Relaties
alle pijlers
Kinderwens, partner twijfelt
maandag 4 mei 2020 om 10:12
Hoi allemaal,
Ik ben jarenlang een meelezer, maar zit nu met een probleem waar ik mijn gedachte niet goed over op een rijtje kan zetten, dus hopelijk hebben jullie wat nieuwe inzichten.
Ik heb nu enige tijd een relatie (7 maanden ong), na een aantal jaar alleen geweest. Met deze partner is vrij snel ter sprake gekomen of ik kinderen wilde. Mijn antwoord was ja zeker. Ik ben 35 trouwens, hij 41. Hij gaf zelf aan flexibel te zijn, maar in zijn vorige relatie wilde ze beiden geen kinderen en daar had hij ook vrede mee. Nu twijfelt hij toch of hij kinderen wil. En daar denkt hij dus nu over na. En ik weet niet wat ik daar mee aan moet. Moet ik hierover met hem in gesprek? Of hem juist nu de ruimte geven en het onderwerp niet aan de orde brengen? Ik wil hem niet pushen of onder druk zetten. Ik wil hem ook niet dwingen om kinderen met mij te krijgen (ben niet van het stellen van ultimatums), aangezien ik echt geen kind op de wereld wil die niet door beide ouders gewenst is. Ik kom zelf uit zo’n situatie en weet dat je daar op een hele vervelende manier kan worden beïnvloed.
Mijn eerste gevoel was toen hij dit ter sprake bracht, dat hij er goed over na moet denken, maar dat als hij het echt niet wil er dan moeten stoppen. Beter nu dan over twee jaar. Dit maakt me zo ontzettend verdrietig, het gevoel van verbondenheid met hem heb ik niet eerder gehad. Ik voel me bij hem thuis en vertrouwd. Het is iets wat ik niet meer had verwacht te vinden. En dat maakt ook dat ik meer ben gaan nadenken over mijn eigen wensen. Mijn kinderwens is er, maar niet per direct. Ik wil eerst nog langer bij elkaar zijn en minstens een jaar hebben samengewoond. Ik realiseer me dat mijn leeftijd niet gunstig is, maar ik vind het nog steeds belangrijker dat een kind in een goede thuis situatie wordt geboren dan dat ik nu op stel en sprong maar snel zwanger moet worden.
Daarbij speelt ook door mijn hoofd dat ik op mijn 30e vier miskramen heb gehad. Mijn hoop is dat het met een andere partner wellicht wel lukt, maar ik weet ook dat de kans voor mij kleiner is (waarbij daarnaast ook mijn leeftijd nog meer een rol zal spelen dan toen ik 30 was). Daar heb ik mij wel bij neergelegd.
Alles bij elkaar maakt dat ik niet zozeer twijfel aan mijn kinderwens maar wel aan de kans daarop en wat ik laat gaan als ik aan mijn kinderwens blijf vast houden (en hij echt geen kinderen wil en de relatie dus ophoudt) terwijl de kans daarop kleiner is dan gemiddeld?
Wat zijn jullie gedachten/ideeën/tips hierover? En zouden jullie dit wel of niet bespreken? Hij weet bijv niet dat ik 4 miskramen heb gehad en twijfel of ik dat met hem moet bespreken omdat ik niet wil dat hij bij mij blijft in de ‘hoop’ of in de verwachting dat het mis gaat.
Ik ben jarenlang een meelezer, maar zit nu met een probleem waar ik mijn gedachte niet goed over op een rijtje kan zetten, dus hopelijk hebben jullie wat nieuwe inzichten.
Ik heb nu enige tijd een relatie (7 maanden ong), na een aantal jaar alleen geweest. Met deze partner is vrij snel ter sprake gekomen of ik kinderen wilde. Mijn antwoord was ja zeker. Ik ben 35 trouwens, hij 41. Hij gaf zelf aan flexibel te zijn, maar in zijn vorige relatie wilde ze beiden geen kinderen en daar had hij ook vrede mee. Nu twijfelt hij toch of hij kinderen wil. En daar denkt hij dus nu over na. En ik weet niet wat ik daar mee aan moet. Moet ik hierover met hem in gesprek? Of hem juist nu de ruimte geven en het onderwerp niet aan de orde brengen? Ik wil hem niet pushen of onder druk zetten. Ik wil hem ook niet dwingen om kinderen met mij te krijgen (ben niet van het stellen van ultimatums), aangezien ik echt geen kind op de wereld wil die niet door beide ouders gewenst is. Ik kom zelf uit zo’n situatie en weet dat je daar op een hele vervelende manier kan worden beïnvloed.
Mijn eerste gevoel was toen hij dit ter sprake bracht, dat hij er goed over na moet denken, maar dat als hij het echt niet wil er dan moeten stoppen. Beter nu dan over twee jaar. Dit maakt me zo ontzettend verdrietig, het gevoel van verbondenheid met hem heb ik niet eerder gehad. Ik voel me bij hem thuis en vertrouwd. Het is iets wat ik niet meer had verwacht te vinden. En dat maakt ook dat ik meer ben gaan nadenken over mijn eigen wensen. Mijn kinderwens is er, maar niet per direct. Ik wil eerst nog langer bij elkaar zijn en minstens een jaar hebben samengewoond. Ik realiseer me dat mijn leeftijd niet gunstig is, maar ik vind het nog steeds belangrijker dat een kind in een goede thuis situatie wordt geboren dan dat ik nu op stel en sprong maar snel zwanger moet worden.
Daarbij speelt ook door mijn hoofd dat ik op mijn 30e vier miskramen heb gehad. Mijn hoop is dat het met een andere partner wellicht wel lukt, maar ik weet ook dat de kans voor mij kleiner is (waarbij daarnaast ook mijn leeftijd nog meer een rol zal spelen dan toen ik 30 was). Daar heb ik mij wel bij neergelegd.
Alles bij elkaar maakt dat ik niet zozeer twijfel aan mijn kinderwens maar wel aan de kans daarop en wat ik laat gaan als ik aan mijn kinderwens blijf vast houden (en hij echt geen kinderen wil en de relatie dus ophoudt) terwijl de kans daarop kleiner is dan gemiddeld?
Wat zijn jullie gedachten/ideeën/tips hierover? En zouden jullie dit wel of niet bespreken? Hij weet bijv niet dat ik 4 miskramen heb gehad en twijfel of ik dat met hem moet bespreken omdat ik niet wil dat hij bij mij blijft in de ‘hoop’ of in de verwachting dat het mis gaat.
maandag 4 mei 2020 om 10:47
Maak een keuze waar je later geen spijt van gaat krijgen.
Richten je op hoe graag wil ik wel of geen kind want die keuze is straks voorbij.
Is het jou om het even en kan je je erbij neerleggen om straks zonder kinderen te blijven?
Of het nu wel of niet gaat lukken (gezien je eerdere miskramen) misschien zou je het toch nog graag willen proberen gewoon om de kans niet aan je voorbij te laten gaan. Lukt het niet dan moet je je er wel bij neerleggen maar weet je dat het door moeder natuur niet is gelukt.
Maar laat je je keuze door je partner leiden wel of geen kinderen te willen dan krijg je straks misschien spijt als het te laat is. Ga je hem dan geen verwijten maken als de relatie eventueel niet blijft en hij misschien in een volgende relatie wel kinderen krijgt? Of denk je dat je je er ook bij neer kan leggen als je door deze door jou gemaakte keuze nooit kinderen zal krijgen.
Ik denk juist dat het heel goed is om er nu al over te beginnen ook al ben je pas 7 maanden samen. Het is iets wat toch wel heel belangrijk is en op deze leeftijd moet je er niet een jaar mee wachten om het onderwerp aan te snijden.
Richten je op hoe graag wil ik wel of geen kind want die keuze is straks voorbij.
Is het jou om het even en kan je je erbij neerleggen om straks zonder kinderen te blijven?
Of het nu wel of niet gaat lukken (gezien je eerdere miskramen) misschien zou je het toch nog graag willen proberen gewoon om de kans niet aan je voorbij te laten gaan. Lukt het niet dan moet je je er wel bij neerleggen maar weet je dat het door moeder natuur niet is gelukt.
Maar laat je je keuze door je partner leiden wel of geen kinderen te willen dan krijg je straks misschien spijt als het te laat is. Ga je hem dan geen verwijten maken als de relatie eventueel niet blijft en hij misschien in een volgende relatie wel kinderen krijgt? Of denk je dat je je er ook bij neer kan leggen als je door deze door jou gemaakte keuze nooit kinderen zal krijgen.
Ik denk juist dat het heel goed is om er nu al over te beginnen ook al ben je pas 7 maanden samen. Het is iets wat toch wel heel belangrijk is en op deze leeftijd moet je er niet een jaar mee wachten om het onderwerp aan te snijden.
maandag 4 mei 2020 om 10:52
Wow wat veel reacties al. Bedankt daarvoor!
