Relaties
alle pijlers
Help! Patstelling
maandag 4 mei 2020 om 08:32
Man, vrouw beide begin 50 en drie kinderen waarvan twee net uit huis en de derde op het punt staat uit te vliegen
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
donderdag 7 mei 2020 om 17:28
Precies dit bedoel ik dus.Kirby schreef: ↑07-05-2020 17:26Had ik inderdaad duidelijk moeten maken, dat ik het laatste woord wat geld uitgeven betreft bedoel. Ik snap dat dat irritant is. Maar ik bedoelde dus geld. Sorry daarvoor.
Wat betreft die vanzelfsprekendheid dat je geld waar je niet zelf voor gewerkt hebt uit te geven, dat vind ik ook niet vanzelfsprekend. Ik mag toch hopen dat je in een relatie geen onmogelijke eisen gaat stellen. Toen mijn oma overleed kreeg ik een kleine erfenis, ik had toch raar opgekeken als mijn man dan zou hebben gezegd dat dat precies genoeg was voor zijn nieuwe motor ofzo. We hebben het gewoon netjes verdeeld, hij de helft en ik de helft. Was ook geen gigantisch bedrag hoor. Maar toch leuk geld.
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 17:42
Een kostwinner is een alleenstaande ouder of een eenverdiener. Een eenverdiener heeft dus de financiële verantwoordelijkheid voor eventuele kinderen en een partner die niet werkt (situatie to). Als je allebei werkt ben je tweeverdiener.
Het valt me op tante Olivia dat jouw manier van argumenteren vrijwel altijd is; ja maar bij mij is het zo, dus; ja maar ik ken iemand die, dus; ja maar in mijn omgeving gaat het zo, dus.
Ik vind het leuk om te discussiëren, maar argumenten met als waarde n=1 zijn meestal niet zo sterk vind ik.
Het is vergelijkbaar met dat persoon a zegt: roken is slecht voor de gezondheid. Jij komt dan met het volgende argument: ja maar mijn opa heeft zijn heeeeele leven gerookt en hij is er 80 jaar mee geworden dus roken is niet slecht.
Dat is nu wat hier gebeurt. Er worden allemaal serieuze argumenten aangedragen (w.o.) bijv de economie en de arbeidsmarkt. Het argument waarmee jij komt is: ja maar in mijn branche kunnen mensen ook zo weer aan het werk.
Dat geloof ik absoluut. Maar dat zegt niet zoveel. In het algemeen is het nl zo dat op dit moment er 25% minder vacatures zijn.
En zo zijn er heel veel voorbeelden. Wat mij betreft niet erg, ik vind het leuk om alles te lezen.
Het valt me op tante Olivia dat jouw manier van argumenteren vrijwel altijd is; ja maar bij mij is het zo, dus; ja maar ik ken iemand die, dus; ja maar in mijn omgeving gaat het zo, dus.
Ik vind het leuk om te discussiëren, maar argumenten met als waarde n=1 zijn meestal niet zo sterk vind ik.
Het is vergelijkbaar met dat persoon a zegt: roken is slecht voor de gezondheid. Jij komt dan met het volgende argument: ja maar mijn opa heeft zijn heeeeele leven gerookt en hij is er 80 jaar mee geworden dus roken is niet slecht.
Dat is nu wat hier gebeurt. Er worden allemaal serieuze argumenten aangedragen (w.o.) bijv de economie en de arbeidsmarkt. Het argument waarmee jij komt is: ja maar in mijn branche kunnen mensen ook zo weer aan het werk.
Dat geloof ik absoluut. Maar dat zegt niet zoveel. In het algemeen is het nl zo dat op dit moment er 25% minder vacatures zijn.
En zo zijn er heel veel voorbeelden. Wat mij betreft niet erg, ik vind het leuk om alles te lezen.
donderdag 7 mei 2020 om 17:44
Wel bijzonder dat in een ander topic wat ik net open een man geld van zijn vriendin aan een auto uit wil geven en de reacties daar unaniem nee zijn.
Een huis kopen voor jezelf van het geld van je man mag een vrouw dan weer wel, maar een auto kopen van het geld van je vrouw mag niet.
En dan beticht men mij van seksisme!
Een huis kopen voor jezelf van het geld van je man mag een vrouw dan weer wel, maar een auto kopen van het geld van je vrouw mag niet.
En dan beticht men mij van seksisme!
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 17:51
Och, ik kan heel veel beperkingen die kostwinners hebben bedenken hoor.TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 17:14Valt wel mee, je had het toch over vier dagen werken en gewoon thuis zijn voor het eten? Wat is dan precies de beperking?
- Niet van baan kunnen switchen tenzij die baan hetzelfde of een hoger inkomen oplevert.
- Niet kunnen stoppen met werken.
