Relaties
alle pijlers
Hoe om te gaan met schoonzusje
maandag 19 januari 2009 om 20:32
Sinds 14 maanden heeft mijn jongste zwager (23) een vriendin (18). Dat vind ik heel leuk voor hem, want het is zijn eerste serieuze relatie en door haar is hij ook opgebloeid in allerlei opzichten. Ik vind dat zo leuk omdat ik hem al heel lang ken. Hij voelt als een broertje voor me.
Ik heb alleen een beetje met de manier waarop zij met de ons, de schoonfamilie, omgaat. Ze doet namelijk amper moeite om contact met ons te maken. Sinds hun verkering hebben wij haar uitgenodigd voor alle familiefeestjes. En zelfs voor de vriendenfeestjes van zijn oudste broer, mijn vriend en mij. Tijdens die feestjes gaat ze of ergens apart zitten met mijn jongste zwager om daar vervolgens de hele avond te blijven. Of ze trekt haar Justin Timberlake vissershoedje over haar ogen en stopt haar MP 3 speler in haar oren. Je moet echt continu zelf contact met haar zoeken, anders wisselt ze de hele avond geen woord met je. Als je eenmaal contact hebt is ze wel aardig, maar ik vind het zo vermoeiend dat het telkens van ons uit moet komen. Ze vraagt bovendien nooit eens naar onze interesses- bezigheden, etc. Het blijft altijd eenrichtingsverkeer.
Mijn jongste zwager en schoonmoeder zeggen dat ze gewoon verlegen is omdat ze vroeger heel erg gepest is. En dat ze wat tijd nodig heeft om aan ons te wennen. Maar ik vind haar soms juist heel brutaal. Tijdens een familieweekend zat ze bijvoorbeeld de hele tijd met haar ogen te rollen en Jerry Springerachtig te sissen als wij lol met elkaar maakten. (Terwijl ze dus de rest van het weekend nog geen woord met ons gewisseld had.) Mijn oudste zwager en mijn vriend heeft ze later zelfs loser en oude lul genoemd. Die zijn toen erg boos op haar geworden.
Vorige week was eigenlijk de druppel. Mijn schoonvader (en dus ook de hare) heeft een week in het ziekenhuis geleden en is daar uiteindelijk overleden. Noch tijdens zijn verblijf in het ziekenhuis, noch in de dagen vanaf zijn overlijden tot de uitvaart, heeft mijn schoonzusje contact met ons opgenomen. Geen bezoekje, geen telefoontje, geen kaartje, niks. Zelfs haar schoonmoeder heeft ze niet gecondoleerd. Mijn jongste zwager heeft telkens contact met haar moeten opnemen. Ik heb hem zelfs tot twee keer toe aan de telefoon met haar zien huilen om zijn vader. En maar vragen "Wanneer zie ik je?" Uiteindelijk draaide het er op uit dat hij bij haar moest langskomen om haar te kunnen zien. Als ik er voorzichtig naar vroeg, bleek dat ze eerst had gezegd dat ze zich grieperig voelde en hem en zijn zieke vader niet wilde aansteken. Bovendien had ze net te horen gekregen dat haar (overigens al jarenlang zieke) oom niet lang meer te leven had. Okee, dat snapte ik. Maar toen mijn schoonvader eenmaal overleden was, zei ze dat ze niet langs kwam omdat ze mijn jongste zwager niet verdrietig wilde zien.
Dat vond ik echt niet kunnen. Dat is toch juist een reden om langs te gaan?? En omdat ze zelf ook een stervend familielid heeft zou ze toch juist moeten begrijpen hoe belangrijk steun van de mensen om je heen is? Maar goed, daar kan ik natuurlijk niks aan doen. Als mijn jongste zwager dat niet leuk vond, moet hij dat zelf tegen haar zeggen. Maar ik baal er ook nogal van dat ze op de uitvaart ons een slap handje heeft gegeven, gecondoleerd heeft gemompeld en we haar vervolgens de rest van de dag niet meer gezien hebben. Na alles wat er gebeurd is, weet ik nu echt niet meer hoe ik nog met haar om moet gaan.
Wat raden jullie me aan?
