Relaties
alle pijlers
Help! Patstelling
maandag 4 mei 2020 om 08:32
Man, vrouw beide begin 50 en drie kinderen waarvan twee net uit huis en de derde op het punt staat uit te vliegen
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
donderdag 7 mei 2020 om 14:03
In Amsterdam zit het inderdaad ramvol met restaurants maar als je niet tussen de toeristen wil zitten maar gewoon een leuk levendig hip tentje dan valt dat op dinsdagavond altijd vies tegen.TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 13:48Wat saai! Dat is hier toch echt anders. Als je de goede plekken kent, dan is er elke avond wel iets te doen. In Amsterdam zit het toch ook ramvol met restaurants? Of heb je het nu over de coronatijd?
En dat vond ik al toen ik nog een kinderloos feestbeest was en 6 dagen per week in de horeca te vinden was. De zevende dag was, je raadt het vast al, de dinsdag en dan bleef ik maar thuis. Dinsdag is echt een waardeloze dag om iets te beleven.
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 14:04
Inderdaad! Daar hadden we het eigenlijk ook niet echt heel erg over gehad, maar dat is ook nog wel een dingetje ja.
Wat ben je scherp in dit topic trouwens! Echt leuk.
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 14:07
TO hoeft misschien ook helemaal niet zeven avonden achtereen in de horeca door te brengen. Misschien is zes wel genoeg voor haar. Dan heeft ze nog een avond over om met haar man op de bank te hangen in zijn dorp.fashionvictim schreef: ↑07-05-2020 14:03In Amsterdam zit het inderdaad ramvol met restaurants maar als je niet tussen de toeristen wil zitten maar gewoon een leuk levendig hip tentje dan valt dat op dinsdagavond altijd vies tegen.
En dat vond ik al toen ik nog een kinderloos feestbeest was en 6 dagen per week in de horeca te vinden was. De zevende dag was, je raadt het vast al, de dinsdag en dan bleef ik maar thuis. Dinsdag is echt een waardeloze dag om iets te beleven.
donderdag 7 mei 2020 om 14:17
Die man is daar graag. Die heeft wellicht ontzettend veel plezier van zijn grote tuin. En met de kinderen uit huis kun je de tuin ook weer aanpassen aan je nieuwe levensfase. Deze crisis laat juist heel goed zien hoe waardevol een grote tuin (met zwembad of andere faciliteiten) is!TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 13:05Ze stelt voor om het huis te verkopen (wat waarschijnlijk een joekel van een huis is, omdat ze daar met drie kinderen hebben gewoond) en er een kleiner huis voor terug te kopen. Ik zou het zelf ook zonde vinden om een veel te groot en duur huis aan te houden, terwijl je daar amper meer bent en je kinderen ook niet meer thuis wonen. Wat moet je die man daar in godsnaam alleen met zoveel ruimte? Heel leuk hoor, maar niet echt nodig en je kunt dat geld dan beter besteden aan een plek waar je wel graag bent.
donderdag 7 mei 2020 om 14:18
Misschien wil ze wel helemaal niet meermaals per week in de horeca en is het haar om musea te doen. Of om de leuke parken of winkels. Dat was mijn tip juist, dat ze moest concretiseren wat ze van "de stad" verwacht en of dat alleen in Amsterdam kan of ook in Almelo. En of je er daarvoor ook echt moet wonen, of dat die behoefte ook met bezoekjes vervuld kan worden. En als het antwoord wonen is, wat er dan voor nodig is, etc.TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 14:07TO hoeft misschien ook helemaal niet zeven avonden achtereen in de horeca door te brengen. Misschien is zes wel genoeg voor haar. Dan heeft ze nog een avond over om met haar man op de bank te hangen in zijn dorp.
Lijkt me een prima, vrouwvriendelijk en vooral pragmatisch advies.
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 14:21
Dit dus. Dat is zo'n simpele oplossing want dan heb je wél de lusten, maar niet de lasten. En ipv Amsterdam kun je natuurlijk ook een citytrip naar Parijs, Londen of New York op de jaarplanning zetten.fashionvictim schreef: ↑07-05-2020 13:28TO heeft een probleem: zij wil bruisend in de stad, maar haar man wil dat niet.