Veel van wat jullie zeggen speelt ook in mijn hoofd: pas niet je wensen aan aan de man maar zoek dan een ander, maar wat als het vervolgens niet lukt om iemand te vinden of het gewoon niet lukt om een kind te krijgen (alleen of met een partner), wat laat ik dan lopen, als ik nu mijn kinderwens laat gaan en we gaan alsnog over 10 jaar uit elkaar (dat zal ik mezelf nooit kunnen vergeven) enz? Ik heb al wel wat meer aan jullie tips en ga mijn zorgen en mijn verleden iig bespreken.
Ik probeer zoveel mogelijk in 1 bericht te reageren. sorry als ik iemand vergeet.
@lise1985. Dat is ook een beetje mijn twijfel, wat als ik ermee stop en geen nieuwe partner vind met wie ik deze klik heb, wat geef ik dan op?
@lux- ja, je hebt daarin gelijk. Ik denk ook wel dat ik het moet bespreken, maar hoe stom dat ook klinkt waarschijnlijk, ik vind het lastig om te vertellen. Het is niet echt schaamte of iets dergelijks, maar ook niet iets wat ik graag vertel, dus het neigt er wel naar dat ik me er toch een beetje voor schaam ofzo. Ik weet dat dat nergens voor nodig is, maar ik vind het lastig.
@pandax. Ook daar heb ik over nagedacht, overigens al voordat ik hem leerde kennen, maar ik ben er nog niet over uit of ik alleen een kind zou willen.
@starbright ik vind het lastig om het maar aan te kijken omdat ik nu wel weet dat de twijfel er is. Ik wil er geen druk op leggen, maar als ik nu al zo’n moeite heb met de gedachte dat het over is, laat staan over nog eens 7 maanden. Ik hoef ook niet per se nu direct een knoop door te hakken en hij ook niet maar denk wel binnen nu en een paar weken. Iemand anders zei om een einddatum te stellen en dat ga ik iig voor mezelf doen.
@zoeymaar. Ik realiseer me dat het een grote aanname is, en aannames zijn gevaarlijk. De gedachte komt bij mij op, omdat ik wel zeker weet dat onwijs gek op mij is en uit verliefdheid en dat soort gevoelens kan je dan misschien als man een keuze maken?? Misschien denk ik te negatief, waarschijnlijk wel. Ik wil vooral geen ongewenst kindje op de wereld.
@redbulletje. Ik heb zeker vrij in het begin aangegeven dat ik kinderen wil. Hij begon er overigens zelf over. Hij is niet het type dat een kind zou krijgen en weg loopt, maar dat is zeker een zorg, dat het voor hem tegen valt en hij dan alsnog weg gaat.
Veel van wat jullie zeggen speelt ook in mijn hoofd: pas niet je wensen aan aan de man maar zoek dan een ander, maar wat als het vervolgens niet lukt om iemand te vinden of het gewoon niet lukt om een kind te krijgen (alleen of met een partner), wat laat ik dan lopen, als ik nu mijn kinderwens laat gaan en we gaan alsnog over 10 jaar uit elkaar (dat zal ik mezelf nooit kunnen vergeven) enz? Ik heb al wel wat meer aan jullie tips en ga mijn zorgen en mijn verleden iig bespreken.
Ik probeer zoveel mogelijk in 1 bericht te reageren. sorry als ik iemand vergeet.
@lise1985. Dat is ook een beetje mijn twijfel, wat als ik ermee stop en geen nieuwe partner vind met wie ik deze klik heb, wat geef ik dan op?
@lux- ja, je hebt daarin gelijk. Ik denk ook wel dat ik het moet bespreken, maar hoe stom dat ook klinkt waarschijnlijk, ik vind het lastig om te vertellen. Het is niet echt schaamte of iets dergelijks, maar ook niet iets wat ik graag vertel, dus het neigt er wel naar dat ik me er toch een beetje voor schaam ofzo. Ik weet dat dat nergens voor nodig is, maar ik vind het lastig.
@pandax. Ook daar heb ik over nagedacht, overigens al voordat ik hem leerde kennen, maar ik ben er nog niet over uit of ik alleen een kind zou willen.
