Relaties
alle pijlers
Ik heb advies nodig
zaterdag 14 april 2012 om 22:08
Lieve lezers,
alweer een wanhopige vrouw met een uitzichtloze relatie. Ik weet eigenlijk niet echt waarom ik dit post. Misschien om het van me af te schrijven, misschien om duidelijkheid te krijgen. Of een schop onder m'n kont of een stok achter de deur. Welk advies ik ook krijg, het maakt me niks uit, want ik weet niet meer wat te doen.
Ik zal mn verhaal zo kort mogelijk vertellen.
Mijn vriend en ik zijn nu 3 jaar samen en we hebben 2 jaar geleden een huis gekocht. Ik weet het, veel te snel, maar we waren verliefd en het gaf mij wat zekerheid dat ik deze geweldige jongen voor altijd in mijn leven zou houden.
Vanuit thuis uit heb ik nooit een basis gekregen, waardoor ik een hechtingsprobleem heb en hier vorig jaar voor in therapie ben geweest. Ik kan ermee omgaan, maar natuurlijk speelt het nog steeds een rol in mijn leven.
Ik heb 7 jaar in het buitenland gewoond, ik ben op mn 18e weg gevlucht uit mijn hectische leven in Nederland.
3 Jaar geleden ben ik terug naar Nl gekomen, heb mijn huidige vriend ontmoet, huis gekocht etc.
En nu zit ik hier, met een relatie die grotendeels over is en een vriend die zich aan alles lijkt te irriteren.
Als ik huil, stel ik me aan. Laatst draaide hij zich naar me om in bed en zei dat hij niet kon slapen door mijn gejank. Hij moest er immers weer vroeg uit de volgende ochtend.
Wanneer ik aan hem vraag of hij zin heeft om samen iets leuks te gaan doen, vraag ik dat op een irritante manier.
Wanneer ik lol heb met vriendinnen, stel ik mezelf aan.
Wanneer ik met de hond speel, doe ik te overdreven.
Als ik voorstel om van de zomer samen lekker op vakantie te gaan, ben ik niet realistisch (want het dak lekt..)
Dit zijn maar voorbeelden.
Vorig jaar hadden we een ruzie die erg uit de hand was gelopen, hij heeft me (volgens hem per ongeluk..) een blauw oog geslagen. Ik had hem destijds de keuze gegeven, of hij gaat in therapie om zijn woede onder controle te houden en te leren wat empathie te tonen, of ik zette een punt achter de relatie.
Mijn vriend koos voor therapie.
Maar dit bleek erg moeilijk voor hem te zijn. Na één jaar hem te hebben gevraagd wanneer hij nu een psycholoog ging bellen, heb ik de moed opgegeven en heb ik het onder het kopje 'relatietherapie' benoemd. Zo ging hij toch naar therapie, ook al moest ik mee.
Afgelopen Woensdag hebben we onze eerste 'sessie' gehad en tegen alle verwachtingen in ging dit goed! Tenminste, mijn vriend voelde zich redelijk op zijn gemak.
Maar ik heb gewoon geen puf meer.. Ik weet niet meer hoe ik met de hond moet spelen, hoe ik moet praten, of ik kan huilen. Ik ben zo bang dat hij weer boos op me wordt en z'n spullen pakt.
Want daar kan ik echt niet tegen. En dat weet hij, hij dreigt altijd om me te verlaten wanneer we ruzie hebben. Ik ben vroeger heel mijn jeugd voorgelogen door mijn vader en wat ik daaraan heb overgehouden is dat ik er niet tegen kan dat mensen weg bij me gaan wanneer er een ruzie is. Mijn vriend en ik hebben ooit eens een afspraak gemaakt dat hij dit nooit zou doen, omdat ik daar erg paniekerig en angstig van wordt, maar hij lapt de afspraak gewoon aan zijn laars.
Vanavond had hij weer allerlei kritiek op me en ik werd stiller en stiller, omdat ik niet wist wat ik nog kon zeggen om het goed te doen. Vervolgens werd hij boos op me, omdat ik zo stil was.
En nu is hij op stap vanavond en blijft hij bij zijn vrienden slapen.
Ik ben op. Ik heb net een rustgevende pil gepakt (niks ergs hoor, gewoon 10mg Oxazepam), omdat ik er niet meer tegen kan. Ik wil niet meer huilen, niet meer panieken, niet meer op m'n tenen lopen.
