Relaties
alle pijlers
Leg ik de lat te hoog?
maandag 12 maart 2012 om 14:05
Omdat ik niet zo goed weet op dit moment wie ik advies kan vragen of hoe ik nu verder moet, wil ik graag mijn verhaal hier plaatsen. Om het even kwijt te zijn en hopelijk kan iemand mij (goed) advies geven.
Mijn vriend en ik zijn later deze maand 8 jaar bij elkaar. De eerste jaren van onze relatie gingen als vanzelf. We zaten volledig op dezelfde golflengte, zeiden soms op hetzelfde moment dezelfde dingen, konden leuk met elkaar praten, hadden voor een groot deel dezelfde interesses, genoten van de seks, deden leuke dingen samen en waren echt maatjes. Maar in de loop van de tijd is alles veranderd.
Inmiddels hebben we drie kinderen. Een tweeling van 3 en een baby van 8 maanden. De geboorte van de tweeling was heftig (veel te vroeg) en we hebben een zware tijd gehad. Gelukkig is het allemaal goed afgelopen en hebben we nu 3 gezonde kinderen.
Maar ik realiseer me nu dat, sinds de geboorte van onze oudsten, onze relatie volledig veranderd is. Uiteraard zijn we, zoals alle jonge ouders, moe. We hebben een druk leven. Werken allebei, proberen ons gezin draaiende te houden, het huishouden moet gebeuren en daarnaast willen we ook nog wat sporten, dingen voor onszelf doen en onze sociale contacten onderhouden. Als er iets 'killing' is voor je relatie, is dat het natuurlijk wel.
Toch gaan onze relatieproblemen op dit moment verder dan dat. Tenminste, dat is mijn gevoel. We hebben al heel vaak gesprekken gehad over wat wij nu nog samen hebben. Die gesprekken worden gevoerd op mijn initiatief en ik ben vooral aan het woord, probeer hem zijn gevoelens te laten verwoorden, maar er komt weinig uit. Het is nooit een prater geweest, in de zin van gevoelens tonen of praten over gevoelens, dus dat ben ik wel gewend. Maar het frustreert me enorm op dit moment.
Juist omdat we een druk leven hebben vind ik het belangrijk dat we tijd vrijmaken voor elkaar, samen dingen doen, investeren in onze relatie. De relatie die wij met zijn tweetjes hebben, zonder de kinderen. De relatie die de basis was en is voor ons gezin. Maar die basis ben ik kwijt.
Om een lang verhaal kort te maken; wat me vooral dwars zit zijn zijn gebrek aan initiatief, het niet willen (of kunnen) investeren in onze relatie en het gebrek aan intimiteit en seks. (Voor de duidelijkheid: in onze relatie zijn de rollen omgekeerd. Ik vind seks fijn, vriendlief heeft nooit zin. Nee, niet alle mannen willen altijd en overal seks...)
Op alle fronten neemt hij geen initiatief. Niet in het maken van tijd voor elkaar, niet in knuffelen, niet in seks. Helemaal niets...
Het is niet zo dat hij niet weet dat dit me dwars zit. We hebben hier al menig gesprek over gehad. Gisteren ook weer. Hij lijkt maar niet te begrijpen dat je moet investeren in een relatie. Hij denkt dat alles vanzelf gaat en dat het vanzelfsprekend is dat ik bij hem blijf. Hij ziet niet in dat het op dit moment eenrichtingsverkeer is. Ik geef, hij neemt. En dat wil ik niet meer. Ik ben er klaar mee. Bovendien heb ik niet het gevoel dat we, behalve onze prachtige kinderen, nog veel met elkaar hebben. Soms weet ik gewoon niet waar ik met hem over moet praten (behalve over de kinderen dan).
Vrijdagavond had ik een gesprek hierover met een vriendin. Ik realiseerde me toen dat, als we geen kinderen hadden gehad, ik waarschijnlijk bij hem weg zou gaan. Maar dat is natuurlijk niet wat ik wil. In de eerste plaats voor de kinderen. En het is ook niet zo dat ik niet meer van hem houd. Hij is nog steeds wel mijn maatje en we hebben het gezellig samen. Maar kun je dan nog spreken van een relatie als man en vrouw? Of hebben we inmiddels de gevreesde 'broer-zus'-relatie? Of leg ik de lat te hoog? Vraag ik teveel van hem? Heb ik een te rooskleurig beeld van een relatie? Ligt het probleem bij mij? Ik weet het gewoon even niet meer. Maar dat ik in onze relatie al een hele tijd niet gelukkig ben en dat ik me vaak afvraag of ik nog wel verder met hem wil en zelfs wel eens bedenk hoe het zou zijn met een ander, dat is een feit...
