Relaties
alle pijlers
het leeftijdsverschil topic!
maandag 19 februari 2007 om 00:40
Regelmatig duiken hier topics op.... in de trant van Oudere man, jongere vriend, 22 jaar leeftijds verschil e.d. Ik volg die topics omdat ik zelf ook in een leeftijdsverschil situatie zit. Wat me opvalt is dat veel van onze angsten, twijfels en problemen op elkaar lijken. Is het een idee om er een centraal topic van te maken waarin een ieder die met leeftijdsverschil in de relatie te maken heeft en er met 'lotgenoten' over wil kletsen terecht kan?
Als het een suf idee is kan de moderator dit topic weer dichtgooien.
Ik trap wel af. Ben zelf 24 en mn verloofde (yeeeah ben nog steeds blij dat ik dat kan zeggen) is 41. We hebben in het begin problemen gehad die in de acceptatie sfeer lagen (mijn familie was er niet blij mee etc) en nu nog reageert niet iedereen even leuk maar we zitten nu in het stadium dat we daar écht lak aan hebben omdat we heel blij met elkaar zijn.
Ook vind ik wel leuk om te weten hoe je in de relatie terecht bent gekomen, of je het tegen hebt proberen te houden toen je achter het leeftijds verschil kwam etc.
Als het een suf idee is kan de moderator dit topic weer dichtgooien.
Ik trap wel af. Ben zelf 24 en mn verloofde (yeeeah ben nog steeds blij dat ik dat kan zeggen) is 41. We hebben in het begin problemen gehad die in de acceptatie sfeer lagen (mijn familie was er niet blij mee etc) en nu nog reageert niet iedereen even leuk maar we zitten nu in het stadium dat we daar écht lak aan hebben omdat we heel blij met elkaar zijn.
Ook vind ik wel leuk om te weten hoe je in de relatie terecht bent gekomen, of je het tegen hebt proberen te houden toen je achter het leeftijds verschil kwam etc.
dinsdag 5 juni 2007 om 13:56
Ik vind dat als je een totaal ander leven leid, en je totaal andere dromen hebt, je dan dus niet kunt stellen dat je "zo perfect bij elkaar past". Maar goed, wie ben ik. Verder vind ik t een hoop gezeik, man 48. Het is klaar, over en uit. Volgende onderwerp. Niet over doormekkeren dus. Jammer maar helaas, blijkbaar pasten jullie toch niet zo goed bij elkaar anders waren jullie wel gewoon nog samen. Hard maar waar.
vrijdag 8 juni 2007 om 17:20
TTM,
Nu ik je verhaal hier lees wordt het allemaal ook een stuk duidelijker! En ik zal je zeggen...als mijn vent zich destijds zo had opgesteld, was ik er ook mee gekapt! Man48 s opmerking dat hij wel weg wil gaan, maar niet zonder hoop op jou vind ik nogal zwak overkomen. Komt over als Ik gooi mn oude schoenen pas weg als ik nieuwe heb. NEE. Is je huwelijk kut dan is het kut. Dan moet je kiezen voor je eigen geluk. Nu heb ik het idee dat ie niet bij haar weggaat omdat jij je twijfels hebt over jullie relatie. Dat vind ik erg gemakkelijk gedacht. Ook het feit dat hoe lief jullie ook tegen elkaar deden..hij toch weer s'avonds tegen een andere vrouw aankroop.
Ik snap dat het in het begin Lang leve de lol is en geen zorgen voor morgen maar als je inderdaad van iemand gaat houden dan kan je dat op een gegeven moment niet meer verkroppen. Die hele nutella familie bij hem thuis terwijl jij alleen zit. En dan kan je wel zeggen 'och dat huwelijk is toch slecht' maar dat is klassiek je kop in het zand steken. Als het echt allemaal zo kut was dan ging hij of zij wel weg. Maar dan krijg je vaak de excuses als de kinderen...de vriendenkring... Er is hier een topic geweest 'de 1000 smoezen die een man zijn minnares verkoopt' geloof me als je die uit print kan je er een hoop aankruisen.
Ik zeg niet dat het gevoel van Man 48 niet oprecht is, maar ik denk wel dat hij het allemaal slecht heeft overzien. Als je in een huwelijk zit dat slecht gaat ben je er allebei bij. Die energie die ie in zijn liefde voor jou heeft gestoken had hij moeten gebruiken om zijn huwelijk te redden of te beeindigen. Maar nee hij heeft nu afleiding gezocht in een droomwereldje met jou waardoor de problemen thuis naar de achtergrond werden geschoven. Je voelt je niet gebruikt, maar ergens ben je dat wel natuurlijk. Veel getrouwde mannen kunnen hun getrouwde leventje thuis ineens stukke beter aan, als ze af en toe stoom kunnen afblazen en een dosis aandacht en knuffels kunnen ophalen bij hun minnares.
Ik vind het sowieso discutabel dat hij blijkbaar zoveel van jou houdt dat ie je tweede viool laat spelen. Als je echt van iemand houdt maak je een keuze ook al weet je niet of je daar als winnaar of verliezer uitkomt. Hij had afstand moeten nemen van jou om weloverwogen te scheiden of te blijven. Niet jou als doekje voor het bloeden gebruiken. Ik snap dat jij en hij het hier vast niet mee eens zijn... want hij hield zielsveel van jou. Maar vraag je af. hoe kan je de 'liefde van je leven' zo pijn doen? Ik kan dat niet hoor! Als ik in die situatie had gezeten dan had ik uit liefde die persoon losgelaten.
