Relaties
alle pijlers
Is het te laat?
zondag 4 maart 2012 om 11:33
Ik vind het eigenlijk helemaal niks om zo iets persoonlijks op een forum te vragen.
Maar juist nu zijn meningen van vreemden wel fijn.
Wat zou jij doen in mijn situatie?
Relatie duurt al 12 jaar, met kinderen. Vriend zit met regelmaat met zichzelf in de knoop maar geeft dat niet toe.
Hij lijkt 2 kanten te hebben.
Een lieve, zorgzame kant en een boze, gefrustreerde, agressieve kant.
In een ruzie loopt het regelmatig uit de hand en voor mijn gevoel is er een half jaar geleden iets kapot gegaan bij mij.
Het gevoel is weg...
Niet ineens maar dat is heel langzaam gegaan totdat een ruzie weer uit de hand liep. Weer....
Ik kan niet omgaan met 2 zo'n verschillende persoonlijkheden in één.
Ik vind het niet eerlijk om hem dat niet te vertellen dus heb ik dat in december vorig jaar wel gedaan. Min of meer aangegeven dat de koek op is.
Maar hij wil dan niet meer verder leven, gaat emigreren, het leven heeft geen nut meer zonder mij enz.... Ik voel me dan schuldig naar hem, naar de kinderen en blijf.
Aan de andere kant.
Tis makkelijk om te blijven. De situatie voor de kinderen blijft vertrouwd. En ik zie als een berg tegen de veranderingen op.
Verhuizing, misschien wel fulltime gaan werken, de kinderen zijn nog klein. Het "er alleen voor staan" beangstigd me. Sociaal leven stelt niks voor dus ik sta er dan echt alleen voor.
Voor mijn gevoel moet ik nu gewoon een keus gaan maken want van dit getwijfel word ik ook gek.
Wat kan je veranderen aan gevoelens? Het komt gewoon niet terug...
Maar juist nu zijn meningen van vreemden wel fijn.
Wat zou jij doen in mijn situatie?
Relatie duurt al 12 jaar, met kinderen. Vriend zit met regelmaat met zichzelf in de knoop maar geeft dat niet toe.
Hij lijkt 2 kanten te hebben.
Een lieve, zorgzame kant en een boze, gefrustreerde, agressieve kant.
In een ruzie loopt het regelmatig uit de hand en voor mijn gevoel is er een half jaar geleden iets kapot gegaan bij mij.
Het gevoel is weg...
Niet ineens maar dat is heel langzaam gegaan totdat een ruzie weer uit de hand liep. Weer....
Ik kan niet omgaan met 2 zo'n verschillende persoonlijkheden in één.
Ik vind het niet eerlijk om hem dat niet te vertellen dus heb ik dat in december vorig jaar wel gedaan. Min of meer aangegeven dat de koek op is.
Maar hij wil dan niet meer verder leven, gaat emigreren, het leven heeft geen nut meer zonder mij enz.... Ik voel me dan schuldig naar hem, naar de kinderen en blijf.
Aan de andere kant.
Tis makkelijk om te blijven. De situatie voor de kinderen blijft vertrouwd. En ik zie als een berg tegen de veranderingen op.
Verhuizing, misschien wel fulltime gaan werken, de kinderen zijn nog klein. Het "er alleen voor staan" beangstigd me. Sociaal leven stelt niks voor dus ik sta er dan echt alleen voor.
Voor mijn gevoel moet ik nu gewoon een keus gaan maken want van dit getwijfel word ik ook gek.
Wat kan je veranderen aan gevoelens? Het komt gewoon niet terug...
zondag 4 maart 2012 om 11:35
zondag 4 maart 2012 om 11:48
Ja zo bedoelde ik het.
Achteraf vaak niet eens excuses. Hij gaat gewoon verder met de orde van de dag of doet dan poeslief.
Ik confronteer hem natuurlijk met zijn gedrag, roep dan heel hard dat ik dat niet accepteer maar dat slaat helemaal nergens op natuurlijk want ik accepteer het al bijna 5 jaar.
Uiteindelijk ben ik het volgens hem allemaal zelf schuld.
Eerlijk, ik hou mijn handen ook niet meer thuis als hij eenmaal zo ver is gegaan. Ook fout.
Achteraf vaak niet eens excuses. Hij gaat gewoon verder met de orde van de dag of doet dan poeslief.
Ik confronteer hem natuurlijk met zijn gedrag, roep dan heel hard dat ik dat niet accepteer maar dat slaat helemaal nergens op natuurlijk want ik accepteer het al bijna 5 jaar.