@starbright ik vind het lastig om het maar aan te kijken omdat ik nu wel weet dat de twijfel er is. Ik wil er geen druk op leggen, maar als ik nu al zo’n moeite heb met de gedachte dat het over is, laat staan over nog eens 7 maanden. Ik hoef ook niet per se nu direct een knoop door te hakken en hij ook niet maar denk wel binnen nu en een paar weken. Iemand anders zei om een einddatum te stellen en dat ga ik iig voor mezelf doen.
@zoeymaar. Ik realiseer me dat het een grote aanname is, en aannames zijn gevaarlijk. De gedachte komt bij mij op, omdat ik wel zeker weet dat onwijs gek op mij is en uit verliefdheid en dat soort gevoelens kan je dan misschien als man een keuze maken?? Misschien denk ik te negatief, waarschijnlijk wel. Ik wil vooral geen ongewenst kindje op de wereld.
@redbulletje. Ik heb zeker vrij in het begin aangegeven dat ik kinderen wil. Hij begon er overigens zelf over. Hij is niet het type dat een kind zou krijgen en weg loopt, maar dat is zeker een zorg, dat het voor hem tegen valt en hij dan alsnog weg gaat.
maandag 4 mei 2020 om 10:56
@sherry750106
Je verwoord goed mijn twijfels en gedachte. En vooral dit raakt het;
‘Of het nu wel of niet gaat lukken (gezien je eerdere miskramen) misschien zou je het toch nog graag willen proberen gewoon om de kans niet aan je voorbij te laten gaan. Lukt het niet dan moet je je er wel bij neerleggen maar weet je dat het door moeder natuur niet is gelukt.’
Ik zou er vrede mee hebben als het niet lukt, maar ik wil het wel (nog een keer) geprobeerd hebben. Ik denk dat ik op die manier deze week hierover dan met hem in gesprek ga en dan binnen een paar weken hierover een beslissing nemen.
Je verwoord goed mijn twijfels en gedachte. En vooral dit raakt het;
‘Of het nu wel of niet gaat lukken (gezien je eerdere miskramen) misschien zou je het toch nog graag willen proberen gewoon om de kans niet aan je voorbij te laten gaan. Lukt het niet dan moet je je er wel bij neerleggen maar weet je dat het door moeder natuur niet is gelukt.’
Ik zou er vrede mee hebben als het niet lukt, maar ik wil het wel (nog een keer) geprobeerd hebben. Ik denk dat ik op die manier deze week hierover dan met hem in gesprek ga en dan binnen een paar weken hierover een beslissing nemen.
maandag 4 mei 2020 om 10:57
Wauw. Dit inderdaad.Pandax schreef: ↑04-05-2020 10:16Als je je altijd aanpast aan je partner en je eigen wensen parkeert voor de lieve vrede, eindig je in een dorp, zonder baan, zonder netwerk met een leven dat je eigenlijk niet had gewild. Metaforisch dan.
Ik zou op jouw leeftijd zelf kiezen: als je een kind wil, regel dat dan zonder partner. Deze man kan zijn eigen keus maken: bij jou en je kind blijven of niet.
Zo heb ik mijn kinderwens ook 'uitgesteld' voor een man. Ik wilde, hij niet maar misschien.... ik heb toen mijn gevoel even niet laten spreken maar mijn verstand. Alles in mij riep: "ik ben zo verliefd, ik wil hem". Mijn verstand wist dat dit over zou gaan en dat ik dan weer met spijt zou zitten. Gruwelijk moeilijk.
Of het daarom uit is gegaan weet ik niet, maar ik ben nu bewust alleenstaand zwanger. En heel blij dat ik mijn verstand heb laten spreken.
Hopelijk heb je er wat aan.
maandag 4 mei 2020 om 10:58
Als je je daar zorgen om maakt, waarom zou je het dan in hemelsnaam met hem willen doen?
maandag 4 mei 2020 om 11:24
maandag 4 mei 2020 om 11:31
Dat is niet bij iedereen zo. Vaak pas als er vrijwel zeker is dat het niet lukt, kan er losgelaten worden. En dat is vaak ook niet gemakkelijk.redbulletje schreef: ↑04-05-2020 10:57Weet je waardoor je voorgaande miskramen door zijn ontstaan? Is er iets mis in jouw lichaam of was er iets mis met de foetussen zelf? Als je niet 100% zeker bent dat je een gezond kind kunt verwekken kun je het wellicht ook beter loslaten.
maandag 4 mei 2020 om 11:38
Pandax schreef: ↑04-05-2020 10:16Als je je altijd aanpast aan je partner en je eigen wensen parkeert voor de lieve vrede, eindig je in een dorp, zonder baan, zonder netwerk met een leven dat je eigenlijk niet had gewild. Metaforisch dan.
