**LDR deel 15**

Cherry, defensief omdat het ergens natuurlijk op een rare manier geëindigd is.



Maar ik doe een fulltime studie en werk daarnaast 28 uur. Dat is echt wel mn max. Ik zit door persoonlijke omstandigheden in de financiële troubles, en die gaan nog even een paar jaar duren.



Het was een supermooi sprookje met Bassist, maar als ik realistisch ben: wat ken ik hem nou? Ik wil niet jarenlang mijn leven op pauze zetten, alle leuke dingen laten, voor iemand die ik eigenlijk nauwelijks ken.

Misschien ben ik geen LDR materiaal.

Ik mis Bassist, maar ik wil niet verder met hem. Misschien hier soms ook lastig omdat ik het zo groots opgeschreven heb. En het wás ook groots. Maar door alle omstandigheden bij elkaar opgeteld, de zijne en de mijne, ben ik tot de conclusie gekomen dat ik niet verder met hem wil. En hij heeft datzelfde over mij besloten.

Neemt niet weg dat we elkaar wel missen.

MZ, ik zou ook zorgen voor een aanbeveling uit Ozzie. Staat altijd goed, een NL kandidaat met aanbeveling uit de andere kant van de wereld.



BTW you've got job-related mail (voor het geval ik in de spam verdwijn)

Ik bedoelde het verwijderen overigens niet echt defensief, ik haalde het weer weg omdat ik momenteel een situatie heb spelen die met mn financiële problemen te maken heeft en waarover ik niet op het forum wil schrijven. Wat er eerst stond was bij nader inzien toch iets te gevoelige info. Sorry ik kan het niet verder uitleggen.

Is okee Spijk, ik heb het ook eerder over de intonatie in je postings dan over wat je niet of wel weghaalt. Maar je hebt het uitgelegd en het is helder zo.

MZ; Het kan best zijn dat een relatie niet heeft gewerkt vanwege meerdere dingen en dat het feit dat het een LDR was niet eens zo heeft meegespeeld. Dít vind ik dat je best kan zeggen. Maar dat Toronto niet ver is vind ik echt de grootste bullshit ever. Toronto is hartstikke ver! Mss geen Australie. Maar ja, dat is een kip met een olifant vergelijken. Kan niet.

Ik heb nu een vriendje hier gevonden en mn scharrel hiervoor uit Adam vond ik al "ver". Tsja, niet zo ver als marokko, maar wel ver om elkaar regelmatig te zien en dat is toch wat je wilt.

Met zulke uitspraken moet je dus echt wel oppassen want het klinkt dat je dat alleen zegt omdat jouw vriend "zoveel verder" zit...



Tymp is terug Hij gaat zo even de huurauto wegbrengen en dan breng ik hem weer naar huis. Dan zie ik hem nog even Vind het echt fijn dat hij er weer is. Net meteen al een uur aan de telefoon. Ook lekker over mn mama kunnen praten. Heerlijk! Ik wou alleen dat het eens mooi weer werd. Het zal toch niet heel augustus zo blijven??

Het was hier gister prachtig zonnig, ik ben verbrand van een uurtje in de tuin zitten!



Misschien werkte het niet om meerdere redenen, maar een van de belangrijkste was juist de afstand.



Overigens, het werkte wél. Verdorie, het werkte hartstikke goed! het had alleen door de omstandigheden niet de potentie uit te groeien tot meer. Maar ik heb geen spijt, ik heb er van genoten. Het was wat het was, het duurde een klein jaar en we hebben elkaar 5 keer gezien en veel door de telefoon gesproken en dat werkte.

Als dat niet valt onder de definitie 'werken' dan weet ik niet wat wel 'werkt'.

Klopt, we zijn niet stokoud met elkaar geworden, maar het was super en er was niets verkeerds aan. Met alle twijfel en tranen en moeilijke momenten had ik er verdorie NIETS van willen missen.