Ik wil geaccepteerd worden om wie ik ben; een leuke, impulsieve, avontuurlijke vrouw. Nu ben ik een huilende vrouw op de bank.
Ik wil nog voor deze relatie werken. Ik ben 30 en wil eindelijk eens een man in mijn leven die me beschermd, er voor me is en van me houd. Ergens zitten deze gevoelens wel bij mijn vriend, maar ik kan ze naar mij toe niet meer tevoorschijn halen.
Ik run het huishouden alleen, kook elke avond zijn maaltijd, ben altijd geïnteresseerd in zijn dag, zijn familie draagt me op handen, ben altijd in voor sex en probeer er altijd leuk uit te zien voor hem.
Maar ik ben op.
Ik weet niet wat voor advies je me kan geven, maar nogmaals, alles is welkom. Ook als je me een grote doos vind ik het prima. Alsjeblieft, geef me advies, zeg iets waar ik op kan bouwen en weet hoe ik verder moet.
Alvast bedankt voor de reacties. Fijn dat er mensen zijn die je willen helpen zo op de Zaterdagavond..!
alweer een wanhopige vrouw met een uitzichtloze relatie. Ik weet eigenlijk niet echt waarom ik dit post. Misschien om het van me af te schrijven, misschien om duidelijkheid te krijgen. Of een schop onder m'n kont of een stok achter de deur. Welk advies ik ook krijg, het maakt me niks uit, want ik weet niet meer wat te doen.
Ik zal mn verhaal zo kort mogelijk vertellen.
Mijn vriend en ik zijn nu 3 jaar samen en we hebben 2 jaar geleden een huis gekocht. Ik weet het, veel te snel, maar we waren verliefd en het gaf mij wat zekerheid dat ik deze geweldige jongen voor altijd in mijn leven zou houden.
Vanuit thuis uit heb ik nooit een basis gekregen, waardoor ik een hechtingsprobleem heb en hier vorig jaar voor in therapie ben geweest. Ik kan ermee omgaan, maar natuurlijk speelt het nog steeds een rol in mijn leven.
Ik heb 7 jaar in het buitenland gewoond, ik ben op mn 18e weg gevlucht uit mijn hectische leven in Nederland.
3 Jaar geleden ben ik terug naar Nl gekomen, heb mijn huidige vriend ontmoet, huis gekocht etc.
En nu zit ik hier, met een relatie die grotendeels over is en een vriend die zich aan alles lijkt te irriteren.
Als ik huil, stel ik me aan. Laatst draaide hij zich naar me om in bed en zei dat hij niet kon slapen door mijn gejank. Hij moest er immers weer vroeg uit de volgende ochtend.
Wanneer ik aan hem vraag of hij zin heeft om samen iets leuks te gaan doen, vraag ik dat op een irritante manier.
Wanneer ik lol heb met vriendinnen, stel ik mezelf aan.
Wanneer ik met de hond speel, doe ik te overdreven.
Als ik voorstel om van de zomer samen lekker op vakantie te gaan, ben ik niet realistisch (want het dak lekt..)
Dit zijn maar voorbeelden.
Vorig jaar hadden we een ruzie die erg uit de hand was gelopen, hij heeft me (volgens hem per ongeluk..) een blauw oog geslagen. Ik had hem destijds de keuze gegeven, of hij gaat in therapie om zijn woede onder controle te houden en te leren wat empathie te tonen, of ik zette een punt achter de relatie.
Mijn vriend koos voor therapie.
Maar dit bleek erg moeilijk voor hem te zijn. Na één jaar hem te hebben gevraagd wanneer hij nu een psycholoog ging bellen, heb ik de moed opgegeven en heb ik het onder het kopje 'relatietherapie' benoemd. Zo ging hij toch naar therapie, ook al moest ik mee.
Afgelopen Woensdag hebben we onze eerste 'sessie' gehad en tegen alle verwachtingen in ging dit goed! Tenminste, mijn vriend voelde zich redelijk op zijn gemak.
Maar ik heb gewoon geen puf meer.. Ik weet niet meer hoe ik met de hond moet spelen, hoe ik moet praten, of ik kan huilen. Ik ben zo bang dat hij weer boos op me wordt en z'n spullen pakt.