Ik zou op jouw leeftijd zelf kiezen: als je een kind wil, regel dat dan zonder partner. Deze man kan zijn eigen keus maken: bij jou en je kind blijven of niet.
maandag 4 mei 2020 om 11:47
Valt me altijd op dat veel mensen helemaal niet nadenken over dat een leven zonder kinderen ook echt heel mooi en fijn kan zijn (fijner zelfs als je het mij vraagt 
).
Kinderen zijn niet per se de weg naar geluk....eerder zelfs mss naar ongeluk als ik de vele verveelde stellen door de ikea zie sjokken met hun kroost en je het aantal echtscheidingen kent... ).
Iemand gevonden hebben waarbij je echt op je gemak bent en met wie je het leven voor je ziet, is heel bijzonder. Dat is niet voor iedereen weggelegd. Ik zou dat persoonlijk niet overboord gooien voor een mogelijk kind. Natuurlijk kan dat ook heel leuk zijn, maar ik vind dat het hebben van kinderen echt overgeromantiseerd wordt in onze samenleving. "je krijgt er zoveel voor terug" Ja, en je mist ook een héleboel..... Zo leuk vind ik de meeste stellen niet met kinderen en ik hoor vooral geklaag over het gebrek aan vrije tijd en hoe zwaar het allemaal is. Ik zou het dus vooral niet 1 grote roze wolk maken in je hoofd want dat is het helemaal niet.
Kun je niet eens nadenken over de voordelen van een kindvrij leven? Hoe jullie leven er dan uitziet? Wat je zou willen gaan doen (veel reizen?).
Of zie je die echt helemaal niet? Want als het echt een soort oerwens van je is, dan moet je er mss voor gaan. Maar ik zou altijd in mijn achterhoofd houden dat een kind krijgen niet het ultieme geluk is zoals de maatschappij je altijd wil doen geloven. Mijn vrienden zonder kinderen komen stuk voor stuk gelukkiger over in ieder geval dan die met.....
).Kinderen zijn niet per se de weg naar geluk....eerder zelfs mss naar ongeluk als ik de vele verveelde stellen door de ikea zie sjokken met hun kroost en je het aantal echtscheidingen kent... ).
Iemand gevonden hebben waarbij je echt op je gemak bent en met wie je het leven voor je ziet, is heel bijzonder. Dat is niet voor iedereen weggelegd. Ik zou dat persoonlijk niet overboord gooien voor een mogelijk kind. Natuurlijk kan dat ook heel leuk zijn, maar ik vind dat het hebben van kinderen echt overgeromantiseerd wordt in onze samenleving. "je krijgt er zoveel voor terug" Ja, en je mist ook een héleboel..... Zo leuk vind ik de meeste stellen niet met kinderen en ik hoor vooral geklaag over het gebrek aan vrije tijd en hoe zwaar het allemaal is. Ik zou het dus vooral niet 1 grote roze wolk maken in je hoofd want dat is het helemaal niet.
Kun je niet eens nadenken over de voordelen van een kindvrij leven? Hoe jullie leven er dan uitziet? Wat je zou willen gaan doen (veel reizen?).
Of zie je die echt helemaal niet? Want als het echt een soort oerwens van je is, dan moet je er mss voor gaan. Maar ik zou altijd in mijn achterhoofd houden dat een kind krijgen niet het ultieme geluk is zoals de maatschappij je altijd wil doen geloven. Mijn vrienden zonder kinderen komen stuk voor stuk gelukkiger over in ieder geval dan die met.....
maandag 4 mei 2020 om 12:03
Dat vind ik in Nederland helemaal niet. Juist hier is er veel meer ruimte voor kindvrijen en kindervrije omgevingen. Veel meer dan vele andere plekken. En er ruist meer een taboe bij jongeren/stellen om in een vroeg stadium over kinderen te praten, dan ik ken van andere landen. Dat blijkt toch ook van dit topic.vlokkenopjebrood schreef: ↑04-05-2020 11:47Valt me altijd op dat veel mensen helemaal niet nadenken over dat een leven zonder kinderen ook echt heel mooi en fijn kan zijn (fijner zelfs als je het mij vraagt
Kinderen zijn niet de weg naar geluk....eerder zelfs mss naar ongeluk als ik de vele verveelde stellen door de ikea zie sjokken met hun kroost en je het aantal echtscheidingen kent... ).