Nemo, wat fijn dat het zo goed gaat met Tymp! Is het tussen hem en zijn ex nu al wat rustiger? Of zijn jullie nog steeds geheim?

Ik denk dat MZ er even helemaal doorheen zit met de afstand naar Australië. Klopt dat MZ? Ik kan me best voorstellen dat jij zou willen dat jouw vriend "slechts" in Toronto zat. Maar daar heeft Spijker natuurlijk weinig aan.

Zo lang duurt het trouwens niet meer tot jullie elkaar weer zien toch? Of net even té lang?

Snorhaar, dat zijn lieve woorden en mss heb je weleens helemaal gelijk! Dat is beter gezegd dat ik..



Spijker: and so be it! Niet alle sprookjes eindigen in een huwelijk, Maar een sprookje dat was het!



"Geheim" is een groot woord. Iedereen, behalve de horeca "woonplaats" weten er van. ZIjn familie, de mijne, zijn vrienden en mijn vrienden. maar in de stad houden we het nog "geheim". In zoverre... we hebben met de voetbal al 3 avonden duidelijk samen feestend (en af en toe zoenend) doorgebracht in de kroeg waar ik werk... en we doen ook wel eens dingen hier samen. Maar als mensen van mijn werk of vriendinnen van zijn ex (die ook bij mijn in de kroeg komen) zitten te vissen, dan laat ik het gewoon. Dan houden we ze in het ongewisse zeg maar. Die kwestie met zn ex is net begonnen. De eerste brieven van de advocaat zijn net beantwoord. Dat gaat zeker nog een jaar duren (denk ik) als het niet langer wordt. Maar ik heb geduld. Hij is er voor me en ik heb niet het gevoel dat ik in een hoekje wordt gestopt, maar we noemen elkaar nog geen vriendje en vriendinnetje om het makkelijk te maken

Spijk, een fulltime studie en 28 uur werken, dat had ik nooit gekund, dus ik vind dat je daar echt heel erg trots op mag zijn. Als daar op dat moment nog iets bijkomt wat een hoop energie en moeite kost (ook al werkte het wel en zou je het het liefste doen van de hele wereld en geeft het je aan de ene kant energie voor 10), dan maakt het het leven denk ik heel erg ingewikkeld. De boog is dan zeg maar al zo gespannen, dattie niet nog gespanner kan zijn (een kromme manier om het te zeggen, maar toch).



Of Toronto ver is, tja, de maan is verder. Maar afstand of reistijd maakt iets niet dichter bij wanneer je een volgend bezoek niet kan plannen wegens alle andere dingen die in je leven spelen (en juist bij mij is dat wat werkt, altijd een volgend bezoek in het vizier hebben, waar je met zijn tweeen naartoe kan leven). Je kan gewoon geen ijzer met handen breken (en dat zeg ik niet om er nog maar eens een gezegde in te gooien hoor. Ik heb mezelf dat een paar keer goed moeten voorhouden tijdens mijn promotie de afgelopen jaren als ik tegen mijn eigen grenzen aanliep. Welliswaar op een ander niveau, maar toch).



Of de dingen 'zo moeten zijn', met loslaten en dergelijke, daar geloof ik zelf niet zo in, maar misschien ben ik daar wel heel rationeel of post-modernistisch in. Of post-post-modernistsich (weet niet eens wat het precies inhoudt, haha). Wachten tot iets terug komt, daar ben ik ook niet goed in, te ongeduldig voor. Ben meer alles of niets en kijk niet vaak om. (Weet niet wat dit bijdraagt aan de discussie trouwens, moet zo maar eens naar bed..)

Heejhallo, dat laatste kan ik me helemaal in vinden. Hoewel ik hem nog wel mis, heb ik het wel afgesloten nu voor mezelf.

Heeft niets te maken met hoe het had moeten zijn, heeft te maken met hoe het is.