Want daar kan ik echt niet tegen. En dat weet hij, hij dreigt altijd om me te verlaten wanneer we ruzie hebben. Ik ben vroeger heel mijn jeugd voorgelogen door mijn vader en wat ik daaraan heb overgehouden is dat ik er niet tegen kan dat mensen weg bij me gaan wanneer er een ruzie is. Mijn vriend en ik hebben ooit eens een afspraak gemaakt dat hij dit nooit zou doen, omdat ik daar erg paniekerig en angstig van wordt, maar hij lapt de afspraak gewoon aan zijn laars.
Vanavond had hij weer allerlei kritiek op me en ik werd stiller en stiller, omdat ik niet wist wat ik nog kon zeggen om het goed te doen. Vervolgens werd hij boos op me, omdat ik zo stil was.
En nu is hij op stap vanavond en blijft hij bij zijn vrienden slapen.
Ik ben op. Ik heb net een rustgevende pil gepakt (niks ergs hoor, gewoon 10mg Oxazepam), omdat ik er niet meer tegen kan. Ik wil niet meer huilen, niet meer panieken, niet meer op m'n tenen lopen.
Ik wil geaccepteerd worden om wie ik ben; een leuke, impulsieve, avontuurlijke vrouw. Nu ben ik een huilende vrouw op de bank.
Ik wil nog voor deze relatie werken. Ik ben 30 en wil eindelijk eens een man in mijn leven die me beschermd, er voor me is en van me houd. Ergens zitten deze gevoelens wel bij mijn vriend, maar ik kan ze naar mij toe niet meer tevoorschijn halen.
Ik run het huishouden alleen, kook elke avond zijn maaltijd, ben altijd geïnteresseerd in zijn dag, zijn familie draagt me op handen, ben altijd in voor sex en probeer er altijd leuk uit te zien voor hem.
Maar ik ben op.
Ik weet niet wat voor advies je me kan geven, maar nogmaals, alles is welkom. Ook als je me een grote doos vind ik het prima. Alsjeblieft, geef me advies, zeg iets waar ik op kan bouwen en weet hoe ik verder moet.
Alvast bedankt voor de reacties. Fijn dat er mensen zijn die je willen helpen zo op de Zaterdagavond..!
zaterdag 14 april 2012 om 22:12
Wat erg voor je 
Je eigenwaarde gaat er aan met zo'n man die alles afkraakt logisch dat je je 'op' voelt, want je put jezelf helemaal aan zijn ideaalbeeld te voldoen. Blijkbaar was dat ook de reden waarom hij nog bij je bleef. Nu je niet meer doet wat hij van je verwacht, gaat hij weg. Wat een egoïstische zak! En hij heeft je ook nog geslagen! Ik snap het verlangen dat je hebt naar een man die echt van je houdt. Ik ben bang dat je het bij hem niet zult vinden...Hij laat wel zien dat hij niet verandert.
Je eigenwaarde gaat er aan met zo'n man die alles afkraakt
logisch dat je je 'op' voelt, want je put jezelf helemaal aan zijn ideaalbeeld te voldoen. Blijkbaar was dat ook de reden waarom hij nog bij je bleef. Nu je niet meer doet wat hij van je verwacht, gaat hij weg. Wat een egoïstische zak! En hij heeft je ook nog geslagen! Ik snap het verlangen dat je hebt naar een man die echt van je houdt. Ik ben bang dat je het bij hem niet zult vinden...Hij laat wel zien dat hij niet verandert.
zaterdag 14 april 2012 om 22:18
Ik weet dat een hechtingsprobleem ingewikkelder is dan wat ik nu ga zeggen, maar als je zo bang bent dat hij vertrekt... Vertrek zelf!! Behoud de controle en ga zelf. Ga voordat je dat rijtje van goede eigenschappen over jezelf niet meer op kan noemen omdat hij het eruit gezeurd heeft.
Wees in je eentje leuker dan wie je nu aan het worden bent.
Wees in je eentje leuker dan wie je nu aan het worden bent.
zaterdag 14 april 2012 om 22:18
Sorry, maar wat een lul. Ik denk dat het voor jou belangrijk is om eerst happy met jezelf te worden en dat gaat met hem erbij niet lukken. Verder zou ik proberen om niet in paniek te raken. Je bent nog jong, je hebt nog alle tijd om een lieve en betrouwbare partner tegen het lijf te lopen. Neem vriendinnen pf familie in vertrouwen en hak de knoop door. Heel veel sterkte! Maar je bent sterker dan je denkt.
zaterdag 14 april 2012 om 22:20
zaterdag 14 april 2012 om 22:23
Op de eerste plaats wil ik zeggen dat ik vind dat je weg moet bij die hork van een kerel, maar omdat je dat niet wilt zal ik ook nog wat genuanceerder reageren.