Nu ik je verhaal hier lees wordt het allemaal ook een stuk duidelijker! En ik zal je zeggen...als mijn vent zich destijds zo had opgesteld, was ik er ook mee gekapt! Man48 s opmerking dat hij wel weg wil gaan, maar niet zonder hoop op jou vind ik nogal zwak overkomen. Komt over als Ik gooi mn oude schoenen pas weg als ik nieuwe heb. NEE. Is je huwelijk kut dan is het kut. Dan moet je kiezen voor je eigen geluk. Nu heb ik het idee dat ie niet bij haar weggaat omdat jij je twijfels hebt over jullie relatie. Dat vind ik erg gemakkelijk gedacht. Ook het feit dat hoe lief jullie ook tegen elkaar deden..hij toch weer s'avonds tegen een andere vrouw aankroop.
Ik snap dat het in het begin Lang leve de lol is en geen zorgen voor morgen maar als je inderdaad van iemand gaat houden dan kan je dat op een gegeven moment niet meer verkroppen. Die hele nutella familie bij hem thuis terwijl jij alleen zit. En dan kan je wel zeggen 'och dat huwelijk is toch slecht' maar dat is klassiek je kop in het zand steken. Als het echt allemaal zo kut was dan ging hij of zij wel weg. Maar dan krijg je vaak de excuses als de kinderen...de vriendenkring... Er is hier een topic geweest 'de 1000 smoezen die een man zijn minnares verkoopt' geloof me als je die uit print kan je er een hoop aankruisen.
Ik zeg niet dat het gevoel van Man 48 niet oprecht is, maar ik denk wel dat hij het allemaal slecht heeft overzien. Als je in een huwelijk zit dat slecht gaat ben je er allebei bij. Die energie die ie in zijn liefde voor jou heeft gestoken had hij moeten gebruiken om zijn huwelijk te redden of te beeindigen. Maar nee hij heeft nu afleiding gezocht in een droomwereldje met jou waardoor de problemen thuis naar de achtergrond werden geschoven. Je voelt je niet gebruikt, maar ergens ben je dat wel natuurlijk. Veel getrouwde mannen kunnen hun getrouwde leventje thuis ineens stukke beter aan, als ze af en toe stoom kunnen afblazen en een dosis aandacht en knuffels kunnen ophalen bij hun minnares.
Ik vind het sowieso discutabel dat hij blijkbaar zoveel van jou houdt dat ie je tweede viool laat spelen. Als je echt van iemand houdt maak je een keuze ook al weet je niet of je daar als winnaar of verliezer uitkomt. Hij had afstand moeten nemen van jou om weloverwogen te scheiden of te blijven. Niet jou als doekje voor het bloeden gebruiken. Ik snap dat jij en hij het hier vast niet mee eens zijn... want hij hield zielsveel van jou. Maar vraag je af. hoe kan je de 'liefde van je leven' zo pijn doen? Ik kan dat niet hoor! Als ik in die situatie had gezeten dan had ik uit liefde die persoon losgelaten.
zondag 10 juni 2007 om 19:45
Hoi allemaal,
Ik ben verliefd op een oudere man. Ik heb niet al jullie verhalen gelezen maar wel een gedeelte, en eerlijk gezegd stemt het me niet erg hoopvol.... Ik ben 28 en de man in kwestie 50. We zijn al een tijdje gek op elkaar, allebei 'single' maar deden er niks mee omdat we weten dat een relatie geen toekomst heeft. M50 wil geen (nieuw) gezin meer beginnen en ik heb nooit geweten of ik kinderen wil maar wil het zeker niet nu al uitsluiten door een relatie aan te gaan met M50. Afgelopen week zijn de spanningen tussen ons tot uitbarsting gekomen en nu... Ja, en nu? Hebben er allebei zeker geen spijt van maar de situatie is wel raar. Normaal als je iets met iemand begint weet je ook niet wat er uit voort zal komen en denk je niet meteen over een serieuze toekomst na. Maar in dit geval... hebben we eigenlijk al benoemd dat er geen toekomst is voor ons. Hm.
HELLUP!!!
Ik ben verliefd op een oudere man. Ik heb niet al jullie verhalen gelezen maar wel een gedeelte, en eerlijk gezegd stemt het me niet erg hoopvol.... Ik ben 28 en de man in kwestie 50. We zijn al een tijdje gek op elkaar, allebei 'single' maar deden er niks mee omdat we weten dat een relatie geen toekomst heeft. M50 wil geen (nieuw) gezin meer beginnen en ik heb nooit geweten of ik kinderen wil maar wil het zeker niet nu al uitsluiten door een relatie aan te gaan met M50. Afgelopen week zijn de spanningen tussen ons tot uitbarsting gekomen en nu... Ja, en nu? Hebben er allebei zeker geen spijt van maar de situatie is wel raar. Normaal als je iets met iemand begint weet je ook niet wat er uit voort zal komen en denk je niet meteen over een serieuze toekomst na. Maar in dit geval... hebben we eigenlijk al benoemd dat er geen toekomst is voor ons. Hm.
HELLUP!!!
maandag 11 juni 2007 om 10:15
Als je zeker weet dat er geen toekomst voor jullie is, dan heb je naar mijn mening twee keuzes. De eerste is ermee doorgaan omdat het gezellig is, seks lekker is en verder niets. Persoonlijk ben ik niet zo goed in dat soort relaties, want de kans is heel groot dat het pijn gaat doen. Meestal wordt het toch wat serieuser en sta je weer voor de keuze wat je moet doen. De tweede is er nu mee stoppen nu het misschien nog wat makkelijker is..