Wie kan mij helpen uit te vinden wat het beste is...?
Mijn vriend en ik zijn later deze maand 8 jaar bij elkaar. De eerste jaren van onze relatie gingen als vanzelf. We zaten volledig op dezelfde golflengte, zeiden soms op hetzelfde moment dezelfde dingen, konden leuk met elkaar praten, hadden voor een groot deel dezelfde interesses, genoten van de seks, deden leuke dingen samen en waren echt maatjes. Maar in de loop van de tijd is alles veranderd.
Inmiddels hebben we drie kinderen. Een tweeling van 3 en een baby van 8 maanden. De geboorte van de tweeling was heftig (veel te vroeg) en we hebben een zware tijd gehad. Gelukkig is het allemaal goed afgelopen en hebben we nu 3 gezonde kinderen.
Maar ik realiseer me nu dat, sinds de geboorte van onze oudsten, onze relatie volledig veranderd is. Uiteraard zijn we, zoals alle jonge ouders, moe. We hebben een druk leven. Werken allebei, proberen ons gezin draaiende te houden, het huishouden moet gebeuren en daarnaast willen we ook nog wat sporten, dingen voor onszelf doen en onze sociale contacten onderhouden. Als er iets 'killing' is voor je relatie, is dat het natuurlijk wel.
Toch gaan onze relatieproblemen op dit moment verder dan dat. Tenminste, dat is mijn gevoel. We hebben al heel vaak gesprekken gehad over wat wij nu nog samen hebben. Die gesprekken worden gevoerd op mijn initiatief en ik ben vooral aan het woord, probeer hem zijn gevoelens te laten verwoorden, maar er komt weinig uit. Het is nooit een prater geweest, in de zin van gevoelens tonen of praten over gevoelens, dus dat ben ik wel gewend. Maar het frustreert me enorm op dit moment.
Juist omdat we een druk leven hebben vind ik het belangrijk dat we tijd vrijmaken voor elkaar, samen dingen doen, investeren in onze relatie. De relatie die wij met zijn tweetjes hebben, zonder de kinderen. De relatie die de basis was en is voor ons gezin. Maar die basis ben ik kwijt.
Om een lang verhaal kort te maken; wat me vooral dwars zit zijn zijn gebrek aan initiatief, het niet willen (of kunnen) investeren in onze relatie en het gebrek aan intimiteit en seks. (Voor de duidelijkheid: in onze relatie zijn de rollen omgekeerd. Ik vind seks fijn, vriendlief heeft nooit zin. Nee, niet alle mannen willen altijd en overal seks...)
Op alle fronten neemt hij geen initiatief. Niet in het maken van tijd voor elkaar, niet in knuffelen, niet in seks. Helemaal niets...
Het is niet zo dat hij niet weet dat dit me dwars zit. We hebben hier al menig gesprek over gehad. Gisteren ook weer. Hij lijkt maar niet te begrijpen dat je moet investeren in een relatie. Hij denkt dat alles vanzelf gaat en dat het vanzelfsprekend is dat ik bij hem blijf. Hij ziet niet in dat het op dit moment eenrichtingsverkeer is. Ik geef, hij neemt. En dat wil ik niet meer. Ik ben er klaar mee. Bovendien heb ik niet het gevoel dat we, behalve onze prachtige kinderen, nog veel met elkaar hebben. Soms weet ik gewoon niet waar ik met hem over moet praten (behalve over de kinderen dan).