Iemand gevonden hebben waarbij je echt op je gemak bent en met wie je het leven voor je ziet, is heel bijzonder. Dat is niet voor iedereen weggelegd. Ik zou dat persoonlijk niet overboord gooien voor een mogelijk kind. Natuurlijk kan dat ook heel leuk zijn, maar ik vind dat het hebben van kinderen echt overgeromantiseerd wordt in onze samenleving. "je krijgt er zoveel voor terug" Ja, en je mist ook een héleboel..... Zo leuk vind ik de meeste stellen niet met kinderen en ik hoor vooral geklaag over het gebrek aan vrije tijd en hoe zwaar het allemaal is. Ik zou het dus vooral niet 1 grote roze wolk maken in je hoofd want dat is het helemaal niet.
Kun je niet eens nadenken over de voordelen van een kindvrij leven? Hoe jullie leven er dan uitziet? Wat je zou willen gaan doen (veel reizen?).
Of zie je die echt helemaal niet? Want als het echt een soort oerwens van je is, dan moet je er mss voor gaan. Maar ik zou altijd in mijn achterhoofd houden dat een kind krijgen niet het ultieme geluk is zoals de maatschappij je altijd wil doen geloven. Mijn vrienden zonder kinderen komen stuk voor stuk gelukkiger over in ieder geval dan die met.....
Hakuna Matata
maandag 4 mei 2020 om 12:21
@pandax wat bedoel je met als je maar lang genoeg wacht dan hoef je niet meer te beslissen? Dit onderwerp is een paar dagen geleden door hem naar voren gebracht. Zijn twijfel zorgt ook voor een heleboel gedachte bij mij die ik nu probeer te ordenen. Ik heb overigens al een heleboel aan alles wat hier wordt geschreven, dus dank daarvoor allemaal!
Als je doelt op het feit dat ik nog niet weet of ik alleen een kind zou willen, dan vind ik dat dat niet zomaar een beslissing is. Een kind bewust alleen krijgen en dus alle zorg op je nemen, zonder dat ik familie in de buurt heb wonen die achtervang zijn, dat is niet zomaar een beslissing. Ik heb een netwerk maar of die voldoende beschikbaar zijn in zo’n situatie weet ik op dit moment nog niet. Dus daar twijfel ik idd over, maar dat is niet een beslissing die ik vandaag hoef of wil nemen.
Verder is het een aanname die ik doe dat als het tegenvalt, hij zou weg lopen. Ik verwacht niet dat hij dat zou doen, maar dat een kind veel invloed heeft op je relatie staat imo vast. Als dat tegenvalt, kunnen zomaar gevoelens van verwijt ontstaan. Dat kan je niet voorzien, maar dat neemt niet weg dat dit een gedachte is die wel bij mij leeft. Dat is ook wat ik hier probeer te doen, mijn gedachte ordenen.
Ik las ook in je eerdere post dat jij aangeeft dat als je je altijd aanpast aan je partner je eindigt met een leven die je niet wilt. Ik vind het nogal kort door de bocht om te zeggen dat ik me ALTIJD zou aanpassen aan de wensen van een partner. Dat doe ik zeker niet. Maar dat neemt niet weg dat hij nu een onderwerp heeft aangesneden waar hij over nadenkt en ik daar dus ook mee bezig ben en kijk naar mijn wensen. Dat heeft in mijn optiek niets te maken met het altijd aanpassen aan een partner maar hem niet alleen laten beslissen, maar daar ook zelf een goeie beslissing in maken waarbij ik alles afweeg.
@redbulletje. Nee er lijken geen afwijkingen in mijn lichaam gevonden. Er is wel een kans dat het met een nieuwe partner wel zou lukken.
@vlokkenopbrood. Ook daar probeer ik nu over na te denken: hoe zou ik invulling aan mijn leven geven als ik geen kinderen (kan) krijg(en)? Daar zie ik ook zeker heel veel positief in, maar ik vind het nog wel lastig om dit te doen voor hem. Als ik m’n kinderwens opgeef moet ik dat doen voor mezelf en niet voor een relatie denk ik.