- Niet langdurig ziek kunnen worden
- Niet van carrière kunnen switchen
- Niet kunnen gaan studeren
- Niet minder kunnen gaan werken
- Mentale stress van bijvoorbeeld iets als deze crisis en de gevolgen daarvan voor je werk
- Als je je zorgen maakt over bijvoorbeeld het welzijn van je kinderen of de staat van je relatie moet je dat ergens parkeren om vooral niet de indruk te wekken dat je niet "on top of your game bent"
- Geen onbetaald verlof kunnen nemen
- Geen sabbatical kunnen nemen
- Minder tijd met je kinderen kunnen doorbrengen
- Geen tijd kunnen spenderen aan bijvoorbeeld mantelzorgen, of daar direct het hele gezin mee benadelen
- De stress van lasten die almaar stijgen en een inkomen dat niet evenredig mee stijgt
- Financiële tegenvallers altijd zelf moeten opvangen
- Zorgen over of je je kinderen wel kunt bieden wat ze nodig hebben in een onzekere toekomst
- Zorgen over je pensioen, zeker in relatie tot de onzekere financiële toekomst die kinderen tegemoet lijken te gaan.
- Zorgen over de politiek en de gevolgen die dat heeft voor niet alleen jezelf, maar ook je partner en je kinderen en hoe je dat in je eentje gaat dragen
Natuurlijk heeft niet elke kostwinner dit soort zorgen, ik kan me voorstellen dat John de Mol zich daar geen zorgen over maakt maar vooral dat gevangen zitten in je baan hoor ik toch wel echt heel erg vaak van juist mannen. En herken ik ook wel.
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 17:57
Om nog even op de situatie van TO terug te komen: ik kan me heel goed voorstellen dat een vader misschien ook wel heel erg graag tijd in een ontsporende zoon die richting criminaliteit leek af te glijden had willen steken. En misschien was dat voor die zoon ook wel een betere oplossing geweest dan dat een moeder dat doet. Genoeg onderzoeken die uitwijzen dat jongens die ontsporen meer baat hebben bij mannelijke begeleiding of rolmodellen, bijvoorbeeld.
Maar dat kan dus niet als je als vader kostwinner bent. En ja, dat lijkt me een enorme beperking. Zelfs als alleenstaande ouder ben je dan minder beperkt, want ik kan me dat dankzij financiële voorzieningen voor alleenstaande ouders wél permitteren en hoef geen andere volwassene te onderhouden.
Maar dat kan dus niet als je als vader kostwinner bent. En ja, dat lijkt me een enorme beperking. Zelfs als alleenstaande ouder ben je dan minder beperkt, want ik kan me dat dankzij financiële voorzieningen voor alleenstaande ouders wél permitteren en hoef geen andere volwassene te onderhouden.
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 18:00
Maar dan ga je ervan uit dat de ander helemaal niet werkt? Want TO heeft toch gewoon altijd gewerkt en is nu ook weer op zoek naar een baan, dus dan gaan al deze dingen al niet op.fashionvictim schreef: ↑07-05-2020 17:51Och, ik kan heel veel beperkingen die kostwinners hebben bedenken hoor.
- Niet van baan kunnen switchen tenzij die baan hetzelfde of een hoger inkomen oplevert.
- Niet kunnen stoppen met werken.
- Niet langdurig ziek kunnen worden
- Niet van carrière kunnen switchen
- Niet kunnen gaan studeren
- Niet minder kunnen gaan werken
- Mentale stress van bijvoorbeeld iets als deze crisis en de gevolgen daarvan voor je werk
- Als je je zorgen maakt over bijvoorbeeld het welzijn van je kinderen of de staat van je relatie moet je dat ergens parkeren om vooral niet de indruk te wekken dat je niet "on top of your game bent"
- Geen onbetaald verlof kunnen nemen
- Geen sabbatical kunnen nemen
- Minder tijd met je kinderen kunnen doorbrengen
- Geen tijd kunnen spenderen aan bijvoorbeeld mantelzorgen, of daar direct het hele gezin mee benadelen
- De stress van lasten die almaar stijgen en een inkomen dat niet evenredig mee stijgt
- Financiële tegenvallers altijd zelf moeten opvangen
- Zorgen over of je je kinderen wel kunt bieden wat ze nodig hebben in een onzekere toekomst
- Zorgen over je pensioen, zeker in relatie tot de onzekere financiële toekomst die kinderen tegemoet lijken te gaan.