Vrijdagavond had ik een gesprek hierover met een vriendin. Ik realiseerde me toen dat, als we geen kinderen hadden gehad, ik waarschijnlijk bij hem weg zou gaan. Maar dat is natuurlijk niet wat ik wil. In de eerste plaats voor de kinderen. En het is ook niet zo dat ik niet meer van hem houd. Hij is nog steeds wel mijn maatje en we hebben het gezellig samen. Maar kun je dan nog spreken van een relatie als man en vrouw? Of hebben we inmiddels de gevreesde 'broer-zus'-relatie? Of leg ik de lat te hoog? Vraag ik teveel van hem? Heb ik een te rooskleurig beeld van een relatie? Ligt het probleem bij mij? Ik weet het gewoon even niet meer. Maar dat ik in onze relatie al een hele tijd niet gelukkig ben en dat ik me vaak afvraag of ik nog wel verder met hem wil en zelfs wel eens bedenk hoe het zou zijn met een ander, dat is een feit...
Wie kan mij helpen uit te vinden wat het beste is...?
maandag 12 maart 2012 om 14:19
Ik vind niet dat je de lat te hoog legt. Zeker omdat je je ervan bewust bent dat het niet vanzelf gaat en je moet investeren. Jammer dat hij daar niet voor voelt.
Je zegt dat je hem dit l heel vaak gezegd hebt. Weet hij ook hoe serieus het inmiddels is? Dat je zonder kinderen bij hem was weggegaan? Veel mannen beseffen niet wat er gaande is, tot het moment dat er écht weggegaan dreigt te worden. Misschien een moment om dit op deze manier duidelijk te maken, als andere manieren niet werken.
Verder vind ik het voorstel relatietherapie nuttig, maar dan moet hij natuurlijk wel gemotiveerd zijn. Dat lijkt er nu (nog) niet op.
Daarnaast: iemand kan wel geen prater zijn, maar hallo, in een volwassen relatie heb je gewoon de verantwoordelijkheid om normaal te communiceren... zeker als je samen een gezin hebt, ben je dat gewoon verplicht. En: iedereen kan het leren, zelfs de grootste binnenvetter. Geen smoesjes meer hoor!
Je zegt dat je hem dit l heel vaak gezegd hebt. Weet hij ook hoe serieus het inmiddels is? Dat je zonder kinderen bij hem was weggegaan? Veel mannen beseffen niet wat er gaande is, tot het moment dat er écht weggegaan dreigt te worden. Misschien een moment om dit op deze manier duidelijk te maken, als andere manieren niet werken.
Verder vind ik het voorstel relatietherapie nuttig, maar dan moet hij natuurlijk wel gemotiveerd zijn. Dat lijkt er nu (nog) niet op.
Daarnaast: iemand kan wel geen prater zijn, maar hallo, in een volwassen relatie heb je gewoon de verantwoordelijkheid om normaal te communiceren... zeker als je samen een gezin hebt, ben je dat gewoon verplicht. En: iedereen kan het leren, zelfs de grootste binnenvetter. Geen smoesjes meer hoor!
maandag 12 maart 2012 om 14:33
quote:mamvantwee schreef op 12 maart 2012 @ 14:05:
Mijn vriend en ik zijn later deze maand 8 jaar bij elkaar. De eerste jaren van onze relatie gingen als vanzelf. We zaten volledig op dezelfde golflengte, zeiden soms op hetzelfde moment dezelfde dingen, konden leuk met elkaar praten, hadden voor een groot deel dezelfde interesses, genoten van de seks, deden leuke dingen samen en waren echt maatjes. Maar in de loop van de tijd is alles veranderd. Hoe komt dat?
Juist omdat we een druk leven hebben vind ik het belangrijk dat we tijd vrijmaken voor elkaar, samen dingen doen, investeren in onze relatie. De relatie die wij met zijn tweetjes hebben, zonder de kinderen. De relatie die de basis was en is voor ons gezin. Maar die basis ben ik kwijt.
Investeren jullie op dezelfde manier in een relatie?Investeert hij níet? Of alleen niet op jouw manier?
Het is niet zo dat hij niet weet dat dit me dwars zit. We hebben hier al menig gesprek over gehad. Gisteren ook weer. Hij lijkt maar niet te begrijpen dat je moet investeren in een relatie. Hij denkt dat alles vanzelf gaat en dat het vanzelfsprekend is dat ik bij hem blijf. Hij ziet niet in dat het op dit moment eenrichtingsverkeer is. Ik geef, hij neemt.
