is het voor mannen dan echt makkelijker?

21-08-2011 19:40 36 berichten
Alle reacties Link kopieren
ha,

ik kan er maar niet over uit.......zou het voor mannen op één of andere manier makkelijker zijn om alles achter te laten? Ik zou zo graag eens in zo'n hoofd willen kijken......

Voor mij was er veel paniek, ook wat betreft financien, het huis, de kinderen, toekomst etc etc. Maar hij doet overal zo makkelijk over!

Zo rationeel! "het huis is maar omgeving", "1 op de 3 gaat scheiden", "de kinderen staan er buiten". Zo gevoelloos. Voor mij is het huis helemaal niet "alleen maar omgeving", het was mijn thuis! En het zijn wel "onze kinderen", en wij zijn niet "1 op de 3" zomaar een statistisch feitje.

Wat zou er toch in zo'n hoofd omgaan? Mijn man was altijd zo trots op zijn gezin, zo gek met zijn kinderen (hij miste ze al als ze een avondje logeren waren), hij vond dat ik het huis altijd "zo gezellig" maakte. Ik ken hem nu niet weer. Hij zet er gewoon een punt achter en gaat door met zijn "nieuwe" leven.
Alle reacties Link kopieren
Ik heb ook heel lang gedacht dat hij in de war was. Ik heb maandenlang gedacht: "hij komt er nog wel op terug, hij weet niet wat hij doet, hij komt wel tot inkeer".

Maar nee, dit is blijkbaar wat hij wil.....want hij gooit het bijltje er gewoon bij neer. Ik heb als een bezetene (ik leek wel gek) geprobeerd hem te laten inzien wat hij weggooid. Ik zei: stel je dan eens voor dat je kinderen niet meer elke dag ziet, dat je niet meer elke avond met ze aan tafel zit, dat ze 's ochtends niet meer bij je in bed komen.

Maar het kwam niet binnen.

En nu denk ik: waar ben ik mee bezig geweest, hij heeft mij maandenlang bedrogen, en dan moet ik hém vervolgens overtuigen?? Hoezo omgekeerde wereld?
.
.
.
Alle reacties Link kopieren
wat mij betreft is de deur dicht hoor. Ik kan op hem niet bouwen, dat is duidelijk.....en ik heb 2 kleintjes, dan zoek ik toch wel een soort van stabiliteit. En geen affaires, leugens etc.

Maar hij is de veroorzaker, en ik lijk wel meer verdriet te hebben dan hij.

Op het moment praat ik niet meer met hem, ik breng en haal de kinderen en daar blijft het bij. Hij moet het maar uitzoeken met zijn verliefdheid. Maar dat neemt niet weg dat ik er niks van snap.
Alle reacties Link kopieren
en ik heb inderdaad uit een soort van wanhoop gereageerd in 1e instantie. Ik zag mijn gezin uiteen vallen en wilde als een gek alles in oude staat houden. Nu zie ik in dat dát hoe dan ook nooit meer was gelukt. En nu zie ik ook de ernst zijn leugens in.



Onze relatie was heus niet perfect, en ik ben echt geen "goede fee" haha, maar ik ben in ieder geval wel eerlijk. En als hij denkt dat het bij haar beter is, dan ben ik de laatste die hem dan tegen gaat houden. Hij moet het zelf maar gaan ervaren. En dan ga ik ondertussen verder met een eigen leven opbouwen.
.
Alle reacties Link kopieren
ik denk wel dat hij het gezinsleven benauwend heeft gevonden. Maar ik dacht dat hij toch wel zo gek op ons was dat "wij" geen gevaar liepen. Ik dacht dat wij daar wel tegen bestand waren, wij konden wel tegen een stootje.

En toch heeft hij daar anders over gedacht. Hij is een dubbelleven begonnen. Heeft een andere vrouw beloftes gemaakt. En die beloftes hebben zwaarder gewogen dan zijn gezinsleven.

Hij heeft, bij twijfel, zijn gezin niet eens de 1e keus gegeven. Ik vind dat onbegrijpelijk, ik zou blind nog voor mijn kinderen kiezen.
.
.
.

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven