Relaties
alle pijlers
internationale baan
donderdag 1 maart 2012 om 20:17
Jij ziet nu alleen beren op de weg en hij ziet alleen de kansen en mogelijkheden.
Ergens moet dat samenkomen denk ik.
Dat je hem minder zult zien dan je gewend bent, dat is straks zo, maar is dat echt zo onoverkomenlijk? Is niet leuk wellicht en zal zeker wennen zijn maar daar is vast een weg in te vinden.
Ik heb 2x een soortgelijk iets meegemaakt en ken een stel die het nu meemaakt:
- mijn eerste lief (ex), we hadden geen kinderen. Hij kreeg op een gegeven ogenblik een andere functie waarvoor hij veel naar Londen moest. Soms een dag, soms 2 dagen en soms langer.
Maar wel wekelijks. Dat rooster stond redelijk ver vooruit ingepland. Ik werkte toen ook al onregelmatig en als hij langer wegging, probeerde ik mee te gaan. Al was het soms maar voor 1 of 2 dagen.Het werk in Londen deed hij samen met een collega (1 van 2-en was daar) waardoor een appartment kon worden geregeld ipv een hotel. Hierdoor lagen daar ook een deel van de spullen zodat hij en ik met alleen handbagage konden reizen, scheelt een hoop tijd en gedoe en het daar zijn ook prima was.
En is alles was nog voor het inernettijdperk dus geen skype met video! Het was gewoon zo. Als hij in NL werkte, zagen we elkaar soms ook maar weinig, soms ook veel.
Hij werkte zeker niet bij het beroerdste bedrijf dus ik kreeg ook geregeld mijn ticket vergoed. Maar het had ook wel wat, dinsdagavond naar Schiphol en donderdagochtend weer teriug om 's avonds weer te werken. je went eraan;)
- lief 2 (ex) kreeg een baan aan de andere kant van het land dat ivm files niet te doen was om elke dag op en neer reizen. Hij heeft daar een goedkoop appartment gehuurd, zat daar van zondagavond t/m woe, maakte lange dagen zodat de rest van de week hij thuis en rustiger kon werken. We hadden (hebben) kinderen. Yep, absoluut wennen en zwaar geweest in het begin. Maar eigenlijk vond ik het best ok. Hij was er gewoon niet op die dagen, hoefde niet te rekenen met hem (wel/niet op tijd met eten, etc). Kon mijn werkrooster aanpassen aan die situatie. Toen de baan niet voor een jaar was maar langer ging duren heeft hij een groter app gehuurd en ging ik met de kinderen (die toen nog klein waren hoor) geregeld die kant op mijn vrije dagen.
-situatie 3 is van schoonfam. Hij heeft lang 1x per maand een week naar Japan gereisd. Dat was allemaal nog te overzien. Tot hij een topfunctie aangeboden kreeg in dat bedrijf in de VS. Ze hebben 4 kinderen en zijn met z'n allen een jaar die kant op geweest.Allemaal een toptijd gehad. Terug gaan naar NL was 50-50, de ene heft wilde wel, de andere helft niet terug. Ze zijn teruggegaan omdat zijn functie vereiste dat hij toch ook veel in NL was.
Terug in NL moest hij toch veel naar de VS....., en het heel en weer reizen begon hem en daardoor zijn gezin op te breken. Hij was, ondertussen ook ouder geworden, minder bestand tegen de jetlags enzo, als hij thuis was, was hij minder 'aanwezig'. Hij heeft het nu zo kunnen regelen dat hij langer in de VS is maar ook langer in NL. Dit is nu zo vanaf december en ik sprak 1 van zijn kinderen afglopen weekend en het bevalt stukken beter.
Maw... een deel van de beren kun je niet inschatten, dat merk jij en hij en jullie pas als het gaande is.
Ik begrijp dat jullie nu samen geen kinderen hebben, jij wel een baan, misschien ben je in staat om af en toe die kant op te gaan? Goedkoop boeken (vooruit plannen, op doordeweekse dagen, alleen handbagage etc.)
Kijk hoe het gaat als het zover is en wat loopt en niet loopt. Er is tegenwoordig skype + video. Ok, dat is geen man naast je in bed, klopt. Maar probeer samen te denken in oplossingen ipv problemen.
Wat vind/lijkt je moeilijk en hoe gaan jullie dat oplossen in die situatie?
Ergens moet dat samenkomen denk ik.
Dat je hem minder zult zien dan je gewend bent, dat is straks zo, maar is dat echt zo onoverkomenlijk? Is niet leuk wellicht en zal zeker wennen zijn maar daar is vast een weg in te vinden.