Maar waarom weet je zeker dat er geen toekomst is. Om wat je zegt over kinderen? Kan ik heel goed begrijpen. Ik zou niet aan een relatie beginnen als ik wist dat hij geen kinderen meer zou willen. Daarbij is er misschien ook voor de man wel een grens qua leeftijd en wat handig is ivm kinderen.
Maar ja, lastig voor jou is dat je zelf nog niet zeker weet of je wel of geen kinderen wilt. Moeilijk hoor!
Maar waarom weet je zeker dat er geen toekomst is. Om wat je zegt over kinderen? Kan ik heel goed begrijpen. Ik zou niet aan een relatie beginnen als ik wist dat hij geen kinderen meer zou willen. Daarbij is er misschien ook voor de man wel een grens qua leeftijd en wat handig is ivm kinderen.
Maar ja, lastig voor jou is dat je zelf nog niet zeker weet of je wel of geen kinderen wilt. Moeilijk hoor!
maandag 11 juni 2007 om 11:55
iedere situatie is weer anders. Als ik met een leeftijdsgenoot een relatie aanga heb ik ook geen garantie dat ie over 10 jaar kids wil. Waarom moet een relatie met een oudere man tot op het bot uitgestippeld worden de komende 20 jaar?
In ons geval genieten we van het nu. En we zien wel. Ik heb op dit moment geen kinderwens. Geen idee hoe dat over 10 jaar is. Vriend wil ab so luut geen kids meer. Maar ook dat weet je niet over 10 jaar.
Je krijgt spijt van de dingen die je niet doet. Als t nu goed voelt wat houdt je dan tegen? Have fun. In ons geval gaat het met 17 jaar verschil nog steeds super!
In ons geval genieten we van het nu. En we zien wel. Ik heb op dit moment geen kinderwens. Geen idee hoe dat over 10 jaar is. Vriend wil ab so luut geen kids meer. Maar ook dat weet je niet over 10 jaar.
Je krijgt spijt van de dingen die je niet doet. Als t nu goed voelt wat houdt je dan tegen? Have fun. In ons geval gaat het met 17 jaar verschil nog steeds super!
maandag 11 juni 2007 om 15:27
Aan de ene kant ben ik het zeker met je eens christine, maar aan de andere kant.. Hij weet dat hij geen kinderen wil. Als je inderdaad zelf ook denkt dat je ze niet wilt, prima. Maar als je twijfelt? Waarom aan een relatie beginnen waarvan je weet dat het problemen op gaat leveren. Als je nou zelf weet dat je waarschijnlijk wel kinderen wilt, maar het met hem niet zal krijgen. Ik zou er dan dus niet aan beginnen. Maar goed, ik heb een sterke kinderwens.
Daarbij.. over 10 jaar? In mijn geval (26 en 45) vind ik dat ík nog wel 10 jaar zou kunnen wachten. (willen niet, kunnen wel) maar ik wil om zíjn leeftijd graag zo snel mogelijk. Ik vind het juist niet raar dat je daar over nadenkt binnen een relatie met leeftijdsverschil. Het is dan niet meer alleen je eigen leven, er spelen dan ook een hoop andere dingen mee.
Daarbij.. over 10 jaar? In mijn geval (26 en 45) vind ik dat ík nog wel 10 jaar zou kunnen wachten. (willen niet, kunnen wel) maar ik wil om zíjn leeftijd graag zo snel mogelijk. Ik vind het juist niet raar dat je daar over nadenkt binnen een relatie met leeftijdsverschil. Het is dan niet meer alleen je eigen leven, er spelen dan ook een hoop andere dingen mee.
maandag 11 juni 2007 om 17:41
Mijn vriend is 10 jaar ouder, ik ben 22 en was 21 toen ik iets met hem kreeg. Hij had het moeilijker met het leeftijdsverschil dan ik, doordat hij bang was voor de reacties van anderen.. maar uiteindelijk vielen die heel erg mee. De mensen om mij heen riepen in het begin wel "waat, zo een oude lul?" totdat ze hem ontmoet hadden. Mensen schatten hem meestal 26/27 en mij 24/25, zo is het weer mooi samengetrokken.We zitten eigenlijk precies op dezelfde golflengte, ik merk eigenlijk helemaal niets van dat hele leeftijdsverschil. De hele relatie en alle omstandigheden was hoe dan ook al zo bizar, die 10 jaartjes verschil konden er ook best nog bij.
