Relaties
alle pijlers
Hoe om te gaan met...?
donderdag 19 augustus 2010 om 09:38
Ik moet hier even mijn verhaal kwyt, omdat ik in need ben van een wat objectiever standpunt.
Allereerst even wat historie:
Nu ongeveer een jaar geleden leerde ik een man kennen. Hij was meteen verliefd op me vanaf onze eerste ontmoeting.
Ik zelf had toen nog (soort van) een relatie lopen en zag hem daarnaast op die manier niet staan. Ik mocht hem heel graag vanaf t begin, maar voelde me niet tot hem aangetrokken romantischer wijs.
Hij bleef aanhoudend veel contact houden en omdat t egt heel goed klikte zijn we steeds closer geworden. Mijn vorige relatie ging al vrij snel erna uit. En dus waren we allebei op een gegeven moment vrijgezel. Hij bleef moves maken, maar ik hield altijd vast aan dat ik enkel vriendschap wilde.Na een half jaar van goed vriendschappelijk contact(beste vrienden) zijn we toen op een avond toch met elkaar naar bed gweest.
Ik was gaandeweg de tijd meer voor hem gaan voelen, en doordat ik hem zo mocht me ook aangetrokken tot hem gaan voelen. Echter nadat we met elkaar naar bed waren geweest, merkte ik van zijn kant een zekere afstand. Had hem erop aangesproken en hij gaf aan dat er geen sprake van was. De weken erna kwam ik er echter geleidelijk achter dat hij al een tijdje weer contact had met zijn ex (die hem al die tijd terugwilde en waarmee hij voorheen 2,5 jaar een relatie had gehad). Hij had met haar afgesproken nog aan niemand over hun te vertellen en hij vertelde dat hij zich er eindelijk bij neer had gelegd dat wij niks gingen krijgen en hij dus maar verder was gegaan. Daar hebben we toen ff issues over gehad, want ik vind dat hy my had moeten vertellen datie weer met zn ex ging, uberhaupt en zeker toen wij intiem werden.
De periode erna (ong half jaar) was bij hem gevuld met twijfels tussen mij en zijn ex. Ik heb hem hierbij proberen te steunen, maar werd zo nu en dan ook gek van die wisselvalligheid, dan weer close naar mij toe en dan weer afstandelijk. Het was werkelijk aantrekken en afstoten voor mijn gevoel. Maar telkens bleef hij, met name in de perioden dat hij close was, zijn verliefdheid aan mij vertellen. Opmerkelijk was ook dat de ex was in de periode bij hem ingetrokken, en hy dit bewust voor my had achtergehouden.
Maargoed inmiddels is de relatie tussen hem en zijn ex beëindigd.
Het is een kleine 2 maanden uit maar ze is het huis sinds 2 weken pas uit en woont nu tijdelijk een maand by vrienden tot ze een eigen huis inkan.
Hetgeen waar ik nu tegen aanloop is dat wy aan de ene kant nu een beginnende relatie hebben. Ik ben zelf daar gwoon klaar voor en heb ergens op d achtergrond ook wel t gevoel dat ik "lang genoeg aan t lijntje ben gehouden'. Ondanks dat ik dat natuurlijk zelf heb toegelaten.
Hij zendt in mijn ogen mixed signals uit. Aan de ene kant gedraagt hij zich ook als zijnde in n beginnende relatie.
Maar aan de andere kant zegt hij ook nog heel erg met de klap te zitten van dat zn relatie weer voorbij is. Het gaat zoalstie zegt hier nie zozeer om haar, maar om het feit dat hij klaar was om te settlen en op korte termijn kinderen wil. Hij vertelde daarbij ook eiglijk geen zin te hebben om weer helemaal opnieuw te beginnen etc.
Aan de ene kant snap ik dat wel en wil ik er ook egt begrip en geduld voor opbrengen. Maar aan de andere kant zit ik met myn eigen gevoelens.
Hoe zouden jullie omgaan met deze situatie?
Allereerst even wat historie:
Nu ongeveer een jaar geleden leerde ik een man kennen. Hij was meteen verliefd op me vanaf onze eerste ontmoeting.
Ik zelf had toen nog (soort van) een relatie lopen en zag hem daarnaast op die manier niet staan. Ik mocht hem heel graag vanaf t begin, maar voelde me niet tot hem aangetrokken romantischer wijs.
Hij bleef aanhoudend veel contact houden en omdat t egt heel goed klikte zijn we steeds closer geworden. Mijn vorige relatie ging al vrij snel erna uit. En dus waren we allebei op een gegeven moment vrijgezel. Hij bleef moves maken, maar ik hield altijd vast aan dat ik enkel vriendschap wilde.Na een half jaar van goed vriendschappelijk contact(beste vrienden) zijn we toen op een avond toch met elkaar naar bed gweest.
Ik was gaandeweg de tijd meer voor hem gaan voelen, en doordat ik hem zo mocht me ook aangetrokken tot hem gaan voelen. Echter nadat we met elkaar naar bed waren geweest, merkte ik van zijn kant een zekere afstand. Had hem erop aangesproken en hij gaf aan dat er geen sprake van was. De weken erna kwam ik er echter geleidelijk achter dat hij al een tijdje weer contact had met zijn ex (die hem al die tijd terugwilde en waarmee hij voorheen 2,5 jaar een relatie had gehad). Hij had met haar afgesproken nog aan niemand over hun te vertellen en hij vertelde dat hij zich er eindelijk bij neer had gelegd dat wij niks gingen krijgen en hij dus maar verder was gegaan. Daar hebben we toen ff issues over gehad, want ik vind dat hy my had moeten vertellen datie weer met zn ex ging, uberhaupt en zeker toen wij intiem werden.
De periode erna (ong half jaar) was bij hem gevuld met twijfels tussen mij en zijn ex. Ik heb hem hierbij proberen te steunen, maar werd zo nu en dan ook gek van die wisselvalligheid, dan weer close naar mij toe en dan weer afstandelijk. Het was werkelijk aantrekken en afstoten voor mijn gevoel. Maar telkens bleef hij, met name in de perioden dat hij close was, zijn verliefdheid aan mij vertellen. Opmerkelijk was ook dat de ex was in de periode bij hem ingetrokken, en hy dit bewust voor my had achtergehouden.
Maargoed inmiddels is de relatie tussen hem en zijn ex beëindigd.
Het is een kleine 2 maanden uit maar ze is het huis sinds 2 weken pas uit en woont nu tijdelijk een maand by vrienden tot ze een eigen huis inkan.
Hetgeen waar ik nu tegen aanloop is dat wy aan de ene kant nu een beginnende relatie hebben. Ik ben zelf daar gwoon klaar voor en heb ergens op d achtergrond ook wel t gevoel dat ik "lang genoeg aan t lijntje ben gehouden'. Ondanks dat ik dat natuurlijk zelf heb toegelaten.