Ik heb alleen een beetje met de manier waarop zij met de ons, de schoonfamilie, omgaat. Ze doet namelijk amper moeite om contact met ons te maken. Sinds hun verkering hebben wij haar uitgenodigd voor alle familiefeestjes. En zelfs voor de vriendenfeestjes van zijn oudste broer, mijn vriend en mij. Tijdens die feestjes gaat ze of ergens apart zitten met mijn jongste zwager om daar vervolgens de hele avond te blijven. Of ze trekt haar Justin Timberlake vissershoedje over haar ogen en stopt haar MP 3 speler in haar oren. Je moet echt continu zelf contact met haar zoeken, anders wisselt ze de hele avond geen woord met je. Als je eenmaal contact hebt is ze wel aardig, maar ik vind het zo vermoeiend dat het telkens van ons uit moet komen. Ze vraagt bovendien nooit eens naar onze interesses- bezigheden, etc. Het blijft altijd eenrichtingsverkeer.
Mijn jongste zwager en schoonmoeder zeggen dat ze gewoon verlegen is omdat ze vroeger heel erg gepest is. En dat ze wat tijd nodig heeft om aan ons te wennen. Maar ik vind haar soms juist heel brutaal. Tijdens een familieweekend zat ze bijvoorbeeld de hele tijd met haar ogen te rollen en Jerry Springerachtig te sissen als wij lol met elkaar maakten. (Terwijl ze dus de rest van het weekend nog geen woord met ons gewisseld had.) Mijn oudste zwager en mijn vriend heeft ze later zelfs loser en oude lul genoemd. Die zijn toen erg boos op haar geworden.
Vorige week was eigenlijk de druppel. Mijn schoonvader (en dus ook de hare) heeft een week in het ziekenhuis geleden en is daar uiteindelijk overleden. Noch tijdens zijn verblijf in het ziekenhuis, noch in de dagen vanaf zijn overlijden tot de uitvaart, heeft mijn schoonzusje contact met ons opgenomen. Geen bezoekje, geen telefoontje, geen kaartje, niks. Zelfs haar schoonmoeder heeft ze niet gecondoleerd. Mijn jongste zwager heeft telkens contact met haar moeten opnemen. Ik heb hem zelfs tot twee keer toe aan de telefoon met haar zien huilen om zijn vader. En maar vragen "Wanneer zie ik je?" Uiteindelijk draaide het er op uit dat hij bij haar moest langskomen om haar te kunnen zien. Als ik er voorzichtig naar vroeg, bleek dat ze eerst had gezegd dat ze zich grieperig voelde en hem en zijn zieke vader niet wilde aansteken. Bovendien had ze net te horen gekregen dat haar (overigens al jarenlang zieke) oom niet lang meer te leven had. Okee, dat snapte ik. Maar toen mijn schoonvader eenmaal overleden was, zei ze dat ze niet langs kwam omdat ze mijn jongste zwager niet verdrietig wilde zien.
Dat vond ik echt niet kunnen. Dat is toch juist een reden om langs te gaan?? En omdat ze zelf ook een stervend familielid heeft zou ze toch juist moeten begrijpen hoe belangrijk steun van de mensen om je heen is? Maar goed, daar kan ik natuurlijk niks aan doen. Als mijn jongste zwager dat niet leuk vond, moet hij dat zelf tegen haar zeggen. Maar ik baal er ook nogal van dat ze op de uitvaart ons een slap handje heeft gegeven, gecondoleerd heeft gemompeld en we haar vervolgens de rest van de dag niet meer gezien hebben. Na alles wat er gebeurd is, weet ik nu echt niet meer hoe ik nog met haar om moet gaan.
Wat raden jullie me aan?
dinsdag 20 januari 2009 om 15:17
quote:iduna schreef op 20 januari 2009 @ 14:05:
Het gaat me erom dat ze mijn zwager niet gesteund heeft op een heel moeilijk moment voor hem. Dit weet je trouwens helemaal niet. Dat het niet de steun is die jij verwacht, of graag had willen zien, wil niet zeggen dat het niet is wat je zwager nodig heeft.
Het gaat me erom dat ze mijn zwager niet gesteund heeft op een heel moeilijk moment voor hem. Dit weet je trouwens helemaal niet. Dat het niet de steun is die jij verwacht, of graag had willen zien, wil niet zeggen dat het niet is wat je zwager nodig heeft.
dinsdag 20 januari 2009 om 15:18
Als ze zich volwassen genoeg voelt om te gaan samenwonen kan ze toch ook volwassen genoeg zijn om minstens je schoonmoeder te condoleren? Alsof je dat op 18 jarige leeftijd niet kan!
Maar verder, ik zou me er ook niet te veel mee bemoeien, hij ziet in deze periode waarschijnlijk wel hoe ze echt is. En zo niet, dan is het altijd nog zijn keuze en moet jij je verder weinig van haar aantrekken.