Uiteindelijk ben ik het volgens hem allemaal zelf schuld.
Eerlijk, ik hou mijn handen ook niet meer thuis als hij eenmaal zo ver is gegaan. Ook fout.
zondag 4 maart 2012 om 12:08
MEFunny, hmm. Mijn kinderen zien dat natuurlijk niet, en ik kan niet anders dan in de verdediging gaan op dat moment.
Mclean, de koek is idd op. En ondanks dat we geen ruzie maken waar de kinderen bij zijn weet ik wel dat ze de spanningen voelen.
Sinds 3 maanden is het rustig, geen dagelijkse ruzies meer... Hij bestempeld dit als "het gaat een stuk beter nu". Maar ik voel niks...nada.
Mclean, de koek is idd op. En ondanks dat we geen ruzie maken waar de kinderen bij zijn weet ik wel dat ze de spanningen voelen.
Sinds 3 maanden is het rustig, geen dagelijkse ruzies meer... Hij bestempeld dit als "het gaat een stuk beter nu". Maar ik voel niks...nada.
zondag 4 maart 2012 om 12:14
quote:ondernemer schreef op 04 maart 2012 @ 12:10:
[...]
Dat is een nogal gratuite vraag. De kinderen krijgen echt niet ineens een andere vader als de ouders uit elkaar gaan.
Natuurlijk krijgen ze geen andere vader. Wel een andere thuissituatie.
Thuis hoor je je veilig te voelen. En dat ze het niet zien zal best. Ze voelen het heus aan. Kinderen zijn jong, maar niet gek.
[...]
Dat is een nogal gratuite vraag. De kinderen krijgen echt niet ineens een andere vader als de ouders uit elkaar gaan.
Natuurlijk krijgen ze geen andere vader. Wel een andere thuissituatie.
Thuis hoor je je veilig te voelen. En dat ze het niet zien zal best. Ze voelen het heus aan. Kinderen zijn jong, maar niet gek.
zondag 4 maart 2012 om 12:16
Hoi,
Ik heb net je verhaal gelezen en wil je even mijn verhaal meegeven.
jouw verhaal is namelijk mijn verhaal, zelfde situatie, zelfde trekjes bij de partner en dezelfde losse handjes.
Nadat hij mij de laatste keer bijna het licht uit mijn ogen sloeg terwijl ik mijn dochter in mijn armen had ging er pas een lampje bij mij branden en koos ik ervoor nu eindelijk weg te gaan.
Vorige week had ik het rapport gesprek van mijn jongste dochter en daarin werd dus verteld dat zij problemen lijkt te hebben, onzeker is en vreemd gedrag vertoond.
Nu moet ik met haar naar een kinderpsycholoog voor het verwerken van haar trauma's.
Het enige wat ik hiermee wil zeggen, ik heb spijt, spijt dat ik niet eerder weg ben gegaan, ik heb mijn kind beschadigd door mijn zwakte, wil jij dit op jouw geweten hebben?
Voor alle praktische problemen zijn er oplossingen maar echt, het gevoel dat je geen ongeleid projectiel meer bij je in huis hebt is heerlijk, ik voel mij heel langzaam weer de oude worden, al is er nog een lange weg te gaan.
Je hebt het over een vertrouwde thuissituatie, maar dat is een onveilige situatie nooit, het is waarschijnlijk een droomwereld die jij in je eigen hoofd hebt gecreeerd.
Neem ajb even afstand en kijk objectief naar de situatie, ik hoop dat je dan de kracht vind om eruit te stappen, al is het maar voor je kinderen.
ja, dat wil ik eigenlijk zeggen, denk niet aan jouw gevoel en jouw pijn etc, denk alsjeblieft aan hetgevoel van je kinderen, want dit is ècht niet goed, en jij weet het zelf ook.
Sterkte en succes!
Ik heb net je verhaal gelezen en wil je even mijn verhaal meegeven.
jouw verhaal is namelijk mijn verhaal, zelfde situatie, zelfde trekjes bij de partner en dezelfde losse handjes.
Nadat hij mij de laatste keer bijna het licht uit mijn ogen sloeg terwijl ik mijn dochter in mijn armen had ging er pas een lampje bij mij branden en koos ik ervoor nu eindelijk weg te gaan.
Vorige week had ik het rapport gesprek van mijn jongste dochter en daarin werd dus verteld dat zij problemen lijkt te hebben, onzeker is en vreemd gedrag vertoond.