Hij zendt in mijn ogen mixed signals uit. Aan de ene kant gedraagt hij zich ook als zijnde in n beginnende relatie.
Maar aan de andere kant zegt hij ook nog heel erg met de klap te zitten van dat zn relatie weer voorbij is. Het gaat zoalstie zegt hier nie zozeer om haar, maar om het feit dat hij klaar was om te settlen en op korte termijn kinderen wil. Hij vertelde daarbij ook eiglijk geen zin te hebben om weer helemaal opnieuw te beginnen etc.
Aan de ene kant snap ik dat wel en wil ik er ook egt begrip en geduld voor opbrengen. Maar aan de andere kant zit ik met myn eigen gevoelens.
Hoe zouden jullie omgaan met deze situatie?
donderdag 19 augustus 2010 om 09:42
Nonchalance wat moet jij een verschrikkelijke tijd achter de rug hebben.
Mijn eerste reactie is dat hij altijd zal blijven twijfelen. Nu was het een ex die ineens weer terug was straks is het weer wat anders. Laat hem helemaal los. Als hij aangeeft tijd te willen. Geef hem die dan. En kijk of hij terug komt. Zo niet, dan wil hij je niet.
En zo kun jij ook even tot je zelf komen. Want deze onzekerheid moet slopend zijn.
Dus kort gezegd RUN NONCHALANCE RUN!!!!
Mijn eerste reactie is dat hij altijd zal blijven twijfelen. Nu was het een ex die ineens weer terug was straks is het weer wat anders. Laat hem helemaal los. Als hij aangeeft tijd te willen. Geef hem die dan. En kijk of hij terug komt. Zo niet, dan wil hij je niet.
En zo kun jij ook even tot je zelf komen. Want deze onzekerheid moet slopend zijn.
Dus kort gezegd RUN NONCHALANCE RUN!!!!
donderdag 19 augustus 2010 om 09:52
Lekker zeg, zo'n twijfelaar.
Ik zou afstand nemen en hem duidelijk dat ik er niet meer op zit te wachten om in zo'n situatie te zitten, je bent toch meer waard dan dat.
Ga maar gewoon bij hem weg met de boodschap, ik hoor het wel van je, als je het wel weet.
Vergeet niet te erkennen dat , als hij de keuze zou hebben, hij voor die andere vriendin zou hebben gekozen, dus is het aan jou om te beslissen, of je door het leven wil gaan als keuze nummer twee. Ik zou er niet aan beginnen, het blijft altijd de vraag wie hij ziet, zodra hij zijn ogen sluit, brr!
Ik zou afstand nemen en hem duidelijk dat ik er niet meer op zit te wachten om in zo'n situatie te zitten, je bent toch meer waard dan dat.
Ga maar gewoon bij hem weg met de boodschap, ik hoor het wel van je, als je het wel weet.
Vergeet niet te erkennen dat , als hij de keuze zou hebben, hij voor die andere vriendin zou hebben gekozen, dus is het aan jou om te beslissen, of je door het leven wil gaan als keuze nummer twee. Ik zou er niet aan beginnen, het blijft altijd de vraag wie hij ziet, zodra hij zijn ogen sluit, brr!
donderdag 19 augustus 2010 om 10:03
Hij heeft toch eerst heel lang op jou gewacht?
Zo'n periode met twijfels tussen 2 personen is niet leuk, en voor iemand op wie je vantevoren helemaal niet zo verkikkerd was, snap ik niet dat je er een half jaar op hebt zitten wachten.
Meid, ga door. Dit is hem niet. Zeker niet als 'ie zit te piepen dat 'ie geen zin heeft een nieuwe start te maken. Je vond hem in het begin niet leuk genoeg, je hoeft geen zin te máken in iets wat je niet lekker vind smaken.
Zo'n periode met twijfels tussen 2 personen is niet leuk, en voor iemand op wie je vantevoren helemaal niet zo verkikkerd was, snap ik niet dat je er een half jaar op hebt zitten wachten.
Meid, ga door. Dit is hem niet. Zeker niet als 'ie zit te piepen dat 'ie geen zin heeft een nieuwe start te maken. Je vond hem in het begin niet leuk genoeg, je hoeft geen zin te máken in iets wat je niet lekker vind smaken.
donderdag 19 augustus 2010 om 10:47
quote:Hebeenhekelaanvliegeninhuis schreef op 19 augustus 2010 @ 09:42:
Nonchalance wat moet jij een verschrikkelijke tijd achter de rug hebben.
Mijn eerste reactie is dat hij altijd zal blijven twijfelen. Nu was het een ex die ineens weer terug was straks is het weer wat anders. Laat hem helemaal los. Als hij aangeeft tijd te willen. Geef hem die dan. En kijk of hij terug komt. Zo niet, dan wil hij je niet.
En zo kun jij ook even tot je zelf komen. Want deze onzekerheid moet slopend zijn.
Dus kort gezegd RUN NONCHALANCE RUN!!!!
Maar het lastige hierbij is dat we op de eerste plek beste vrienden zijn. Het romantische gedeelte is er als het ware later bij gekomen (althans voor my).
En t feit dat k weet dat hy nu dus door n moeilijke periode gaat zorgt ervoor dat k er wel voor m wil zijn.
Maar t lastige is dus dat k daarbij tog ook ergens verwachtingen heb.
Ik hoor bv zijn verhalen over zn ex aan. Maar ergens merk ik bij mezelf dat ik een soort van ongenoegen iedere x als k haar naam en dingen over haar hoor.
Nonchalance wat moet jij een verschrikkelijke tijd achter de rug hebben.
Mijn eerste reactie is dat hij altijd zal blijven twijfelen. Nu was het een ex die ineens weer terug was straks is het weer wat anders. Laat hem helemaal los. Als hij aangeeft tijd te willen. Geef hem die dan. En kijk of hij terug komt. Zo niet, dan wil hij je niet.
En zo kun jij ook even tot je zelf komen. Want deze onzekerheid moet slopend zijn.
Dus kort gezegd RUN NONCHALANCE RUN!!!!
Maar het lastige hierbij is dat we op de eerste plek beste vrienden zijn. Het romantische gedeelte is er als het ware later bij gekomen (althans voor my).
En t feit dat k weet dat hy nu dus door n moeilijke periode gaat zorgt ervoor dat k er wel voor m wil zijn.
Maar t lastige is dus dat k daarbij tog ook ergens verwachtingen heb.