Maar verder, ik zou me er ook niet te veel mee bemoeien, hij ziet in deze periode waarschijnlijk wel hoe ze echt is. En zo niet, dan is het altijd nog zijn keuze en moet jij je verder weinig van haar aantrekken.
For I may not have all the answers, I wouldn\'t want it any other way.
dinsdag 20 januari 2009 om 15:24
quote:Miss Mieke schreef op 20 januari 2009 @ 15:18:
Als ze zich volwassen genoeg voelt om te gaan samenwonen kan ze toch ook volwassen genoeg zijn om minstens je schoonmoeder te condoleren? Alsof je dat op 18 jarige leeftijd niet kan!
Maar verder, ik zou me er ook niet te veel mee bemoeien, hij ziet in deze periode waarschijnlijk wel hoe ze echt is. En zo niet, dan is het altijd nog zijn keuze en moet jij je verder weinig van haar aantrekken.
Mee eens.
En verder: ik denk dat jouw schoonbroertje nog wel aan het denken gaat hierover.
Mijn ervaring is dat veel relaties waarin de steun van de partner ontbreekt snel over zijn na het overlijden van een dierbare.
Als ze zich volwassen genoeg voelt om te gaan samenwonen kan ze toch ook volwassen genoeg zijn om minstens je schoonmoeder te condoleren? Alsof je dat op 18 jarige leeftijd niet kan!
Maar verder, ik zou me er ook niet te veel mee bemoeien, hij ziet in deze periode waarschijnlijk wel hoe ze echt is. En zo niet, dan is het altijd nog zijn keuze en moet jij je verder weinig van haar aantrekken.
Mee eens.
En verder: ik denk dat jouw schoonbroertje nog wel aan het denken gaat hierover.
Mijn ervaring is dat veel relaties waarin de steun van de partner ontbreekt snel over zijn na het overlijden van een dierbare.
dinsdag 20 januari 2009 om 15:30
Maak je er toch niet zo druk om. Ik heb zoiets jaren gehad met mijn (ex-)zwager, en me maar ergeren... Het haalde helemaal niks uit, ik kreeg er alleen zelf stress en een hoge bloeddruk van. Op een gegeven moment besloten me er gewoon niet meer zo mee bezig te houden, je doet er toch niks aan en het is jouw zaak niet. Voelde me meteen een stuk relaxter in zijn buurt.
En btw. zelf was ik ook geen ster toen ik net 'in' de (ex)schoonfamilie was (was 17), ik denk dat zij mij toentertijd ook wel een beetje raar vonden, maar dat was dus heel erg mijn onzekerheid. Na een aantal jaar is dat vanzelf goed gekomen. Die tip om zelf eens apart iets met haar te ondernemen vind ik een hele goeie (als het je dan toch niet loslaat), zo krijg jij waarschijnlijk meer begrip voor haar en voelt zij zich misschien wat prettiger.
En btw. zelf was ik ook geen ster toen ik net 'in' de (ex)schoonfamilie was (was 17), ik denk dat zij mij toentertijd ook wel een beetje raar vonden, maar dat was dus heel erg mijn onzekerheid. Na een aantal jaar is dat vanzelf goed gekomen. Die tip om zelf eens apart iets met haar te ondernemen vind ik een hele goeie (als het je dan toch niet loslaat), zo krijg jij waarschijnlijk meer begrip voor haar en voelt zij zich misschien wat prettiger.
dinsdag 20 januari 2009 om 16:07
Ik vind persoonlijk dat leeftijd niets met normen en waarden temaken heeft ( toch nog iets geleerd van JP ). En ja ik vind iets van je eigen laten horen en condoleren niet meer dan normaal is. En 18 jaar vind ik een leeftijd dat je weet wat fatsoens normen zijn. En op een verjaardag met een MP3 speler in je oren tegaan zitten........ Ik denk dat je gewoon geen moeite meer moet doen. Gewoon normaal doen en als ze geen gesprek wil voeren, oke dan niet.
dinsdag 20 januari 2009 om 16:54
Zelfs als je haar niet het voordeel van de twijfel wilt geven, zelfs als je vindt dat een 18jarige zich net zo goed weet te redden in moeilijke situaties als een ervarener iemand, zelfs dan vind ik het in de eerste plaats een zaak van haar vriend. En niet een zaak van de vriendin van de broer van de vriend. Je hebt er gewoon weinig mee te maken.
Als je dat meisje volwassen genoeg vind, dan is je zwager zeker volwassen genoeg om hier zelf mee om te gaan.