Misschien moet je eens ophouden om je hele leven naar zijn hand te zetten. Ik denk dat je daarmee meer irritatie opwekt bij je vriend dan goed doet. Probeer het zelf weer leuk te hebben, te zijn wie je bent. Met de hond spelen zoals jij dat wil, met je vriendinnen lachen zoals jij dat wil etc. Want daar haal jij je levensplezier uit. Als je harder je best doet om jezelf gelukkig te maken, in plaats van al je energie stoppen in hem gelukkig maken, dan ben je namelijk automatisch al een leukere partner om mee samen te zijn. En als hij dan bij je wegloopt omdat je niet goed genoeg bent, dan heb je in ieder geval wel weer plezier hervonden in je leven en een stukje van jezelf teruggevonden.
Wat wil je nou, dat je vriend van jou houdt, zoals je bent? Of dat hij houdt van een illusie die jij probeert neer te zetten en die je niet je hele leven vol kunt houden?
Misschien moet je eens ophouden om je hele leven naar zijn hand te zetten. Ik denk dat je daarmee meer irritatie opwekt bij je vriend dan goed doet. Probeer het zelf weer leuk te hebben, te zijn wie je bent. Met de hond spelen zoals jij dat wil, met je vriendinnen lachen zoals jij dat wil etc. Want daar haal jij je levensplezier uit. Als je harder je best doet om jezelf gelukkig te maken, in plaats van al je energie stoppen in hem gelukkig maken, dan ben je namelijk automatisch al een leukere partner om mee samen te zijn. En als hij dan bij je wegloopt omdat je niet goed genoeg bent, dan heb je in ieder geval wel weer plezier hervonden in je leven en een stukje van jezelf teruggevonden.
Wat wil je nou, dat je vriend van jou houdt, zoals je bent? Of dat hij houdt van een illusie die jij probeert neer te zetten en die je niet je hele leven vol kunt houden?
zaterdag 14 april 2012 om 22:23
wat een herkenbaar verhaal, in mijn vorige relatie werd ik ook zo "behandeld". Ga bij hem weg. Echt het zal je zo opluchten!
Mijn relatie is vorig jaar verbroken. Hij dreigde ook altijd met weggaan maar kwam altijd weer terug. Hij twijfelde elk jaargetijde maar ging nooit weg. Tot vorig jaar, hij wilde een uur nadenken over het feit of hij nog bij me wilde blijven. Ik zei nou je hoeft niet na te denken, ik wil dat je gaat. Toen hij zn spullen had gepakt en de deur was uitgelopen, wat was ik opgelucht.
Slechter als dit kan je bijna niet treffen. Echt deze man is niet goed voor je. Je bent nu zo onzeker. en dit gaat echt niet beter worden. Kies voor jezelf!
Mijn relatie is vorig jaar verbroken. Hij dreigde ook altijd met weggaan maar kwam altijd weer terug. Hij twijfelde elk jaargetijde maar ging nooit weg. Tot vorig jaar, hij wilde een uur nadenken over het feit of hij nog bij me wilde blijven. Ik zei nou je hoeft niet na te denken, ik wil dat je gaat. Toen hij zn spullen had gepakt en de deur was uitgelopen, wat was ik opgelucht.
Slechter als dit kan je bijna niet treffen. Echt deze man is niet goed voor je. Je bent nu zo onzeker. en dit gaat echt niet beter worden. Kies voor jezelf!
zaterdag 14 april 2012 om 22:25
zaterdag 14 april 2012 om 22:27
Dank jullie wel voor de snelle reacties. Wat lief dat er 'onbekende' menzen rondlopen in dit landje en even de tijd nemen om een vreemde wat advies te geven. Dat doet me goed!
Misschien hebben jullie gelijk en weet ik het allang.
Het gekke is, ik ben normaal gezien zo assertief als het maar zijn kan, heb een functie binnen mijn werk waar ik verbaal erg sterk moet zijn en ben zelfs aangewezen als meest open en eerlijk persoon binnen mijn team. En in mijn relatie... Ik weet gewoon niet meer wat ik kan/mag/zal zeggen. Stom he, dat je thuis zo anders bent als op je werk of bij je vrienden.
