Ik snap mezelf niet.
zaterdag 5 maart 2011 om 03:28
Ik vind een jongen leuk maar ik twijfel of ik hem wel altijd leuk zou vinden (en hem niet zat zal worden aangezien hij ook wel op mijn zenuwen werkt) dus ik vind hem toch maar niet leuk maar onderhand kijk ik wel elke dag op zijn Facebook pagina en heb ik een enorme behoefte om contact met hem te hebben. O ja, er zit geen toekomst in. En ik ken hem amper en we verkeren in verschillende sociale kringen (maar lijken wel op elkaar) Ik snap mezelf niet. En ik vind het tergend.
zaterdag 5 maart 2011 om 03:42
Inderdaad, tergend is het.
Vervelend probleem.
Misschien eens wat vaker onder de mensen proberen te komen en wat minder met virtuelen bezig zijn? Dat brengt de boel nogal eens in perspectief.
Iemand die op je zenuwen werkt kun je overigens beter zowel uit je virtuele als echte leven weren.
Wat je er verder mee moet? Geen idee.
Vervelend probleem.
Misschien eens wat vaker onder de mensen proberen te komen en wat minder met virtuelen bezig zijn? Dat brengt de boel nogal eens in perspectief.
Iemand die op je zenuwen werkt kun je overigens beter zowel uit je virtuele als echte leven weren.
Wat je er verder mee moet? Geen idee.
zaterdag 5 maart 2011 om 04:02
Ja dat well. Maar ik krijg nog steeds wel vlinders van hem. En ik word ontiegelijk onzeker van hem. Ik zou niet weten hoe zenuwachtig ik me zou voelen als ik hem tegen kom. Terwijl als het toch niks word, waarom dan? Ik heb niks te verliezen bij hem. Waar ben ik dan zo bang voor. Misschien moet ik hem gewoon weer eens zien. In het echt dus
Dat dat dingen duidelijker maakt. En gewoon met hem praten zodat hij minder speciaal wordt. Want dat is het gewoon. Ik heb hem op een voetstuk denk ik en stiekem weet ik dat hij niet perfect is. Maar hij trekt me toch.
En om daar korte metten mee te maken moet ik hem zien denk ik.
En om daar korte metten mee te maken moet ik hem zien denk ik.