Nu moet ik met haar naar een kinderpsycholoog voor het verwerken van haar trauma's.
Het enige wat ik hiermee wil zeggen, ik heb spijt, spijt dat ik niet eerder weg ben gegaan, ik heb mijn kind beschadigd door mijn zwakte, wil jij dit op jouw geweten hebben?
Voor alle praktische problemen zijn er oplossingen maar echt, het gevoel dat je geen ongeleid projectiel meer bij je in huis hebt is heerlijk, ik voel mij heel langzaam weer de oude worden, al is er nog een lange weg te gaan.
Je hebt het over een vertrouwde thuissituatie, maar dat is een onveilige situatie nooit, het is waarschijnlijk een droomwereld die jij in je eigen hoofd hebt gecreeerd.
Neem ajb even afstand en kijk objectief naar de situatie, ik hoop dat je dan de kracht vind om eruit te stappen, al is het maar voor je kinderen.
ja, dat wil ik eigenlijk zeggen, denk niet aan jouw gevoel en jouw pijn etc, denk alsjeblieft aan hetgevoel van je kinderen, want dit is ècht niet goed, en jij weet het zelf ook.
Sterkte en succes!
zondag 4 maart 2012 om 12:16
Weg gaan bij je vent is nooit makkelijk, maar in jouw situatie niet te voorkomen. Je zegt het zelf al, de koek is op en JA GEVOELENS KOMEN NIET TERUG.
Dus mijn advies om erger te voorkomen voor jou, je partner én je kinderen die later allemaal slachtoffer worden van deze situatie:
Ga weg en laat hem je niet manipuleren te blijven.
Maar éérst: alleadministratie kopieren, alle papieren nalopen op alle rekeningen kijken, hypotheek, leningen, spaarrekeningen investeringen ALLES. dat scheelt een hoop verdriet. Pensioenen etc.. zeker als jijniet of weinig gewerkt hebt al die tijd en voor je kds zorgde.
Je gaat een baan vinden, een sociaal leven opbouwen. Hoe kan het dat je zo weinig mensen kent? En waar gaan jullie ruzies over? Je vent zal nooit ophouden zich zo te gedragen, je kunt hem niet "helpen" en je "helpt" jezelf hier ook niet mee.
Sterkte.
Dus mijn advies om erger te voorkomen voor jou, je partner én je kinderen die later allemaal slachtoffer worden van deze situatie:
Ga weg en laat hem je niet manipuleren te blijven.
Maar éérst: alleadministratie kopieren, alle papieren nalopen op alle rekeningen kijken, hypotheek, leningen, spaarrekeningen investeringen ALLES. dat scheelt een hoop verdriet. Pensioenen etc.. zeker als jijniet of weinig gewerkt hebt al die tijd en voor je kds zorgde.
Je gaat een baan vinden, een sociaal leven opbouwen. Hoe kan het dat je zo weinig mensen kent? En waar gaan jullie ruzies over? Je vent zal nooit ophouden zich zo te gedragen, je kunt hem niet "helpen" en je "helpt" jezelf hier ook niet mee.
Sterkte.
zondag 4 maart 2012 om 12:21
Je geeft zelf ook aan dat je gevoel weg is,hoeveel meer ingredienten wil je hebben voor je jouw relatie eindelijk kan beeindigen?
Wil je werkelijk in een schijnwereld leven?
als het gevoel weg is komt het heus niet meer terug, er zit een diepgewortelde antipathie (en ja, ik spreek uit ervaring) tegen hem in jou, en met samen normaal doen en zeggen dat het meevalt verdwijnen deze gevoelens niet.
Wil je werkelijk in een schijnwereld leven?
als het gevoel weg is komt het heus niet meer terug, er zit een diepgewortelde antipathie (en ja, ik spreek uit ervaring) tegen hem in jou, en met samen normaal doen en zeggen dat het meevalt verdwijnen deze gevoelens niet.
zondag 4 maart 2012 om 12:21
quote:bella8128 schreef op 04 maart 2012 @ 12:08:
MEFunny, hmm. Mijn kinderen zien dat natuurlijk niet, en ik kan niet anders dan in de verdediging gaan op dat moment.
Mclean, de koek is idd op. En ondanks dat we geen ruzie maken waar de kinderen bij zijn weet ik wel dat ze de spanningen voelen.
Sinds 3 maanden is het rustig, geen dagelijkse ruzies meer... Hij bestempeld dit als "het gaat een stuk beter nu". Maar ik voel niks...nada.