Dan ga je daar dus oplossingen voor zoeken. Een van die oplossingen zou kunnen zijn dat je niet per se in de stad hoeft te wonen om van het bruisende leven van de stad te genieten. Want wanneer geniet je eigenlijk van al die bruisende shit dan? Niet op dinsdagavond, dan zit je meestal gewoon thuis op de bank of sta je in de sportschool. Mooi, dan hoef je dus op dinsdagavond niet per se in de stad te zijn.
Als je op die manier gewoon eens concretiseert wát je dan precies voor bruisende toestanden wil doen en wanneer je die activiteiten onderneemt, kom je namelijk misschien wel tot de conclusie dat je al die dingen ook kunt bereiken met twee keer per maand een lang weekend in de stad in je vaste lievelingshotel te zitten. Of misschien ook wel in die stad op 30 minuten afstand kunt doen.
Daarom pleit ik al vanaf dag 1 ervoor dat TO eerst eens een concreet plan gaat maken en concreet bedenkt wat ze nu precies wil en wat daarvoor nodig is.
Want het is zonde om je huwelijk op te blazen voor een fantasie.
Maar dat zal wel weer veel te praktisch van me zijn.
donderdag 7 mei 2020 om 15:09
Ik ken een echtpaar dat een soortgelijke constructie heeft bedacht omdat hij in Amsterdam werkt, terwijl zij ooit voor zijn werk naar het Noorden is verhuisd en daar nu wil blijven omdat zíj daar nu een baan heeft. Zodra hun kinderen het huis uit waren, nu zo'n twee jaar geleden, hebben ze hun villa op het platteland verkocht en in ruil daarvoor twee appartementen gekocht, een in het centrum van een stad in het Noorden, en een in Amsterdam-Zuid. Ze pendelen heen en weer, zitten in het weekend meestal in Amsterdam en door de weeks komt hij wel eens een nacht (of twee) over naar het Noorden. Hij verdient veel geld, dat wel. Maar als we er gewoon vanuit blijven gaan dat de man van TO medisch specialist is, kan hij zich zo'n constructie ook veroorloven. Of hij het wil, is een tweede.fashionvictim schreef: ↑07-05-2020 12:52Nee, ik kan niet in haar portemonnee kijken maar ik kan wel logisch nadenken. Als iemand het bestaande huis in het Oosten moet verkopen om te kunnen verhuizen naar de stad, dan heeft ie voor de huidige woonmarkt niet voldoende vrij besteedbaar vermogen. Zoals 95% van Nederland dat niet heeft.
donderdag 7 mei 2020 om 15:11
Ik ging uit van de situatie die TO schetst, namelijk dat haar man sowieso niet wil. Dan is het natuurlijk ook zeer onredelijk om zijn inkomen wel leidend te laten zijn in je plannen. Wil niet zeggen dat je het dan niet moet doen, maar dan moet je het gewoon zelf betalen natuurlijk.samarinde schreef: ↑07-05-2020 15:09Ik ken een echtpaar dat een soortgelijke constructie heeft bedacht omdat hij in Amsterdam werkt, terwijl zij ooit voor zijn werk naar het Noorden is verhuisd en daar nu wil blijven omdat zíj daar nu een baan heeft. Zodra hun kinderen het huis uit waren, nu zo'n twee jaar geleden, hebben ze hun villa op het platteland verkocht en in ruil daarvoor twee appartementen gekocht, een in het centrum van een stad in het Noorden, en een in Amsterdam-Zuid. Ze pendelen heen en weer, zitten in het weekend meestal in Amsterdam en door de weeks komt hij wel eens een nacht (of twee) over naar het Noorden. Hij verdient veel geld, dat wel. Maar als we er gewoon vanuit blijven gaan dat de man van TO medisch specialist is, kan hij zich zo'n constructie ook veroorloven. Of hij het wil, is een tweede.
