook blij word net als hij. Hij werkt en woont op een plek waar hij zich goed voelt omdat ik hem daar in tegemoet ben gekomen 16 jaar geleden omdat er toentertijd geen andere vacature voor hem was. En in het belang van het gezin heb ik toen de keuze gemaakt om met hem mee te gaan. Ik had toen ook kunnen zeggen: ik heb een baan waar ik blij mee ben en ik woon in een stad waar ik mij goed voel dus zoek het maar uit. Dat heb ik niet gedaan omdat wij ' zo niet getrouwd zijn' . ( dacht ik) Nu vind ik dat hij mij ook tegemoet kan komen door ergens een stap te zetten door: te solliciteren of zoals ik aangaf te verhuizen naar een stad verderop of een dit grote huis te verkopen en voor het geld 2 kleine huizen te kopen: een hier en een in de Randstad waar ik dan kan wonen als ik daar wek
Het is geen afstreeplijstje, ik heb toen jouw zin gedaan nu is het mijn beurt. Of je moet dit heel duidelijk vooraf besproken hebben. Je kan nu opeens je investering niet zomaar opeisen. Jullie hebben er toen samen voor gekozen.
En jij hebt ook het voordeel gehad dat je bij de kinderen thuis kon zijn en in een mooi huis (of gouden kooi) kon wonen. Waarom ga jij geen baan zoeken in een grote stad. Begin daar eens mee. Dus op een maximaal uur rijden afstand. Laat ook zien dat het menens is. Misschien denkt je man nu wel, ik kan die andere baan wel aannemen en gaan verhuizen, maar straks heeft mijn vrouw toch geen baan en dan zijn we voor niets verhuisd.
Mis je de stad echt, ga er dan regelmatig een weekendje heen, of wanneer het geld er is investeer in een pied-a-terre.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
maandag 4 mei 2020 om 13:45
Ik lees je berichten inderdaad. ik vind ze alleen echt wereldvreemd. ik heb serieus nog nooit meegemaakt dat iemand als randvoorwaarde om te kunnen gaan werken heeft dat een ANDER moet verhuizen.Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 13:40Hoi fashionvictim
Vraagje: lees jij mijn berichten wel? Ik heb nergens gezegd dat hij op een kuttig kamertje moet zitten. We hebben voldoende financiële middelen om een tweede huis te kopen of we zouden samen naar de Randstad kunnen verhuizen en beide aan een nieuwe baan kunnen beginnen in een nieuw huis. We zouden kunnen verhuizen en ergens in het midden van het land kunnen gaan wonen zodat we beide evenveel reistijd hebben. Het probleem is: hij wil niet
Als je zo makkelijk aan een baan komt, dan doe je dat toch gewoon? Waarom zouden je man zijn huis en je kinderen hun ouderlijk huis kwijt moeten raken omdat jij wil werken? Want nogmaals: waarom is forenzen voor jou geen optie? Je hoeft toch niet op tijd voor crèche en vijf uur avondeten thuis te zijn?
Het lijkt wel alsof iedereen om jou heen maar ongemak moet slikken terwijl je zelf niet eens de meest basic moeite wil doen.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 13:45
Jij wil dus een woning waarin 16 jaar van jullie leven zitten weggooien voor een bevlieging?Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 13:40Hoi fashionvictim
Vraagje: lees jij mijn berichten wel? Ik heb nergens gezegd dat hij op een kuttig kamertje moet zitten. We hebben voldoende financiële middelen om een tweede huis te kopen of we zouden samen naar de Randstad kunnen verhuizen en beide aan een nieuwe baan kunnen beginnen in een nieuw huis. We zouden kunnen verhuizen en ergens in het midden van het land kunnen gaan wonen zodat we beide evenveel reistijd hebben. Het probleem is: hij wil niet
En dat ook nog in deze onzekere tijden? Je weet helemaal niet of er nog banen zijn na de coronacrisis, laat staan met 'n fatsoenlijke cao.