maandag 11 juni 2007 om 17:46
dank je voor jullie reacties. _zaza_, in principe denk ik er net zo over als jij, maar mijn gevoel zit me danig in de weg. want het voelt zo fijn bij hem. ik vind hem aantrekkelijk, lief, kan goed met hem praten, voel me prettig in zijn gezelschap en ja, de sex is fijn. Maar ja... eigenlijk vind ik ook dat we er beter nu mee kunnen kappen nou we nog niet al teveel bij elkaar betrokken zijn. Hoe langer we doorgaan, hoe moeilijker het zal worden om afscheid te nemen als liefjes. Overigens hebben we nog een obstakel behalve ons leeftijdsverschil. We zijn namelijk ook directe collega's en een relatie op de werkvloer wordt niet geaccepteerd. Nou is dat probleem relatief, omdat ik er per eind augustus wegga. We hadden bedacht om komend weekend een weekendje samen weg te gaan, maar vandaag zei M50 dat liever niet te doen omdat het niet goed voelt zolang we niet weten wat we aanmoeten met onze relatie. En daar heeft hij groot gelijk in.... Tegelijkertijd merk ik dat ik erg nadenk over de vraag of ik kinderen wil, vooral omdat ik eigenlijk altijd heb gezegd dat ik dacht geen kinderen te willen. Heb het ook nooit uitgesloten,maar het is dus nooit vanzelfsprekend geweest voor me. Ik ben denk ik te jong om die vraag te kunnen beantwoorden en bovendien, dat is niet de enige vraag die ons parten speelt. Ik merk bijvoorbeeld ook dat ik het best lastig vind om in het openbaar gearmd te lopen vanwege de buitenwereld: wat zullen ze wel niet denken? Terwijl ik me nooit erg veel heb aangetrokken van de mening van anderen, merk ik nu dat het me wel bezighoudt. Hebben jullie die gevoelens ook gehad? Om dan over de directe omgeving nog maar niet te spreken: vrienden en ouders etc. MMMMMM mijn verstand zegt kappen ermee, mijn gevoel zegt hij is zo leuk...
wordt vervolgd
wordt vervolgd
maandag 11 juni 2007 om 18:02
Tja, dat van die kinderen is lastig. Je kan natuurlijk gewoon denken, laten we nu een mooie tijd hebben en tegen de tijd dat ik kinderen wil, zie ik wel verder. Lijkt mij moeilijk, maar misschien kan dat?
Het werk probleem wordt dus vanzelf opgelost, dus daar hoef je nu niet over te denken.
Wat mensen op straat denken zal me aan mn reet roesten. In het begin wel over nagedacht, omdat je er zelf nog zo raar tegen aan kijkt. Nu denk ik er nooit meer over. Ben ook wel eens naar iemand toe gegaan op straat die bleef kijken met de vraag of hij graag wilde weten hoe het zat. Maar dat was meer flauwigheid, hebben er veel om gelachen.
Familie en vrienden, nogmaals, hebben bij mij allemaal positief gerageerd. De meeste vrienden van mij kenden hem al, dat scheelde veel. Zij zagen direct dat we goed bij elkaar pasten. Mij ouders hebben moeten wennen, lijkt mij logisch.. maar zien nu ook hoe gelukkig ik ben.
Het werk probleem wordt dus vanzelf opgelost, dus daar hoef je nu niet over te denken.
Wat mensen op straat denken zal me aan mn reet roesten. In het begin wel over nagedacht, omdat je er zelf nog zo raar tegen aan kijkt. Nu denk ik er nooit meer over. Ben ook wel eens naar iemand toe gegaan op straat die bleef kijken met de vraag of hij graag wilde weten hoe het zat. Maar dat was meer flauwigheid, hebben er veel om gelachen.
Familie en vrienden, nogmaals, hebben bij mij allemaal positief gerageerd. De meeste vrienden van mij kenden hem al, dat scheelde veel. Zij zagen direct dat we goed bij elkaar pasten. Mij ouders hebben moeten wennen, lijkt mij logisch.. maar zien nu ook hoe gelukkig ik ben.
donderdag 14 juni 2007 om 14:10
quote:Tja, dat van die kinderen is lastig. Je kan natuurlijk gewoon denken, laten we nu een mooie tijd hebben en tegen de tijd dat ik kinderen wil, zie ik wel verder. Lijkt mij moeilijk, maar misschien kan dat?En dan ben je 35 en wil je toch kinderen. Dan heb je eerst een jarenlange relatie te verbreken met alle ellende die daarbij hoort, en vervolgens moet je nog maar op tijd een man vinden die wel wil. En dat leeftijdsverschil is nu misschien nog te doen, maar over 15 jaar ligt dat vast heel anders (en ga jij dan een bejaarde verlaten??? Dan moet je de buitenwereld eens horen). Ik zou zeggen: stop ermee nu het nog kan.
donderdag 14 juni 2007 om 14:43
donderdag 14 juni 2007 om 16:12
Wat fijn om hier een topic over te vinden. Ik ben namelijk sinds kort gek van een man van 35 jaar, ik ben zelf 22 jaar. Het verschil is dus 13 jaar. Nu heb ik daar geen problemen mee, maar een klein deel van mijn omgeving wel. Ik heb hem leren kennen via mijn band, ik ben bassiste en hij is drummer. We gingen eerst alleen maar vriendschappelijk met elkaar om, maar uiteindelijk was erg een grote klik en van het 1 komt t ander. Nu is ons leeftijdsverschil geen probleem, maar meer de situatie er om heen. Hij komt net uit een relatie en heeft een zoontje. Een aantal vrienden van mij zien dat niet zitten en vinden dat ik daar geen moeite voor moet doen. Maar dat gaat moeilijk als je iemand leuk vind. Daarom heb ik met hem afgesproken het allemaal rustig aan te doen. Hij zit natuurlijk ook niet direct te wachten op een nieuwe relatie, maar we vinden elkaar wel te leuk om elkaar te laten gaan. Zelf trek ik me niks aan van negatieve reactie. Dit is mijn leven en ik ga hiervoor.
Zo dit lucht op zeg!!
Zo dit lucht op zeg!!
donderdag 14 juni 2007 om 21:27
Hallo Hustlers,
Is het punt van de mensen om je heen de leeftijd of dat hij net een relatie achter de rug heeft en een zoontje heeft?
