Relaties
alle pijlers
is dit het nou?
zondag 18 december 2011 om 21:58
dat is de vraag die ik mezelf weleens stel.
Getrouwd, twee wolken van kinderen, een baan met begripvolle collega's, een huis waar we altijd van gedroomd hebben en een man. Een man die veel van zijn kinderen houdt en die een goede baan heeft. Toch ben ik mezelf kwijt. Mijn leven bestaat uit zorgen voor kinderen en honden, het huishouden en heel af en toe (als we eens samen vrij zijn) een keer op bezoek bij vrienden.
Mijn man zou na ons tweede kindje wat minder gaan werken en wat meer thuis zijn. Hij is eigenlijk alleen maar meer gaan werken ondanks dat we hier heel veel gesprekken over hebben gevoerd. Dit was zelfs een van mijn voorwaarden voordat we aan een tweede kindje zouden beginnen. Hij is nu alleen maar werken, of moe, of chagrijnig. Als ik eens vraag om me te helpen in het huishouden (ik heb bloedarmoede een lage bloeddruk en ben herstellende van een depressie) is dat ook teveel gevraagd en reageert hij dit meestal af op de kinderen of op de honden.
De honden is eigenlijk het enige dat echt voor zijn rekening komt, omdat we een grote zware lobbes hebben, maar hij heeft ineens geen zin meer in de honden dus ook dat komt voor mijn rekening, of ze worden gewoon niet meer uitgelaten. Ik heb een zoontje van 2 en een dochtertje van 4 maanden. Het is dus een hele onderneming.
Het extra geld hebben we niet nodig, maar mijn man kan gewoon echt geen maat houden waar het zijn bedrijf aangaat.
Dit is niet een topic waarmee ik mijn man wil afkraken. Ik zal ook zo mijn tekortkomingen hebben. Ik vraag me alleen af of het normaal is dat ikme hierbij niet goed voel, of dat dit nu eenmaal het leven is van een vrouw met 2 jonge kindjes en ik gewoon niet moet zeuren.
Ik ben gek van mijn kindjes natuurlijk, maar mijn leven bestaat echt alleen nog maar uit zorgen voor....
Getrouwd, twee wolken van kinderen, een baan met begripvolle collega's, een huis waar we altijd van gedroomd hebben en een man. Een man die veel van zijn kinderen houdt en die een goede baan heeft. Toch ben ik mezelf kwijt. Mijn leven bestaat uit zorgen voor kinderen en honden, het huishouden en heel af en toe (als we eens samen vrij zijn) een keer op bezoek bij vrienden.
Mijn man zou na ons tweede kindje wat minder gaan werken en wat meer thuis zijn. Hij is eigenlijk alleen maar meer gaan werken ondanks dat we hier heel veel gesprekken over hebben gevoerd. Dit was zelfs een van mijn voorwaarden voordat we aan een tweede kindje zouden beginnen. Hij is nu alleen maar werken, of moe, of chagrijnig. Als ik eens vraag om me te helpen in het huishouden (ik heb bloedarmoede een lage bloeddruk en ben herstellende van een depressie) is dat ook teveel gevraagd en reageert hij dit meestal af op de kinderen of op de honden.
De honden is eigenlijk het enige dat echt voor zijn rekening komt, omdat we een grote zware lobbes hebben, maar hij heeft ineens geen zin meer in de honden dus ook dat komt voor mijn rekening, of ze worden gewoon niet meer uitgelaten. Ik heb een zoontje van 2 en een dochtertje van 4 maanden. Het is dus een hele onderneming.
Het extra geld hebben we niet nodig, maar mijn man kan gewoon echt geen maat houden waar het zijn bedrijf aangaat.
Dit is niet een topic waarmee ik mijn man wil afkraken. Ik zal ook zo mijn tekortkomingen hebben. Ik vraag me alleen af of het normaal is dat ikme hierbij niet goed voel, of dat dit nu eenmaal het leven is van een vrouw met 2 jonge kindjes en ik gewoon niet moet zeuren.
Ik ben gek van mijn kindjes natuurlijk, maar mijn leven bestaat echt alleen nog maar uit zorgen voor....
zondag 18 december 2011 om 22:36
Meid, je meisje kan best nog wel een (half) dagje naar een oppas, als het jou ten goede komt. Je maakt het nu allemaal een/jouw probleem en dat is het niet.