Als je je verveelt ga dan zelf werken en gewoon in de buurt van waar je woont. Snap trouwens toch niet dat je je werk 5 jaar geleden hebt opgegeven als je kinderen nu uitvliegen. Als pubers hebben ze toch geen behoefte aan fulltime bemoeienis van een moeder?
maandag 4 mei 2020 om 13:46
BlaZoo schreef: ↑04-05-2020 08:59Mensen die keuzes maken en dan jaren later zich opstellen alsof ze iets is aangedaan vind ik persoonlijk nooit zo heel sympathiek, maar gelukkig kan je voor de toekomst nieuwe keuzes maken. Ga werken en wonen zoals/waar je wil. Kost je dat je huwelijk, dan ga je verder zonder huwelijk. Keuzes hebben consequenties. Die in het verleden, en die je nu maakt. En als je volwassen bent accepteer je de gevolgen van je keuzes.
Hoi BlaZoo, nee die mensen vind ik ook niet sympathiek...
Ik heb gelukkig niet het gevoel dat mij iets is aangedaan. Wel heb ik nu het gevoel dat er niet naar mijn behoeftes geluisterd wordt en dat hij nu in zijn comfort zone zit en mij en ons huwelijk niet serieus neemt door ook een stap in mijn richting te doen
maandag 4 mei 2020 om 13:46
Als ik alles lees heb ik juist het gevoel dat jij dingen niet leest.Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 13:40Hoi fashionvictim
Vraagje: lees jij mijn berichten wel? Ik heb nergens gezegd dat hij op een kuttig kamertje moet zitten. We hebben voldoende financiële middelen om een tweede huis te kopen of we zouden samen naar de Randstad kunnen verhuizen en beide aan een nieuwe baan kunnen beginnen in een nieuw huis. We zouden kunnen verhuizen en ergens in het midden van het land kunnen gaan wonen zodat we beide evenveel reistijd hebben. Het probleem is: hij wil niet
Je hebt iets in je hoofd en iets anders wil je niet horen, zo lijkt het.
Je wilt je zin hebben.
Niet omdat je gelukkig gaat worden als je je zin krijgt, maar omdat je je vergeten voelt. Jij jezelf in de steek hebt gelaten. Hebt geaccepteerd dat je keuzes maakte waar je kennelijk niet achter stond. Misschien wel om het ‘plaatje’ van getrouwd zijn en een gezin te creëeren. Maar niet jouw eigen keuze en gevoel.
En dat voel je.
En dat gaat hij niet voor jouw oplossen.
maandag 4 mei 2020 om 13:47
Zie..Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 13:46Hoi BlaZoo, nee die mensen vind ik ook niet sympathiek...
Ik heb gelukkig niet het gevoel dat mij iets is aangedaan. Wel heb ik nu het gevoel dat er niet naar mijn behoeftes geluisterd wordt en dat hij nu in zijn comfort zone zit en mij en ons huwelijk niet serieus neemt door ook een stap in mijn richting te doen
Exact wat ik dus zeg
maandag 4 mei 2020 om 13:48
Ik geef hem nergens de schuld van en al helemaal niet van beslissingen die we ooit samen gemaakt hebben. Wat ik nu in vastloopt is in zijn onwilligheid om samen naar een oplossing te zoeken
maandag 4 mei 2020 om 13:49
Maar nogmaals: wat let je om die leuke baan te zoeken, te vinden en te laten zien dat je hem ook kan houden? Meid, je zit achter de computer, in plaats van hier te zitten klagen over je man had je al 5 sollicitatiebrieven kunnen schrijven.Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 13:46Hoi BlaZoo, nee die mensen vind ik ook niet sympathiek...
Ik heb gelukkig niet het gevoel dat mij iets is aangedaan. Wel heb ik nu het gevoel dat er niet naar mijn behoeftes geluisterd wordt en dat hij nu in zijn comfort zone zit en mij en ons huwelijk niet serieus neemt door ook een stap in mijn richting te doen
En dan zeg je als je die baan gevonden hebt: zeg Hans, ik begin dan en dan met mijn nieuwe baan, dus kunnen we even de agenda's op elkaar afstemmen? En dan spreek je af wie wanneer kookt en wie wanneer de boodschappen doet en ga je vervolgens aan het werk.