Ik hoor bv zijn verhalen over zn ex aan. Maar ergens merk ik bij mezelf dat ik een soort van ongenoegen iedere x als k haar naam en dingen over haar hoor.
donderdag 19 augustus 2010 om 10:52
donderdag 19 augustus 2010 om 10:54
quote:JanneJip schreef op 19 augustus 2010 @ 10:03:
Hij heeft toch eerst heel lang op jou gewacht?
Zo'n periode met twijfels tussen 2 personen is niet leuk, en voor iemand op wie je vantevoren helemaal niet zo verkikkerd was, snap ik niet dat je er een half jaar op hebt zitten wachten.
Meid, ga door. Dit is hem niet. Zeker niet als 'ie zit te piepen dat 'ie geen zin heeft een nieuwe start te maken. Je vond hem in het begin niet leuk genoeg, je hoeft geen zin te máken in iets wat je niet lekker vind smaken.
Klopt. Hij heeft idd destijds n hele tijd op my verwacht. En was daarin zo volhardend dat het my verbaaste.
Ergens zorgt dit ervoor dat ik denk van jah hy heeft toen ook nooit gepusht, dus ik dien ook by hem gewoon geduldig te zijn.
Dit is echter rationeel, gevoelsmatig voelt deze onzekerheid gwoon niet prettig.
En jah raar maar waar. Had t zelf ook nooit eerder meegemaakt. Maar pas op iemand vallen als je die persoon egt goed leert kennen, maakt dat je egt op de persoon valt en niet enkel op t plaatje dat je allereerst gepresenteerd krijgt.
Ondanks dat ik hem idd niet meteen leuk vond, ben ik verliefder op hem dan mn voorgaande vriendjes bij wie ik wel meteen het verliefde gevoel had.
Hij heeft toch eerst heel lang op jou gewacht?
Zo'n periode met twijfels tussen 2 personen is niet leuk, en voor iemand op wie je vantevoren helemaal niet zo verkikkerd was, snap ik niet dat je er een half jaar op hebt zitten wachten.
Meid, ga door. Dit is hem niet. Zeker niet als 'ie zit te piepen dat 'ie geen zin heeft een nieuwe start te maken. Je vond hem in het begin niet leuk genoeg, je hoeft geen zin te máken in iets wat je niet lekker vind smaken.
Klopt. Hij heeft idd destijds n hele tijd op my verwacht. En was daarin zo volhardend dat het my verbaaste.
Ergens zorgt dit ervoor dat ik denk van jah hy heeft toen ook nooit gepusht, dus ik dien ook by hem gewoon geduldig te zijn.
Dit is echter rationeel, gevoelsmatig voelt deze onzekerheid gwoon niet prettig.
En jah raar maar waar. Had t zelf ook nooit eerder meegemaakt. Maar pas op iemand vallen als je die persoon egt goed leert kennen, maakt dat je egt op de persoon valt en niet enkel op t plaatje dat je allereerst gepresenteerd krijgt.
Ondanks dat ik hem idd niet meteen leuk vond, ben ik verliefder op hem dan mn voorgaande vriendjes bij wie ik wel meteen het verliefde gevoel had.
donderdag 19 augustus 2010 om 10:56
quote:wuiles schreef op 19 augustus 2010 @ 10:52:
Jullie zijn beste vrienden?
Jullie kennen elkaar nauwelijks een jaar en hebben je niet bepaald integer opgesteld in die periode. Dat doet toch de vraag rijzen hoe jullie omgaan met mensen waar je niet mee bevriend bent.
BTW, hoe korter de relatie hoe langer de OP.OP??
Jullie zijn beste vrienden?
Jullie kennen elkaar nauwelijks een jaar en hebben je niet bepaald integer opgesteld in die periode. Dat doet toch de vraag rijzen hoe jullie omgaan met mensen waar je niet mee bevriend bent.
BTW, hoe korter de relatie hoe langer de OP.OP??
donderdag 19 augustus 2010 om 10:57
quote:wuiles schreef op 19 augustus 2010 @ 10:52:
BTW, hoe korter de relatie hoe langer de OP.
Ik ben van mening dat er in principe altijd tijd tussen twee relaties of 'projecten' moet zitten. En als er sprake is van overlap gaat het meestal niet goed.
Ik denk dat je hem moet loslaten. Kan hij dingen op een rij gaan zetten en een poging wagen om volwassen te worden.
Kun jij openstaan voor een man die wel voor je gaat.
En mochten jullie over een jaar elkaar nog steeds leuk vinden dan zou je t nog eens kunnen proberen. Als het niet al teveel verpest is.
BTW, hoe korter de relatie hoe langer de OP.
Ik ben van mening dat er in principe altijd tijd tussen twee relaties of 'projecten' moet zitten. En als er sprake is van overlap gaat het meestal niet goed.
Ik denk dat je hem moet loslaten. Kan hij dingen op een rij gaan zetten en een poging wagen om volwassen te worden.
Kun jij openstaan voor een man die wel voor je gaat.
En mochten jullie over een jaar elkaar nog steeds leuk vinden dan zou je t nog eens kunnen proberen. Als het niet al teveel verpest is.
donderdag 19 augustus 2010 om 11:33
@Nonchalance
Ik heb ongeveer het zelfde meegemaakt. Vier jaar geleden was er een man die heel erg verliefd op mij werd. Ik niet op hem, hij heeft een half jaar lang ontzettend zijn best gedaan op een hele fatsoenlijke manier. Af en toe wat laten horen, een keer wat eten. Bloemetje toen ik nieuw werk kreeg. Samen sporten etc. etc. na een half jaar betrapte ik mijzelf erop dat ik hem ook leuk ging vinden op een andere manier dan vriendschap. We kregen een relatie, die was 2 a 3 maanden geweldig en toen nam hij wat afstand. Ik begreep het niet. Hij wilde immers mij zo graag en nu had hij mij en nam hij afstand. Bleek ook een ex in het spel. Een aantal flinke discussies gehad en het ging 'uit'. Een tijdje later (weken) weer samen gekomen op bepaalde voorwaarden, maar je raad het al het ging weer 'uit'. Uiteindelijk zijn we nu vier jaar verder en we zijn de beste vrienden maar er zit geen relatie in. Als 1 van beide in het begin al begint te twijfelen of afstand neemt (in jouw geval hij) dan is de kans dat het later nog goed komt minimaal.
Leg hem uit wat je voelt en vraag hem om elkaar even 2 maanden niet te zien. Dan kan hij erover nadenken en jij. Als jullie bij elkaar horen komt het wel goed en anders heb jij even tijd om je gevoelens op een rij te zetten.
Sterkte.