Als je dat meisje volwassen genoeg vind, dan is je zwager zeker volwassen genoeg om hier zelf mee om te gaan.
dinsdag 20 januari 2009 om 21:18
Om te beginnen vind ik hoe dat meisje zich heeft gedragen bij het overlijden van je schoonvader absoluut niet goed te praten. Dat heeft niks met leeftijd te maken maar met al dan niet geleerde fatsoensnormen.
Aan de andere kant: ik was 16 toen ik werd ingelijfd bij mijn ex-schoonfamilie. Dat was echt zo'n klitfamilie waarbij alles samen gedaan moest worden. Zeker mijn ex-schoonloeder kon haar kinderen niet loslaten en heeft mijn relatie ernstig beinvloed. Ik durfde er in het begin niks van te zeggen omdat ik de jongste in de familie was en het idee had dat het respectloos zou zijn als ik er tegenin zou gaan. Nou, daardoor heb ik me 9 jaar lang opgelaten gevoeld. De ouders en zus van mijn ex woonden ook nog eens bij ons in de buurt dus al mijn gangen werden gecontroleerd. Ik kan je verzekeren dat dat echt niet prettig voelt. Misschien moet de vriendin van je zwager heel erg wennen aan een hechte familieband en heeft ze dat zelf nooit ervaren met haar familie. Zit haar dus niet al teveel op haar nek. Je vrienden kies je uit, je (schoon)familie niet. Als ze zich respectloos gedraagt naar wie dan ook mag je daar natuurlijk gerust iets van zeggen maar gun haar wel nog wat tijd. Voor hetzelfde geld voelt zij zich ook heel rot bij de situatie en weet ze zich echt geen houding te geven.
Aan de andere kant: ik was 16 toen ik werd ingelijfd bij mijn ex-schoonfamilie. Dat was echt zo'n klitfamilie waarbij alles samen gedaan moest worden. Zeker mijn ex-schoonloeder kon haar kinderen niet loslaten en heeft mijn relatie ernstig beinvloed. Ik durfde er in het begin niks van te zeggen omdat ik de jongste in de familie was en het idee had dat het respectloos zou zijn als ik er tegenin zou gaan. Nou, daardoor heb ik me 9 jaar lang opgelaten gevoeld. De ouders en zus van mijn ex woonden ook nog eens bij ons in de buurt dus al mijn gangen werden gecontroleerd. Ik kan je verzekeren dat dat echt niet prettig voelt. Misschien moet de vriendin van je zwager heel erg wennen aan een hechte familieband en heeft ze dat zelf nooit ervaren met haar familie. Zit haar dus niet al teveel op haar nek. Je vrienden kies je uit, je (schoon)familie niet. Als ze zich respectloos gedraagt naar wie dan ook mag je daar natuurlijk gerust iets van zeggen maar gun haar wel nog wat tijd. Voor hetzelfde geld voelt zij zich ook heel rot bij de situatie en weet ze zich echt geen houding te geven.
donderdag 22 januari 2009 om 21:44
quote:korenwolf schreef op 20 januari 2009 @ 16:54:
Zelfs als je haar niet het voordeel van de twijfel wilt geven, zelfs als je vindt dat een 18jarige zich net zo goed weet te redden in moeilijke situaties als een ervarener iemand, zelfs dan vind ik het in de eerste plaats een zaak van haar vriend. En niet een zaak van de vriendin van de broer van de vriend. Je hebt er gewoon weinig mee te maken.
Als je dat meisje volwassen genoeg vind, dan is je zwager zeker volwassen genoeg om hier zelf mee om te gaan.IK wil die situatie dan ook niet oplossen, want dat moet inderdaad haar vriend doen. Ik ga hem echt niet zeggen dat ik het geen stijl van haar vind of dat hij het moet uitmaken ofzo. Maar het raakt mij wel als familie. En mijn vraag is dan dus ook: "Hoe mag ik deze ervaring mijn gedrag naar haar toe laten beïnvloeden?"
Zelfs als je haar niet het voordeel van de twijfel wilt geven, zelfs als je vindt dat een 18jarige zich net zo goed weet te redden in moeilijke situaties als een ervarener iemand, zelfs dan vind ik het in de eerste plaats een zaak van haar vriend. En niet een zaak van de vriendin van de broer van de vriend. Je hebt er gewoon weinig mee te maken.