Ik snap überhaupt niet waarom je zou moeten verhuizen om te werken, want er rijden toch overal treinen en er liggen overal wegen? Stap in de auto of de trein of allebei en ga gewoon, doe niet zo moeilijk.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 13:49
Er speelt veel meer. De discussie gaat feitelijk niet over werken/ verhuizen.fashionvictim schreef: ↑04-05-2020 13:45Ik lees je berichten inderdaad. ik vind ze alleen echt wereldvreemd. ik heb serieus nog nooit meegemaakt dat iemand als randvoorwaarde om te kunnen gaan werken heeft dat een ANDER moet verhuizen.
Als je zo makkelijk aan een baan komt, dan doe je dat toch gewoon? Waarom zouden je man zijn huis en je kinderen hun ouderlijk huis kwijt moeten raken omdat jij wil werken? Want nogmaals: waarom is forenzen voor jou geen optie? Je hoeft toch niet op tijd voor crèche en vijf uur avondeten thuis te zijn?
Het lijkt wel alsof iedereen om jou heen maar ongemak moet slikken terwijl je zelf niet eens de meest basic moeite wil doen.
Ze wil dat iemand naar haar luistert.
Haar ziet.
maandag 4 mei 2020 om 13:49
Dus wie betaalt, bepaalt?fashionvictim schreef: ↑04-05-2020 13:15Hoe krijg ik het mijn toetsenbord uit? Je hebt zeker zelf ook geen baan? Natuurlijk ga je als kostwinner de baan waar je hele gezin al jaren van leeft niet opzeggen omdat je partner bedacht heeft dat hij/zij iets anders wil, het idee alleen al. Ga lekker zelf een baan zoeken als je spanning wil, maar laat die van mij waar ik iets heb opgebouwd en waar ik met plezier werk en waar jij van leeft met rust, zou ik denken.
Lijkt mij dat je in een relatie samen kunt bepalen welke koers je gaat varen. En niet alleen degene die het gezinsinkomen binnen brengt.
Bovendien schrijft TO dat ze zelf ook graag weer wil gaan werken en ze verwacht geen moeilijkheden bij het vinden van een baan.
Als je kinderen uit huis gaan, is het niet zo gek dat je met z'n tweeën gaat bedenken hoe je leven er nu uit gaat zien. TO zou graag weer willen werken en het lijkt haar fijn om in de stad te gaan wonen. Maar daarover verschillen TO en haar man behoorlijk van mening. Lijkt me knap lastig, vooral omdat het gesprek helemaal niet op gang lijkt te komen: man zegt nee, nee en nog een keer nee.
makreel wijzigde dit bericht op 04-05-2020 13:51
3.86% gewijzigd
Wat eten we vanavond?
maandag 4 mei 2020 om 13:50
Ik zou inderdaad voor forenzen kiezen (door jou dus). Voor de kinderen is het fijn als ze nog een paar jaar 'naar huis' kunnen komen. Als jullie verhuizen, voelt het nieuwe huis nooit meer echt als 'thuis' voor je kinderen. En in de beginjaren is dat nog wel belangrijk voor hen.
Daarbij is er nu de coronacrisis. Dat betekent dat de huisprijzen straks waarschijnlijk wel gaan kelderen, eerst in de randstad en daarbuiten met vertraging. En het betekent ook dat er in de stad momenteel geen **** te doen is. Niet meer dan in een dorpje in elk geval. Daar zit je dan in je kleinere woning... zonder herinneringen, zonder netwerk. Echt niet het juiste moment.
Ga eerst werken. In de stad - of bij jou in de buurt. Dan weet je weer een beetje hoe dat is. Daarna komt de rest wel. Of dat nu een scheiding is of niet.
Daarbij is er nu de coronacrisis. Dat betekent dat de huisprijzen straks waarschijnlijk wel gaan kelderen, eerst in de randstad en daarbuiten met vertraging. En het betekent ook dat er in de stad momenteel geen **** te doen is. Niet meer dan in een dorpje in elk geval. Daar zit je dan in je kleinere woning... zonder herinneringen, zonder netwerk. Echt niet het juiste moment.
