Kiezen

Dag dames,

Ik heb nood aan een klankbord bij jullie. Mag ik jullie advies?

Moeilijke keuzes.

Mijn ex-partner en ik woonden 4 jaar samen in een nieuw samengesteld gezin met tesamen 3 kids en zijn nu 2 jaar uit elkaar. Dochtertje (co-ouderschap) en ik wonen nu apart in een leuk huis dat ik kon kopen. Financieel hele stap terug, zoals jullie wel kennen. Ik zag hem heel graag en ik wilde echt dat dit zou lukken. Maar wij drukten steeds bij elkaar op de verleerde knoppen zodat we uit elkaar dreven. Mijn ex-partner ging een jaar in therapie en heeft het nu intussen wel helder in zijn hoofd wat zijn werkpunten zijn. Althans dat hoor ik hem zeggen. Het laatste jaar liet hij mij regelmatig weten dat hij gewerkt heeft aan zijn issues en dat ik de vrouw van zijn leven ben.

Paar maanden geleden leerde ik echter iemand nieuw kennen, heel goede klik. Op emotioneel vlak mijn allerbeste maatje en ik ben heel graag bij hem. Wel iemand die nooit iets heeft opgebouwd. Financieel altijd van dag tot dag geleefd, een huisje huurt, geen wagen kan veroorloven , geen kinderen.. en het voorbije jaar geen echte jobopdrachten had, maar wel zoekende is naar meer stabiliteit. Vooral doordat wij elkaar leerden kennen en hij wel inziet dat er een minimum aan verantwoordelijkheid moet zijn als hij een leven wil met een vrouw met een kindje en ooit wil samenwoneb. Wel een verstandige man. Er zijn wel wat schulden bij vrienden.

Sinds paar weken is mijn ex partner weer in de picture, zoekt verzoening en wil relatietherapie proberen. Wij hebben al enkele keren een herkansing geprobeerd maar dat liep steeds weer mis door een heel moeilijke communicatie onderling. Daar is nu dus wel een jaar aan gewerkt volgens hem.

Het stabiele gezinsleven, de geborgenheid, het familieleven op langere termijn en ook de financiële rust die het brengt maken toch dat ik daarover denk. De gevoelens zijn ook niet helemaal verdwenen. En tussen de kinderen klikte het ook heel goed.

Met de nieuwe vriend loopt het onderling met mij wel vlotter, goede communicatie en heel liefdevol. Maar ik zal een beetje ervoor moeten blijven zorgen dat ik voor mijn dochter financieel kan opbouwen wat nodig is (wij hebben verder geen familie meer die in de picture zijn). Daarnaast moet ik er toch ook serieus over denken om nog te gaan samenwonen met iemand die zelf van dag op dag leeft en waarop ik dus zelf niet zal kunnen leunen als het eens nodig is. Zoals ik zei heb ik geen ouders of familie waar ik in noodgevallen terechtkunnen.. ik zie hier wat tegenop. En dat doet mij ook denken aan de veiligheid van mijn vroegere gezin.

Als ik aan vrienden of vriendinnen uitleg dat ik zou overwegen om mijn vroegere leven een nieuwe laatste kans te geven krijg ik veel onbegrip. “Volg toch je hart, het liep eerder al niet goed tussen jullie 2, nu heb je eindelijk een hele lieve man..” maar die opmerkingen komen vooral van vrienden zonder kinderen..

Ik zou gewoon eens willen weten of jullie die twijfels herkennen als je iemand nieuw tegenkomt.. en of je je ook daarin laat leiden.
Of zouden die familiale, financiële en praktische overwegingen niet zo hard mogen spelen?