Huwelijk kapot

Beste mensen, Ik ben ten einde raad. Ik weet dat dit misschien net iets meer een vrouwen-forum is maar misschien vinden jullie het niet erg als ik hier kort mijn verhaal doe?

Ik ben inmiddels 11 jaar getrouwd met mijn vrouw en wij hebben 4 kinderen samen. De oudste is 9 jaar oud en de jongste 4.

Nu zijn we op een moment gekomen dat het niet meer goed gaat. Mijn vrouw zegt dat ze geen gevoelens meer voor me heeft en wilt het liefste van me scheiden. Als ik haar dan vraag hoe dat kan dan geeft ze aan dat het gewoon zomaar gebeurd is. Ik heb haar meerdere keren gevraagd om toch te proberen en te kijken of we elkaar weer kunnen vinden, maar zij had haar keuze al gemaakt.

We krijgen regelmatig ruzie hierdoor, het is laatst zelfs een keer uitgebarsten tot matig fysiek geweld.(Duwen enzo) Ik heb daarna gezegd dat ik dat niet meer wil doen zo op die manier want daar worden we beiden niet gelukkig van.

Ik vind het moeilijk, ik wil haar keuze wel respecteren, maar ik hou nog van haar, en wij hebben 4 kinderen die ik niet wil kwetsen met zo'n scheiding... Het voelt alsof ik geen enkele kant op kan in deze situatie en het doet me pijn dat ze niet meer bij mij wilt zijn.

Ik zou het liefst verder willen gaan in het huwelijk en normaal met elkaar kunnen omgaan, in ieder geval voor de kinderen... Zij zijn bezig met school en hebben ook een recht op een normaal leven...

Van alles wat ik heb meegemaakt is dit toch de moeilijke situatie ooit...

Hallo,

Ik lees veel berichten wederom en ik probeer ze allemaal te beantwoorden zover mogelijk. Bedankt voor jullie reacties!

Ik en mijn vrouw waren inderdaad nog naief toen we jonger waren, in principe studeerden we nog. Trouwen leek ons de beste optie toen we zwanger waren van onze eerste. We zijn toen nog niet gaan samenwonen maar trouwden meer om het principe en de naam, wat toen een leuk idee leek. Mijn vrouw was inderdaad tegen abortus en bij de drie kinderen erna is het misgegaan met anticonceptie. Een keer werd ze zwanger terwijl we het met condoom deden, de andere keer hadden we een spiraal laten zetten maar die bleek achteraf niet goed te zijn gezet en werd ze weer zwanger. Ze heeft ook de anti-conceptie pleister gehad maar ook deze wou niet baten. We hebben dus keer op keer eigenlijk pech alsook geluk gehad zo kun je het zien...

We hebben elkaar nooit echt goed leren kennen want de eerste jaren zagen we elkaar alleen in de weekenden en toen kwam onze eerste dochtertje en begonnen we 1 jaar daarna pas met samenwonen.

Ik ben zeker niet perfect, ik heb het een en ander verwaarloosd, ik ben niet altijd lief tegen haar geweest, en ik heb zelf fouten gemaakt in de relatie. In principe ben ik nooit vreemdgegaan maar mijn vrouw heeft nooit echt kunnen accepteren dat ik wel eens porno keek (wat alle mannen eigenlijk doen) en tja als je de hele week naar school gaat en je ziet elkaar alleen in de weekenden dan snap je het misschien wel. Maar vanaf het begin zocht ze altijd door mijn browser historie en mijn telefoon historie en noem maar op. We hebben eigenlijk onze hele relatie hier ruzie mee gehad. Ik kon het niet echt loslaten, ik vond dat ze mijn drang moest accepteren en ze hoefde niet persee mijn geschiedenis te gaan controleren als ze het niet wil zien.

Alles is anders nu dat we ouder zijn maar tja sex zit er nu ook niet meer in voor haar want daar heeft ze geen behoefte meer aan (met mij ten minste).

Ja ik gamede veel en ik had weinig aandacht voor de kinderen, maar ik was jong en ik snapte het vader-zijn nog niet zo goed, ik wilde mijn leven leiden met mijn vrienden en school. Ik vond geen tijd om echt voor mezelf te zorgen toen en dat was ook wel een dingetje. Het duurde lang voordat de knop omdraaide, pas toen ik echt ging werken eigenlijk. Achteraf besef je je dan dat het niet de juiste periode was om kinderen te krijgen, maar terugdraaien kan je het ook niet.