Nemo, klinkt toch wel lastig met de ex en alles. Ik hoop dat jullie je daar een goeie weg doorheen weten te manoeuvreren! Wel heel fijn dat hij er nu weer is voor je!

Ver zit in je hoofd, of eerder in je hart. Soms is een afstand van 5 minuten oneindig.

Het gaat me volgens mij meer om beperkte vrijheid. Om het verschil in willen en kunnen. En het daarmee om kunnen gaan. Op dat moment.



Ik heb momenteel een enorme lopende discussie met een collega. Die snapt mij niet, in die zin, hij zou nooit de keuzes maken die ik maak in mijn leven.

En moge duidelijk zijn, ik niet zo snel die van hem.

We zijn gisteren naar de notaris geweest voor huwelijksvoorwaarden. Daar bleek, wij zijn goed op de hoogte van wat er mis kan gaan, en kennen de consequenties daarvan. En we hebben dezelfde inbreng in het huwelijk. Behalve voor evt eigen zaak (dat later ook geregeld kan worden, daar het wel meer tijd en iets meer geld kost), heeft het voor ons niet veel extra nut om huwelijksvoorwaarden af te sluiten (al denken we er wel nog even over na, met scenario's 'wat als...'). Belangrijker is voor ons een testament opstellen (vanwege kinderen en langstlevende enzo).

Mijn collega snapt daar niets van. Hij is van vermogen sparen, beleggen, huis kopen. Mijn levensinsteek is die van gezin.

Hij doet het volgens het boekje (studeren, samenwonen, vakanties naar Frankrijk elk jaar). Ik kijk zo nu en dan wat er langs de levenssnelweg staat.

Hij heeft het over risicospreiding, veiligheid opbouwen. Ik heb het over familiebanden en ongewone doch bewuste keuzes maken.

Geweldig.

kjong, die discussies heb ik niet met collega's, wel met familie soms, of kennissen van de basisschool. Soms vatten mensen het persoonlijk op, heb ik het idee, wanneer je de dingen anders doet dan hen. Dat ik niet in NL woon en daar voorlopig niet terug kom wonen, daar krijg ik soms gekke reacties op. Gaat men allemaal dingen over de VS afkraken, dingen die ik ook wel zie en weet of ken. Of dat ik commentaar krijg dat ik toch ook es aan een hypotheek moet gaan denken (zit er echt niet in hoor, de komende twee jaar). Of op mijn LDR (en dat het goed gaat volgens mij) het eerste commentaar is: Nou ja, wie weet gaat het straks als jullie wel meer tijd met elkaar hebben helemaaaaal niet goed.



Ik vind het altijd zo gek als dat gebeurt (gelukkig niet vaak).



Mijn ervaring is dat mensen die zelf overtuigd en gelukkig zijn met hun levenstijl dit niet zo snel doen, andermans keuzes aanvallen. Die zeggen eerder "Good for you".Tenminste niet als het keuzes zijn die hen niet deren (de keuze om bijvoorbeeld uitkeringsfraudeur te worden, of seriemoordenaar, ja die zou ik dan weer wel veroordelen).

Ik zie ook waar het vandaan komt, de mening van collega. Hij heeft o.a. een scheiding gehad die hem niet beviel. Maar ook over relatiekeus of -inhoud heeft hij natuurlijk zijn mening.

Hij heeft nl ook een buitenlander (een UK-mevrouw. En zij werkt binnen de overheid. En spreekt goed Nederlands.) dus 'mag' hij een mening hebben over mijn/andere buitenlander.

Overigens vertelt hij nóóit zijn mening direct. Daar is hij veel te politiek correct voor. Suggestieve vraagstelling doet hij wel aan. En dat doorzie ik, dat maakt het juist zo grappig.

Ik antwoord hem gewoon vanuit mijn ervaring. En leg hem zo hier en daar de simpele vraag voor: wat zou daar mis mee zijn?

Waardoor hij weer over veiligheid en zelfstandigheid begint, en ik over etc.