Maar dan nog, rustig aan doen is natuurlijk een goed idee. Zeker als je in dezelfde band speelt. Want mocht het niet werken, neem aan dat je elkaar vaak genoeg ziet.
Geniet ervan!
Is het punt van de mensen om je heen de leeftijd of dat hij net een relatie achter de rug heeft en een zoontje heeft?
Maar dan nog, rustig aan doen is natuurlijk een goed idee. Zeker als je in dezelfde band speelt. Want mocht het niet werken, neem aan dat je elkaar vaak genoeg ziet.
Geniet ervan!
zaterdag 16 juni 2007 om 12:11
Ben ik weer.... Hustlers, ik zou zeggen, kijk gewoon waar het heen gaat. Voelt het goed? Is hij het voor jou? Realiseer je wel dat je er een kind bijkrijgt als je voor hem gaat. Maar 22 en 35, zon heel groot verschil is dat toch ook weer niet? (Of misschien ben ik niet helemaal objectief haha). Jullie zitten in elk geval nog wel enigzins in dezelfde leeftijdsfase. Ik zou zeggen, doe het inderdaad rustig aan, neem de tijd om te ontdekken wat het is tussen jullie en wat je daarmee wilt.
Voor mij maakt het feit dat M50 geen gezin meer wil beginnen dat het niet gaat werken tussen ons. Ik wil en kan daar nu niet bewust voor kiezen. Geen idee of ik ze wil (kids), maar ik wil het ook niet nu al uitsluiten. Ook al krijg ik er 4 gratis bij als ik voor hem kies :o. Waarvan de oudste 4 jaar jonger dan ik. Auw, pijnlijk. Als ik dat besef, dan realiseer ik me ook telkens weer, nee, dit kan echt niet....
Toch kunnen we die keuze gevoelsmatig nog niet helemaal maken. We zien elkaar regelmatig na het werk en dat is zelden vriendschappelijk te noemen... aiaiai wat zijn wij verliefd.
Voor mij maakt het feit dat M50 geen gezin meer wil beginnen dat het niet gaat werken tussen ons. Ik wil en kan daar nu niet bewust voor kiezen. Geen idee of ik ze wil (kids), maar ik wil het ook niet nu al uitsluiten. Ook al krijg ik er 4 gratis bij als ik voor hem kies :o. Waarvan de oudste 4 jaar jonger dan ik. Auw, pijnlijk. Als ik dat besef, dan realiseer ik me ook telkens weer, nee, dit kan echt niet....
Toch kunnen we die keuze gevoelsmatig nog niet helemaal maken. We zien elkaar regelmatig na het werk en dat is zelden vriendschappelijk te noemen... aiaiai wat zijn wij verliefd.
maandag 18 juni 2007 om 19:21
Eindelijk eindelijk eindelijk ga ik hier ook een stukje schrijven. Ik was in de eerste instantie heel benieuwd hoe iedereen omgaat met zijn/haar liefde voor een oudere man/vrouw.
Ik mis alleen nog wel iets en dat is een duidelijk beeld van waar je tegenaan gaat lopen bij een leeftijdsverschil-relatie.
Ik ben zelf heel pril verliefd (en hij ook op mij) op een man van 52. Ik ben zelf 33. We hebben al best veel dingen besproken maar er blijven ook nog veel dingen over. Hij heeft een zoon van 15 uit een eerder huwelijk en heeft zich daarna laten steriliseren. Hij heeft al gezegt dat hij nog heel graag een kindje (of meer) wil. En ook trouwen (als dat er van komt) zou hij nog heel graag willen.
Dat lijkt dus allemaal heel erg mooi. Maar wat ik dan eigenlijk wil weten is waar je tegenaan gaat lopen als je toegeeft aan de verliefdheid. Dus bijvoorbeeld de reacties van vrienden en familie (ouders!...pfff), het krijgen van kinderen (oudere vader), generatieverschil (is het te merken?) en misschien nog wel meer nadelen en natuurlijk ook de voordelen.
Ik ben wel benieuwd. Misschien kan dat veel vooroordelen en twijfels wegnemen....
Liefs van Lenthe
Ik mis alleen nog wel iets en dat is een duidelijk beeld van waar je tegenaan gaat lopen bij een leeftijdsverschil-relatie.
Ik ben zelf heel pril verliefd (en hij ook op mij) op een man van 52. Ik ben zelf 33. We hebben al best veel dingen besproken maar er blijven ook nog veel dingen over. Hij heeft een zoon van 15 uit een eerder huwelijk en heeft zich daarna laten steriliseren. Hij heeft al gezegt dat hij nog heel graag een kindje (of meer) wil. En ook trouwen (als dat er van komt) zou hij nog heel graag willen.
Dat lijkt dus allemaal heel erg mooi. Maar wat ik dan eigenlijk wil weten is waar je tegenaan gaat lopen als je toegeeft aan de verliefdheid. Dus bijvoorbeeld de reacties van vrienden en familie (ouders!...pfff), het krijgen van kinderen (oudere vader), generatieverschil (is het te merken?) en misschien nog wel meer nadelen en natuurlijk ook de voordelen.
Ik ben wel benieuwd. Misschien kan dat veel vooroordelen en twijfels wegnemen....