Haar verhaal is eigenlijk best voorspelbaar, zij zal het een ander over mij te klagen hebben, en ik klaag hier nogal vaak over huishouden terwijl dat misschien niet het belangrijkste is. Ze hoeft niet de perfecte huisvrouw te zijn (Dat was meer een gezegde in mijn optiek), maar wie komt er graag thuis in een rommelig huis? Het triggert wel een aantal ruzies door de jaren heen. Toen ik nog gamede werd er eigenlijk niet opgeruimd in huis (heel weinig) en was het erger als nu.

Hoewel ik vroeger niet zo bezig was met de kids was het niet zo dat ik niet van ze hield, ik moest nog ontdekken hoe het allemaal moet. Als ik er was dan deed ik altijd 's nachts de nachtvoeding ookal moest ik wel naar school of werk en zij niet. Een of twee van onze kids waren huilbabies waarmee ik altijd op bed ging liggen en ze uren lang rustig kon houden van het huilen zodat mijn vrouw wat meer rust kreeg. Ik deed ook gewoon prima luiers verschonen elke keer en pakte altijd de ochtenden en dus nachten over.

Vanaf dat moment is het eigenlijk een gewoonte geworden dat ik vroeg opsta en mijn vrouw niet. Als ik haar niet wakker maak dan blijft ze rustig tot 9 of 10 uur liggen. Soms lukt het haar wel om op te staan, maar niet altijd.

Vanaf toen ik ging werken bracht ik de kids altijd naar school en maakte ik hun tas klaar en kleedde ik ze aan. Dat ging voordat ik moest werken alsook tussendoor in de lunchpauze om ze op te halen. Gelukkig was mijn werk redelijk flexibel daarmee. Mijn vrouw heeft eigenlijk meerdere uren voor haarzelf op de dag, en ik alleen in de weekenden, maar ook dan moet er opgeruimd worden weer en ik ben vaak vermoeid van de rest van de week. Toch moet het gebeuren.

Ik denk dat de situatie zoals het nu is ook een en ander aan frustraties meebrengt, nu dat mijn vrouw me niet meer ziet zitten en altijd boos op me is ga je minder op de relatie richten en meer op het huishouden en voor de kids zorgen en op tijd opstaan. Zo probeer je in principe te vermijden dat je het weer over scheiden moet gaan hebben... Maar aan de andere kant krijg je weer ruzie over domme dingen zoals opruimen.

Voorlopig lijkt de situatie stabiel, zo zou ik het het liefst ook willen houden. We doen af en toe nog wel leuke dingen, samen ergens gaan eten 's avonds bijvoorbeeld, maar niet elke dag. Meer om even afgeleid te zijn van de negatieve energie.

Aan het eind van de dag denk ik, tja we zijn beide niet de mooiste mensen, maar ik heb wel al mijn energie en tijd over om in deze relatie te steken, en zij niet meer...Mensen kunnen zeker veranderen, maar misschien soms ook wel iets te laat? Ik denk dat dat ook mijn eigen schuld is, maar ook omwille de leeftijd toen dit begon niet optimaal was.

S-Meds schreef: ↑

24-11-2019 00:16

als je 11 jaar getrouwd bent en je oudste is 9 dan was je toch twee jr getrouwd toen de oudste kwam?

Hoi s-meds dat klopt, maar mijn vrouw heeft nogal een vervelende achternaam gehad die zeg maar met een ziekte te vergelijken is en daar wou ze zsm vanaf denk ik , later toen we aan kinderen begonnen was dat ook het voordeel voor de kinderen die dan niet die achternaam hoeven te nemen

Marnamai schreef: ↑

24-11-2019 00:37

Vooral een uiterst scherpe motivatie om met iemand te trouwen op je 17de.

Niet uit liefde, maar gewoon omdat je een andere achternaam wil.


Wat gaat ze dan trouwens doen na de scheiding?
Want dan zit ze wél terug met die vervelende achternaam.

Geen idee maar we zijn nu volwassen en geen pubers meer dus ik zie niet hoe dit nu verder relevant is om de motivatie te bespreken van vroeger... In ieder gegal we waren wel gewoon verliefd op elkaar en trouwen namen we niet heel serieus...via de gemeente gedaan gratis eigenlijk

AeonOfWinter schreef: ↑

24-11-2019 01:03

Gaaaast, trouwen MOET je serieus nemen. Het is namelijk een zakelijk contract secuur gezien. Dit is gewoon dom, en dan ook nog 4 'oepsiehoekandanou' kinderen. Juist.

Dat is wel heel zwart wit kort door de bocht

Ik denk dat dit zooitje waar ik in zit niet meer te be-adviseren is via een forum, ik ga mijn opties wel opnieuw overwegen... toch bedankt voor de reacties....