Relaties
alle pijlers
Kapot van verdriet
zaterdag 29 juli 2017 om 09:33
4 jaar geleden kreeg ik een relatie met een weduwnaar, een fantastisch lieve charmante man die volledig voor mij ging. In het begin probeerde ik het nog af te remmen omdat ik al een kind uit een eerdere relatie had.
Het bleek echt een sprookje te zijn, nog nooit had ik mij zo geliefd gevoeld en ook mijn kind was weg van hem en andersom.
Na een jaar begon de rouw bij hem en dat was zwaar, hij viel in een zwart gat. Ik heb hem gesteund, begeleid naar therapie en urenlange gesprekken gevoerd. De therapie leek hem goed te doen en het kabbelde voort.
Hij wilde dolgraag een kindje en 1.5jaar geleden is ons kind geboren. In de tussentijd veel zaken uit zijn verleden op ons bord gekregen en daarmee proberen te dealen en het was loodzwaar.
Na de geboorte van ons kind ging het bergafwaarts met hem....
Om het verhaal kort te houden: Er bleek behoorlijk wat mis te zijn, adhd en borderline. Dit verklaarde zijn gedrag..
Ik voelde me er alleen voor staan en had teveel op mijn bordje waardoor ik in mijn schulp ging kruipen en emotioneel afwezig was.
Afgelopen maandag is hij weggegaan, hij trok het niet meer. Hij wil rust en twijfelt of wij wel bij elkaar passen...
Ik voel me zo ontzettend naar...Nooit een kans gehad om elkaar tr ontdekken zonder allemaal vervelende externe factoren,al die tijd partner en hulpverlener geweest en nu is hij weg.
Ondanks dat het mssn wel beter is ben ik wrak momenteel en ik weet gewoon niet hoe ik hier uit moet komen.
Enerzijds mis ik hem en wil ik vechten voor ons gezin en anderzijds vind ik hem een ontzettend foute man die misbruikt van mij heeft gemaakt.
Ik ben zo vol van verdriet en ik moet gewoon even spuien ....ik weet het allemaal niet meer
Het bleek echt een sprookje te zijn, nog nooit had ik mij zo geliefd gevoeld en ook mijn kind was weg van hem en andersom.
Na een jaar begon de rouw bij hem en dat was zwaar, hij viel in een zwart gat. Ik heb hem gesteund, begeleid naar therapie en urenlange gesprekken gevoerd. De therapie leek hem goed te doen en het kabbelde voort.
Hij wilde dolgraag een kindje en 1.5jaar geleden is ons kind geboren. In de tussentijd veel zaken uit zijn verleden op ons bord gekregen en daarmee proberen te dealen en het was loodzwaar.
Na de geboorte van ons kind ging het bergafwaarts met hem....
Om het verhaal kort te houden: Er bleek behoorlijk wat mis te zijn, adhd en borderline. Dit verklaarde zijn gedrag..
Ik voelde me er alleen voor staan en had teveel op mijn bordje waardoor ik in mijn schulp ging kruipen en emotioneel afwezig was.
Afgelopen maandag is hij weggegaan, hij trok het niet meer. Hij wil rust en twijfelt of wij wel bij elkaar passen...
Ik voel me zo ontzettend naar...Nooit een kans gehad om elkaar tr ontdekken zonder allemaal vervelende externe factoren,al die tijd partner en hulpverlener geweest en nu is hij weg.
Ondanks dat het mssn wel beter is ben ik wrak momenteel en ik weet gewoon niet hoe ik hier uit moet komen.
Enerzijds mis ik hem en wil ik vechten voor ons gezin en anderzijds vind ik hem een ontzettend foute man die misbruikt van mij heeft gemaakt.
Ik ben zo vol van verdriet en ik moet gewoon even spuien ....ik weet het allemaal niet meer
dinsdag 1 augustus 2017 om 17:48
Dus mag ze niet van de situatie balen?Lucylucille schreef: ↑29-07-2017 11:58Ik kan prima lezen hoor, je hoeft niet zo passief/agressief naar me te doen.
Maar jij weet toch wel beter? Of geloof jij ook niet in de diagnose?
Hij is wel ziek.
Ik zou me ook bedonderd voelen. Niemand zit toch te wachten op een partner die geestelijk zo labiel is.