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 15:22
fashionvictim schreef: ↑07-05-2020 15:11Ik ging uit van de situatie die TO schetst, namelijk dat haar man sowieso niet wil. Dan is het natuurlijk ook zeer onredelijk om zijn inkomen wel leidend te laten zijn in je plannen. Wil niet zeggen dat je het dan niet moet doen, maar dan moet je het gewoon zelf betalen natuurlijk.
anoniem_64c227383a508 wijzigde dit bericht op 08-05-2020 10:43
Reden: te herkenbaar
Reden: te herkenbaar
63.57% gewijzigd
donderdag 7 mei 2020 om 15:56
Het is toch eigenlijk te debiel voor woorden dat ze alles uit de kast moest trekken om voor zichzelf op te komen? Dat is dus iets waar ik van over mijn nek ga. Vrouw heeft jarenlang zijn carriere voorrang gegeven en zodra ze ook maar één ademteug buiten het gezin wil nemen, denkt zo'n zak hooi Met Een Belangrijke Baan en een Piemel wel even te bepalen of dat mag of niet. Want 'zijn' geld mag alleen worden uitgegeven aan zaken die in zijn voordeel werken. Dan blijkt ons geld vooral zijn geld. Hoe laat je je vrouw weten dat ze niet meer dan je bediende is? Nou, zo dus.
Creativity is intelligence having fun
donderdag 7 mei 2020 om 16:09
Ik snap niet zo goed waarom jij en anderen het allemaal zo op die piemel betrekken. De laatste keer dat ik keek had ik echt geen piemel, en ik sta er eerlijk gezegd hetzelfde in.Kirby schreef: ↑07-05-2020 15:56Het is toch eigenlijk te debiel voor woorden dat ze alles uit de kast moest trekken om voor zichzelf op te komen? Dat is dus iets waar ik van over mijn nek ga. Vrouw heeft jarenlang zijn carriere voorrang gegeven en zodra ze ook maar één ademteug buiten het gezin wil nemen, denkt zo'n zak hooi Met Een Belangrijke Baan en een Piemel wel even te bepalen of dat mag of niet. Want 'zijn' geld mag alleen worden uitgegeven aan zaken die in zijn voordeel werken. Dan blijkt ons geld vooral zijn geld. Hoe laat je je vrouw weten dat ze niet meer dan je bediende is? Nou, zo dus.
Maar precies daarom zei ik helemaal aan het begin van het topic al dat meestal vrouwen zich kennelijk echt niets of weinig kunnen voorstellen bij de druk die kostwinner zijn met zich meebrengt. Want de reden dat ik er zo in sta is omdat ik ook de druk van het kostwinner zijn heb.
Hoewel ik dol ben op mijn baan en nog doller op de status en het geld dat die baan mij verschaft, is het echt niet altijd een feestje dat van mijn functioneren meerdere mensen afhankelijk zijn. Dat is ook op verschillende manieren beperkend, in mijn beleving een stuk beperkender dan in een leuk huis een beetje tennissen met vriendinnen, tuinieren in je tuin of weet ik veel wat je (m/v) doet in je VRIJE tijd.
Dus ja, natuurlijk is het zo dat als er een patstelling ontstaat over iets wat gefinancierd moet worden, dat ik dan het laatste woord heb. IK ben immers ook degene die met haar harde werken dat geld binnen is gaan harken, niet de ander. Ik heb er de slapeloze nachten van, ik krijg er met een beetje pech over 10 jaar mijn eerste hartaanval door, ik zit soms tot diep in de nacht met vierkante oogjes achter dat scherm en ik moet zorgen dat ik blijf functioneren, ook al voel ik me kut, is mijn moeder of mijn beste vriendin dood, heb ik zorgen over mijn kinderen of over mijn relatie of ben ik ziek. Niet die partner.
En daarom heeft die partner, when push comes to shove, inderdaad minder te zeggen over dat geld dan ik.
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 16:33
Stel nou dat je een relatie hebt en hij verdient minder dan jij, dan heb jij het laatste woord toch? Wat nou als hij ineens een behoorlijke promotie maakt en de zaken andersom komen te liggen? Krijgt hij dan voortaan zonder meer het laatste woord of heb je liever dat je een gelijkwaardige gesprekspartner blijft wiens mening en wensen net zo belangrijk zijn als de zijne? Ik kan me namelijk voorstellen dat als je al jaren gewend bent om dat laatste woord te hebben, het nog knap lastig kan zijn om ineens aan de andere kant te staan.fashionvictim schreef: ↑07-05-2020 16:09Ik snap niet zo goed waarom jij en anderen het allemaal zo op die piemel betrekken. De laatste keer dat ik keek had ik echt geen piemel, en ik sta er eerlijk gezegd hetzelfde in.