Ga eerst werken. In de stad - of bij jou in de buurt. Dan weet je weer een beetje hoe dat is. Daarna komt de rest wel. Of dat nu een scheiding is of niet.
maandag 4 mei 2020 om 13:50
Heey Gizzmo,
Werk is het probleem niet, ik ben hoog opgeleid en ben gespecialiseerd op een vakgebied waar veel vraag en weinig aanbod is.
maandag 4 mei 2020 om 13:51
jij wil, dat hij jouw zin doetWhatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 13:48Ik geef hem nergens de schuld van en al helemaal niet van beslissingen die we ooit samen gemaakt hebben. Wat ik nu in vastloopt is in zijn onwilligheid om samen naar een oplossing te zoeken
maandag 4 mei 2020 om 13:51
Misschien is je man wel net als ik en snapt hij überhaupt niet waarom je zo moeilijk doet. Als je wil werken, ga dan werken.Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 13:48Ik geef hem nergens de schuld van en al helemaal niet van beslissingen die we ooit samen gemaakt hebben. Wat ik nu in vastloopt is in zijn onwilligheid om samen naar een oplossing te zoeken
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 13:53
Misschien zegt hij wel nee omdat er helemaal geen werk van TO is? Ik zou ook niet mijn hele leven opgeven en de financiële toekomst van mijn hele gezin op het spel zetten voor een luchtkasteel.makreel schreef: ↑04-05-2020 13:49Dus wie betaalt, bepaalt?
Lijkt mij dat je in een relatie samen kunt bepalen welke koers je gaat varen. En niet alleen degene die het gezinsinkomen binnen brengt.
Bovendien schrijft TO dat ze zelf ook graag weer wil gaan werken en ze verwacht geen moeilijkheden bij het vinden van een baan.
Als je kinderen uit huis gaan, is het niet zo gek dat je met z'n tweeën gaat bedenken hoe je leven er nu uit gaat zien. TO zou graag weer willen werken en het lijkt haar fijn om in de stad te gaan wonen. Maar daarover verschillen TO en haar man behoorlijk van mening. Lijkt me knap lastig, vooral omdat het gesprek helemaal niet op gang lijkt te komen: man zegt nee, nee en nog een keer nee.
En ja, in deze is het inderdaad wie betaalt, bepaalt. Er leven namelijk vijf mensen van dat inkomen.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 13:53
Nou dan begin je daar toch? Zoek de baan die je wil en dan kijk je daarna hoe je het reizen met trein/auto/overnachting/1 dag pw thuiswerken/etc oplost.Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 13:50Heey Gizzmo,
Werk is het probleem niet, ik ben hoog opgeleid en ben gespecialiseerd op een vakgebied waar veel vraag en weinig aanbod is.
Dit is nu al heel vaak gesuggereerd maar daar reageer je niet op. Waarom niet?
maandag 4 mei 2020 om 13:54
Dat komt omdat er geen oplossing is. Hij heeft zijn leven opgebouwd in die regio en hij is daar thuis. Dat jij bent blijven hangen in een stadsdroom is vooral jouw probleem. Je had gewoon niet mee moeten gaan en de relatie verbreken als stad echt zo belangrijk voor je was.Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 13:48Ik geef hem nergens de schuld van en al helemaal niet van beslissingen die we ooit samen gemaakt hebben. Wat ik nu in vastloopt is in zijn onwilligheid om samen naar een oplossing te zoeken
Ik zou ook echt voor niemand mijn huis in het buitengebied van een dorp laten vallen. Van een huis kun je meer op aan dan van een partner.
Juist tijdens deze lockdown zouden je ogen open moeten gaan; in steden hebben ze nu helemaal niets, want wat voor hen belangrijk is is gesloten. In het oosten van het land heb je groen en ruimte en waarschijnlijk een grote tuin. Richt je op 'n project in huis/tuin als je je verveelt als emptynester; maak er 'n paradijsje van als het dat nog niet is. Een zwembad bijv. Lig jij van de zomer op je luchtbedje te dobberen met 'n cocktail.
maandag 4 mei 2020 om 13:54
Is dit al die jaren duidelijk gebleven voor je man, dat je tig jaar geleden de keuze voor hem hebt gemaakt, maar dat daar voorwaarden aan bleven zitten?
Of komt het nu na al die jaren weer opborrelen bij je en haal je nu Ineens je stokpaardje van stal dat je alles voor hem en het gezin hebt opgegeven?