Ik zeg niet dat je jezelf niet mag verdedegen. Ik zeg dat het geen goed voorbeeld is of ze het nu wel of niet zien. Misschien moet je je even laten informeren over hoe je dit aan kan gaan pakken mbt scheiding e.d. hulp en alles wat daar bij komt kijken.
Dit wil je duidelijk niet de rest van je leven. Voor jezelf niet en voor je kinderen ook niet.
MEFunny, hmm. Mijn kinderen zien dat natuurlijk niet, en ik kan niet anders dan in de verdediging gaan op dat moment.
Mclean, de koek is idd op. En ondanks dat we geen ruzie maken waar de kinderen bij zijn weet ik wel dat ze de spanningen voelen.
Sinds 3 maanden is het rustig, geen dagelijkse ruzies meer... Hij bestempeld dit als "het gaat een stuk beter nu". Maar ik voel niks...nada.
Ik zeg niet dat je jezelf niet mag verdedegen. Ik zeg dat het geen goed voorbeeld is of ze het nu wel of niet zien. Misschien moet je je even laten informeren over hoe je dit aan kan gaan pakken mbt scheiding e.d. hulp en alles wat daar bij komt kijken.
Dit wil je duidelijk niet de rest van je leven. Voor jezelf niet en voor je kinderen ook niet.
zondag 4 maart 2012 om 12:25
quote:bella8128 schreef op 04 maart 2012 @ 12:08:
Mclean, de koek is idd op. En ondanks dat we geen ruzie maken waar de kinderen bij zijn weet ik wel dat ze de spanningen voelen.
Sinds 3 maanden is het rustig, geen dagelijkse ruzies meer... Hij bestempeld dit als "het gaat een stuk beter nu". Maar ik voel niks...nada.
Ik snap dat het eng is, om bij hem weg te gaan.
Maar zelfs als je de kinderen even buiten beschouwing laat; je verdient zélf toch ook beter dat een liefdeloze relatie, waar ook nog eens geweld bij komt kijken.
Ik krijg van jouw post het gevoel dat je al met 1 been buiten staat, maar dat je nog even van een stel vreemden de bevestiging wilt hebben dat het oke is.
Bij deze dan: Ga maar weg. Kies maar voor jezelf, kies voor je kinderen en kies voor een beter leven.
Het is oke.
Mclean, de koek is idd op. En ondanks dat we geen ruzie maken waar de kinderen bij zijn weet ik wel dat ze de spanningen voelen.
Sinds 3 maanden is het rustig, geen dagelijkse ruzies meer... Hij bestempeld dit als "het gaat een stuk beter nu". Maar ik voel niks...nada.
Ik snap dat het eng is, om bij hem weg te gaan.
Maar zelfs als je de kinderen even buiten beschouwing laat; je verdient zélf toch ook beter dat een liefdeloze relatie, waar ook nog eens geweld bij komt kijken.
Ik krijg van jouw post het gevoel dat je al met 1 been buiten staat, maar dat je nog even van een stel vreemden de bevestiging wilt hebben dat het oke is.
Bij deze dan: Ga maar weg. Kies maar voor jezelf, kies voor je kinderen en kies voor een beter leven.
Het is oke.
zondag 4 maart 2012 om 12:26
Helemaal eens met Fransoise. Ik wil er nog aan toevoegen dat uiteindelijk het geweld alleen maar erger zal worden, zeer waarschijnlijk. Ook al is het nu even 'rustig'. Weggaan van zo'n man is ook heel erg eng, dat begrijp ik goed. Toch moet je dat doen. Ik wens je heel veel moed, kracht en sterkte toe, en na verloop van tijd heel veel vriendschap en gezonde liefde van andere mensen, voor jou en je kinderen.
xYella.
xYella.
zondag 4 maart 2012 om 12:29
quote:bella8128 schreef op 04 maart 2012 @ 12:08:
MEFunny, hmm. Mijn kinderen zien dat natuurlijk niet, en ik kan niet anders dan in de verdediging gaan op dat moment.
Heel herkenbaar. In een vorige relatie had mijn vriendin last van paniek/hysterie aanvallen. Ook had ze losse handjes en als ik niet uit keek, had ik een vlakke hand in het gezicht te pakken. Terugmeppen is als man toch te min, maar dat heb ik heus wel een keer gedaan. Het duurde vrij lang voordat ik m'n koffers definitief pakte, maar uiteindelijk is dat het beste.
Wat ik persoonlijk merkte, is dat ik onder een soort constante stress leefde. Altijd op mijn hoede. Zodra er een onvertogen woord viel, dan deed ik letterlijk een stap naar achter, want ik had geen zin in een mep.