En brocoli... Je hebt gelijk.. Als ik zelf vertrek behoud ik de controle.. Maar wát een hel gaat dat worden. Mijn Borderline zus zal zich kapot lachen om me, ik zal met een flinke schuld achterblijven en ik zal me zo eenzaam gaan voelen.
Een hele stomme/domme/debiele/naieve vraag... Zien jullie écht geen lichtpuntje meer in deze relatie? Sorry.. dit zegt toch eigenlijk al genoeg over mij he.. Dat ik er nog steeds voor wil vechten..
Misschien hebben jullie gelijk en weet ik het allang.
Het gekke is, ik ben normaal gezien zo assertief als het maar zijn kan, heb een functie binnen mijn werk waar ik verbaal erg sterk moet zijn en ben zelfs aangewezen als meest open en eerlijk persoon binnen mijn team. En in mijn relatie... Ik weet gewoon niet meer wat ik kan/mag/zal zeggen. Stom he, dat je thuis zo anders bent als op je werk of bij je vrienden.
En brocoli... Je hebt gelijk.. Als ik zelf vertrek behoud ik de controle.. Maar wát een hel gaat dat worden. Mijn Borderline zus zal zich kapot lachen om me, ik zal met een flinke schuld achterblijven en ik zal me zo eenzaam gaan voelen.
Een hele stomme/domme/debiele/naieve vraag... Zien jullie écht geen lichtpuntje meer in deze relatie? Sorry.. dit zegt toch eigenlijk al genoeg over mij he.. Dat ik er nog steeds voor wil vechten..
zaterdag 14 april 2012 om 22:29
Ten eerste een van mij....! Ik weet dat je allang weet wat je moet doen.... Je moet je gevoel volgen en bedenken of je nog langer gekleineerd wilt worden. Ik weet dat het moeilijk is om te geloven dat er nog andere mannen rondlopen die niet zo zijn, maar ook in je eentje is het heel fijn. Alles is beter dan deze situatie. Je kan beter zelf de knoop doorhakken dan dat hij dat straks doet of erger nog je het ziekenhuis in slaat.
Kan je iemand in vertrouwen nemen waar je ook kan slapen tijdelijk tot je iets voor jezelf hebt?
Kan je iemand in vertrouwen nemen waar je ook kan slapen tijdelijk tot je iets voor jezelf hebt?
zaterdag 14 april 2012 om 22:33
quote:ozziegal schreef op 14 april 2012 @ 22:27:
Dank jullie wel voor de snelle reacties. Wat lief dat er 'onbekende' menzen rondlopen in dit landje en even de tijd nemen om een vreemde wat advies te geven. Dat doet me goed!
Misschien hebben jullie gelijk en weet ik het allang.
Het gekke is, ik ben normaal gezien zo assertief als het maar zijn kan, heb een functie binnen mijn werk waar ik verbaal erg sterk moet zijn en ben zelfs aangewezen als meest open en eerlijk persoon binnen mijn team. En in mijn relatie... Ik weet gewoon niet meer wat ik kan/mag/zal zeggen. Stom he, dat je thuis zo anders bent als op je werk of bij je vrienden.
En brocoli... Je hebt gelijk.. Als ik zelf vertrek behoud ik de controle.. Maar wát een hel gaat dat worden. Mijn Borderline zus zal zich kapot lachen om me, ik zal met een flinke schuld achterblijven en ik zal me zo eenzaam gaan voelen.
Een hele stomme/domme/debiele/naieve vraag... Zien jullie écht geen lichtpuntje meer in deze relatie? Sorry.. dit zegt toch eigenlijk al genoeg over mij he.. Dat ik er nog steeds voor wil vechten..Dat is niet normaal. Dat je bij je vriend slechts een schim van jezelf bent. Waarom doe je dat eigenlijk? Want los van je vriend zul je in de toekomst weer tegen dit probleem aan lopen als je niet leert van deze relatie. Jij hebt jezelf volledig weggecijferd. Denk je dat dit in een volgende relatie weer gebeurt?
Dank jullie wel voor de snelle reacties. Wat lief dat er 'onbekende' menzen rondlopen in dit landje en even de tijd nemen om een vreemde wat advies te geven. Dat doet me goed!
Misschien hebben jullie gelijk en weet ik het allang.