Want ik vind dat nogal wat om dat voor iemands voeten te gooien, als een soort van pressiemiddel om nu alles voor je op te geven.
Je vraagt ook echt veel.
Ik kan mij voorstellen dat je man na zoveel jaren te hebben geïnvesteerd in zijn baan, niet dat maar even met een knip van de vinger wil opgeven voor een nieuw maar onzeker avontuur.
Bovendien kan jij hem ook geen zekerheden bieden, je weet helemaal niet of je veel gelukkiger gaat worden in de stad, of een nieuwe baan je gelukkiger gaat maken, of je genoeg financiële middelen gaat hebben als bij 1 van de 2 de nieuwe baan toch niets is of je er toch weer uitgeknikkerd wordt.
Wellicht heeft je man een groot verantwoordelijkheidsgevoel en daar torn jij nu aan.
Ik kan wel begrijpen als je iemand van de zekerheden bent, je dat niet of moeilijk kan loslaten.
Niet eens zou willen.
Mij moet je ook niet vragen om ineens huis en haard te gaan verlaten om een hoop onzekerheden tegemoet te gaan.
Hoeveel ik ook van iemand zou houden, dat zou echt diepe ellende zijn voor mij wat ik vrees ook niet zou kunnen opbrengen voor een ander.
Ji) kon dat in het verleden wel, maar niet iedereen is jou. Die verwachting kan je ook niet hebben of verlangen van een ander.
Of komt het nu na al die jaren weer opborrelen bij je en haal je nu Ineens je stokpaardje van stal dat je alles voor hem en het gezin hebt opgegeven?
Want ik vind dat nogal wat om dat voor iemands voeten te gooien, als een soort van pressiemiddel om nu alles voor je op te geven.
Je vraagt ook echt veel.
Ik kan mij voorstellen dat je man na zoveel jaren te hebben geïnvesteerd in zijn baan, niet dat maar even met een knip van de vinger wil opgeven voor een nieuw maar onzeker avontuur.
Bovendien kan jij hem ook geen zekerheden bieden, je weet helemaal niet of je veel gelukkiger gaat worden in de stad, of een nieuwe baan je gelukkiger gaat maken, of je genoeg financiële middelen gaat hebben als bij 1 van de 2 de nieuwe baan toch niets is of je er toch weer uitgeknikkerd wordt.
Wellicht heeft je man een groot verantwoordelijkheidsgevoel en daar torn jij nu aan.
Ik kan wel begrijpen als je iemand van de zekerheden bent, je dat niet of moeilijk kan loslaten.
Niet eens zou willen.
Mij moet je ook niet vragen om ineens huis en haard te gaan verlaten om een hoop onzekerheden tegemoet te gaan.
Hoeveel ik ook van iemand zou houden, dat zou echt diepe ellende zijn voor mij wat ik vrees ook niet zou kunnen opbrengen voor een ander.
Ji) kon dat in het verleden wel, maar niet iedereen is jou. Die verwachting kan je ook niet hebben of verlangen van een ander.
maandag 4 mei 2020 om 13:55
Waarom ben je dan niet al lang aan het werk? En voor de tigste keer de vraag: waarom kan je niet forenzen? Heb je geen rijbewijs, heb je geen benen, is er iets anders aan de hand?Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 13:50Heey Gizzmo,
Werk is het probleem niet, ik ben hoog opgeleid en ben gespecialiseerd op een vakgebied waar veel vraag en weinig aanbod is.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 13:55
Zelfs al krijgt ze wel 'n baan, daar geef je je woongenot toch niet voor op? Banen zijn hartstikke onzeker in deze tijd.fashionvictim schreef: ↑04-05-2020 13:53Misschien zegt hij wel nee omdat er helemaal geen werk van TO is? Ik zou ook niet mijn hele leven opgeven en de financiële toekomst van mijn hele gezin op het spel zetten voor een luchtkasteel.
En ja, in deze is het inderdaad wie betaalt, bepaalt. Er leven namelijk vijf mensen van dat inkomen.
En waarom zou je in godsnaam naar de randstad verhuizen terwijl je daar veel minder huis voor je geld krijgt?