Drank-, drugs-, seksverslaafden, pathologische leugenaars, narcisten, zijn toch ook allemaal ziek. Natuurlijk baal je en voel je je bedonderd als je man zo blijkt te zijn. TO legt haar gevoel toch ook uit. Ze hikt tussen twee gevoelens, ze houdt nog van hem.
dinsdag 1 augustus 2017 om 18:32
Waarom zou hij het kind alleen onder begeleiding van jou of een externe partij mogen zien en onder jouw voorwaarden?zusters schreef: ↑30-07-2017 12:22Gepraat nog niet,contact loopt voornamelijk via whatsapp en ik heb hem wel gesommeerd om eens na te denken hoe hij dat voor zich ziet..
Zelf ook aangegeven dat hij bijv. hier kan komen om tijd door te brengen met zijn kind, met of zonder mijn aanwezigheid.
Heb ook externe hulp ingeschakeld die daarbij kunnen ondersteunen.
Maar nu is alles nog vaag
Hij is de vader, dus een omgangsregeling lijkt me meer van toepassing.
dinsdag 1 augustus 2017 om 20:11
De man is psychisch nogal labiel. In hoeverre dat kun je op een forum niet beoordelen. Wellicht is "onder toezicht" beter voor zowel vader als kind. Mn voor kind moet je altijd de meest verstandige keuze maken.
dreamglasses wijzigde dit bericht op 01-08-2017 21:08
1.68% gewijzigd
Only dead fish go with the flow
dinsdag 1 augustus 2017 om 20:50
Dat staat er niet.drominique schreef: ↑01-08-2017 18:32Waarom zou hij het kind alleen onder begeleiding van jou of een externe partij mogen zien en onder jouw voorwaarden?
Hij is de vader, dus een omgangsregeling lijkt me meer van toepassing.
“Don’t look back – you’re not going that way.”
vrijdag 4 augustus 2017 om 23:55
Je hebt hem goeie eigenschappen toegekend die hij niet heeft. Eerst dacht je dat het door de rouw kwam, nu heeft het een label en weet je dat hij die goeie eigenschappen helemaal niet heeft. Dat is pijnlijk, maar je krijgt je energie niet terug. Het enige wat je kan doen is jezelf bij elkaar rapen en een leven zonder hem opbouwen. De reactie van de oudste is veelzeggend.
zaterdag 12 augustus 2017 om 19:13
Nou, meneer heeft een midlifecrisis, dat zegt hij.
Hij is alles en iedereen zat en wilt gewoon een eigen plek waar hij kan nadenken.
Hij komt 2x per week zn kind bezoeken en doet alsof er niks aan het handje is . Ja en klagen over dat het niet fijn vertoeven is bij zijn ouders en dat hij zich nergens thuis voelt.
Verder is er weinig contact...ik stuur geen boze/verdrietige appjes enzo meer want dat interesseert hem toch niks en probeer gewoon de draad op te pakken. Alleen die dagen dat hij komt voor kind, zak ik weer in...die confrontatie is mij te heftig.
Hij is alles en iedereen zat en wilt gewoon een eigen plek waar hij kan nadenken.
Hij komt 2x per week zn kind bezoeken en doet alsof er niks aan het handje is . Ja en klagen over dat het niet fijn vertoeven is bij zijn ouders en dat hij zich nergens thuis voelt.
Verder is er weinig contact...ik stuur geen boze/verdrietige appjes enzo meer want dat interesseert hem toch niks en probeer gewoon de draad op te pakken. Alleen die dagen dat hij komt voor kind, zak ik weer in...die confrontatie is mij te heftig.
zaterdag 12 augustus 2017 om 19:25
Weet je wat het is; Ik heb hem in het begin van onze relatie juist aangemoedigd om zijn bliss te vinden en dromen na te jagen. Dat was allemaal onzin , een gezin, dat is waar hij voor leeft was zijn antwoord en hij probeerde mij zelfs te beperken.Barbaa-de-tweede schreef: ↑12-08-2017 19:18Je schrijft het alsof je er geen zak van gelooft, klopt dat?
En nu komt die idioot ineens met zijn midlifecrisis verhaal en doet alsof het de normaalste zaak is van de wereld om zomaar plots weg te gaan . Hij wilde mij wel geruststellen door te zeggen dat hij inderdaad beter naar mij had moeten luisteren mbt jezelf ontdekken.
Zijn houding irriteert mij echt enorm