Tuurlijk is dat makkelijk gezegd vanaf de zijlijn, maar er gaan kinderen langer/vaker naar het kdv en die gedijen goed. Als het voor jou belangrijk is, en dat is het kennelijk, dan is het helemaal niet raar de kinderen een extra dagje in de opvang/naar een oppas te doen. Maakt jou een blijere gelukkigere moeder en maakt het (dus?) thuis ook gezellig.
En misschien heeft jouw depressie er bij hem wel geestelijk ingehakt. Is hij bang dit nog eens mee te maken en wil hij zéker zijn dat hij dan het gezin alleen kan bedruipen. Maar goed, zoals ik al eerder zei: als z'n eigen bedrijf meer tijd gaat kosten, moet hij z'n baan kunnen gaan minderen.
Tuurlijk is dat makkelijk gezegd vanaf de zijlijn, maar er gaan kinderen langer/vaker naar het kdv en die gedijen goed. Als het voor jou belangrijk is, en dat is het kennelijk, dan is het helemaal niet raar de kinderen een extra dagje in de opvang/naar een oppas te doen. Maakt jou een blijere gelukkigere moeder en maakt het (dus?) thuis ook gezellig.
En misschien heeft jouw depressie er bij hem wel geestelijk ingehakt. Is hij bang dit nog eens mee te maken en wil hij zéker zijn dat hij dan het gezin alleen kan bedruipen. Maar goed, zoals ik al eerder zei: als z'n eigen bedrijf meer tijd gaat kosten, moet hij z'n baan kunnen gaan minderen.
Later is nu
zondag 18 december 2011 om 22:40
@tonkje, bedankt. Hij heeft wat dingetjes uitbesteed. Maar ipv dit als ruimte voorhet gezin te zien, gaat hij daar weer andere klussen voor in de plaats aannemen. Hij kan thuis ook geen seconde stil zitten en moet altijd wat te doen hebben (helaas niet huishoudengerelateerd).
@beertje: jij ook bedankt voor je uitgebreide posts. We kunnen als we ooit tijd hebben best goed praten en lachen met elkaar, dat is niet zozeer het probleem. Het is meer dat hij gewoon te moe is vaak van al hetwerken en daardoor geen zin meer heeft om hier tijd in te steken. Hij is laatst dus wakker geschud, mede doordat mijn ouders er ook genoeg van hadden om mij maar alleen aan te zien modderen. Vooral ook omdat onze jongste een huilbaby was en ik er toen ook veel alleen voor stond, maar ja, dat heeft maar tijdelijk geholpen.
@beertje: jij ook bedankt voor je uitgebreide posts. We kunnen als we ooit tijd hebben best goed praten en lachen met elkaar, dat is niet zozeer het probleem. Het is meer dat hij gewoon te moe is vaak van al hetwerken en daardoor geen zin meer heeft om hier tijd in te steken. Hij is laatst dus wakker geschud, mede doordat mijn ouders er ook genoeg van hadden om mij maar alleen aan te zien modderen. Vooral ook omdat onze jongste een huilbaby was en ik er toen ook veel alleen voor stond, maar ja, dat heeft maar tijdelijk geholpen.
zondag 18 december 2011 om 22:44
enn, ja dat heb ik.
dreamer, hij heeft naar zijn zeggen heel weinig gemerkt van mijn depressie en zelfs toen ik er dus serieus voor naar de psycholoog moest en antidepressiva voor kreeg vond hij het allemaal maar onzin. Hij vindt gewoon dat alles goed moet gaan en zo niet dan moet het daar vooral niet teveel over gaan. Dus over dat stukje praten we dan niet veel meer. zijn ouders mogen het ook niet weten omdat hij met zijn exen al genoeg 'problemen' heeft gehad zoals hij dat zei. Alsof ik nu een lastpost ben. Ik probeer hem er juist zo min mogelijk mee te belasten. Geen huishoudelijke hulp, omdat ik minder ben gaan werken. Mss toch weer overwegen.
dreamer, hij heeft naar zijn zeggen heel weinig gemerkt van mijn depressie en zelfs toen ik er dus serieus voor naar de psycholoog moest en antidepressiva voor kreeg vond hij het allemaal maar onzin. Hij vindt gewoon dat alles goed moet gaan en zo niet dan moet het daar vooral niet teveel over gaan. Dus over dat stukje praten we dan niet veel meer. zijn ouders mogen het ook niet weten omdat hij met zijn exen al genoeg 'problemen' heeft gehad zoals hij dat zei. Alsof ik nu een lastpost ben. Ik probeer hem er juist zo min mogelijk mee te belasten. Geen huishoudelijke hulp, omdat ik minder ben gaan werken. Mss toch weer overwegen.
zondag 18 december 2011 om 22:47
Dus je vouwt je leven om hem heen? Je zorgt dat hij weinig last heeft, z'n ouders weten het niet, je probeert hem niet te belasten en omdat hij z'n afspraken niet nakomt, vang jij dat ook voor hem op (honden)
Eh... en waar blijf jij? Juist. Op je strepen gaan staan. Duidelijk maken dat je z'n vrouw bent, en niet de huishoudster/nanny/enz. Je zit samen in de relatie.
Echt, zet het allemaal eens duidelijk voor jezelf en hem op papier. Wat jullie hebben afgesproken, hoe het nu gaat. Zoveel mogelijk 'zakelijk' want daar gaat het in eerste instantie over, volgens jou. En vraag hem ook wat hij denkt dat jij gaat doen, wanneer hij nog meer gaat werken en dus nog minder tijd heeft voor thuis. Nog minder werken? Nog meer zijn hobby (want zo begon het toch? Iets voor hemzelf) opvangen?
Eh... en waar blijf jij? Juist. Op je strepen gaan staan. Duidelijk maken dat je z'n vrouw bent, en niet de huishoudster/nanny/enz. Je zit samen in de relatie.
Echt, zet het allemaal eens duidelijk voor jezelf en hem op papier. Wat jullie hebben afgesproken, hoe het nu gaat. Zoveel mogelijk 'zakelijk' want daar gaat het in eerste instantie over, volgens jou. En vraag hem ook wat hij denkt dat jij gaat doen, wanneer hij nog meer gaat werken en dus nog minder tijd heeft voor thuis. Nog minder werken? Nog meer zijn hobby (want zo begon het toch? Iets voor hemzelf) opvangen?
Later is nu
zondag 18 december 2011 om 22:52
quote:sugarmiss schreef op 18 december 2011 @ 22:25:
[...]
Dit dus. Zo te lezen is je man nu alleen verantwoordelijk voor het inkomen en werk jij niet. Stel dat hij zich minder inzet en het bedrijf gaat failliet dan zit je met je gezinnetje in de bijstand.
Ja dan is je man veel thuis maar is dat dan wat je wil?
Als je zelf niet werkt is het wel heel makkelijk zeggen dat je partner minder moet gaan werken maar zorg dan eerst maar eens dat je zelf gaat werken zodat jullie minder afhankelijk worden van zijn inkomen. Het huishouden kun je met de franse slag doen een bedrijf runnen niet.
Pfff, ik zie dit stukje steeds en vraag me af hoe je zo durft te reageren? In de eerste zin, waarin ze zichzelf voorstelt heeft ze het over 'begripvolle collega's'. Waar denk je dat ze het over heeft? Haar buurvrouwen, collega's in het thuis zitten klagen over hun drukke man? Errug kort door de bocht, bah.
Bovendien: ook als ze wél thuisblijfmoeder was, dan hield haar man zich nóg niet aan de afspraken, die ze samen maakten. En daar gaat het toch over. Ook als tbm wil je op een gegeven moment je man wel eens thuis zien en samen iets doen, ipv alleen met de kinderen.
[...]
Dit dus. Zo te lezen is je man nu alleen verantwoordelijk voor het inkomen en werk jij niet. Stel dat hij zich minder inzet en het bedrijf gaat failliet dan zit je met je gezinnetje in de bijstand.
Ja dan is je man veel thuis maar is dat dan wat je wil?
Als je zelf niet werkt is het wel heel makkelijk zeggen dat je partner minder moet gaan werken maar zorg dan eerst maar eens dat je zelf gaat werken zodat jullie minder afhankelijk worden van zijn inkomen. Het huishouden kun je met de franse slag doen een bedrijf runnen niet.
Pfff, ik zie dit stukje steeds en vraag me af hoe je zo durft te reageren? In de eerste zin, waarin ze zichzelf voorstelt heeft ze het over 'begripvolle collega's'. Waar denk je dat ze het over heeft? Haar buurvrouwen, collega's in het thuis zitten klagen over hun drukke man? Errug kort door de bocht, bah.
Bovendien: ook als ze wél thuisblijfmoeder was, dan hield haar man zich nóg niet aan de afspraken, die ze samen maakten. En daar gaat het toch over. Ook als tbm wil je op een gegeven moment je man wel eens thuis zien en samen iets doen, ipv alleen met de kinderen.
Later is nu
zondag 18 december 2011 om 22:54
dat is dus precies het hele euvel. Het is begonnen als een hobby en hij lijkt het nog steeds allemaal heel leuk te vinden. Klopt inderdaad dat ik mijn leven nu op de kinderen ein hem heb aangepast. Ik voel me een beetje 'gevangen', ook omdat hij het allemaal steeds weer tijdelijk weet te sussen door even schijnrustigaan (is geen woord maar goed) te gaan doen om dan vervolgens weer zijn gangetje te gaan.
Dit is ook steeds waar het over gaat als we er een gesprek en later ruzie over hebben. Maar het komt er dus op neer dat hij in de praktijk echt niet verandert. Ik zit inderdaad wel met 2 kindjes dus zomaar een relatie beeindigen dat doe ik dan weer niet. Misschien is een oppas wel een optie om voor mezelf wat meer tijd te hebben, is ook zo hoor! maar is het dan echt zoveel gevraagd om gewoon een gezinsgevoel te willen? gezellig een keer samen aan de eettafel, of gewoon eens samen op de bank voor de buis ipv op internet alle social media afstruinen in de hoop nog eens iets nieuws op te vangen van de wereld buiten de 4 muren.
Het klinkt wel erg dramatisch, maar zo voel ik me er nu ook even over.
Ik begrijp nu zelfs dat er mensen zijn die zich ineens in een nieuwe relatie storten. Even hypothetisch gezien.
Maar ik ga inderdaad maar eens wat op een rijtje zetten op papier. bedankt voor de tips.
Dit is ook steeds waar het over gaat als we er een gesprek en later ruzie over hebben. Maar het komt er dus op neer dat hij in de praktijk echt niet verandert. Ik zit inderdaad wel met 2 kindjes dus zomaar een relatie beeindigen dat doe ik dan weer niet. Misschien is een oppas wel een optie om voor mezelf wat meer tijd te hebben, is ook zo hoor! maar is het dan echt zoveel gevraagd om gewoon een gezinsgevoel te willen? gezellig een keer samen aan de eettafel, of gewoon eens samen op de bank voor de buis ipv op internet alle social media afstruinen in de hoop nog eens iets nieuws op te vangen van de wereld buiten de 4 muren.
Het klinkt wel erg dramatisch, maar zo voel ik me er nu ook even over.
Ik begrijp nu zelfs dat er mensen zijn die zich ineens in een nieuwe relatie storten. Even hypothetisch gezien.
Maar ik ga inderdaad maar eens wat op een rijtje zetten op papier. bedankt voor de tips.
zondag 18 december 2011 om 23:01
Zou het je lukken om voor nu dat gewerk van je man heel even te negeren?
Je hebt duidelijk meerdere dingen te verwerken, die je wél zelf in de hand hebt.
Als je het probleem met je man naar de achtergrond kunt schuiven, en heel bewust tegen jezelf zegt: "daar hoef ik NU even niets mee".
Zou dat helpen?
Er is niets zo uitputtend als aan een dood paard te trekken.
In de tussentijd kun je proberen zelf weer gezond te worden, en momenten voor jezelf in je leven in te bouwen.
Wanneer jij dan weer happy in je velletje zit, kun je nogmaals proberen met je man nieuwe afspraken te maken.
Het klinkt nu een beetje alsof jij denkt dat als je man maar minder zou werken dat dan alles weer goed is.
Er speelt wel meer dan dat.
Het is naar dat hij er niet voor je is, maar jij kunt er wel voor jezelf zijn.
Je hebt duidelijk meerdere dingen te verwerken, die je wél zelf in de hand hebt.