Liefs van Lenthe
dinsdag 19 juni 2007 om 15:10
quote:
Dat lijkt dus allemaal heel erg mooi. Maar wat ik dan eigenlijk wil weten is waar je tegenaan gaat lopen als je toegeeft aan de verliefdheid. Dus bijvoorbeeld de reacties van vrienden en familie (ouders!...pfff), het krijgen van kinderen (oudere vader), generatieverschil (is het te merken?) en misschien nog wel meer nadelen en natuurlijk ook de voordelen.
Heb er al wel vaker wat over geschreven, maar denk dat dat per situatie verschilt allemaal. Mijn familie moest wennen aan het idee dat ik een oudere vriend had. Toen ze hem beter leerden kennen en zagen dat ik gelukkig was, stonden ze er absoluut achter. Mijn vrienden kenden hem bijna allemaal al en hebben vcan af het begin geroepen dat we heel goed bij elkaar passen.
Ik ben vorige jaar oktober gestopt met de pil, dus mijn kinderen krijgen waarschijnlijk een oudere vader. Jammer misschien, maar ik weet dat hij de beste vader voor mijn kinderen zal zijn. En het verschilt denk ik per persoon hoe je bent.
Generatieverschil.. ja, soms merk je dat. Af en toe in woordkeuze, af en toe in muziek keuze (meestal niet we houden van hetzelfde) en hij heeft natuurlijk veel ervaringen van jaren geleden, toen ik nog kind was. Dat is in het begin raar om te beseffen, maar eigenlijk valt het me nu niet meer op.
Dat lijkt dus allemaal heel erg mooi. Maar wat ik dan eigenlijk wil weten is waar je tegenaan gaat lopen als je toegeeft aan de verliefdheid. Dus bijvoorbeeld de reacties van vrienden en familie (ouders!...pfff), het krijgen van kinderen (oudere vader), generatieverschil (is het te merken?) en misschien nog wel meer nadelen en natuurlijk ook de voordelen.
Heb er al wel vaker wat over geschreven, maar denk dat dat per situatie verschilt allemaal. Mijn familie moest wennen aan het idee dat ik een oudere vriend had. Toen ze hem beter leerden kennen en zagen dat ik gelukkig was, stonden ze er absoluut achter. Mijn vrienden kenden hem bijna allemaal al en hebben vcan af het begin geroepen dat we heel goed bij elkaar passen.
Ik ben vorige jaar oktober gestopt met de pil, dus mijn kinderen krijgen waarschijnlijk een oudere vader. Jammer misschien, maar ik weet dat hij de beste vader voor mijn kinderen zal zijn. En het verschilt denk ik per persoon hoe je bent.
Generatieverschil.. ja, soms merk je dat. Af en toe in woordkeuze, af en toe in muziek keuze (meestal niet we houden van hetzelfde) en hij heeft natuurlijk veel ervaringen van jaren geleden, toen ik nog kind was. Dat is in het begin raar om te beseffen, maar eigenlijk valt het me nu niet meer op.
woensdag 20 juni 2007 om 00:45
woensdag 20 juni 2007 om 20:39
Hoi allemaal
Ik heb een beetje terug gelezen en herken en hoop.
Ik ben 31 vriend is 46 ik heb ee kind hij twee.
We zijn nu een half jaar samen, had ook al in dit topic geschreven dat mijn vriend geen kinderen meer wil.
Iets wat ik begrijp en accepteer maar nog niet makkelijk vind.
Verder heb ik meerdere relaties gehad met leftijdverschil mijn exman en ik scheelde ook 17,5 jaar.
Schijnbaar val ik dus op oudere mannen
Ik heb een beetje terug gelezen en herken en hoop.
Ik ben 31 vriend is 46 ik heb ee kind hij twee.
We zijn nu een half jaar samen, had ook al in dit topic geschreven dat mijn vriend geen kinderen meer wil.
Iets wat ik begrijp en accepteer maar nog niet makkelijk vind.
Verder heb ik meerdere relaties gehad met leftijdverschil mijn exman en ik scheelde ook 17,5 jaar.
Schijnbaar val ik dus op oudere mannen
woensdag 20 juni 2007 om 22:13
Degene die op mn berichtje gereageerd hebben...super bedankt!Had ik even nodig, een zogezegde hart onder de riem. Wat een aantal in mijn omgeving tegenviel was meer dat hij net een relatie achter rug heeft en daarbij een zoontje heeft. Ik heb hun ook uitgelegd hoe het ziet en hoe het gaat. Nu krijgen ze daar wel begrip voor. Verder zie ik helemaal geen problemen en voel ik me er goed bij....Even nog ter verduidelijking: we spelen niet bij elkaar in de band, maar zien elkaar wel regelmatig in de studio en bij vrienden. Op het moment doen we t zeer rustig aan, ik heb hem al 3 weken niet gezien. Maar dat is misschien ook wel even goed. Zaterdag zie ik hem weer en kan haast niet wachten!!
Iedereen bedankt voor de reacties!!!!
Iedereen bedankt voor de reacties!!!!
zondag 24 juni 2007 om 10:06
quote:
Ik en mijn vriend schelen 13 jaar. Al ben ik van de omgekeerde wereld lijkt het.
De mannen in jullie relatie zijn ouder, die van mij dus 13 jaar jonger.
Ik ben 33 jaar en moeder van 2 kinderen en heb ik een relatie met N. van 20. Inmiddels zijn we al ruim een jaar samen en wonen we bijna een jaar bij elkaar.