Maar precies daarom zei ik helemaal aan het begin van het topic al dat meestal vrouwen zich kennelijk echt niets of weinig kunnen voorstellen bij de druk die kostwinner zijn met zich meebrengt. Want de reden dat ik er zo in sta is omdat ik ook de druk van het kostwinner zijn heb.
Hoewel ik dol ben op mijn baan en nog doller op de status en het geld dat die baan mij verschaft, is het echt niet altijd een feestje dat van mijn functioneren meerdere mensen afhankelijk zijn. Dat is ook op verschillende manieren beperkend, in mijn beleving een stuk beperkender dan in een leuk huis een beetje tennissen met vriendinnen, tuinieren in je tuin of weet ik veel wat je (m/v) doet in je VRIJE tijd.
Dus ja, natuurlijk is het zo dat als er een patstelling ontstaat over iets wat gefinancierd moet worden, dat ik dan het laatste woord heb. IK ben immers ook degene die met haar harde werken dat geld binnen is gaan harken, niet de ander. Ik heb er de slapeloze nachten van, ik krijg er met een beetje pech over 10 jaar mijn eerste hartaanval door, ik zit soms tot diep in de nacht met vierkante oogjes achter dat scherm en ik moet zorgen dat ik blijf functioneren, ook al voel ik me kut, is mijn moeder of mijn beste vriendin dood, heb ik zorgen over mijn kinderen of over mijn relatie of ben ik ziek. Niet die partner.
En daarom heeft die partner, when push comes to shove, inderdaad minder te zeggen over dat geld dan ik.
Ik vind het belangrijk om duidelijk te maken dat het niet uitmaakt wie welke rol heeft in een relatie, je doet het samen. Op een gelijkwaardig niveau. Dat betekent naar mijn mening dat je dus bij dit soort zaken een compromis probeert te sluiten en de ene keer doe jij wat water bij de wijn en de volgende keer de ander. Maar probeer in ieder geval of je naar elkaar toe kan bewegen. En soms lukt dat niet en dan is het misschien beter om uit elkaar te gaan.
Creativity is intelligence having fun
donderdag 7 mei 2020 om 16:54
Kirby schreef: ↑07-05-2020 16:33Stel nou dat je een relatie hebt en hij verdient minder dan jij, dan heb jij het laatste woord toch? Wat nou als hij ineens een behoorlijke promotie maakt en de zaken andersom komen te liggen? Krijgt hij dan voortaan zonder meer het laatste woord of heb je liever dat je een gelijkwaardige gesprekspartner blijft wiens mening en wensen net zo belangrijk zijn als de zijne? Ik kan me namelijk voorstellen dat als je al jaren gewend bent om dat laatste woord te hebben, het nog knap lastig kan zijn om ineens aan de andere kant te staan.
Ik vind het belangrijk om duidelijk te maken dat het niet uitmaakt wie welke rol heeft in een relatie, je doet het samen. Op een gelijkwaardig niveau. Dat betekent naar mijn mening dat je dus bij dit soort zaken een compromis probeert te sluiten en de ene keer doe jij wat water bij de wijn en de volgende keer de ander. Maar probeer in ieder geval of je naar elkaar toe kan bewegen. En soms lukt dat niet en dan is het misschien beter om uit elkaar te gaan.
Nee, je doet het qua werk helemaal niet samen. Dat is precies mijn hele punt. Degene die het werk doet levert de inspanning en de partner lift daarop mee. En dat is dus per definitie niet gelijk of gelijkwaardig, en als er dus huizen of boten of vakantiehuizen of dikke auto's gekocht moeten worden heeft degene wiens geld het is het laatste woord.
Dat lijkt me ook zo logisch als wat, ik heb nooit begrepen dat het altijd vrouwen zijn die ineens vinden dat het geld wat hun partner verdient ook door hen verdiend is. Dan kan je ook wel zeggen dat de juf van de crèche ook mee mag bepalen hoe je salaris uitgegeven mag worden want zonder haar kon je ook niet naar je werk, en je vader die even dat klusje komt doen ook, en de buurvrouw die je pakketjes aanneemt ook.