Als je doelt op het feit dat ik nog niet weet of ik alleen een kind zou willen, dan vind ik dat dat niet zomaar een beslissing is. Een kind bewust alleen krijgen en dus alle zorg op je nemen, zonder dat ik familie in de buurt heb wonen die achtervang zijn, dat is niet zomaar een beslissing. Ik heb een netwerk maar of die voldoende beschikbaar zijn in zo’n situatie weet ik op dit moment nog niet. Dus daar twijfel ik idd over, maar dat is niet een beslissing die ik vandaag hoef of wil nemen.
Verder is het een aanname die ik doe dat als het tegenvalt, hij zou weg lopen. Ik verwacht niet dat hij dat zou doen, maar dat een kind veel invloed heeft op je relatie staat imo vast. Als dat tegenvalt, kunnen zomaar gevoelens van verwijt ontstaan. Dat kan je niet voorzien, maar dat neemt niet weg dat dit een gedachte is die wel bij mij leeft. Dat is ook wat ik hier probeer te doen, mijn gedachte ordenen.
Ik las ook in je eerdere post dat jij aangeeft dat als je je altijd aanpast aan je partner je eindigt met een leven die je niet wilt. Ik vind het nogal kort door de bocht om te zeggen dat ik me ALTIJD zou aanpassen aan de wensen van een partner. Dat doe ik zeker niet. Maar dat neemt niet weg dat hij nu een onderwerp heeft aangesneden waar hij over nadenkt en ik daar dus ook mee bezig ben en kijk naar mijn wensen. Dat heeft in mijn optiek niets te maken met het altijd aanpassen aan een partner maar hem niet alleen laten beslissen, maar daar ook zelf een goeie beslissing in maken waarbij ik alles afweeg.
@redbulletje. Nee er lijken geen afwijkingen in mijn lichaam gevonden. Er is wel een kans dat het met een nieuwe partner wel zou lukken.
@vlokkenopbrood. Ook daar probeer ik nu over na te denken: hoe zou ik invulling aan mijn leven geven als ik geen kinderen (kan) krijg(en)? Daar zie ik ook zeker heel veel positief in, maar ik vind het nog wel lastig om dit te doen voor hem. Als ik m’n kinderwens opgeef moet ik dat doen voor mezelf en niet voor een relatie denk ik.
maandag 4 mei 2020 om 12:23
Dat idee heb ik ook niet zo. En heb ook niet het idee dat alle ouders er uitgeblust uitzien en alleen maar klagen. Maar dat kan aan de ouders in mijn omgeving liggen natuurlijkspinnetje_ schreef: ↑04-05-2020 12:03Dat vind ik in Nederland helemaal niet. Juist hier is er veel meer ruimte voor kindvrijen en kindervrije omgevingen. Veel meer dan vele andere plekken. En er ruist meer een taboe bij jongeren/stellen om in een vroeg stadium over kinderen te praten, dan ik ken van andere landen. Dat blijkt toch ook van dit topic.
Statistics are used much like a drunk uses a lamppost: for support, not illumination.
maandag 4 mei 2020 om 12:24
Dat is ook lastig. Want het is een kwetsbaar onderwerp. Maar je voelt je heel erg thuis bij hem dus dan lijkt het me wel de juiste man om het aan te vertellen.nve schreef: ↑04-05-2020 10:52
@lux- ja, je hebt daarin gelijk. Ik denk ook wel dat ik het moet bespreken, maar hoe stom dat ook klinkt waarschijnlijk, ik vind het lastig om te vertellen. Het is niet echt schaamte of iets dergelijks, maar ook niet iets wat ik graag vertel, dus het neigt er wel naar dat ik me er toch een beetje voor schaam ofzo. Ik weet dat dat nergens voor nodig is, maar ik vind het lastig.
Statistics are used much like a drunk uses a lamppost: for support, not illumination.
maandag 4 mei 2020 om 12:34
Helemaal geen gek topic en dat je je dit afvraagt. Ik heb in korte tijd in mijn kennissenkring 2 relaties zien stranden omdat een van de partners toch geen kinderen wilde en de ander wel. Net nadat ze een huis hadden gekocht, getrouwd waren en gesetteld. Abrupte relatiebreuken omdat de knoop was doorgehakt. Ik denk dat het daarom goed is om in dit stadium van de relatie en met jullie leeftijden, helder te hebben wat je wilt en verwacht.
Als de een echt geen kinderen wil en de ander wel, moet je voor je eigen kinderwens gaan. Je hebt geen zeeën van tijd meer en als je gaat modderen tot het te laat is, dan ben je echt te laat.
praten praten praten met elkaar.