Toen ik vertrok, had ik een piep- en piep-klein studiootje gehuurd. Ik heb de muren gewit, goedkoop laminaat gelegd en lekker een nieuw thuis gemaakt. Ben naar de Ikea gereden en heb voor driehonderd euro een complete nieuwe inboedel gekocht. Bed, kast, keukengerei, the works.
Ik kan je niet beschrijven hoe prettig het is, om je innerlijk volledig tot rust te laten komen. Dat je niet meer op je hoede bent, en tijd hebt om je (mentale) wonden te likken.
Ik snap dat het lastig is om op te stappen. Maar stel je eens voor hoe ik me voelde, en dat dat ook jouw deel kan zijn. Rust. Kopje thee. Heerlijk alleen zijn. Tot jezelf komen.
Persoonlijk merkte ik, dat het sociale leven zeer snel op gang komt. Je hebt er namelijk meer energie voor. Je zult merken dat je veel en veel meer energie hebt in een dag, en mensen merken dat. Je wordt opgewekter, en veel zekerder voor jezelf. Ook heb je meer tijd om de band met familie aan te trekken.
Neem zelf de eerste beslissing. Vroeger of later hakt hij de knoop door, en dan heb je een mooie kans gemist om daadkracht te tonen. Uitstellen kan betekenen dat er voor jou wordt besloten, en dat wil je niet.
Alles zal goed komen.
MEFunny, hmm. Mijn kinderen zien dat natuurlijk niet, en ik kan niet anders dan in de verdediging gaan op dat moment.
Heel herkenbaar. In een vorige relatie had mijn vriendin last van paniek/hysterie aanvallen. Ook had ze losse handjes en als ik niet uit keek, had ik een vlakke hand in het gezicht te pakken. Terugmeppen is als man toch te min, maar dat heb ik heus wel een keer gedaan. Het duurde vrij lang voordat ik m'n koffers definitief pakte, maar uiteindelijk is dat het beste.
Wat ik persoonlijk merkte, is dat ik onder een soort constante stress leefde. Altijd op mijn hoede. Zodra er een onvertogen woord viel, dan deed ik letterlijk een stap naar achter, want ik had geen zin in een mep.
Toen ik vertrok, had ik een piep- en piep-klein studiootje gehuurd. Ik heb de muren gewit, goedkoop laminaat gelegd en lekker een nieuw thuis gemaakt. Ben naar de Ikea gereden en heb voor driehonderd euro een complete nieuwe inboedel gekocht. Bed, kast, keukengerei, the works.
Ik kan je niet beschrijven hoe prettig het is, om je innerlijk volledig tot rust te laten komen. Dat je niet meer op je hoede bent, en tijd hebt om je (mentale) wonden te likken.
Ik snap dat het lastig is om op te stappen. Maar stel je eens voor hoe ik me voelde, en dat dat ook jouw deel kan zijn. Rust. Kopje thee. Heerlijk alleen zijn. Tot jezelf komen.
Persoonlijk merkte ik, dat het sociale leven zeer snel op gang komt. Je hebt er namelijk meer energie voor. Je zult merken dat je veel en veel meer energie hebt in een dag, en mensen merken dat. Je wordt opgewekter, en veel zekerder voor jezelf. Ook heb je meer tijd om de band met familie aan te trekken.
Neem zelf de eerste beslissing. Vroeger of later hakt hij de knoop door, en dan heb je een mooie kans gemist om daadkracht te tonen. Uitstellen kan betekenen dat er voor jou wordt besloten, en dat wil je niet.
Alles zal goed komen.
zondag 4 maart 2012 om 12:30
quote:mavis79 schreef op 04 maart 2012 @ 12:21:
Je geeft zelf ook aan dat je gevoel weg is,hoeveel meer ingredienten wil je hebben voor je jouw relatie eindelijk kan beeindigen?
Wil je werkelijk in een schijnwereld leven?
als het gevoel weg is komt het heus niet meer terug, er zit een diepgewortelde antipathie (en ja, ik spreek uit ervaring) tegen hem in jou, en met samen normaal doen en zeggen dat het meevalt verdwijnen deze gevoelens niet.
Die woorden zocht ik. De eerste keer dat "het" gebeurde was ik hoogzwanger van de 2e. En sindsdien is het eigenlijk al over...qua gevoel. Het zou nooit meer gebeuren.
