is hij genoeg?

Ik heb een advies nodig van mensen die ik niet ken en daarom objectief antwoord kunnen geven op mijn vraag zonder kant te kiezen. Ik heb een zevenjarige relatie met mijn vriend, ik ben 26 jaar en hij 30 en ik ben op mijn 20ste naar zijn land verhuisd en heb nederland achtergelaten om bij hem te kunnen zijn. Dit was heel erg moeilijk voor mij en ik had dan ook soms erge last van heimwee, vooral toen mijn moeder een ziekte kreeg die haar het over een paar jaar onmogelijk maakt om nog te kunnen lopen. Ook heb ik weinig kans op goede banen door de erg moeilijke taal ook al heb ik wel mijn bachelor weten te halen.
Onze relatie was niet makkelijk door zijn familie die mij in het begin niet erg mocht (wegens geloofsovertuiging joods) en hij die wou dat ik joods werd. Een paar issues bleven een keerpunt van ruzie (en we hadden niet vaak ruzie)

1. Hoe vaak ik hem ook verteld heb dat ik het hier niet mee eens ben en niet leuk vind bleef hij contact houden met zijn ex vriendin. Begrijp me niet vekeerd, als dit een leuke meid was die al een vriend had of mij ook wilde ontmoeten had ik hier geen moeite mee gehad maar dat was het niet. Ze stuurde berichten dat ze van hem hield en waar hij was en of hij op zn werk was. Ze stuurde foto's van zichzelf en ook al loog hij er nooit over dat hij met haar praatte maar er waren wel vaak de gesprekken gewist. (ik keek niet in zijn telefoon, zo ben ik niet maar toen de mijne stuk was gebruikte ik die van hem tijdelijk) Ik heb aangegeven dat ik mij hier heel erg oncomfortable bij voel en dat ik mijn complete leven voor hem heb opgezecht en ik het niet normaal vond dat hij een exvriendin die duidelijk geen vriendschappelijke vriendin was niet voor mij opzij kon zetten. Dit stopte niet voor 7 jaar lang!! Hij zegt ook nog dat die vrouw hem had verteld dat als hij zou stoppen met tegen haar te praten zij tegen mij zou zeggen dat ze dingen hadden gedaan samen. (hoe bedoel je psychopaat)

2. Hij wou dat ik joods werd en anders kon hij niet bij mij zijn. Ik heb de strengere optie geweigerd en heb de gereformeerde en meer vrouwvriendelijke optie gekozen maar daarom zouden ze kinderen niet joods geboren worden en dat vond hij niet erg fijn. Vele ruzies hierover gemaakt. Ik ben namelijk niet joods en heb dit ook nooit echt willen worden.

3. Elke keer als er een ruzie was dan dreigde hij het uit te maken. Ik heb hem hierop gewezen maar het is alsnog doorgegaan. In een normale relatie is dit al niet goed maar voor iemand die in een ander land zit en alles kwijt raakt (incl identiteit) als de relatie stukgaat komt dit nog veel harder aan.

4. Hij zei continue dingen als: Ik ben bang dat de relatie saai word.... Waarom zeg je dat je nooit borstvergroting zou nemen als je ouder word.... ik kan nooit beloven dat ik niet vreemdga (ook al was hij het niet van plan) . Dit soort dingen geeft je niet veel vertrouwen in de toekomst.

5. Niks met hem te maken maar ik had erg veel moeite om me in zijn land thuis te voelen. Hele andere mentaliteit en ik miste mijn familie verschrikkelijk.

6. Hij wilt heel graag kinderen dit jaar en ik stel het veel liever nog een paar jaar uit. Dit wil hij niet horen.

Nu liep het allemaal uit de hand toen ik terugkwam uit Nederland na de begrafenis van mijn oom (die onverwachts was overleden in een ski-ongeluk). Het was allemaal vrij heftig geweest met een erg verdrietige familie en mijn oma die op 93 jarige leeftijd nog moest meemaken dat haar zoon overleed.
Wanneer ik landde na 5 uur vliegen kwam ik erachter dat mijn vriend me niet kwam ophalen van het vliegveld want hij was te laat naar zijn werk gegaan. (hij werkt heel veel en is weinig thuis) Ik nam een taxi en belde dat ik thuis was. Hij zei dat hij eraan zou komen en toen ik thuis aankwam leek mijn huis op een enorme afvalstortplaats. Niets gedaan aan het huis en geen eten in huis. Na een uur komt hij pas thuis en zegt doodleuk dat hij laat was omdat hij bij zijn moeder is gaan eten. (hij heeft me niet uitgenodigd, niks voor mij meegenomen ook al wist hij dat ik thuis was zonder eten. Daarna begon hij tegen me te schreeuwen dat zijn rekening weg was die ik had opgeruimd. Ik overstuur en chagerijnig (natuurlijk heel dom maar ja) vroeg kwaad aan hem of hij toevallig ook nog met zijn ex had gebeld en hij antwoordde doodleuk met ja. Hij had met haar gebeld terwijl ik op een begrafenis in nederland was en hij weet hoe vreselijk ik dat vind. Ik was het zo zat dat ik naar bed ben gegaan en de volgende dag tegen hem heb gezegt dat ik niet kan bepalen met wie hij wel of niet praat maar ik wel kan zeggen dat ik daar niet mee om kan gaan. Als hij er niet me stopt ben ik er klaar mee. Hij zei dat ik maar moest doen waar ik zin in had.

Toen hij zag dat ik tickets begon te zoeken raakte hij in paniek en begon hij over al zijn eigen angsten te praten. Dat hij bang was dat ik zomaar weg zou gaan (had daar nog nooit eerder mee gedreigd en hij wel). Dat als we kinderen zouden hebben ik ze mee kon nemen naar nederland etc. Totaal off topic en pas toen ik doordraaide en ging schreeuwen (en zo ben ik helemaal niet dus dan moet je echt je best doen) dat ik haar ging bellen en daarna weg zou gaan zei hij dat hij de telefoon niet meer zou opnemen als zij zou bellen.

De volgende dag komt hij naar me toe en zegt dat hij met mij wilt praten. Hij heeft er over nagedacht en hij wilt dat ik een contract onderteken dat zegt dat als we ooit zouden scheiden, ik de kinderen niet mee mag nemen naar nederland. (onthoud we zijn niet eens getrouwd of hebben kinderen) Als ik dit niet teken dan is onze relatie voorbij. Ik weiger dit te tekenen en vraag ook aan hem wat hij had gedaan als we al kinderen hadden gekregen voor zo'n contract en waren gescheiden. Zijn antwoord: Ik had je zo kapot gemaakt dat je wilde dat ik alleen je kinderen had meegenomen. Op dit moment werd ik angstig... Op dit moment had ik geen vertrouwen meer in onze relatie. Hij zei dat als ik het niet ondertekende ik naar andere opties moest zoeken maar dat wou ik niet. Ik wou niks ondertekenen en zeker niet na die laatste uitspraak.

De volgende dag zeg ik hem opnieuw dat ik het niet wil ondertekenen en hij dreigt opnieuw met de relatie maar ik geef niet in en hij loopt weg naar zijn moeder. Toen hij s'avonds terug kwam waren me koffers gepakt en ben ik weg gegaan. Terug naar nederland. Ik was helemaal de kluts kwijt, helemaal gebroken. Ik hield zoveel van hem maar ik vond dat hij echt te ver is gegaan.

Sorry voor het lange verhaal maar mijn vraag is of deze relatie nog te redden valt of dat ik beter niet meer terug kan gaan... Ik twijfel zo aan mezelf en of ik niet te snel heb opgegeven.