Mijn opmerking eerder was niet als een aanval bedoelt. Laat dat duidelijk zijn, want ik krijg er een beetje 't gevoel bij dat ik me daar ineens heel erg over moet verdedigen. Het is eerder een onhandige geformuleererde post. Soms zou ik wel graag willen dat Australie wat dichter bij lag. En dan lijken Canada/VS meer om de hoek, overigens bedoelde ik niet dat het naast de deur ligt.



De weken dat hij hier was waren geweldig, waardoor het extra moeilijk is om daarna weer "alleen" verder te gaan. Ik vlieg over 4 weken naar hem toe! Het is meer dat ik hier niet lekker in mijn vel zit. Ik denk dat er een gedeeltelijke medische oorzaak is. Vriend mailde dat het tussen de oren zit. En ook dat dat scandinavie avontuur ineens weer heel onzeker is. Dus nu kunnen die drie weken niet snel genoeg gaan.

Met zijn nichtje?

( )

Nou sterkte voor diegene dan.

Mijn zusje komt vanavond. Zij van Duisburg. Ik ben een beetje bang van dat verhaal. Ze heeft nl mijn vrijgezellenavond afgezegd. Dat trekt ze niet.



Weet je wat je trouwens zou kunnen proberen Fille, wat hoger te richten. Ik heb een hoop buitenlandse mensen bijv richting International Court, Europese verzekeringen en Shell gestuurd hier, en het werkt!

Misschien kan je eens naar internationale bedrijven kijken daro.

quote:fille schreef op 04 augustus 2010 @ 12:08:

Berliner is verloofd.Horse tits! (Dat is een nieuwe uitspraak die ik gisteren geleerd heb. Soort van Shit, Fuck en uiting van verbazing bij mekaar. Ik moet hem nog ven oefenen).

quote:kjong schreef op 04 augustus 2010 @ 15:50:

Ze heeft nl mijn vrijgezellenavond afgezegd. Dat trekt ze niet.



Huh? Weet ik iets van je zusje en zou ik dit moeten snappen?



Ik snap t niet namelijk. Wat trekt ze niet? Vrijgezellenavonden? (indien je in een tutu op sjouw wil door Amsterdam: hoera voor je zusje.) Dat jij gaat trouwen? Dat ze naar NL moet komen?

Jeetje Fille, Berliner verloofd! Hoe weet je dat, heb je hem gesproken? Ik dacht dat je een tijdje geleden juist schreef dat hij weer single was, of heb ik dat verkeerd?

quote:heejhallo schreef op 04 augustus 2010 @ 19:03:

[...]





Horse tits! .Noteert bij lijstje 'toffe uitdrukkingen, nonchalant proberen te gebruiken, categorie jezus-te-paard'

Fille: zelfde vragen als Spijker.

Heejhallo: zelfde opmerking als Spijker.



Maw: lang leve Spijker haar posts



Kjong, ik wou nog even zeggen dat het helemaal niet erg is dat je niet altijd wat zegt (was me trouwens ook nog niet opgevallen). er valt ook zo weinig te zeggen. Als ik gewoon af en toe erover kan spuien hier is meer dan genoeg.



Het gaat dus echt niet goed. Om het er maar even over te hebben. Ze doet dus mee aan dat onderzoek in Rotterdam.

3 groepen.

1: krijgt chemo in infuus vorm

2: krijgt chemo in pil vorm (slik je eens in de 6 weken)

3: krijgt allebei.



Mijn moeder zit in groep 2.



Als alternatief hadden we ook nog "Leuven" waar ze immuuncel therapie doen (voor leken: lijkt op stamceltherapie). Ze halen een deel van de tumor weg, kweken cellen in een laboratorium en maken dan cellen die de tumor weer voor "kwaad" aanzien zodat ie zo wordt opgeruimd. Klinkt heel simpel en eigenlijk wilde we dat, maar doktoren zeiden dat het toch niet verstandig was omdat de tumor zo snel groeide (als je zou gaan opereren zou die in de herstelperiode alweer terug zijn en dan was ze te zwak om er tegen te vechten). Dus zeiden ze: doe eerst mee aan dat onderzoek in Rdam, als dat niet aanslaat kan je altijd nog naar Leuven.