Ik zie hem gewoon niet meer als mijn geliefde, ik heb medelijden dat wel. Want hij is blijkbaar zo gefrustreerd dat hij er met woorden niet meer uit komt.
Diepgewortelde antipathie..... juist.
Maar hoe leg ik hem dat uit?
Je geeft zelf ook aan dat je gevoel weg is,hoeveel meer ingredienten wil je hebben voor je jouw relatie eindelijk kan beeindigen?
Wil je werkelijk in een schijnwereld leven?
als het gevoel weg is komt het heus niet meer terug, er zit een diepgewortelde antipathie (en ja, ik spreek uit ervaring) tegen hem in jou, en met samen normaal doen en zeggen dat het meevalt verdwijnen deze gevoelens niet.
Die woorden zocht ik. De eerste keer dat "het" gebeurde was ik hoogzwanger van de 2e. En sindsdien is het eigenlijk al over...qua gevoel. Het zou nooit meer gebeuren.
Ik zie hem gewoon niet meer als mijn geliefde, ik heb medelijden dat wel. Want hij is blijkbaar zo gefrustreerd dat hij er met woorden niet meer uit komt.
Diepgewortelde antipathie..... juist.
Maar hoe leg ik hem dat uit?
zondag 4 maart 2012 om 12:35
Begrijpen zal hij het toch niet. Schrijf het op, dan kun je je woorden zorgvuldig kiezen. Laat hem anders dit topic een keer lezen, als de situatie zo is dat deze zich daarvoor leent.
Flukehydra, je zegt dat alles goed zal komen, maar zo simpel zal het niet zijn. Een man die geweld gebruikt zal zich vaak niet zomaar bij de situatie neerleggen. Hij zal misschien gaan stalken, de dreiging zal misschien nog een tijd blijven. En helaas blijft hij in the picture, omdat er kinderen in het spel zijn. Makkelijk zal het niet gaan en of het uiteindelijk helemaal 'goed' komt, is niet te zeggen. Toch is dat geen reden om te blijven, TO. Zeker niet. Helaas ligt er naar alle waarschijnlijkheid een moeilijke weg voor je, maar als je bij je man blijft weet je helemaal zeker dat dat zo is. Kies voor jezelf en voor je kinderen en ga. Dat hij dat uiteindelijk niet goed zal begrijpen, is niet jouw probleem. Leg het één keer duidelijk uit, zoals ik al zei eventueel opschrijven. Hij kan dat accepteren of niet, maar het zal jouw beslissing niet moeten beïnvloeden.
xYella.
Flukehydra, je zegt dat alles goed zal komen, maar zo simpel zal het niet zijn. Een man die geweld gebruikt zal zich vaak niet zomaar bij de situatie neerleggen. Hij zal misschien gaan stalken, de dreiging zal misschien nog een tijd blijven. En helaas blijft hij in the picture, omdat er kinderen in het spel zijn. Makkelijk zal het niet gaan en of het uiteindelijk helemaal 'goed' komt, is niet te zeggen. Toch is dat geen reden om te blijven, TO. Zeker niet. Helaas ligt er naar alle waarschijnlijkheid een moeilijke weg voor je, maar als je bij je man blijft weet je helemaal zeker dat dat zo is. Kies voor jezelf en voor je kinderen en ga. Dat hij dat uiteindelijk niet goed zal begrijpen, is niet jouw probleem. Leg het één keer duidelijk uit, zoals ik al zei eventueel opschrijven. Hij kan dat accepteren of niet, maar het zal jouw beslissing niet moeten beïnvloeden.
xYella.
zondag 4 maart 2012 om 12:36
Zolang je met deze man, met wisselend karakter in een huis woont, dan heeft dat voor 50 % invloed op je kinderen. Want hij is een rolmodel.
Wat wil je kinderen meegeven? Of wil je dat ze opgroeien in een omgeving waarin moeder niet voor zichzelf opkomt en ouders een ongelijkwaardige relatie hebben omdat vader zijn geluk af laat hangen van moeder. Je kinderen zullen je in de toekomst ook claimen, of dit bij anderen doen, want dit is hun voorbeeld.
Maar je situatie is lastig, dat weet ik want mijn beste vriendin zit in exact dezelfde situatie. Het lijkt nu alsof je de enige bent, maar dat is niet zo. Misschien kan je met behulp van een psycholoog en/of een maatschappelijk werkster erachter komen wat goede oplossingen zijn voor jou situatie. En nee dit is geen schande! Je wilt het beste voor jezelf en voor je kinderen. Vergeet niet dat je misschien al licht gehersenspoeld bent door deze man. Veel wijsheid toegewenst!