- Zorgen over de politiek en de gevolgen die dat heeft voor niet alleen jezelf, maar ook je partner en je kinderen en hoe je dat in je eentje gaat dragen
Natuurlijk heeft niet elke kostwinner dit soort zorgen, ik kan me voorstellen dat John de Mol zich daar geen zorgen over maakt maar vooral dat gevangen zitten in je baan hoor ik toch wel echt heel erg vaak van juist mannen. En herken ik ook wel.
donderdag 7 mei 2020 om 18:01
Je weet toch niet of ze het met alleen haar inkomen ook hadden gered? Waarom ga je ervan uit dat TO weinig verdiende?fashionvictim schreef: ↑07-05-2020 17:57Om nog even op de situatie van TO terug te komen: ik kan me heel goed voorstellen dat een vader misschien ook wel heel erg graag tijd in een ontsporende zoon die richting criminaliteit leek af te glijden had willen steken. En misschien was dat voor die zoon ook wel een betere oplossing geweest dan dat een moeder dat doet. Genoeg onderzoeken die uitwijzen dat jongens die ontsporen meer baat hebben bij mannelijke begeleiding of rolmodellen, bijvoorbeeld.
Maar dat kan dus niet als je als vader kostwinner bent. En ja, dat lijkt me een enorme beperking. Zelfs als alleenstaande ouder ben je dan minder beperkt, want ik kan me dat dankzij financiële voorzieningen voor alleenstaande ouders wél permitteren en hoef geen andere volwassene te onderhouden.
donderdag 7 mei 2020 om 18:06
Nee, TO werkte in ieder geval de laatste jaren niet, dat is je nu al tig keer verteld. Ze heeft 11 jaar 'haar basiskennis op peil gehouden' en is toen gestopt met werken. 'Basiskennis op peil houden' lijkt me een eufemisme voor bijbaan.TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 18:00Maar dan ga je ervan uit dat de ander helemaal niet werkt? Want TO heeft toch gewoon altijd gewerkt en is nu ook weer op zoek naar een baan, dus dan gaan al deze dingen al niet op.
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 18:12
Omdat ze is gestopt met werken en in al haar reacties over financiën het over het inkomen van haar man ipv dat van zichzelf had. Dan zal dat van haar wel niet toereikend zijn geweest.TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 18:01Je weet toch niet of ze het met alleen haar inkomen ook hadden gered? Waarom ga je ervan uit dat TO weinig verdiende?
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 18:13
zusjevanLady_Day schreef: ↑07-05-2020 17:42Een kostwinner is een alleenstaande ouder of een eenverdiener.
Ook als een van de partners zo weinig werkt of verdient dat hij/zij daarmee nooit het gezin zou kunnen onderhouden is de ander de kostwinner.
donderdag 7 mei 2020 om 18:14
Dat je onder je niveau werkt betekent niet dat je niks verdient hè? Dat zou betekenen dat iedereen die op mbo/hbo niveau werkt een 'bijbaan' heeft? Met banen op dat niveau kan je over het algemeen prima een goede boterham verdienen. Dat is hoe de meeste mensen dat doen in Nederland, die hebben geen topcarriere maar gewoon een baan waarmee ze hun hypotheek betalen en hun kinderen te eten geven.fashionvictim schreef: ↑07-05-2020 18:06Nee, TO werkte in ieder geval de laatste jaren niet, dat is je nu al tig keer verteld. Ze heeft 11 jaar 'haar basiskennis op peil gehouden' en is toen gestopt met werken. 'Basiskennis op peil houden' lijkt me een eufemisme voor bijbaan.
donderdag 7 mei 2020 om 18:18
Nee, dat betekent dat vrouwen die zo weinig uren werken dat ze er niet economisch zelfstandig mee zijn, een bijbaantje hebben.TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 18:14Dat je onder je niveau werkt betekent niet dat je niks verdient hè? Dat zou betekenen dat iedereen die op mbo/hbo niveau werkt een 'bijbaan' heeft? Met banen op dat niveau kan je over het algemeen prima een goede boterham verdienen. Dat is hoe de meeste mensen dat doen in Nederland, die hebben geen topcarriere maar gewoon een baan waarmee ze hun hypotheek betalen en hun kinderen te eten geven.
En ik vermoed dat TO in die categorie viel. Type "baan onder niveau tijdens schooluren".
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 18:19
TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 18:14Dat je onder je niveau werkt betekent niet dat je niks verdient hè? Dat zou betekenen dat iedereen die op mbo/hbo niveau werkt een 'bijbaan' heeft? Met banen op dat niveau kan je over het algemeen prima een goede boterham verdienen. Dat is hoe de meeste mensen dat doen in Nederland, die hebben geen topcarriere maar gewoon een baan waarmee ze hun hypotheek betalen en hun kinderen te eten geven.