Natuurlijk luister je in een relatie naar elkaars wensen en als je van elkaar houdt lijkt het me vanzelfsprekend dat je die ander alle geluk gunt en daar graag voor betaalt, maar het is echt een enorm aanmatigende houding om te vinden dat het vanzelfsprekend is dat je geld waar je niet zelf voor hebt gewerkt mag uitgeven aan wat je maar wil of zelfs aan dingen die degene die het wél verdient niet hebben wil of zelfs principieel tegen is.
EDIT: en ik vind het ook heel irritant dat je er nu ineens van maakt dat degene die het geld verdient overal het laatste woord over zou hebben, want dat zei ik niet. Ik zei het laatste woord over grote uitgaven of andere financiële kwesties.
fashionvictim wijzigde dit bericht op 07-05-2020 16:57
5.07% gewijzigd
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 16:55
donderdag 7 mei 2020 om 16:57
Als je kleine kinderen hebt dan wordt de tijd die minder aan betaald werk wordt besteed meestal niet ingevuld door tennissen en in de zon zitten. Je bent dan echt druk met de zorg voor die kinderen. Vaak is het ook nog eens te danken aan de persoon die thuis is dat de ander überhaupt die baan kan hebben, want meestal zitten daar dus wel een hoop verplichtingen aan vast die niet te combineren zijn met de zorg van kleine kinderen.fashionvictim schreef: ↑07-05-2020 16:09Ik snap niet zo goed waarom jij en anderen het allemaal zo op die piemel betrekken. De laatste keer dat ik keek had ik echt geen piemel, en ik sta er eerlijk gezegd hetzelfde in.
Maar precies daarom zei ik helemaal aan het begin van het topic al dat meestal vrouwen zich kennelijk echt niets of weinig kunnen voorstellen bij de druk die kostwinner zijn met zich meebrengt. Want de reden dat ik er zo in sta is omdat ik ook de druk van het kostwinner zijn heb.
Hoewel ik dol ben op mijn baan en nog doller op de status en het geld dat die baan mij verschaft, is het echt niet altijd een feestje dat van mijn functioneren meerdere mensen afhankelijk zijn. Dat is ook op verschillende manieren beperkend, in mijn beleving een stuk beperkender dan in een leuk huis een beetje tennissen met vriendinnen, tuinieren in je tuin of weet ik veel wat je (m/v) doet in je VRIJE tijd.
Dus ja, natuurlijk is het zo dat als er een patstelling ontstaat over iets wat gefinancierd moet worden, dat ik dan het laatste woord heb. IK ben immers ook degene die met haar harde werken dat geld binnen is gaan harken, niet de ander. Ik heb er de slapeloze nachten van, ik krijg er met een beetje pech over 10 jaar mijn eerste hartaanval door, ik zit soms tot diep in de nacht met vierkante oogjes achter dat scherm en ik moet zorgen dat ik blijf functioneren, ook al voel ik me kut, is mijn moeder of mijn beste vriendin dood, heb ik zorgen over mijn kinderen of over mijn relatie of ben ik ziek. Niet die partner.
En daarom heeft die partner, when push comes to shove, inderdaad minder te zeggen over dat geld dan ik.
Daarbij heeft TO gewoon altijd gewerkt, dus het is ook haar geld. Het is maar van de laatste jaren dat ze tijdelijk is gestopt, omdat er een puber dreigde te ontsporen. Ik kan je zeggen dat wanneer dit echt gebeurt (dat ontsporen) dat je een veel groter probleem hebt als ouder. Je bent immers tot 21 jaar financieel verantwoordelijk.
Wat versta jij trouwens onder 'kostwinner'? Want in de meeste huwelijken werken beide partners en dan ben je dat toch allebei? Dan draag je samen die last. Of zie jij dat anders?
donderdag 7 mei 2020 om 17:04
Kostwinner is degene die in het levensonderhoud van het gezin voorziet.TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 16:57Als je kleine kinderen hebt dan wordt de tijd die minder aan betaald werk wordt besteed meestal niet ingevuld door tennissen en in de zon zitten. Je bent dan echt druk met de zorg voor die kinderen. Vaak is het ook nog eens te danken aan de persoon die thuis is dat de ander überhaupt die baan kan hebben, want meestal zitten daar dus wel een hoop verplichtingen aan vast die niet te combineren zijn met de zorg van kleine kinderen.