Voordat wij een relatie kregen met elkaar kenden we elkaar al 2 jaar, via internet. Eind 2004 begin 2005 ben ik gaan scheiden, overigens heeft dat NIETS met mijn huidige vriend te maken.
In december 2005 zag ik N voor het eerst en het klikte zo goed, dat ik eigenlijk niet zo goed wist wat ik er mee aanmoest.
Wat zou hij moeten met een ouder iemand? Gelukkig was N wel zo eerlijk mij te vertellen dat hij gevoelens voor me had.
In het begin kreeg ik echt enorm veel naar mijn hoofd geslingerd, ik was een pedo, het was vies wat ik deed en of N niet toevallig mijn zoon was.:o
Constant heb ik het gevoel gehad, in het begin dat ik verantwoording moest afleggen voor mijn keuze, dat doe ik niet meer...
Helaas kon zijn familie er niet mee omgaan en is hij uiteindelijk op straat tgezet omdat hij het niet, onder dwang van zijn ouders, wilde uitmaken (zijn ouders hebben mij telefonisch benaderd, om op een dwingende wijze te proberen mij een punt te laten zetten achter de relatie.
Het is niet gelukt, ik woon samen met hem, en ben ontzettend gelukkig.
Ik weet dat er genoeg mensen zijn die sceptisch zijn als ze horen over leeftijdsverschil...
Ik kan er maar 1 ding over zeggen; Sinds wanneer is leeftijd bepalend voor het wel of niet slagen van een relatie?
(mijn ex was een jaar ouder, dat ging toch ook niet goed?
Ik geniet met volle teugen, dat zouden meer mensen moeten doen
xxx
D
Hoi Double D
Leuk je bericht te lezen. Ik zelf zit in dezelfde situatie als jij. Ben zelf 35 jaar en heb een relatie met iemand van 20. We kennen elkaar al een aantal jaren en konden het altijd al erg goed met elkaar vinden. Sind een half jaar hebben we een relatie met elkaar. Het voelde in het begin helemaal niet als een relatie, en moet zeggen dat ik het er nog steeds moeilijk mee heb. Ik vind de acceptatie het aller moeilijkst. De twijfel over de toekomst houd me ook erg bezig. Ik wil heel graag kinderen en J is pas weer gaan studeren. Hij moet nog 3 jaar. Daarentegen kunnen we het erg goed met elkaar vinden, hebben veel gezamelijke interesses en kunnen erg goed met elkaar praten. Het is zo fijn dat J zo open is.
Het lijkt me erg leuk om wat meer ervaringen uit te wisselen. Zie dat ik zo moet gaan sporten, dus ga me even omkleden. Tot de volgende keer.
Groet Sneewwitje.
Ik en mijn vriend schelen 13 jaar. Al ben ik van de omgekeerde wereld lijkt het.
De mannen in jullie relatie zijn ouder, die van mij dus 13 jaar jonger.
Ik ben 33 jaar en moeder van 2 kinderen en heb ik een relatie met N. van 20. Inmiddels zijn we al ruim een jaar samen en wonen we bijna een jaar bij elkaar.
Voordat wij een relatie kregen met elkaar kenden we elkaar al 2 jaar, via internet. Eind 2004 begin 2005 ben ik gaan scheiden, overigens heeft dat NIETS met mijn huidige vriend te maken.
In december 2005 zag ik N voor het eerst en het klikte zo goed, dat ik eigenlijk niet zo goed wist wat ik er mee aanmoest.
Wat zou hij moeten met een ouder iemand? Gelukkig was N wel zo eerlijk mij te vertellen dat hij gevoelens voor me had.
In het begin kreeg ik echt enorm veel naar mijn hoofd geslingerd, ik was een pedo, het was vies wat ik deed en of N niet toevallig mijn zoon was.:o
Constant heb ik het gevoel gehad, in het begin dat ik verantwoording moest afleggen voor mijn keuze, dat doe ik niet meer...
Helaas kon zijn familie er niet mee omgaan en is hij uiteindelijk op straat tgezet omdat hij het niet, onder dwang van zijn ouders, wilde uitmaken (zijn ouders hebben mij telefonisch benaderd, om op een dwingende wijze te proberen mij een punt te laten zetten achter de relatie.
Het is niet gelukt, ik woon samen met hem, en ben ontzettend gelukkig.
Ik weet dat er genoeg mensen zijn die sceptisch zijn als ze horen over leeftijdsverschil...
Ik kan er maar 1 ding over zeggen; Sinds wanneer is leeftijd bepalend voor het wel of niet slagen van een relatie?
(mijn ex was een jaar ouder, dat ging toch ook niet goed?
Ik geniet met volle teugen, dat zouden meer mensen moeten doen
xxx
D
Hoi Double D
Leuk je bericht te lezen. Ik zelf zit in dezelfde situatie als jij. Ben zelf 35 jaar en heb een relatie met iemand van 20. We kennen elkaar al een aantal jaren en konden het altijd al erg goed met elkaar vinden. Sind een half jaar hebben we een relatie met elkaar. Het voelde in het begin helemaal niet als een relatie, en moet zeggen dat ik het er nog steeds moeilijk mee heb. Ik vind de acceptatie het aller moeilijkst. De twijfel over de toekomst houd me ook erg bezig. Ik wil heel graag kinderen en J is pas weer gaan studeren. Hij moet nog 3 jaar. Daarentegen kunnen we het erg goed met elkaar vinden, hebben veel gezamelijke interesses en kunnen erg goed met elkaar praten. Het is zo fijn dat J zo open is.