Ik heb ongeveer het zelfde meegemaakt. Vier jaar geleden was er een man die heel erg verliefd op mij werd. Ik niet op hem, hij heeft een half jaar lang ontzettend zijn best gedaan op een hele fatsoenlijke manier. Af en toe wat laten horen, een keer wat eten. Bloemetje toen ik nieuw werk kreeg. Samen sporten etc. etc. na een half jaar betrapte ik mijzelf erop dat ik hem ook leuk ging vinden op een andere manier dan vriendschap. We kregen een relatie, die was 2 a 3 maanden geweldig en toen nam hij wat afstand. Ik begreep het niet. Hij wilde immers mij zo graag en nu had hij mij en nam hij afstand. Bleek ook een ex in het spel. Een aantal flinke discussies gehad en het ging 'uit'. Een tijdje later (weken) weer samen gekomen op bepaalde voorwaarden, maar je raad het al het ging weer 'uit'. Uiteindelijk zijn we nu vier jaar verder en we zijn de beste vrienden maar er zit geen relatie in. Als 1 van beide in het begin al begint te twijfelen of afstand neemt (in jouw geval hij) dan is de kans dat het later nog goed komt minimaal.
Leg hem uit wat je voelt en vraag hem om elkaar even 2 maanden niet te zien. Dan kan hij erover nadenken en jij. Als jullie bij elkaar horen komt het wel goed en anders heb jij even tijd om je gevoelens op een rij te zetten.
Sterkte.
donderdag 19 augustus 2010 om 11:51
quote:Hebeenhekelaanvliegeninhuis schreef op 19 augustus 2010 @ 11:33:
@Nonchalance
Ik heb ongeveer het zelfde meegemaakt. Vier jaar geleden was er een man die heel erg verliefd op mij werd. Ik niet op hem, hij heeft een half jaar lang ontzettend zijn best gedaan op een hele fatsoenlijke manier. Af en toe wat laten horen, een keer wat eten. Bloemetje toen ik nieuw werk kreeg. Samen sporten etc. etc. na een half jaar betrapte ik mijzelf erop dat ik hem ook leuk ging vinden op een andere manier dan vriendschap. We kregen een relatie, die was 2 a 3 maanden geweldig en toen nam hij wat afstand. Ik begreep het niet. Hij wilde immers mij zo graag en nu had hij mij en nam hij afstand. Bleek ook een ex in het spel. Een aantal flinke discussies gehad en het ging 'uit'. Een tijdje later (weken) weer samen gekomen op bepaalde voorwaarden, maar je raad het al het ging weer 'uit'. Uiteindelijk zijn we nu vier jaar verder en we zijn de beste vrienden maar er zit geen relatie in. Als 1 van beide in het begin al begint te twijfelen of afstand neemt (in jouw geval hij) dan is de kans dat het later nog goed komt minimaal.
Leg hem uit wat je voelt en vraag hem om elkaar even 2 maanden niet te zien. Dan kan hij erover nadenken en jij. Als jullie bij elkaar horen komt het wel goed en anders heb jij even tijd om je gevoelens op een rij te zetten.
Sterkte.
Wat herken ik veel in jouw verhaal. Bijna identiek.
Maar hy heeft zijn twijfel over wel/niet met mij gaan nooit naar my uitgesproken. Hij zegt me juist totaal nie kwijt te willen en dat als wij aan n relatie beginnen hy niet weer dezelfde fout wilt maken als hij voorheen in relaties heeft gedaan. (hij heeft moeite met zich open te stellen in relaties (aka bindeings/verlatingsangst ) en gaat hiervoor binnenkort in therapie).
Hij zegt enkel dat hy nu gwoon nergens in wil rushen, en hy het gevoel heeft dat we alle tijd hebben. Hij geeft me t gevoel dat ik nu teveel van hem verlang. Terwijl t enige wat ik verlang duidelijkheid is en niet te verkeren in die gryze onduidelijke zone waar we tog eiglijk al n tijd in verkeren. Als vrienden vragen wat is er nou precies tussen jullie? Weet ik namelijk gewoon geen antwoord te geven. Sterker nog ik weet het antwoord niet eens aan mezelf te geven.Hij is een btje het type van als het meant to be is komt het vanzelf wel. Alleen is hij daar zo van overtuigt dat t hem soms ontbreekt aan de nodige moeite doen en de nodige knopen door te hakken.
Als ik het nu met hem zou afkappen zou ik ergens t gevoel hebben dat mijn 'ongeduld' ten koste gaat van mss wel iets heel moois.
Mss onzinnig, maar zo kan k maar door blijven gaan met denken..
@Nonchalance
Ik heb ongeveer het zelfde meegemaakt. Vier jaar geleden was er een man die heel erg verliefd op mij werd. Ik niet op hem, hij heeft een half jaar lang ontzettend zijn best gedaan op een hele fatsoenlijke manier. Af en toe wat laten horen, een keer wat eten. Bloemetje toen ik nieuw werk kreeg. Samen sporten etc. etc. na een half jaar betrapte ik mijzelf erop dat ik hem ook leuk ging vinden op een andere manier dan vriendschap. We kregen een relatie, die was 2 a 3 maanden geweldig en toen nam hij wat afstand. Ik begreep het niet. Hij wilde immers mij zo graag en nu had hij mij en nam hij afstand. Bleek ook een ex in het spel. Een aantal flinke discussies gehad en het ging 'uit'. Een tijdje later (weken) weer samen gekomen op bepaalde voorwaarden, maar je raad het al het ging weer 'uit'. Uiteindelijk zijn we nu vier jaar verder en we zijn de beste vrienden maar er zit geen relatie in. Als 1 van beide in het begin al begint te twijfelen of afstand neemt (in jouw geval hij) dan is de kans dat het later nog goed komt minimaal.
Leg hem uit wat je voelt en vraag hem om elkaar even 2 maanden niet te zien. Dan kan hij erover nadenken en jij. Als jullie bij elkaar horen komt het wel goed en anders heb jij even tijd om je gevoelens op een rij te zetten.
Sterkte.
Wat herken ik veel in jouw verhaal. Bijna identiek.
Maar hy heeft zijn twijfel over wel/niet met mij gaan nooit naar my uitgesproken. Hij zegt me juist totaal nie kwijt te willen en dat als wij aan n relatie beginnen hy niet weer dezelfde fout wilt maken als hij voorheen in relaties heeft gedaan. (hij heeft moeite met zich open te stellen in relaties (aka bindeings/verlatingsangst ) en gaat hiervoor binnenkort in therapie).