Zo gezegd zo gedaan, maar tijdens de voorbereiding (weer een MRI enz) bleek de tumor zo hard gegroeid te zijn dat die arts zei: het wordt óf Rdam óf Leuven. Ik zal je alle beweegredenen besparen, maar we hebben toen (7 weken geleden) voor Rdam gekozen.



Dus 5 weken geleden heeft mn moeder de pil ingenomen. Pas na 6 weken mocht er een MRI gemaakt worden anders kunnen ze er niks van zeggen. Die MRI staat geplanned op 12 augustus. In de tussentijd is het alleen maar slechter en slechter gegaan. Dexamethason (zelfde als prednison voor degene die dat kennen, maar dan nog zwaarder) steeds verhoogd (dat is een vochtafdrijver die -zolang de tumor nog steeds kan groeien- de druk op haar hoofd laat afnemen omdat er meer vocht zit dan tumor) en dat hielp wel. Maar eergisteren kreeg ze zo'n hoofdpijn en toen ging opeens haar linkermondhoek hangen, haar linkerhand trillen (dat gebeurde al vaker) en kon ze niet meer fatsoenlijk praten. Dat gaat echt door merg en been als je zo je moeder ziet. En je schrikt je natuurlijk kapot!

Gisteren ging het dan iets beter, vandaag weer belabberd. Ik ga de komende dagen 'scohtends helpen met aankleden, douchen enz, want mn vader loopt nog steeds met een kruk want die zn been is nog steeds niet genezen....



In elk geval kan de MRI niet vervroegd worden. Dus die staat nog steeds voor donderdag en mn ouders houden zich nu vast aan het idee dat ze dan alsnog naar Leuven kan. Die afspraak staat een soort van op 13 augustus of de maandag die daarop volgt... Als blijkt dat de tumor zodanig gegroeid is dat opereren niet meer mogelijk is (in Leuven dus) dan is het einde verhaal en om je eerlijk te zeggen kan mijn mama dat niet aan en dan denk ik dat het niet lang meer gaat duren. Ze sleept zich nu de dag voort omdat ze nog steeds hoop heeft.

Mn papa zit er ook behoorlijk doorheen en van de week hebben we ook haar begrafenis besproken met zn allen



Daarnaast kunnen mn zusje en ik totaal niet met elkaar praten, we hebben continu ruzie. Dus nu gedogen we elkaar, maar we zeggen alleen het broodnodige tegen elkaar om te zorgen dat het goed gaat met mama, maar we zijn TOTAAL GEEN steun voor elkaar (wel mn broertje en ik gelukkig).



Dus dit hele verhaal speelt l heel de tijd naast Tymp en naast mijn 45 urige werkweek. Slopend.



ff posten

Ja volgens mij heb ik het zo wel redelijk uitgelegd. Is het een beetje begrijpbaar? Ik weet natuurlijk zelf zo goed hoe het zit, maar als je er niks van af weet dan is het anders...



Vanochtend Tymp gezien: was heerlijk! Maar heel even want zijn kinderen waren thuis. Hij moest de huurauto wegbrengen en toen heb ik hem daar even opgehaald. Heb hem echt gemist. Gek. 10 dagen is hij maar weggeweest, het leek een eeuwigheid!

Hij bezorgde me ook een halve hartaanval vandaag door mét zijn kinderen bij MIJ op het terras te komen zitten!!!! Durfde ze niet te bedienen hahahaha. Maar wel een fijn idee dat hij dan toch naar mij komt, terwijl er op alle andere terrassen ook plek was....



Ik ben zo blij dat hij er is.

En dat ik me zo voel wat betreft hem.