Wat wil je kinderen meegeven? Of wil je dat ze opgroeien in een omgeving waarin moeder niet voor zichzelf opkomt en ouders een ongelijkwaardige relatie hebben omdat vader zijn geluk af laat hangen van moeder. Je kinderen zullen je in de toekomst ook claimen, of dit bij anderen doen, want dit is hun voorbeeld.
Maar je situatie is lastig, dat weet ik want mijn beste vriendin zit in exact dezelfde situatie. Het lijkt nu alsof je de enige bent, maar dat is niet zo. Misschien kan je met behulp van een psycholoog en/of een maatschappelijk werkster erachter komen wat goede oplossingen zijn voor jou situatie. En nee dit is geen schande! Je wilt het beste voor jezelf en voor je kinderen. Vergeet niet dat je misschien al licht gehersenspoeld bent door deze man. Veel wijsheid toegewenst!
zondag 4 maart 2012 om 12:36
Wat het advies is wat ik eigenlijk altijd schrijf ik kan hem wel eens ergens opslaan.
Je hoeft per direct geen definitieve beslissingen te nemen, Je kunt wel jouw leven en houding en dus die van de kinderen veranderen.
Schrijf je in bij de woningbouwvereniging en laat de post bezorgen bij een vriendin (ik ken geen woningbouwvereniging die daar moeilijk overdoet zeker omdat er fysiek geweld in het spel is)
Inschrijven betekend niet dat je per direct wat MOET maar wel dat als het moet dat je al inschrijvingsduur hebt.
Ga je leven inrichten alsof hij er niet zou wonen, ga een sociaal leven opbouwen.
Dat zijn dingen die jij kunt doen om jou leven leuker te maken. Zodat straks het gat minder groot is.
En wie weet veranderd de sfeer in huis zo dat het leefbaarder wordt voor jou en en kinderen.
Begin met uitzoeken van zaken die echt emotionele waarde voor je hebben en berg die spullen op in een doos of koffer, zodat als er nood aan de man is je per direct weg kan en precies weet wat je mee wilt nemen wat onvervangbaar is.
Begin met scannen van belangrijke documenten en foto's en sla die op op een online opslag als bijvoorbeeld dropbox. Zodat je ze altijd ter beschikking hebt als het mis gaat.
Of wel doe alle dingen die je zou doen als je definitief een beslissing genomen zou hebben. Alleen die definitieve beslissing is nu nog niet aan de orde. Het kan juist rust in je hoofd geven als je alle zaken op orde hebt en je dan eens het emotionele gedeelte onder de loep neemt.
Je hoeft per direct geen definitieve beslissingen te nemen, Je kunt wel jouw leven en houding en dus die van de kinderen veranderen.
Schrijf je in bij de woningbouwvereniging en laat de post bezorgen bij een vriendin (ik ken geen woningbouwvereniging die daar moeilijk overdoet zeker omdat er fysiek geweld in het spel is)
Inschrijven betekend niet dat je per direct wat MOET maar wel dat als het moet dat je al inschrijvingsduur hebt.
Ga je leven inrichten alsof hij er niet zou wonen, ga een sociaal leven opbouwen.
Dat zijn dingen die jij kunt doen om jou leven leuker te maken. Zodat straks het gat minder groot is.
En wie weet veranderd de sfeer in huis zo dat het leefbaarder wordt voor jou en en kinderen.
Begin met uitzoeken van zaken die echt emotionele waarde voor je hebben en berg die spullen op in een doos of koffer, zodat als er nood aan de man is je per direct weg kan en precies weet wat je mee wilt nemen wat onvervangbaar is.
Begin met scannen van belangrijke documenten en foto's en sla die op op een online opslag als bijvoorbeeld dropbox. Zodat je ze altijd ter beschikking hebt als het mis gaat.
Of wel doe alle dingen die je zou doen als je definitief een beslissing genomen zou hebben. Alleen die definitieve beslissing is nu nog niet aan de orde. Het kan juist rust in je hoofd geven als je alle zaken op orde hebt en je dan eens het emotionele gedeelte onder de loep neemt.
zondag 4 maart 2012 om 12:37
quote:flukehydra schreef op 04 maart 2012 @ 12:29:
[...]
Heel herkenbaar. In een vorige relatie had mijn vriendin last van paniek/hysterie aanvallen. Ook had ze losse handjes en als ik niet uit keek, had ik een vlakke hand in het gezicht te pakken. Terugmeppen is als man toch te min, maar dat heb ik heus wel een keer gedaan. Het duurde vrij lang voordat ik m'n koffers definitief pakte, maar uiteindelijk is dat het beste.
Wat ik persoonlijk merkte, is dat ik onder een soort constante stress leefde. Altijd op mijn hoede. Zodra er een onvertogen woord viel, dan deed ik letterlijk een stap naar achter, want ik had geen zin in een mep.
Toen ik vertrok, had ik een piep- en piep-klein studiootje gehuurd. Ik heb de muren gewit, goedkoop laminaat gelegd en lekker een nieuw thuis gemaakt. Ben naar de Ikea gereden en heb voor driehonderd euro een complete nieuwe inboedel gekocht. Bed, kast, keukengerei, the works.
Ik kan je niet beschrijven hoe prettig het is, om je innerlijk volledig tot rust te laten komen. Dat je niet meer op je hoede bent, en tijd hebt om je (mentale) wonden te likken.
Ik snap dat het lastig is om op te stappen. Maar stel je eens voor hoe ik me voelde, en dat dat ook jouw deel kan zijn. Rust. Kopje thee. Heerlijk alleen zijn. Tot jezelf komen.
Persoonlijk merkte ik, dat het sociale leven zeer snel op gang komt. Je hebt er namelijk meer energie voor. Je zult merken dat je veel en veel meer energie hebt in een dag, en mensen merken dat. Je wordt opgewekter, en veel zekerder voor jezelf. Ook heb je meer tijd om de band met familie aan te trekken.
Neem zelf de eerste beslissing. Vroeger of later hakt hij de knoop door, en dan heb je een mooie kans gemist om daadkracht te tonen. Uitstellen kan betekenen dat er voor jou wordt besloten, en dat wil je niet.
Alles zal goed komen.
Daar hoop ik stiekem op.... Dat hij het opgeeft, weg gaat. Soms hoop ik dat hij vreemdgaat, verliefd word of wat dan ook. Want ik ben ook bang voor de bak ellende wat ik over me heen ga krijgen als IK de knoop door hak.
Maar zoals ik hem inschat zal hij nooit die knoop doorhakken.
[...]
Heel herkenbaar. In een vorige relatie had mijn vriendin last van paniek/hysterie aanvallen. Ook had ze losse handjes en als ik niet uit keek, had ik een vlakke hand in het gezicht te pakken. Terugmeppen is als man toch te min, maar dat heb ik heus wel een keer gedaan. Het duurde vrij lang voordat ik m'n koffers definitief pakte, maar uiteindelijk is dat het beste.
Wat ik persoonlijk merkte, is dat ik onder een soort constante stress leefde. Altijd op mijn hoede. Zodra er een onvertogen woord viel, dan deed ik letterlijk een stap naar achter, want ik had geen zin in een mep.
Toen ik vertrok, had ik een piep- en piep-klein studiootje gehuurd. Ik heb de muren gewit, goedkoop laminaat gelegd en lekker een nieuw thuis gemaakt. Ben naar de Ikea gereden en heb voor driehonderd euro een complete nieuwe inboedel gekocht. Bed, kast, keukengerei, the works.
Ik kan je niet beschrijven hoe prettig het is, om je innerlijk volledig tot rust te laten komen. Dat je niet meer op je hoede bent, en tijd hebt om je (mentale) wonden te likken.
Ik snap dat het lastig is om op te stappen. Maar stel je eens voor hoe ik me voelde, en dat dat ook jouw deel kan zijn. Rust. Kopje thee. Heerlijk alleen zijn. Tot jezelf komen.
Persoonlijk merkte ik, dat het sociale leven zeer snel op gang komt. Je hebt er namelijk meer energie voor. Je zult merken dat je veel en veel meer energie hebt in een dag, en mensen merken dat. Je wordt opgewekter, en veel zekerder voor jezelf. Ook heb je meer tijd om de band met familie aan te trekken.
Neem zelf de eerste beslissing. Vroeger of later hakt hij de knoop door, en dan heb je een mooie kans gemist om daadkracht te tonen. Uitstellen kan betekenen dat er voor jou wordt besloten, en dat wil je niet.
Alles zal goed komen.
Daar hoop ik stiekem op.... Dat hij het opgeeft, weg gaat. Soms hoop ik dat hij vreemdgaat, verliefd word of wat dan ook. Want ik ben ook bang voor de bak ellende wat ik over me heen ga krijgen als IK de knoop door hak.
Maar zoals ik hem inschat zal hij nooit die knoop doorhakken.