Als je het probleem met je man naar de achtergrond kunt schuiven, en heel bewust tegen jezelf zegt: "daar hoef ik NU even niets mee".
Zou dat helpen?
Er is niets zo uitputtend als aan een dood paard te trekken.
In de tussentijd kun je proberen zelf weer gezond te worden, en momenten voor jezelf in je leven in te bouwen.
Wanneer jij dan weer happy in je velletje zit, kun je nogmaals proberen met je man nieuwe afspraken te maken.
Het klinkt nu een beetje alsof jij denkt dat als je man maar minder zou werken dat dan alles weer goed is.
Er speelt wel meer dan dat.
Het is naar dat hij er niet voor je is, maar jij kunt er wel voor jezelf zijn.
zondag 18 december 2011 om 23:05
McLean, dat bedoel ik ook wel een beetje. Als hij niet wil buigen, dan maar zelf dingen zoeken. Echt iets voor jezelf. En niet wachten tot je man zich aan afspraken gaat houden, maar gewoon je eigen ding doen. Jezelf weer worden (duurt wel even langer dan 4 maanden na een zwangerschap, is mijn ervaring)
Maar ook ondertussen hém duidelijk proberen te maken hoe jij hierin staat.
Maar ook ondertussen hém duidelijk proberen te maken hoe jij hierin staat.
Later is nu
zondag 18 december 2011 om 23:11
heel zinnig antwoord mcclean, daar moet ik echt eens over nadenken. Net wat ik in een eerder antwoord al aangaf, ik heb weer eens een vriendin bezocht en ga volgende week even lekker naar de kapper dus eigenlijk ben ik hier ook al een beetje mee bezig. gewoon lekker met mijn kindjes knuffelen helpt ook. Daarnaast ben ik zelf herstellende van een depressie en een zeer passieve periode i.v.m. mijn bekkenklachten, dit is allemaal mijn eigen ding indd, daar heeft hij niets mee te maken.
Het even parkeren is een goed idee. Ik heb weer wat oude contacten aangehaald en hoop maar dat er wat mensen blijven hangen.
Maar ik blijf een beetje hangen in de gedachte dat, als wij nu geen kinderen hadden gehad, ik al bij hem weg was geweest als hij dan ineens zo zou omslaan. Heeft ook geen zin om zo te denken want we hebben ze wel.
Het even parkeren is een goed idee. Ik heb weer wat oude contacten aangehaald en hoop maar dat er wat mensen blijven hangen.
Maar ik blijf een beetje hangen in de gedachte dat, als wij nu geen kinderen hadden gehad, ik al bij hem weg was geweest als hij dan ineens zo zou omslaan. Heeft ook geen zin om zo te denken want we hebben ze wel.
zondag 18 december 2011 om 23:12
quote:judith29 schreef op 18 december 2011 @ 22:59:
sugarmiss, ik vond het indd ook een vreemde reactie.
Sorry ik had over de eerste zin dat je collega's had heen gelezen .
Ik las voornamelijk die zin dat je leven alleen nog maar bestond uit zorgen voor de kinderen het huishouden en de honden.
Ik heb jaren full time gewerkt en werk nu part time en ik vind dat zelf al een wereld van verschil. Veel relaxter en ik heb het idee dat mensen die niet werken soms geen idee hebben van wat een full time baan inhoud. Maar jij werkt dus wel. dus dan wordt het inderdaad een wat ander verhaal.
sugarmiss, ik vond het indd ook een vreemde reactie.
Sorry ik had over de eerste zin dat je collega's had heen gelezen .
Ik las voornamelijk die zin dat je leven alleen nog maar bestond uit zorgen voor de kinderen het huishouden en de honden.
Ik heb jaren full time gewerkt en werk nu part time en ik vind dat zelf al een wereld van verschil. Veel relaxter en ik heb het idee dat mensen die niet werken soms geen idee hebben van wat een full time baan inhoud. Maar jij werkt dus wel. dus dan wordt het inderdaad een wat ander verhaal.