Hij zegt enkel dat hy nu gwoon nergens in wil rushen, en hy het gevoel heeft dat we alle tijd hebben. Hij geeft me t gevoel dat ik nu teveel van hem verlang. Terwijl t enige wat ik verlang duidelijkheid is en niet te verkeren in die gryze onduidelijke zone waar we tog eiglijk al n tijd in verkeren. Als vrienden vragen wat is er nou precies tussen jullie? Weet ik namelijk gewoon geen antwoord te geven. Sterker nog ik weet het antwoord niet eens aan mezelf te geven.Hij is een btje het type van als het meant to be is komt het vanzelf wel. Alleen is hij daar zo van overtuigt dat t hem soms ontbreekt aan de nodige moeite doen en de nodige knopen door te hakken.
Als ik het nu met hem zou afkappen zou ik ergens t gevoel hebben dat mijn 'ongeduld' ten koste gaat van mss wel iets heel moois.
Mss onzinnig, maar zo kan k maar door blijven gaan met denken..
donderdag 19 augustus 2010 om 12:20
@Nonchalance
Ja herkenbaar. Wat hij zegt zit natuurlijk ook een waarheid in. De vraag is alleen wat wil en kun jij!
Er zijn twee mensen voor nodig om een relatie op een bepaalde manier in te vullen. Als hij zegt ik wil mij nu niet binden en heb tijd nodig. En jij wil wat anders. Dan moet je of in overleg een andere soort manier van omgaan met elkaar vinden. Maar wanneer dat niet kan, dan moet je gewoon afstand nemen. Wij hebben dat in het begin ook gedaan. Hij was na twee maanden gek van verdriet en wilde mij koste wat het kost terug. Hij kreeg mij ook terug maar het was maar van korte duur voordat het hem weer zo benauwde dat het weer voorbij was.
Maar je kunt iemand pas missen als diegene er niet altijd als vanzelfsprekend is.
Tenzij je de kracht kunt vinden om hem te volgen op zijn manier. Maar wel met het risico dat het straks toch misgaat en jij het gevoel hebt dat je aan het lijntje gehouden bent. Maar wanneer je die keus bewust maakt geeft dat niet natuurlijk.
Ja herkenbaar. Wat hij zegt zit natuurlijk ook een waarheid in. De vraag is alleen wat wil en kun jij!
Er zijn twee mensen voor nodig om een relatie op een bepaalde manier in te vullen. Als hij zegt ik wil mij nu niet binden en heb tijd nodig. En jij wil wat anders. Dan moet je of in overleg een andere soort manier van omgaan met elkaar vinden. Maar wanneer dat niet kan, dan moet je gewoon afstand nemen. Wij hebben dat in het begin ook gedaan. Hij was na twee maanden gek van verdriet en wilde mij koste wat het kost terug. Hij kreeg mij ook terug maar het was maar van korte duur voordat het hem weer zo benauwde dat het weer voorbij was.
Maar je kunt iemand pas missen als diegene er niet altijd als vanzelfsprekend is.
Tenzij je de kracht kunt vinden om hem te volgen op zijn manier. Maar wel met het risico dat het straks toch misgaat en jij het gevoel hebt dat je aan het lijntje gehouden bent. Maar wanneer je die keus bewust maakt geeft dat niet natuurlijk.
donderdag 19 augustus 2010 om 12:33
Als je het nu zou afkappen, dan mis je inderdaad misschien 'iets heel moois'. Maar besef je wel, dat hij niet de enige, laatste of beste man is die jou 'iets heel moois' kan of wil geven. Er komt altijd weer een nieuw iemand op je pad, dus je hoeft niets te missen.
Verder valt mij op in jouw verhaal, dat hij eigenlijk wil settelen en kinderen wil -met die andere vrouw-, terwijl jij jullie in een 'beginnende relatie' plaatst. Dat lijken mij twee uitgangspunten die vrijwel onverenigbaar zijn. Hoezeer ben jij klaar om te settelen en aan kinderen te beginnen -met iemand die liever een ander had gehad-?
Verder, is het niet een beetje het geval van 'willen hebben wat je niet kunt krijgen' bij hem? Eerst was jij onbereikbaar en dus stak hij veel energie in de 'verovering'. Daarna was de interesse voorbij. Van zijn ex is hij intussen helemaal nooit los geweest, zijn verdriet -over de hele relatie, niet alleen de laatste maanden- is onverwerkt en mogelijk heeft hij de hoop op hereniging met haar nog niet eens opgegeven.
quote:Hij is een btje het type van als het meant to be is komt het vanzelf wel. Alleen is hij daar zo van overtuigt dat t hem soms ontbreekt aan de nodige moeite doen en de nodige knopen door te hakken.Niets komt vanzelf. het komt alleen als beiden zich daarvoor in zetten. Hij doet dat dus niet, begrijp ik?quote:Als ik het nu met hem zou afkappen zou ik ergens t gevoel hebben dat mijn 'ongeduld' ten koste gaat van mss wel iets heel moois.
Maar jij zou wel een knoop hebben doorgehakt.
En in mijn visie moeten de eerste maanden samen toch vooral gevuld zijn van leuke dingen, verliefdheid, elkaar ontdekken. Er horen volgens mij geen exen bij, geen twijfels en problemen.
Als ik jou was, was ik al vertrokken.
Verder valt mij op in jouw verhaal, dat hij eigenlijk wil settelen en kinderen wil -met die andere vrouw-, terwijl jij jullie in een 'beginnende relatie' plaatst. Dat lijken mij twee uitgangspunten die vrijwel onverenigbaar zijn. Hoezeer ben jij klaar om te settelen en aan kinderen te beginnen -met iemand die liever een ander had gehad-?
Verder, is het niet een beetje het geval van 'willen hebben wat je niet kunt krijgen' bij hem? Eerst was jij onbereikbaar en dus stak hij veel energie in de 'verovering'. Daarna was de interesse voorbij. Van zijn ex is hij intussen helemaal nooit los geweest, zijn verdriet -over de hele relatie, niet alleen de laatste maanden- is onverwerkt en mogelijk heeft hij de hoop op hereniging met haar nog niet eens opgegeven.
quote:Hij is een btje het type van als het meant to be is komt het vanzelf wel. Alleen is hij daar zo van overtuigt dat t hem soms ontbreekt aan de nodige moeite doen en de nodige knopen door te hakken.Niets komt vanzelf. het komt alleen als beiden zich daarvoor in zetten. Hij doet dat dus niet, begrijp ik?quote:Als ik het nu met hem zou afkappen zou ik ergens t gevoel hebben dat mijn 'ongeduld' ten koste gaat van mss wel iets heel moois.
Maar jij zou wel een knoop hebben doorgehakt.
En in mijn visie moeten de eerste maanden samen toch vooral gevuld zijn van leuke dingen, verliefdheid, elkaar ontdekken. Er horen volgens mij geen exen bij, geen twijfels en problemen.