Als de een echt geen kinderen wil en de ander wel, moet je voor je eigen kinderwens gaan. Je hebt geen zeeën van tijd meer en als je gaat modderen tot het te laat is, dan ben je echt te laat.
praten praten praten met elkaar.
maandag 4 mei 2020 om 13:49
Dit zou ik niet doen. Gewoon beter heel helder zijn over wat je wil.
Niks pusherigs aan, gewoon duidelijk voor beiden zodat jullie beiden een keus kunnen maken.
maandag 4 mei 2020 om 14:46
Volgens mij wordt daar nu juist heel erg over nagedacht. Volgens mij is dat ook (een van) de reden(en) dat we steeds later aan kinderen beginnen. Er is zoveel te doen en de keuze om geen kinderen te krijgen komt steeds meer uit de schaduw.vlokkenopjebrood schreef: ↑04-05-2020 11:47Valt me altijd op dat veel mensen helemaal niet nadenken over dat een leven zonder kinderen ook echt heel mooi en fijn kan zijn....Mijn vrienden zonder kinderen komen stuk voor stuk gelukkiger over in ieder geval dan die met.....
Volgens mij kun je zowel met als zonder kinderen gelukkig zijn en een zinvol leven leiden. Dat is een keuze die je weloverwogen kunt maken.
Als de keuze echter vóór je gemaakt wordt, door biologie bijvoorbeeld, is het een stuk moeilijker. Ik heb gezien hoe vrouwen tot het gaatje gaan om die behoefte te vervullen en als het dan niet lukt gaat de pijn immens diep.
Dat je vrienden zonder kinderen er gelukkiger uit zien dan die met kinderen kan ik me helemaal voorstellen.
Mijn kinderloze vriendinnen zien vaak ook vooral dat ik al jaren minder aanwezig ben, dat ik moe ben, dat het moeilijker is zomaar iets met me af te spreken. En op zo'n avondjes kan ik even lekker alles loslaten, waardoor het misschien lijkt alsof ik dan eindelijk weer mezelf kan zijn. Maar zij zien niet hoe blij ik ben als ik met mijn kinderen in de speeltuin sta, of hoe fijn ik het vind om een zondag zonder verplichtingen met mijn gezin door te brengen.
Dat zij daar van gruwelen is hun goed recht, en ja, ik heb een ander leven, maar dat maakt me niet minder gelukkig.
TO, ik zou niet wachten als jij al weet wat je wil. Je hoeft ook niet over je vriend heen te bulldozeren natuurlijk, maar maak een plan voor jezelf zoals je het zou doen als je alleen was en laat hem bepalen of hij binnen dat plan past
anoniem_383378 wijzigde dit bericht op 04-05-2020 14:50
0.30% gewijzigd
maandag 4 mei 2020 om 14:50
een partner is inwisselbaar, de band met je kinderen nieticequeen2000 schreef: ↑04-05-2020 14:49wat vind je belangrijker? een relatie zoals je nog nooit hebt gehad en waarmee je oud kunt worden? of die relatie verknoeien omdat je kinderen wilt?
maandag 4 mei 2020 om 14:52
Of, uhm, misschien bij jezelf zoeken hoe diep de wens zit, het gewoon open bespreken en van daaruit kijken hoe en of je verder wilt met man, danwel plan?icequeen2000 schreef: ↑04-05-2020 14:49wat vind je belangrijker? een relatie zoals je nog nooit hebt gehad en waarmee je oud kunt worden? of die relatie verknoeien omdat je kinderen wilt?
maandag 4 mei 2020 om 14:57
Inderdaad. Je kan het ook andersom bekijken: dat een man een vrouw van 35 mét kinderwens aan het lijntje houdt is niet echt netjes. Als hij er nu pas over na gaat denken, dan kan het jaren duren voordat het kind er überhaupt is, indien hij toch kinderen wil. Of dat hij misschien toch géén kinderen wil. Dat is echt niet oké, vind ik. Hij kan ervoor kiezen een jongere of oudere vrouw te daten, of een vrouw zonder kinderwens. Maar niet met een vrouw als jij.
Hakuna Matata
maandag 4 mei 2020 om 15:36
Natuurlijk, als man zie ik vrouwen vooral als broedmachines die we inruilen als er een defect is!redbulletje schreef: ↑04-05-2020 10:46Met haar 4 voorgaande miskramen zit het er wellicht helemaal niet in en dan wordt ze ook nog gedumpt als ze een man zoekt die persé een kind wil.
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?