Relaties
alle pijlers
Ik voel me kwetsbaar
woensdag 31 juli 2013 om 09:23
Hallo allemaal,
Ik ben een beetje 'lost' en heb behoefte aan wat goede adviezen of nieuwe inzichten.
Na een lange periode 'happy single' te zijn geweest, ben ik sinds een paar maanden verliefd op een (in mijn ogen) geweldige man. Hij heeft ook interesse in mij en we zijn aan het daten.
Maar nu komt het.. Ik verlies mezelf een beetje in deze verliefdheid en herken mezelf niet meer terug.
Hij heeft duidelijk te kennen gegeven moeite te hebben met het aangaan van relaties, omdat hij nogal op zichzelf gericht is.
Desondanks wil hij me beter leren kennen en het zo een kans geven. Ik heb zelf ook altijd wat moeite gehad me te binden en ik voelde me dus erg veilig bij het idee dat we niet teveel van elkaar verwachtten.
Maar nu slaat de onzekerheid plots in alle hevigheid toe en krijg ik een enorme behoefte aan bevestiging.
Ik weet dat ik dat niet van hem kan verwachten en dat wíl ik ook eigenlijk helemaal niet.
Ik wil zelf stevig genoeg in mijn schoenen staan, maar ik merk dat ik me zó kwetsbaar voel dat ik nu het liefst hard weg zou rennen.
Ergens vertelt mijn intuïtie me dat hij niet zo 'into me' is als ik in hem en dat maakt dat het voor mij niet meer zo relaxed voelt.
Ik voel me met deze onzekerheid niet mezelf, maar wil wel graag dat hij mij leert kennen.
Ik moet me echt wat meer op mezelf gaan richten, maar iedere vorm van contact wakkert mijn verliefdheid én onzekerheid aan en dat slokt me dan toch weer op.
Ik speel met de gedachte het even op een lager pitje te zetten en daarbij uit te leggen dat ik me te kwetsbaar voel (in de hoop dat ik me dan weer op mezelf kan richten, wat stabieler word en het dan evt. alsnog een kans kan geven). Ik vind mezelf namelijk helemaal niet leuk op dit moment..
Hoe zouden jullie dit aanpakken?
Ik ben een beetje 'lost' en heb behoefte aan wat goede adviezen of nieuwe inzichten.
Na een lange periode 'happy single' te zijn geweest, ben ik sinds een paar maanden verliefd op een (in mijn ogen) geweldige man. Hij heeft ook interesse in mij en we zijn aan het daten.
Maar nu komt het.. Ik verlies mezelf een beetje in deze verliefdheid en herken mezelf niet meer terug.
Hij heeft duidelijk te kennen gegeven moeite te hebben met het aangaan van relaties, omdat hij nogal op zichzelf gericht is.
Desondanks wil hij me beter leren kennen en het zo een kans geven. Ik heb zelf ook altijd wat moeite gehad me te binden en ik voelde me dus erg veilig bij het idee dat we niet teveel van elkaar verwachtten.
Maar nu slaat de onzekerheid plots in alle hevigheid toe en krijg ik een enorme behoefte aan bevestiging.
Ik weet dat ik dat niet van hem kan verwachten en dat wíl ik ook eigenlijk helemaal niet.
Ik wil zelf stevig genoeg in mijn schoenen staan, maar ik merk dat ik me zó kwetsbaar voel dat ik nu het liefst hard weg zou rennen.
Ergens vertelt mijn intuïtie me dat hij niet zo 'into me' is als ik in hem en dat maakt dat het voor mij niet meer zo relaxed voelt.
Ik voel me met deze onzekerheid niet mezelf, maar wil wel graag dat hij mij leert kennen.
Ik moet me echt wat meer op mezelf gaan richten, maar iedere vorm van contact wakkert mijn verliefdheid én onzekerheid aan en dat slokt me dan toch weer op.
Ik speel met de gedachte het even op een lager pitje te zetten en daarbij uit te leggen dat ik me te kwetsbaar voel (in de hoop dat ik me dan weer op mezelf kan richten, wat stabieler word en het dan evt. alsnog een kans kan geven). Ik vind mezelf namelijk helemaal niet leuk op dit moment..
Hoe zouden jullie dit aanpakken?
woensdag 31 juli 2013 om 22:12
Rezaaaaa, je wil niets verwachten, maar vraagt het liefst alles (bevestiging) van hem.
Ik denk dat je nog niet toe bent aan een relatie, als je jezelf zo erg verliest als jij omschrijft. Dus zet het op een laag pitje. En tijd doet de rest.
Ik zou geen zware gesprekken aangaan. Hij wil zich duidelijk niet binden, laat staan dat hij zin heeft in moeilijk gedoe (zo komt dat namelijk wel over dan).
Ik denk dat je nog niet toe bent aan een relatie, als je jezelf zo erg verliest als jij omschrijft. Dus zet het op een laag pitje. En tijd doet de rest.
Ik zou geen zware gesprekken aangaan. Hij wil zich duidelijk niet binden, laat staan dat hij zin heeft in moeilijk gedoe (zo komt dat namelijk wel over dan).
Gevoelens zijn beperkt houdbaar.
dinsdag 4 september 2018 om 01:30
Jemig, nu kom ik plots mijn oude draadje tegen na al die tijd.. Wat ontzettend leuk (en ook wel confronterend) om dit terug te lezen. De reacties hebben mij toendertijd écht vooruit geholpen. Ik herinner me het gevoel bij de verschillende posts als de dag van gisteren!
Nu is het opnieuw heb doorgelezen, leek het me wel zo aardig om een update toe te voegen.
We zijn heel gelukkig samen <3
Grappig detail; op een gegeven moment draaiden de rollen om. Hij wilde dat ik bij hem introk, waarop ik mijn eigen huisje extra ging waarderen. Ik hield van hem en vond het heerlijk om samen te zijn, ik wilde alleen mijn onafhankelijkheid nog niet opgeven.
Uiteindelijk durfde ik het aan. Ook juist doordat hij mij de ruimte gunde, denk ik. Zo hebben wij een beetje op elkaar gewacht. En nu -5 jaar later- hebben we besloten de pil in de prullenbak te mieteren en te proberen een gezinnetje te stichten.
En wat ben ik blij dat ik dit topic ben gestart. Zonder jullie adviezen was het misschien heel anders gelopen!
Nu is het opnieuw heb doorgelezen, leek het me wel zo aardig om een update toe te voegen.
We zijn heel gelukkig samen <3
Grappig detail; op een gegeven moment draaiden de rollen om. Hij wilde dat ik bij hem introk, waarop ik mijn eigen huisje extra ging waarderen. Ik hield van hem en vond het heerlijk om samen te zijn, ik wilde alleen mijn onafhankelijkheid nog niet opgeven.
Uiteindelijk durfde ik het aan. Ook juist doordat hij mij de ruimte gunde, denk ik. Zo hebben wij een beetje op elkaar gewacht. En nu -5 jaar later- hebben we besloten de pil in de prullenbak te mieteren en te proberen een gezinnetje te stichten.
En wat ben ik blij dat ik dit topic ben gestart. Zonder jullie adviezen was het misschien heel anders gelopen!