Daarbij heeft TO gewoon altijd gewerkt, dus het is ook haar geld. Het is maar van de laatste jaren dat ze tijdelijk is gestopt, omdat er een puber dreigde te ontsporen. Ik kan je zeggen dat wanneer dit echt gebeurt (dat ontsporen) dat je een veel groter probleem hebt als ouder. Je bent immers tot 21 jaar financieel verantwoordelijk.
Wat versta jij trouwens onder 'kostwinner'? Want in de meeste huwelijken werken beide partners en dan ben je dat toch allebei? Dan draag je samen die last. Of zie jij dat anders?
Als je inderdaad allebei in het levensonderhoud van je gezin kunt voorzien of daar beide evenveel aan bijdraagt dan heb je het over tweeverdieners.
Dat wil dus zeggen dat als er sprake is van een kostwinner, er meestal ook sprake is van een partner die niet in zijn of haar eigen levensonderhoud kan voorzien, laat staan in het levensonderhoud van zichzelf PLUS de rest van de gezin. Of er is geen partner, dat kan ook.
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 17:06
donderdag 7 mei 2020 om 17:11
Zo zie ik het ook. In het begin van mijn relatie verdiende ik het meest en betaalde ik dus het grootste deel van de vaste lasten en al het andere. Vervolgens kreeg mijn man een betere baan en hebben we een tijd ongeveer hetzelfde verdiend. Sinds een jaar of 5 is mijn man ineens fors meer gaan verdienen (terwijl hij niet meer is gaan werken), maar ik werk ook gewoon nog evenveel.Kirby schreef: ↑07-05-2020 16:33Stel nou dat je een relatie hebt en hij verdient minder dan jij, dan heb jij het laatste woord toch? Wat nou als hij ineens een behoorlijke promotie maakt en de zaken andersom komen te liggen? Krijgt hij dan voortaan zonder meer het laatste woord of heb je liever dat je een gelijkwaardige gesprekspartner blijft wiens mening en wensen net zo belangrijk zijn als de zijne? Ik kan me namelijk voorstellen dat als je al jaren gewend bent om dat laatste woord te hebben, het nog knap lastig kan zijn om ineens aan de andere kant te staan.
Ik vind het belangrijk om duidelijk te maken dat het niet uitmaakt wie welke rol heeft in een relatie, je doet het samen. Op een gelijkwaardig niveau. Dat betekent naar mijn mening dat je dus bij dit soort zaken een compromis probeert te sluiten en de ene keer doe jij wat water bij de wijn en de volgende keer de ander. Maar probeer in ieder geval of je naar elkaar toe kan bewegen. En soms lukt dat niet en dan is het misschien beter om uit elkaar te gaan.
Ik zou het heel gek vinden wanneer mijn man nu ineens denkt dat hij overal de eindbeslissing over mag nemen. We zijn allebei aan het werk en druk vanaf 6 uur dat de jongste wakker is, tot 's avonds. Alleen mijn man verdient er nu wat meer geld mee, wat trouwens ook weer op losse schroeven staat door de crisis (mijn baan is stabieler).
Dus wanneer mijn man nu fors minder gaat verdienen dan ben ik ineens weer degene die over het geld beslist? En is hij de meelifter en nu ben ik dat? Wat een vreemde en liefdeloze manier om er tegenaan te kijken.
donderdag 7 mei 2020 om 17:14
Valt wel mee, je had het toch over vier dagen werken en gewoon thuis zijn voor het eten? Wat is dan precies de beperking?fashionvictim schreef: ↑07-05-2020 17:06Valt me wel weer op dat iedereen die reageert, opnieuw vakkundig negeert dat kostwinner zijn beperkingen met zich meebrengt en offers vraagt die wel wat verder gaan dan "ik vind ons dorp saai".
donderdag 7 mei 2020 om 17:25
Dat laatste snap ik niet. Hoe denk je dat alleenstaande ouders dat doen? Die doen het ook alleen, financieel? Dat je minder verdient dan je partner betekent toch niet dat je gelijk geen drol verdient?fashionvictim schreef: ↑07-05-2020 17:04Kostwinner is degene die in het levensonderhoud van het gezin voorziet.