Als ik jou was, was ik al vertrokken.
donderdag 19 augustus 2010 om 12:54
quote:Hebeenhekelaanvliegeninhuis schreef op 19 augustus 2010 @ 12:20:
@Nonchalance
Ja herkenbaar. Wat hij zegt zit natuurlijk ook een waarheid in. De vraag is alleen wat wil en kun jij!
Er zijn twee mensen voor nodig om een relatie op een bepaalde manier in te vullen. Als hij zegt ik wil mij nu niet binden en heb tijd nodig. En jij wil wat anders. Dan moet je of in overleg een andere soort manier van omgaan met elkaar vinden. Maar wanneer dat niet kan, dan moet je gewoon afstand nemen. Wij hebben dat in het begin ook gedaan. Hij was na twee maanden gek van verdriet en wilde mij koste wat het kost terug. Hij kreeg mij ook terug maar het was maar van korte duur voordat het hem weer zo benauwde dat het weer voorbij was.
Maar je kunt iemand pas missen als diegene er niet altijd als vanzelfsprekend is.
Tenzij je de kracht kunt vinden om hem te volgen op zijn manier. Maar wel met het risico dat het straks toch misgaat en jij het gevoel hebt dat je aan het lijntje gehouden bent. Maar wanneer je die keus bewust maakt geeft dat niet natuurlijk.
Jah ergens zou k best zijn manier van geduldig zijn en in de tussen tijd voor hem klaar staan willen volgen. Ik geef veel om hem en wil er dus voor hem zijn en mss ergens ook wel "bij me houden' op die manier.
Echter ik merk dat k verwachtingen en ongenoegens krijg omdat er zodoende onvoldoende acht wordt geslagen op mijn gevoelens.
Als je iemand leuk vindt wil je de ex van hem/haar by voorkeur niet als zeer frequent onderwerp op je bord gepresenteerd krijgen. En dan zeker niet in termen van 'ik hou wel nog steeds van haar, maar t werkte gewoon niet etc.' Ondanks dat hy heeft gezegd de afgelopen periiode niet volledig op haar gefocused te zijn geweest door zijn verliefdheid op my, geeft zo'n uitspraak me tog het gevoel van idd een tweede keus. Hij heeft eerder als reactie daarop gegeven dat dat niet het geval is en dat hij in t begin helemaal voor mij ging en als ik er eerder op in was gegaan hy vanaf toen met my was geweest en het hoofdstuk met zn ex gesloten was gebleven.
Ik wil er voor hem zijn en wil hem niet kwyt. Maar zoals het nu gaat de onzekerheid me enorm veel aansacht en energie en ik vind dat zowel hij als ikzelf my op deze manier te kort doe.
@Nonchalance
Ja herkenbaar. Wat hij zegt zit natuurlijk ook een waarheid in. De vraag is alleen wat wil en kun jij!
Er zijn twee mensen voor nodig om een relatie op een bepaalde manier in te vullen. Als hij zegt ik wil mij nu niet binden en heb tijd nodig. En jij wil wat anders. Dan moet je of in overleg een andere soort manier van omgaan met elkaar vinden. Maar wanneer dat niet kan, dan moet je gewoon afstand nemen. Wij hebben dat in het begin ook gedaan. Hij was na twee maanden gek van verdriet en wilde mij koste wat het kost terug. Hij kreeg mij ook terug maar het was maar van korte duur voordat het hem weer zo benauwde dat het weer voorbij was.
Maar je kunt iemand pas missen als diegene er niet altijd als vanzelfsprekend is.
Tenzij je de kracht kunt vinden om hem te volgen op zijn manier. Maar wel met het risico dat het straks toch misgaat en jij het gevoel hebt dat je aan het lijntje gehouden bent. Maar wanneer je die keus bewust maakt geeft dat niet natuurlijk.
Jah ergens zou k best zijn manier van geduldig zijn en in de tussen tijd voor hem klaar staan willen volgen. Ik geef veel om hem en wil er dus voor hem zijn en mss ergens ook wel "bij me houden' op die manier.
Echter ik merk dat k verwachtingen en ongenoegens krijg omdat er zodoende onvoldoende acht wordt geslagen op mijn gevoelens.
Als je iemand leuk vindt wil je de ex van hem/haar by voorkeur niet als zeer frequent onderwerp op je bord gepresenteerd krijgen. En dan zeker niet in termen van 'ik hou wel nog steeds van haar, maar t werkte gewoon niet etc.' Ondanks dat hy heeft gezegd de afgelopen periiode niet volledig op haar gefocused te zijn geweest door zijn verliefdheid op my, geeft zo'n uitspraak me tog het gevoel van idd een tweede keus. Hij heeft eerder als reactie daarop gegeven dat dat niet het geval is en dat hij in t begin helemaal voor mij ging en als ik er eerder op in was gegaan hy vanaf toen met my was geweest en het hoofdstuk met zn ex gesloten was gebleven.
Ik wil er voor hem zijn en wil hem niet kwyt. Maar zoals het nu gaat de onzekerheid me enorm veel aansacht en energie en ik vind dat zowel hij als ikzelf my op deze manier te kort doe.
donderdag 19 augustus 2010 om 13:07
quote:Vlammetje1203 schreef op 19 augustus 2010 @ 12:33:
Als je het nu zou afkappen, dan mis je inderdaad misschien 'iets heel moois'. Maar besef je wel, dat hij niet de enige, laatste of beste man is die jou 'iets heel moois' kan of wil geven. Er komt altijd weer een nieuw iemand op je pad, dus je hoeft niets te missen.
Verder valt mij op in jouw verhaal, dat hij eigenlijk wil settelen en kinderen wil -met die andere vrouw-, terwijl jij jullie in een 'beginnende relatie' plaatst. Dat lijken mij twee uitgangspunten die vrijwel onverenigbaar zijn. Hoezeer ben jij klaar om te settelen en aan kinderen te beginnen -met iemand die liever een ander had gehad-?
Verder, is het niet een beetje het geval van 'willen hebben wat je niet kunt krijgen' bij hem? Eerst was jij onbereikbaar en dus stak hij veel energie in de 'verovering'. Daarna was de interesse voorbij. Van zijn ex is hij intussen helemaal nooit los geweest, zijn verdriet -over de hele relatie, niet alleen de laatste maanden- is onverwerkt en mogelijk heeft hij de hoop op hereniging met haar nog niet eens opgegeven.
[...]
Niets komt vanzelf. het komt alleen als beiden zich daarvoor in zetten. Hij doet dat dus niet, begrijp ik?
[...]
Maar jij zou wel een knoop hebben doorgehakt.
En in mijn visie moeten de eerste maanden samen toch vooral gevuld zijn van leuke dingen, verliefdheid, elkaar ontdekken. Er horen volgens mij geen exen bij, geen twijfels en problemen.