Ik heb 2x een soortgelijk iets meegemaakt en ken een stel die het nu meemaakt:
- mijn eerste lief (ex), we hadden geen kinderen. Hij kreeg op een gegeven ogenblik een andere functie waarvoor hij veel naar Londen moest. Soms een dag, soms 2 dagen en soms langer.
Maar wel wekelijks. Dat rooster stond redelijk ver vooruit ingepland. Ik werkte toen ook al onregelmatig en als hij langer wegging, probeerde ik mee te gaan. Al was het soms maar voor 1 of 2 dagen.Het werk in Londen deed hij samen met een collega (1 van 2-en was daar) waardoor een appartment kon worden geregeld ipv een hotel. Hierdoor lagen daar ook een deel van de spullen zodat hij en ik met alleen handbagage konden reizen, scheelt een hoop tijd en gedoe en het daar zijn ook prima was.
En is alles was nog voor het inernettijdperk dus geen skype met video! Het was gewoon zo. Als hij in NL werkte, zagen we elkaar soms ook maar weinig, soms ook veel.
Hij werkte zeker niet bij het beroerdste bedrijf dus ik kreeg ook geregeld mijn ticket vergoed. Maar het had ook wel wat, dinsdagavond naar Schiphol en donderdagochtend weer teriug om 's avonds weer te werken. je went eraan;)
- lief 2 (ex) kreeg een baan aan de andere kant van het land dat ivm files niet te doen was om elke dag op en neer reizen. Hij heeft daar een goedkoop appartment gehuurd, zat daar van zondagavond t/m woe, maakte lange dagen zodat de rest van de week hij thuis en rustiger kon werken. We hadden (hebben) kinderen. Yep, absoluut wennen en zwaar geweest in het begin. Maar eigenlijk vond ik het best ok. Hij was er gewoon niet op die dagen, hoefde niet te rekenen met hem (wel/niet op tijd met eten, etc). Kon mijn werkrooster aanpassen aan die situatie. Toen de baan niet voor een jaar was maar langer ging duren heeft hij een groter app gehuurd en ging ik met de kinderen (die toen nog klein waren hoor) geregeld die kant op mijn vrije dagen.
-situatie 3 is van schoonfam. Hij heeft lang 1x per maand een week naar Japan gereisd. Dat was allemaal nog te overzien. Tot hij een topfunctie aangeboden kreeg in dat bedrijf in de VS. Ze hebben 4 kinderen en zijn met z'n allen een jaar die kant op geweest.Allemaal een toptijd gehad. Terug gaan naar NL was 50-50, de ene heft wilde wel, de andere helft niet terug. Ze zijn teruggegaan omdat zijn functie vereiste dat hij toch ook veel in NL was.
Terug in NL moest hij toch veel naar de VS....., en het heel en weer reizen begon hem en daardoor zijn gezin op te breken. Hij was, ondertussen ook ouder geworden, minder bestand tegen de jetlags enzo, als hij thuis was, was hij minder 'aanwezig'. Hij heeft het nu zo kunnen regelen dat hij langer in de VS is maar ook langer in NL. Dit is nu zo vanaf december en ik sprak 1 van zijn kinderen afglopen weekend en het bevalt stukken beter.
Maw... een deel van de beren kun je niet inschatten, dat merk jij en hij en jullie pas als het gaande is.
Ik begrijp dat jullie nu samen geen kinderen hebben, jij wel een baan, misschien ben je in staat om af en toe die kant op te gaan? Goedkoop boeken (vooruit plannen, op doordeweekse dagen, alleen handbagage etc.)
Kijk hoe het gaat als het zover is en wat loopt en niet loopt. Er is tegenwoordig skype + video. Ok, dat is geen man naast je in bed, klopt. Maar probeer samen te denken in oplossingen ipv problemen.
Wat vind/lijkt je moeilijk en hoe gaan jullie dat oplossen in die situatie?
Je bent zelf een theepot
donderdag 1 maart 2012 om 20:36
Jij maakt je op voorhand grote zorgen over de relatie. Begrijpelijk, maar daarmee beknot je je partner nu al in z'n vrijheid. Het lijkt me veel beter, als je je niet op voorhand al zo druk maakt voor de toekomst, maar wel bij hem aangeeft waar jouw grenzen liggen.
En in de toekomst die grenzen eventueel aanpast, en dan aangeeft.
Of is dat te kort door de bocht?
En in de toekomst die grenzen eventueel aanpast, en dan aangeeft.
Of is dat te kort door de bocht?