Het gekke is, ik ben normaal gezien zo assertief als het maar zijn kan, heb een functie binnen mijn werk waar ik verbaal erg sterk moet zijn en ben zelfs aangewezen als meest open en eerlijk persoon binnen mijn team. En in mijn relatie... Ik weet gewoon niet meer wat ik kan/mag/zal zeggen. Stom he, dat je thuis zo anders bent als op je werk of bij je vrienden.
En brocoli... Je hebt gelijk.. Als ik zelf vertrek behoud ik de controle.. Maar wát een hel gaat dat worden. Mijn Borderline zus zal zich kapot lachen om me, ik zal met een flinke schuld achterblijven en ik zal me zo eenzaam gaan voelen.
Een hele stomme/domme/debiele/naieve vraag... Zien jullie écht geen lichtpuntje meer in deze relatie? Sorry.. dit zegt toch eigenlijk al genoeg over mij he.. Dat ik er nog steeds voor wil vechten..Dat is niet normaal. Dat je bij je vriend slechts een schim van jezelf bent. Waarom doe je dat eigenlijk? Want los van je vriend zul je in de toekomst weer tegen dit probleem aan lopen als je niet leert van deze relatie. Jij hebt jezelf volledig weggecijferd. Denk je dat dit in een volgende relatie weer gebeurt?
zaterdag 14 april 2012 om 22:35
Hallo lieve mensen,
het enige lichtpuntje dat ik zie is ons mooie, verbouwde huis, onze lieve hond en zijn lieve familie. Dingen buiten zijn persoon zelf om dus.. Materialistische dingen dus. En als iemand is die weet dat je niet bij iemand moet blijven om materialistische zaken, ben ik dat wel.
Nee, ik kan nergens terecht. Bij mijn ouders niet, daar wil ik geen advies van na het kennen van hun eigen relatie. Bij mijn zus ook niet, die geniet van mijn ongeluk (heeft borderline), en mijn vriendinnen wonen allemaal al samen. Maar als ik echt wil kan ik natuurlijk wel ergens terecht. Ik red mezelf wel, heb 7 jaar de wereld rond gereisd. Maar ik vind het zooooo eng..
het enige lichtpuntje dat ik zie is ons mooie, verbouwde huis, onze lieve hond en zijn lieve familie. Dingen buiten zijn persoon zelf om dus.. Materialistische dingen dus. En als iemand is die weet dat je niet bij iemand moet blijven om materialistische zaken, ben ik dat wel.
Nee, ik kan nergens terecht. Bij mijn ouders niet, daar wil ik geen advies van na het kennen van hun eigen relatie. Bij mijn zus ook niet, die geniet van mijn ongeluk (heeft borderline), en mijn vriendinnen wonen allemaal al samen. Maar als ik echt wil kan ik natuurlijk wel ergens terecht. Ik red mezelf wel, heb 7 jaar de wereld rond gereisd. Maar ik vind het zooooo eng..
zaterdag 14 april 2012 om 22:36
Tsja, het kan ook best dat je vriend heel moe is van de situatie en zich daarom aan alles ergert. In elk geval zitten jullie nu in een patroon dat niet goed is. Het lichtpuntje is dat je in relatietherapie bent. Maar het lijkt me voor jou wel zo rustig om even een tijdje ergens op jezelf te kunnen zijn, even voelen hoe het is om niet overal commentaar op te krijgen. Kun je tijdelijk ergens anders logeren?
zaterdag 14 april 2012 om 22:40
Antwoord op ditisookeennick:
Ik ben echt heel krom als het gaat over relaties. Ik wil zooooo graag dat het werkt, dat ik mezelf weg kan cijferen voor die ene man. Ik heb nooit een voorbeeld gehad hoe het wel moest. Mijn vader sliep altijd bij andere vrouwen dan bij mijn eigen moeder en ik was diegene naar wie mijn moeder haar ongenoegen over mijn vader uitsprak.
Ben opgegroeid met een liegende en bedriegende man. Ik heb nooit een gelijkwaardige relatie mogen voelen. En juist dáárom zou ik zo goed moeten weten hoe het niet moet. Maar telkens denk ik weer; als ik dit of dat doe, houd hij wel van me. En zo verlies ik mezelf. Triest he..