Uit de OP
Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
donderdag 7 mei 2020 om 18:25
Maar dat komt in Nederland toch vrijwel niet voor? Ik zie moeders juist alles doen na een scheiding. En 80% van de tijd voor hun kinderen zorgen en werken. Het zijn juist de vaders die het werk afschuiven. Om de week eens een weekend op hun kinderen passen en voor de rest werken zodat ze genoeg geld hebben voor zichzelf en hun nieuwe vriendin.
donderdag 7 mei 2020 om 18:27
Een baan voor de ' extra's ' en waar je mee kan stoppen als het ( en ' het' kan vanalles zijn) tegenzit.fashionvictim schreef: ↑07-05-2020 18:18Nee, dat betekent dat vrouwen die zo weinig uren werken dat ze er niet economisch zelfstandig mee zijn, een bijbaantje hebben.
En ik vermoed dat TO in die categorie viel. Type "baan onder niveau tijdens schooluren".
donderdag 7 mei 2020 om 18:27
Ja toen was ze 45 jaar en had ze er al 20 werkjaren op zitten. En nu 5 jaar later mag ze nog eens bijna 20 jaar werken. Maar nee, het is een schande natuurlijk dat ze er voor haar kind was op het moment dat die haar het hardste nodig had. Daarvoor zal ze voor eeuwig moeten boeten.
donderdag 7 mei 2020 om 18:28
Bijna 40% van de Nederlandse vrouwen is niet economisch zelfstandig, wat wil zeggen dat ze minder dan 960 euro per maand verdienen. Dat komt dus juist heel veel voor.TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 18:25Maar dat komt in Nederland toch vrijwel niet voor? Ik zie moeders juist alles doen na een scheiding. En 80% van de tijd voor hun kinderen zorgen en werken. Het zijn juist de vaders die het werk afschuiven. Om de week eens een weekend op hun kinderen passen en voor de rest werken zodat ze genoeg geld hebben voor zichzelf en hun nieuwe vriendin.
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 18:29
Wie heeft het over boeten? Echt, wat haal je er nu steeds bij? We pleiten juist allemaal voor MEER zelfstandigheid, niet minder. Echt, jij leest (en begrijpt) zo slecht.TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 18:27Ja toen was ze 45 jaar en had ze er al 20 werkjaren op zitten. En nu 5 jaar later mag ze nog eens bijna 20 jaar werken. Maar nee, het is een schande natuurlijk dat ze er voor haar kind was op het moment dat die haar het hardste nodig had. Daarvoor zal ze voor eeuwig moeten boeten.
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 18:32
Waar komt die scheiding nu weer vandaan?TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 18:25Maar dat komt in Nederland toch vrijwel niet voor? Ik zie moeders juist alles doen na een scheiding. En 80% van de tijd voor hun kinderen zorgen en werken. Het zijn juist de vaders die het werk afschuiven. Om de week eens een weekend op hun kinderen passen en voor de rest werken zodat ze genoeg geld hebben voor zichzelf en hun nieuwe vriendin.
Ik ken trouwens echt heel erg veel meer gescheiden vrouwen die leven van partneralimentatie, kinderalimentatie, toeslagen en een klein baantje, dan alleenstaande moeders die echt volle bak aan de fulltime baan zijn.
Die laatste groep zijn over het algemeen de jongere gescheiden vrouwen, de veertigers en vijftigers (met over het algemeen dus ook grote, zelfstandige of zelfs al niet meer thuiswonende kinderen) leven allemaal van PA en toeslagen en een bijbaantje.
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 18:33
En hoeveel vaders zorgen zelfstandig voor hun kinderen? Het heeft twee kanten in de traditionele verdeling.fashionvictim schreef: ↑07-05-2020 18:28Bijna 40% van de Nederlandse vrouwen is niet economisch zelfstandig, wat wil zeggen dat ze minder dan 960 euro per maand verdienen. Dat komt dus juist heel veel voor.
donderdag 7 mei 2020 om 18:44
Die hele lijst kun je ook schrijven de andere kant op fv. Zorgen om de toekomst van je kinderen heeft elke ouder, wat je verdient heeft daar echt geen bal mee te maken. Een moeder die voor haar kinderen zorgt kan ook niet ziek worden, haar werk gaat altijd door, een baby en een peuter hebben geen boodschap aan jouw ziekte. Kleine kinderen worden nog meerdere keren wakker s nachts, dus ook zij heeft slapeloze nachten. 's avonds achter je laptop met vierkante ogen? De taak van degene die 100% verantwoordelijk is voor de kinderen stopt niet, gaat 24/7 door. Pensioen? Dat krijgt ze niet eens.
donderdag 7 mei 2020 om 18:57
Niet economisch zelfstandig betekent dat je niet voor JEZELF kunt zorgen. Dus al helemaal niet voor kinderen.TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 18:33En hoeveel vaders zorgen zelfstandig voor hun kinderen? Het heeft twee kanten in de traditionele verdeling.
Am Yisrael Chai!