Het lijkt me erg leuk om wat meer ervaringen uit te wisselen. Zie dat ik zo moet gaan sporten, dus ga me even omkleden. Tot de volgende keer.
Groet Sneewwitje.
zondag 24 juni 2007 om 12:16
quote:
Hoi Double D
Leuk je bericht te lezen. Ik zelf zit in dezelfde situatie als jij. Ben zelf 35 jaar en heb een relatie met iemand van 20. We kennen elkaar al een aantal jaren en konden het altijd al erg goed met elkaar vinden. Sind een half jaar hebben we een relatie met elkaar. Het voelde in het begin helemaal niet als een relatie, en moet zeggen dat ik het er nog steeds moeilijk mee heb. Ik vind de acceptatie het aller moeilijkst. De twijfel over de toekomst houd me ook erg bezig. Ik wil heel graag kinderen en J is pas weer gaan studeren. Hij moet nog 3 jaar. Daarentegen kunnen we het erg goed met elkaar vinden, hebben veel gezamelijke interesses en kunnen erg goed met elkaar praten. Het is zo fijn dat J zo open is.
Het lijkt me erg leuk om wat meer ervaringen uit te wisselen. Zie dat ik zo moet gaan sporten, dus ga me even omkleden. Tot de volgende keer.
Groet Sneewwitje.
Mijn emailadres staat in mijn profiel, stuur me maar een mailtje!
Groetjes,
D
Hoi Double D
Leuk je bericht te lezen. Ik zelf zit in dezelfde situatie als jij. Ben zelf 35 jaar en heb een relatie met iemand van 20. We kennen elkaar al een aantal jaren en konden het altijd al erg goed met elkaar vinden. Sind een half jaar hebben we een relatie met elkaar. Het voelde in het begin helemaal niet als een relatie, en moet zeggen dat ik het er nog steeds moeilijk mee heb. Ik vind de acceptatie het aller moeilijkst. De twijfel over de toekomst houd me ook erg bezig. Ik wil heel graag kinderen en J is pas weer gaan studeren. Hij moet nog 3 jaar. Daarentegen kunnen we het erg goed met elkaar vinden, hebben veel gezamelijke interesses en kunnen erg goed met elkaar praten. Het is zo fijn dat J zo open is.
Het lijkt me erg leuk om wat meer ervaringen uit te wisselen. Zie dat ik zo moet gaan sporten, dus ga me even omkleden. Tot de volgende keer.
Groet Sneewwitje.
Mijn emailadres staat in mijn profiel, stuur me maar een mailtje!
Groetjes,
D
maandag 25 juni 2007 om 11:32
dinsdag 26 juni 2007 om 10:51
Hoi allemaal!
Leuk zo'n topic!
Ik heb zelf ook een jongere vriend alleen wij schelen maar 5 jaar.. Ik ben 27 en hij is 22.. dus ja niet echt vergelijkbaar met jullie relaties! Maar ook al is het maar 5 jaar toch denk je er wel eens aan! Ik wil bv het liefst nu al kinderen en hij is toch pas 22.. hij zelf vindt dat helemaal geen probleem en wilt graag jong vader worden! Daarnaast heb ik nog een probleem ik heb namelijk PCO waardoor zwanger raken erg moeilijk is op de natuurlijke manier.. en ja toen we net een relatie hadden heb ik hem dit meteen verteld van je bent nog jong en ik kan je geen garantie geven dat ik je ooit kinderen kan geven! Ik was bang dat hij bij me weg zou gaan maar het tegenovergestelde gebeurde en hij wil er samen met mij voor gaan met of zonder kinderen!!
Normaal gesproken vind ik "mannen" van 22 jaar erg kinderlijk en kijk ik er niet eens naar om maar met hem is het zo anders.. ik heb hiervoor een relatie van 11 jr gehad en hij is nu 30 maar in de praktijk zou je hem dat niet geven.. dus wat is een getal!
Geniet er lekker van en tuurlijk is het zwaar als mensen vooroordelen hebben maar probeer toch te genieten van de liefde die jullie samen hebben!
Succes allemaal!
Leuk zo'n topic!
Ik heb zelf ook een jongere vriend alleen wij schelen maar 5 jaar.. Ik ben 27 en hij is 22.. dus ja niet echt vergelijkbaar met jullie relaties! Maar ook al is het maar 5 jaar toch denk je er wel eens aan! Ik wil bv het liefst nu al kinderen en hij is toch pas 22.. hij zelf vindt dat helemaal geen probleem en wilt graag jong vader worden! Daarnaast heb ik nog een probleem ik heb namelijk PCO waardoor zwanger raken erg moeilijk is op de natuurlijke manier.. en ja toen we net een relatie hadden heb ik hem dit meteen verteld van je bent nog jong en ik kan je geen garantie geven dat ik je ooit kinderen kan geven! Ik was bang dat hij bij me weg zou gaan maar het tegenovergestelde gebeurde en hij wil er samen met mij voor gaan met of zonder kinderen!!
Normaal gesproken vind ik "mannen" van 22 jaar erg kinderlijk en kijk ik er niet eens naar om maar met hem is het zo anders.. ik heb hiervoor een relatie van 11 jr gehad en hij is nu 30 maar in de praktijk zou je hem dat niet geven.. dus wat is een getal!
Geniet er lekker van en tuurlijk is het zwaar als mensen vooroordelen hebben maar probeer toch te genieten van de liefde die jullie samen hebben!
Succes allemaal!