Ik ben echt heel krom als het gaat over relaties. Ik wil zooooo graag dat het werkt, dat ik mezelf weg kan cijferen voor die ene man. Ik heb nooit een voorbeeld gehad hoe het wel moest. Mijn vader sliep altijd bij andere vrouwen dan bij mijn eigen moeder en ik was diegene naar wie mijn moeder haar ongenoegen over mijn vader uitsprak.
Ben opgegroeid met een liegende en bedriegende man. Ik heb nooit een gelijkwaardige relatie mogen voelen. En juist dáárom zou ik zo goed moeten weten hoe het niet moet. Maar telkens denk ik weer; als ik dit of dat doe, houd hij wel van me. En zo verlies ik mezelf. Triest he..
zaterdag 14 april 2012 om 22:40
zaterdag 14 april 2012 om 22:43
Lieverd, deze man heeft geen respect voor je. En hoe meer hij jou een schim van jezelf maakt, des te meer hij zich van je zal afkeren.
Een schuld is vervelend, maar niet t einde van de wereld.
En eenzaam word je niet, je hebt jouw vriendinnen, waar je weer heerlijk dom mee mag lachen. Kies voor jezelf
Een schuld is vervelend, maar niet t einde van de wereld.
En eenzaam word je niet, je hebt jouw vriendinnen, waar je weer heerlijk dom mee mag lachen. Kies voor jezelf
zaterdag 14 april 2012 om 22:44
quote:ozziegal schreef op 14 april 2012 @ 22:40:
Antwoord op ditisookeennick:
Ik ben echt heel krom als het gaat over relaties. Ik wil zooooo graag dat het werkt, dat ik mezelf weg kan cijferen voor die ene man. Ik heb nooit een voorbeeld gehad hoe het wel moest. Mijn vader sliep altijd bij andere vrouwen dan bij mijn eigen moeder en ik was diegene naar wie mijn moeder haar ongenoegen over mijn vader uitsprak.
Ben opgegroeid met een liegende en bedriegende man. Ik heb nooit een gelijkwaardige relatie mogen voelen. En juist dáárom zou ik zo goed moeten weten hoe het niet moet. Maar telkens denk ik weer; als ik dit of dat doe, houd hij wel van me. En zo verlies ik mezelf. Triest he..Nou je onderkent al waar het probleem zit. Ik denk dat iemand van een ander houdt zoals diegene is. Als jij je anders moet gedragen/doen dan ben jij niet de ware voor diegene (belangrijker nog dan is diegene niet de ware voor jou)
Antwoord op ditisookeennick:
Ik ben echt heel krom als het gaat over relaties. Ik wil zooooo graag dat het werkt, dat ik mezelf weg kan cijferen voor die ene man. Ik heb nooit een voorbeeld gehad hoe het wel moest. Mijn vader sliep altijd bij andere vrouwen dan bij mijn eigen moeder en ik was diegene naar wie mijn moeder haar ongenoegen over mijn vader uitsprak.
Ben opgegroeid met een liegende en bedriegende man. Ik heb nooit een gelijkwaardige relatie mogen voelen. En juist dáárom zou ik zo goed moeten weten hoe het niet moet. Maar telkens denk ik weer; als ik dit of dat doe, houd hij wel van me. En zo verlies ik mezelf. Triest he..Nou je onderkent al waar het probleem zit. Ik denk dat iemand van een ander houdt zoals diegene is. Als jij je anders moet gedragen/doen dan ben jij niet de ware voor diegene (belangrijker nog dan is diegene niet de ware voor jou)
zaterdag 14 april 2012 om 22:46
quote:ozziegal schreef op 14 april 2012 @ 22:40:
Antwoord op ditisookeennick:
Ik ben echt heel krom als het gaat over relaties. Ik wil zooooo graag dat het werkt, dat ik mezelf weg kan cijferen voor die ene man. Ik heb nooit een voorbeeld gehad hoe het wel moest. Mijn vader sliep altijd bij andere vrouwen dan bij mijn eigen moeder en ik was diegene naar wie mijn moeder haar ongenoegen over mijn vader uitsprak.
Ben opgegroeid met een liegende en bedriegende man. Ik heb nooit een gelijkwaardige relatie mogen voelen. En juist dáárom zou ik zo goed moeten weten hoe het niet moet. Maar telkens denk ik weer; als ik dit of dat doe, houd hij wel van me. En zo verlies ik mezelf. Triest he..
Dat is inderdaad triest, en dat bedoel ik niet in de sarcastische zin van het woord.