zondag 18 december 2011 om 23:14
Jouw man is duidelijk een man met ambitie met een focus voor werken. Dat is zijn manier om voor jullie te zorgen. Geld verdienen en jullie een onbezorgd leven gunnen. Dit is hij. Hem vragen om minder te werken en meer tijd aan jullie te geven, past niet bij hoe hij is. Want hoe vul je dat dan in? Meer spelen met de kinderen? Meer doen in het huishouden? Meer op de bank zitten praten met jou? Dat is iets wat niet bij hem past. Ik denk niet dat je hem kunt veranderen hierin. Hem dit vragen is hetzelfde als van jou verwachten dat je verandert in een carrièrevrouw die gaat leven voor haar werk. Dat zit niet in jou. Begrijp je wat ik bedoel?
zondag 18 december 2011 om 23:15
thx sugamiss, kan gebeuren toch. Ik heb een dikke fulltime baan gehad en deed daarnaast ook nog een opleiding voordat ik zwanger raakte van de eerste, weet dus wat het is, maar ik weet ook dat je me kinden je prioriteiten even moet verleggen. Helaas denkt mijn man daar anders over. Dat is meer wat ik wilde zeggen.
Maar ik heb al fijne tips g ekregen waar ik zeker wat meer kan.
Maar ik heb al fijne tips g ekregen waar ik zeker wat meer kan.
zondag 18 december 2011 om 23:19
@huismuts, hij is hier het laatste jaar in doorgeslagen. Wij zijn beide harde werkers, ik heb tot kort voor mijn eerste zwangerschap ook aardit wat opleidingen gedaan en gewerkt om hogerop te komen, mijn man had in die tijd een baan bij de luchtmacht waar hij alleen maar de hele dag aan het darten was en aardig wat filmpjes wegkeek met zijn collega's. daarna zat hij een jaar thuis en is hij weer gaan werken, hij was toen heel passief en had nergens zin in. Totaal het tegenovergestelde. Hij wilde toen graag iets voor zichzelf en een baantje. Natuurlijk stond ik hem toen niet in de weg. Het gaat erom dat hij nu niet de juiste balans heeft en ook niet bereid is om deze te vinden.
zondag 18 december 2011 om 23:33
In plaats van te focussen op je man kun je beter focussen op jezelf. Jouw behoeften en jouw wensen. Je man heeft, naar ik aanneem, zijn eigen dingetjes waar hij tegenaan loopt. Dat is dan aan hem om op te lossen. Net zoals de dingen die je noemt een oplossing vragen van jou.
Begin met het vinden van een balans in jezelf.
Als jij goed in je vel zit heeft dat z'n weerslag op jullie thuissituatie. Als jij blij bent zal je man eerder genegen zijn je op te merken en blij worden van jouw blijheid.
Doe en probeer alles uit wat je lekkerder in je vel doet zitten en waar je blij van wordt. Je man heeft jou leven niet in zijn handen. Hij mag er deel van uitmaken, maar is niet verantwoordelijk voor hoe jij je voelt. Ga op zoek naar je eigen leven en de balans daarin met hoe samen te leven met je kinderen, man en eventueel huisdieren. Leer op een vriendelijke manier je grenzen aan te geven en leer op een construcieve manier je behoeften te uiten.
Sterkte en
Begin met het vinden van een balans in jezelf.
Als jij goed in je vel zit heeft dat z'n weerslag op jullie thuissituatie. Als jij blij bent zal je man eerder genegen zijn je op te merken en blij worden van jouw blijheid.
Doe en probeer alles uit wat je lekkerder in je vel doet zitten en waar je blij van wordt. Je man heeft jou leven niet in zijn handen. Hij mag er deel van uitmaken, maar is niet verantwoordelijk voor hoe jij je voelt. Ga op zoek naar je eigen leven en de balans daarin met hoe samen te leven met je kinderen, man en eventueel huisdieren. Leer op een vriendelijke manier je grenzen aan te geven en leer op een construcieve manier je behoeften te uiten.
Sterkte en
maandag 19 december 2011 om 00:48
Afgelopen uit met die onzin. OF hij gaat per direct aandacht aan zijn gezin besteden, OF er komt een fulltime huishoudster en parttime extra oppas aan huis om jou te ontlasten, en een sterke hondenuitlater. Geheimen houden voor de schoonouders omdat hem dat beter uit komt gebeurd niet meer, wat een flauwekul, jullie zijn volwassen en iedereen heeft problemen. En geen respect of begrip voor jou depressie, dan ook niet voor zijn changrijnige buien. Het zal even lekker worden.