Als je inderdaad allebei in het levensonderhoud van je gezin kunt voorzien of daar beide evenveel aan bijdraagt dan heb je het over tweeverdieners.
Dat wil dus zeggen dat als er sprake is van een kostwinner, er meestal ook sprake is van een partner die niet in zijn of haar eigen levensonderhoud kan voorzien, laat staan in het levensonderhoud van zichzelf PLUS de rest van de gezin. Of er is geen partner, dat kan ook.
donderdag 7 mei 2020 om 17:26
Had ik inderdaad duidelijk moeten maken, dat ik het laatste woord wat geld uitgeven betreft bedoel. Ik snap dat dat irritant is. Maar ik bedoelde dus geld. Sorry daarvoor.fashionvictim schreef: ↑07-05-2020 16:54Nee, je doet het qua werk helemaal niet samen. Dat is precies mijn hele punt. Degene die het werk doet levert de inspanning en de partner lift daarop mee. En dat is dus per definitie niet gelijk of gelijkwaardig, en als er dus huizen of boten of vakantiehuizen of dikke auto's gekocht moeten worden heeft degene wiens geld het is het laatste woord.
Dat lijkt me ook zo logisch als wat, ik heb nooit begrepen dat het altijd vrouwen zijn die ineens vinden dat het geld wat hun partner verdient ook door hen verdiend is. Dan kan je ook wel zeggen dat de juf van de crèche ook mee mag bepalen hoe je salaris uitgegeven mag worden want zonder haar kon je ook niet naar je werk, en je vader die even dat klusje komt doen ook, en de buurvrouw die je pakketjes aanneemt ook.
Natuurlijk luister je in een relatie naar elkaars wensen en als je van elkaar houdt lijkt het me vanzelfsprekend dat je die ander alle geluk gunt en daar graag voor betaalt, maar het is echt een enorm aanmatigende houding om te vinden dat het vanzelfsprekend is dat je geld waar je niet zelf voor hebt gewerkt mag uitgeven aan wat je maar wil of zelfs aan dingen die degene die het wél verdient niet hebben wil of zelfs principieel tegen is.
EDIT: en ik vind het ook heel irritant dat je er nu ineens van maakt dat degene die het geld verdient overal het laatste woord over zou hebben, want dat zei ik niet. Ik zei het laatste woord over grote uitgaven of andere financiële kwesties.
Wat betreft die vanzelfsprekendheid dat je geld waar je niet zelf voor gewerkt hebt uit te geven, dat vind ik ook niet vanzelfsprekend. Ik mag toch hopen dat je in een relatie geen onmogelijke eisen gaat stellen. Toen mijn oma overleed kreeg ik een kleine erfenis, ik had toch raar opgekeken als mijn man dan zou hebben gezegd dat dat precies genoeg was voor zijn nieuwe motor ofzo. We hebben het gewoon netjes verdeeld, hij de helft en ik de helft. Was ook geen gigantisch bedrag hoor. Maar toch leuk geld.
Creativity is intelligence having fun
donderdag 7 mei 2020 om 17:26
Nou, nee. Ik ben ook kostwinner, maar ik vind het alsnog erg belangrijk waar ik woon.zusjevanLady_Day schreef: ↑07-05-2020 17:09Ik denk dat de kostwinners idd andere zorgen aan hun hoofd hebben als ‘mijn dorp is saai’.
Is mi best een luxe dat je je daar druk om kunt maken. De ontevredenheid van to komt dus m.i. door verveling.
donderdag 7 mei 2020 om 17:27
- Slapeloze nachtenTanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 17:14Valt wel mee, je had het toch over vier dagen werken en gewoon thuis zijn voor het eten? Wat is dan precies de beperking?
- Over tien jaar eerste hartaanval
- Tot diep in de nacht met vierkante oogjes achter het scherm
Veel geld verdienen is afzien, volgens sommigen hier.
Wat ik met ze eens ben, maar dit is wel heel gortig, toch?
Wat eten we vanavond?