Als ik jou was, was ik al vertrokken.
Het is niet zozeer het feit dat hij kinderen wil met haar. Hij is gwoon al een tijd toe aan settlen en kinderen voor zijn gevoel. En hij wist ergens wel al n tijd dat dat er met haar niet in zat ( ze heeft nogal een aantal persoonlijke psych. problemen).
Tegen mij heeft hij bv ook al heel vaak gezegd kinderen met me te willen. (heel tegenstrijdig i know omdatie nie toe is aan een relatie en dan wel kinderen wil..) Ik ben echter 9 jaar jonger dan hem en pas bijna klaar met mijn studie en daar nog niet aan toe. Dit leeftijdsverschil en het daarmee mss ook wel gepaard gaande verschil in levensfase is een van de dingen die hem al vanaf het begin van onze ontmoeting doet twijfelen.
En dat t een kwestie is van willen hebben wat je niet kunt krijgen, daar heb ik idd ook aan gedacht en doe ik eigenlijk nog steeds..
En hijs idd nog niet over de relatie heen en daardoor kleurt dat dus ook ons contact momenteel waardoor die niet zo rooskleurig als jy hem schetst.
Ik moet voor dit alles begrip opbrengen, maar omgekeerd heb k niet het gevoel begrip van hem te krygen. Tuurlijk hy zit nu in de lastigste situatie van ons tweeen. Maar dat wil niet zeggen dat voor mij nu ook lastig is. En daar besteedt hij nooit (vanuit zichzelf) aandacht aan.
Als je het nu zou afkappen, dan mis je inderdaad misschien 'iets heel moois'. Maar besef je wel, dat hij niet de enige, laatste of beste man is die jou 'iets heel moois' kan of wil geven. Er komt altijd weer een nieuw iemand op je pad, dus je hoeft niets te missen.
Verder valt mij op in jouw verhaal, dat hij eigenlijk wil settelen en kinderen wil -met die andere vrouw-, terwijl jij jullie in een 'beginnende relatie' plaatst. Dat lijken mij twee uitgangspunten die vrijwel onverenigbaar zijn. Hoezeer ben jij klaar om te settelen en aan kinderen te beginnen -met iemand die liever een ander had gehad-?
Verder, is het niet een beetje het geval van 'willen hebben wat je niet kunt krijgen' bij hem? Eerst was jij onbereikbaar en dus stak hij veel energie in de 'verovering'. Daarna was de interesse voorbij. Van zijn ex is hij intussen helemaal nooit los geweest, zijn verdriet -over de hele relatie, niet alleen de laatste maanden- is onverwerkt en mogelijk heeft hij de hoop op hereniging met haar nog niet eens opgegeven.
[...]
Niets komt vanzelf. het komt alleen als beiden zich daarvoor in zetten. Hij doet dat dus niet, begrijp ik?
[...]
Maar jij zou wel een knoop hebben doorgehakt.
En in mijn visie moeten de eerste maanden samen toch vooral gevuld zijn van leuke dingen, verliefdheid, elkaar ontdekken. Er horen volgens mij geen exen bij, geen twijfels en problemen.
Als ik jou was, was ik al vertrokken.
Het is niet zozeer het feit dat hij kinderen wil met haar. Hij is gwoon al een tijd toe aan settlen en kinderen voor zijn gevoel. En hij wist ergens wel al n tijd dat dat er met haar niet in zat ( ze heeft nogal een aantal persoonlijke psych. problemen).
Tegen mij heeft hij bv ook al heel vaak gezegd kinderen met me te willen. (heel tegenstrijdig i know omdatie nie toe is aan een relatie en dan wel kinderen wil..) Ik ben echter 9 jaar jonger dan hem en pas bijna klaar met mijn studie en daar nog niet aan toe. Dit leeftijdsverschil en het daarmee mss ook wel gepaard gaande verschil in levensfase is een van de dingen die hem al vanaf het begin van onze ontmoeting doet twijfelen.
En dat t een kwestie is van willen hebben wat je niet kunt krijgen, daar heb ik idd ook aan gedacht en doe ik eigenlijk nog steeds..
En hijs idd nog niet over de relatie heen en daardoor kleurt dat dus ook ons contact momenteel waardoor die niet zo rooskleurig als jy hem schetst.
Ik moet voor dit alles begrip opbrengen, maar omgekeerd heb k niet het gevoel begrip van hem te krygen. Tuurlijk hy zit nu in de lastigste situatie van ons tweeen. Maar dat wil niet zeggen dat voor mij nu ook lastig is. En daar besteedt hij nooit (vanuit zichzelf) aandacht aan.
donderdag 19 augustus 2010 om 14:56
quote:Vlammetje1203 schreef op 19 augustus 2010 @ 12:33:
Als je het nu zou afkappen, dan mis je inderdaad misschien 'iets heel moois'. Maar besef je wel, dat hij niet de enige, laatste of beste man is die jou 'iets heel moois' kan of wil geven. Er komt altijd weer een nieuw iemand op je pad, dus je hoeft niets te missen.
Verder valt mij op in jouw verhaal, dat hij eigenlijk wil settelen en kinderen wil -met die andere vrouw-, terwijl jij jullie in een 'beginnende relatie' plaatst. Dat lijken mij twee uitgangspunten die vrijwel onverenigbaar zijn. Hoezeer ben jij klaar om te settelen en aan kinderen te beginnen -met iemand die liever een ander had gehad-?
Verder, is het niet een beetje het geval van 'willen hebben wat je niet kunt krijgen' bij hem? Eerst was jij onbereikbaar en dus stak hij veel energie in de 'verovering'. Daarna was de interesse voorbij. Van zijn ex is hij intussen helemaal nooit los geweest, zijn verdriet -over de hele relatie, niet alleen de laatste maanden- is onverwerkt en mogelijk heeft hij de hoop op hereniging met haar nog niet eens opgegeven.
[...]
Niets komt vanzelf. het komt alleen als beiden zich daarvoor in zetten. Hij doet dat dus niet, begrijp ik?
[...]
Maar jij zou wel een knoop hebben doorgehakt.
En in mijn visie moeten de eerste maanden samen toch vooral gevuld zijn van leuke dingen, verliefdheid, elkaar ontdekken. Er horen volgens mij geen exen bij, geen twijfels en problemen.
Als ik jou was, was ik al vertrokken.Ik vind dit echt zó'n goed advies. Woord voor woord raak. Uitprinten en boven je bed hangen!
Als je het nu zou afkappen, dan mis je inderdaad misschien 'iets heel moois'. Maar besef je wel, dat hij niet de enige, laatste of beste man is die jou 'iets heel moois' kan of wil geven. Er komt altijd weer een nieuw iemand op je pad, dus je hoeft niets te missen.