Jou harde voorwaarden voor een tweede kindje zijn uit het raam gegooid, jou depressie moet vooral maar gauw over zijn en jou werk word niet gewaardeerd. Het moet allemaal op zijn voorwaarden. Daar moet je per direct paal en perk aan stellen. Nu, niet morgen.
Jou harde voorwaarden voor een tweede kindje zijn uit het raam gegooid, jou depressie moet vooral maar gauw over zijn en jou werk word niet gewaardeerd. Het moet allemaal op zijn voorwaarden. Daar moet je per direct paal en perk aan stellen. Nu, niet morgen.
maandag 19 december 2011 om 13:20
quote:judith29 schreef op 18 december 2011 @ 23:11:
heel zinnig antwoord mcclean, daar moet ik echt eens over nadenken. Net wat ik in een eerder antwoord al aangaf, ik heb weer eens een vriendin bezocht en ga volgende week even lekker naar de kapper dus eigenlijk ben ik hier ook al een beetje mee bezig. gewoon lekker met mijn kindjes knuffelen helpt ook. Daarnaast ben ik zelf herstellende van een depressie en een zeer passieve periode i.v.m. mijn bekkenklachten, dit is allemaal mijn eigen ding indd, daar heeft hij niets mee te maken.
Het even parkeren is een goed idee. Ik heb weer wat oude contacten aangehaald en hoop maar dat er wat mensen blijven hangen.
Maar ik blijf een beetje hangen in de gedachte dat, als wij nu geen kinderen hadden gehad, ik al bij hem weg was geweest als hij dan ineens zo zou omslaan. Heeft ook geen zin om zo te denken want we hebben ze wel.
Wanneer jij gezondheidsklachten hebt, is dat niet alleen jouw ding. Dat is ook zijn ding. Of zou je andersom ook zo denken, als hij wat had? "Jammer joh, je bent ziek/voelt je niet lekker/kunt niet lopen of tillen, maar dat is jouw ding, ik ga gewoon verder met m'n leven.." Dat is toch geen relatie? Dat is samen in een huis wonen en gezamenlijke verantwoordelijkheden hebben. En dan neemt hij die verantwoordelijkheid voor jullie samen, kennelijk, alleen financieel.
Zoals ik al eerder aangaf: het kan zijn dat jouw ziekte dit bij hem heeft los gemaakt, dat hij zich dubbel verantwoordelijk voelt voor de inkomsten, omdat jij ziek werd én er een kind bij kwam. Maar daar moet over te praten zijn.
heel zinnig antwoord mcclean, daar moet ik echt eens over nadenken. Net wat ik in een eerder antwoord al aangaf, ik heb weer eens een vriendin bezocht en ga volgende week even lekker naar de kapper dus eigenlijk ben ik hier ook al een beetje mee bezig. gewoon lekker met mijn kindjes knuffelen helpt ook. Daarnaast ben ik zelf herstellende van een depressie en een zeer passieve periode i.v.m. mijn bekkenklachten, dit is allemaal mijn eigen ding indd, daar heeft hij niets mee te maken.
Het even parkeren is een goed idee. Ik heb weer wat oude contacten aangehaald en hoop maar dat er wat mensen blijven hangen.
Maar ik blijf een beetje hangen in de gedachte dat, als wij nu geen kinderen hadden gehad, ik al bij hem weg was geweest als hij dan ineens zo zou omslaan. Heeft ook geen zin om zo te denken want we hebben ze wel.
Wanneer jij gezondheidsklachten hebt, is dat niet alleen jouw ding. Dat is ook zijn ding. Of zou je andersom ook zo denken, als hij wat had? "Jammer joh, je bent ziek/voelt je niet lekker/kunt niet lopen of tillen, maar dat is jouw ding, ik ga gewoon verder met m'n leven.." Dat is toch geen relatie? Dat is samen in een huis wonen en gezamenlijke verantwoordelijkheden hebben. En dan neemt hij die verantwoordelijkheid voor jullie samen, kennelijk, alleen financieel.
Zoals ik al eerder aangaf: het kan zijn dat jouw ziekte dit bij hem heeft los gemaakt, dat hij zich dubbel verantwoordelijk voelt voor de inkomsten, omdat jij ziek werd én er een kind bij kwam. Maar daar moet over te praten zijn.
Later is nu