Als je dat meisje volwassen genoeg vind, dan is je zwager zeker volwassen genoeg om hier zelf mee om te gaan.IK wil die situatie dan ook niet oplossen, want dat moet inderdaad haar vriend doen. Ik ga hem echt niet zeggen dat ik het geen stijl van haar vind of dat hij het moet uitmaken ofzo. Maar het raakt mij wel als familie. En mijn vraag is dan dus ook: "Hoe mag ik deze ervaring mijn gedrag naar haar toe laten beïnvloeden?"
donderdag 22 januari 2009 om 22:01
quote:wohman schreef op 20 januari 2009 @ 17:48:
Maar wat vindt je zwager er nu van? Heb je hem al eens gevraagd wat hij ervan vond toen zijn vriendin zo reageerde op het overlijden van zijn vader?
Dat durf ik dus niet zo goed te vragen, omdat ik bang ben dat ik dan onbewust signalen ga afgeven dat ik haar afkeur. Want ik weet heel goed dat ik er niks van moet zeggen. Maar het blijft wel pijn doen. Hij zei voor de crematie tegen zijn moeder dat zijn vriendin niet kwam omdat ze "hem niet verdrietig wilde zien". En hij zegt dat dan op zo'n lieve, trouwe manier van "Ach ja dat is ook wel zo, ik wil niet dat zij ook verdriet heeft." Ja, dan moet ik wel even slikken.... Hij buigt dus heel erg met haar mee... Hij is zo hondstrouw.
Hij is trouwens idd familietechnisch gezien mijn zwager en niet mijn broertje. Maar emotioneel voelt hij zoals gezegd wel als een broertje. Want ik ken hem al vanaf zijn 12e en ik heb zelf geen goede band met m'n eigen familie.
Maar wat vindt je zwager er nu van? Heb je hem al eens gevraagd wat hij ervan vond toen zijn vriendin zo reageerde op het overlijden van zijn vader?
Dat durf ik dus niet zo goed te vragen, omdat ik bang ben dat ik dan onbewust signalen ga afgeven dat ik haar afkeur. Want ik weet heel goed dat ik er niks van moet zeggen. Maar het blijft wel pijn doen. Hij zei voor de crematie tegen zijn moeder dat zijn vriendin niet kwam omdat ze "hem niet verdrietig wilde zien". En hij zegt dat dan op zo'n lieve, trouwe manier van "Ach ja dat is ook wel zo, ik wil niet dat zij ook verdriet heeft." Ja, dan moet ik wel even slikken.... Hij buigt dus heel erg met haar mee... Hij is zo hondstrouw.
Hij is trouwens idd familietechnisch gezien mijn zwager en niet mijn broertje. Maar emotioneel voelt hij zoals gezegd wel als een broertje. Want ik ken hem al vanaf zijn 12e en ik heb zelf geen goede band met m'n eigen familie.
donderdag 22 januari 2009 om 22:25
Ter toelichting nog even over mijn (en haar) schoonfamilie. Dat is dus helemaal geen klitfamilie. Ze zijn bepaald geen conservatieve mensen die angstvallig vasthouden aan hun regeltjes en tradities. Of aan hun kroost. Ze zijn juist heel vrij en gemakkelijk. Als we bij elkaar zijn, zit de een op de bank televisie te kijken, de ander leest in de erker een boekje en twee anderen staan met elkaar in de keuken te koken. Dat kan allemaal, je hoeft echt niet op te zitten en pootjes te geven.
Maar als je uitgenodigd wordt voor een verjaardagsfeest van een van de leden en je gaat daar ook daadwerkelijk heen, dan verwachten ze wel dat je tenminste even contact met de jarige en de andere aanwezigen maakt. En als een van de leden / de leden verdriet hebben, dat je dan medeleven toont.
Maar als je uitgenodigd wordt voor een verjaardagsfeest van een van de leden en je gaat daar ook daadwerkelijk heen, dan verwachten ze wel dat je tenminste even contact met de jarige en de andere aanwezigen maakt. En als een van de leden / de leden verdriet hebben, dat je dan medeleven toont.
donderdag 22 januari 2009 om 22:43
Ten 1e gecondoleerd met je schoonvader.
Ten 2e, wat een kutkind. Verlegen, onzeker of niet, hoe je haar beschrijft komt ze over als een egoistisch kutkind
Ten 3e: doe er maar niks mee. Hou je op de vlakte, blijf neutraal, negeer haar desnoods en kijk het aan.
Ten 2e, wat een kutkind. Verlegen, onzeker of niet, hoe je haar beschrijft komt ze over als een egoistisch kutkind
Ten 3e: doe er maar niks mee. Hou je op de vlakte, blijf neutraal, negeer haar desnoods en kijk het aan.
Je hoeft me geen gelijk te geven, ik heb het al. Vraag maar aan dangeensuus.