Verder valt mij op in jouw verhaal, dat hij eigenlijk wil settelen en kinderen wil -met die andere vrouw-, terwijl jij jullie in een 'beginnende relatie' plaatst. Dat lijken mij twee uitgangspunten die vrijwel onverenigbaar zijn. Hoezeer ben jij klaar om te settelen en aan kinderen te beginnen -met iemand die liever een ander had gehad-?
Verder, is het niet een beetje het geval van 'willen hebben wat je niet kunt krijgen' bij hem? Eerst was jij onbereikbaar en dus stak hij veel energie in de 'verovering'. Daarna was de interesse voorbij. Van zijn ex is hij intussen helemaal nooit los geweest, zijn verdriet -over de hele relatie, niet alleen de laatste maanden- is onverwerkt en mogelijk heeft hij de hoop op hereniging met haar nog niet eens opgegeven.
[...]
Niets komt vanzelf. het komt alleen als beiden zich daarvoor in zetten. Hij doet dat dus niet, begrijp ik?
[...]
Maar jij zou wel een knoop hebben doorgehakt.
En in mijn visie moeten de eerste maanden samen toch vooral gevuld zijn van leuke dingen, verliefdheid, elkaar ontdekken. Er horen volgens mij geen exen bij, geen twijfels en problemen.
Als ik jou was, was ik al vertrokken.Ik vind dit echt zó'n goed advies. Woord voor woord raak. Uitprinten en boven je bed hangen!
dinsdag 31 augustus 2010 om 14:48
Inmiddels soort van ´de talk´ met hem aangegaan, en hy zegt voorlopig geen relatie te willen en niet te weten wanneer hy daar wel ready voor is.
Hy wyt dat aan t moeten herstellen/niet de eerdere fout te willen begaan te snel in een volgende relatie te stappen/ er met zn volle aandacht voor my te willen zijn als we egt serieus beginnen en daar nu nog niet in staat voor te zijn (o.a nog wat dingen te regelen met ex).
Als ik dat dan aanhoor denk ik by alles jah dat zou idd allemaal kunnen. Maar ergens in my zegt tog ook iets; als hy my egt zo leuk vindt dan zoutie ondanks al bovengenoemde tog niks liever willen dan er voor te gaan met my.
Ikzelf den nooit in de situatie verkeerd van 2 relaties die elkaar overlappen/snel opvolgen.
Is het zo dat dat dergelijke argumenten dusdanig zwaar kunnen wegen dat t je egt weerhoudt n volgende relatie aan te gaan? Of is t n hoop gepraat waaruit blijkt datie blijkbaar tog nie zo into me is dat hy egt zich wil binden.
Hy beweert het eerste maar iets in my kan dat niet geheel aannemen
Hy wyt dat aan t moeten herstellen/niet de eerdere fout te willen begaan te snel in een volgende relatie te stappen/ er met zn volle aandacht voor my te willen zijn als we egt serieus beginnen en daar nu nog niet in staat voor te zijn (o.a nog wat dingen te regelen met ex).
Als ik dat dan aanhoor denk ik by alles jah dat zou idd allemaal kunnen. Maar ergens in my zegt tog ook iets; als hy my egt zo leuk vindt dan zoutie ondanks al bovengenoemde tog niks liever willen dan er voor te gaan met my.
Ikzelf den nooit in de situatie verkeerd van 2 relaties die elkaar overlappen/snel opvolgen.
Is het zo dat dat dergelijke argumenten dusdanig zwaar kunnen wegen dat t je egt weerhoudt n volgende relatie aan te gaan? Of is t n hoop gepraat waaruit blijkt datie blijkbaar tog nie zo into me is dat hy egt zich wil binden.
Hy beweert het eerste maar iets in my kan dat niet geheel aannemen
dinsdag 31 augustus 2010 om 15:55
Ik kan me goed voorstellen dat hij z'n relatie met jou een eerlijke kans wil geven, en daarom alles eerst voor zichzelf op een rijtje wil hebben, en dus ook de zaken met z'n ex wil regelen.
Maar ik ken jullie, en de rest van het verhaal natuurlijk niet, dus vind het lastig om er verder iets over te zeggen.
Maar ik ken jullie, en de rest van het verhaal natuurlijk niet, dus vind het lastig om er verder iets over te zeggen.
dinsdag 31 augustus 2010 om 17:05
Dat hij ooit lang achter jou aan gezeten heeft verplicht jou nou niet hetzelfde voor hem over te hoeven hebben. Hij is hij en jij bent jij. Hij koos er zelf voor zich op jou te blijven richten. Jij mag nu, in deze situatie je eigen keuze maken en dat mag ook zijn dat je nu duidelijkheid wilt. Of dat je nu het contact afbreekt.
Hij heeft tegen je gelogen over zijn status met zijn ex, zelfs over samenwonen met haar. Een leugentke om bestwil (ik vind je net zo mooi als altijd als je zwaar ziek bent bijvoorbeeld) vind ik prima, dit vind ik een hele andere categorie. Niet aantrekkelijk.
Hij kan je een hele leuke tijd en relatie geven, denk je. Kunnen heel veel andere mannen ook en die lopen niet te simmen over hun ex.
Hij wil settelen en jij niet. Hij twijfelt over jullie leeftijdsverschil en levensfase.
Hij is erg op zichzelf en zijn verdriet gericht en heeft geen oog voor wat dit alles met jou doet.
Jij wil graag duidelijkheid over jullie relatie en beeld voor de toekomst en hij kan die nu absoluut niet bieden.
Ik lees persoonlijk erg veel redenen om geen relatie aan te gaan en waarschijnlijk ook het hele contact stop te zetten. Niet leuk. Sterkte.
Hij heeft tegen je gelogen over zijn status met zijn ex, zelfs over samenwonen met haar. Een leugentke om bestwil (ik vind je net zo mooi als altijd als je zwaar ziek bent bijvoorbeeld) vind ik prima, dit vind ik een hele andere categorie. Niet aantrekkelijk.
Hij kan je een hele leuke tijd en relatie geven, denk je. Kunnen heel veel andere mannen ook en die lopen niet te simmen over hun ex.
Hij wil settelen en jij niet. Hij twijfelt over jullie leeftijdsverschil en levensfase.
Hij is erg op zichzelf en zijn verdriet gericht en heeft geen oog voor wat dit alles met jou doet.
Jij wil graag duidelijkheid over jullie relatie en beeld voor de toekomst en hij kan die nu absoluut niet bieden.
Ik lees persoonlijk erg veel redenen om geen relatie aan te gaan en waarschijnlijk ook het hele contact stop te zetten. Niet leuk. Sterkte.