Je schreef over relatietherapie en therapie voor je vriend, maar heb je ook aan therapie voor jezelf gedacht? Zodat je kunt leren een relatie aan te gaan zonder jezelf kwijt te raken. Want ondanks dat je vriend klinkt als een hork, loop jij met je achtergrond wel de kans om verkeerde mannen uit te kiezen. En zelfs bij een 'goede' man moet je er in een relatie voor waken om ruimte voor jezelf in te nemen.
Antwoord op ditisookeennick:
Ik ben echt heel krom als het gaat over relaties. Ik wil zooooo graag dat het werkt, dat ik mezelf weg kan cijferen voor die ene man. Ik heb nooit een voorbeeld gehad hoe het wel moest. Mijn vader sliep altijd bij andere vrouwen dan bij mijn eigen moeder en ik was diegene naar wie mijn moeder haar ongenoegen over mijn vader uitsprak.
Ben opgegroeid met een liegende en bedriegende man. Ik heb nooit een gelijkwaardige relatie mogen voelen. En juist dáárom zou ik zo goed moeten weten hoe het niet moet. Maar telkens denk ik weer; als ik dit of dat doe, houd hij wel van me. En zo verlies ik mezelf. Triest he..
Dat is inderdaad triest, en dat bedoel ik niet in de sarcastische zin van het woord.
Je schreef over relatietherapie en therapie voor je vriend, maar heb je ook aan therapie voor jezelf gedacht? Zodat je kunt leren een relatie aan te gaan zonder jezelf kwijt te raken. Want ondanks dat je vriend klinkt als een hork, loop jij met je achtergrond wel de kans om verkeerde mannen uit te kiezen. En zelfs bij een 'goede' man moet je er in een relatie voor waken om ruimte voor jezelf in te nemen.
zaterdag 14 april 2012 om 22:47
Liefdesverdriet is nooit leuk. Zelfs niet als het uiteindelijk helemaal de juiste keuze is. Je neemt afscheid van het idee dat je van hem had in je hoofd en het toekomstbeeld dat daar bij hoort. En dat kost tijd. En dan kom je erachter dat het een fantasiebeeld was en de werkelijkheid veel leuker kan zijn.
Bij mijn ex waren er een aantal onderwerpen verboden, tenzij ik instant ruzie wilde krijgen. Dingen die ik zei konden weken erna nog letterlijk tegen mij gebruikt worden en waren dan zo uitgeplozen zodat het altijd leek alsof ik mezelf tegensprak. Was echt heel vermoeiend. Bij mijn nieuwe vriend moest ik zelfs even wennen aan het feit dat ik niet alles wat ik zei of deed tegenover hem moest verdedigen.
Kan met eerlijkheid zeggen dat mijn huidige vriend duizend maal leuker is dan mijn ex. Bij hem ben ik mezelf en hoef ik niet op mijn woorden te letten en op eierschellen te lopen.
Ik kwam er pas achter hoeveel energie me dat al die tijd heeft gekost toen het niet meer hoefde. En alle dingen die ik dacht te gaan missen van mijn ex bleken helemaal niets met hem als persoon te maken te hebben alleen maar met het hebben van een vriend.
Zo te horen ga je hem persoonlijk niet missen, maar alleen het idee en beeld van een partner en de zekerheid die daarbij komt kijken.
Bij mijn ex waren er een aantal onderwerpen verboden, tenzij ik instant ruzie wilde krijgen. Dingen die ik zei konden weken erna nog letterlijk tegen mij gebruikt worden en waren dan zo uitgeplozen zodat het altijd leek alsof ik mezelf tegensprak. Was echt heel vermoeiend. Bij mijn nieuwe vriend moest ik zelfs even wennen aan het feit dat ik niet alles wat ik zei of deed tegenover hem moest verdedigen.
Kan met eerlijkheid zeggen dat mijn huidige vriend duizend maal leuker is dan mijn ex. Bij hem ben ik mezelf en hoef ik niet op mijn woorden te letten en op eierschellen te lopen.
Ik kwam er pas achter hoeveel energie me dat al die tijd heeft gekost toen het niet meer hoefde. En alle dingen die ik dacht te gaan missen van mijn ex bleken helemaal niets met hem als persoon te maken te hebben alleen maar met het hebben van een vriend.
Zo te horen ga je hem persoonlijk niet missen, maar alleen het idee en beeld van een partner en de zekerheid die daarbij komt kijken.