Is dat ook echt zo? En waaruit maak je op dat hij dat niet inziet? Zégt hij ook echt dat het onzin is om te investeren in een relatie? Ziet hij dat investeren hetzelfde als jij dat ziet? Ziet het ook als dat jij geeft en hij neemt? Of kijkt hij daar anders tegenaan?
..?
Ik mis het verhaal van je man. Zoals je het nu schrijft zet je hem op een stoel, hou je een preek, trek en zuig je tot hij een reactie geeft, preek je nog even verder en ga je verder met ontevreden zijn. Heel kort door de bocht, daar ben ik me van bewust. Maar praat je ook mét hem? Je zegt 'ik ben voornamelijk aan het woord'... daaruit maak ik op dat hij vooral moet reageren op wat jij zegt, en dat hij weinig ruimte heeft om te zeggen hoe hij het ziet.
Hoe leuk is jullie relatie voor je man? Hoe leuk ben jij als echtgenote? Jij wilt graag tijd samen, maar wil hij dat ook? Hoe ziet hij een goede relatie? En hoe investeert hij daarin? Voelt hij zich voldoende bij je op z'n gemak om tijd met je door te brengen?
Waar hadden jullie het vroeger over, voor de dip? En waarom hebben jullie het daar niet meer over?
Ik vraag dit allemaal omdat ik me afvraag of jouw punt bij hem binnenkomt. Ik denk het namelijk niet. En ik vraag me af of jullie verwachtingen wel op één lijn liggen. Het kan zomaar zijn dat hij een heel ander beeld heeft van hoe je aan een relatie 'werkt' als jij. Dat hij denkt dat de vuilniszakken buiten zetten en zorgen voor het inkomen ook werken aan de relatie is. En dat jij andere dingen verwacht dan die hij investeert. En dat hij allang niet meer weet hoe hij zich een houding moet geven tegenover een vrouw die alleen maar preekt en eist.
Niet dat je ongelijk hebt, maar het gaat er helaas niet om of je gelijk hebt of niet.
Mijn vriend en ik zijn later deze maand 8 jaar bij elkaar. De eerste jaren van onze relatie gingen als vanzelf. We zaten volledig op dezelfde golflengte, zeiden soms op hetzelfde moment dezelfde dingen, konden leuk met elkaar praten, hadden voor een groot deel dezelfde interesses, genoten van de seks, deden leuke dingen samen en waren echt maatjes. Maar in de loop van de tijd is alles veranderd. Hoe komt dat?
Juist omdat we een druk leven hebben vind ik het belangrijk dat we tijd vrijmaken voor elkaar, samen dingen doen, investeren in onze relatie. De relatie die wij met zijn tweetjes hebben, zonder de kinderen. De relatie die de basis was en is voor ons gezin. Maar die basis ben ik kwijt.
Investeren jullie op dezelfde manier in een relatie?Investeert hij níet? Of alleen niet op jouw manier?
Het is niet zo dat hij niet weet dat dit me dwars zit. We hebben hier al menig gesprek over gehad. Gisteren ook weer. Hij lijkt maar niet te begrijpen dat je moet investeren in een relatie. Hij denkt dat alles vanzelf gaat en dat het vanzelfsprekend is dat ik bij hem blijf. Hij ziet niet in dat het op dit moment eenrichtingsverkeer is. Ik geef, hij neemt.
Is dat ook echt zo? En waaruit maak je op dat hij dat niet inziet? Zégt hij ook echt dat het onzin is om te investeren in een relatie? Ziet hij dat investeren hetzelfde als jij dat ziet? Ziet het ook als dat jij geeft en hij neemt? Of kijkt hij daar anders tegenaan?
..?
Ik mis het verhaal van je man. Zoals je het nu schrijft zet je hem op een stoel, hou je een preek, trek en zuig je tot hij een reactie geeft, preek je nog even verder en ga je verder met ontevreden zijn. Heel kort door de bocht, daar ben ik me van bewust. Maar praat je ook mét hem? Je zegt 'ik ben voornamelijk aan het woord'... daaruit maak ik op dat hij vooral moet reageren op wat jij zegt, en dat hij weinig ruimte heeft om te zeggen hoe hij het ziet.
Hoe leuk is jullie relatie voor je man? Hoe leuk ben jij als echtgenote? Jij wilt graag tijd samen, maar wil hij dat ook? Hoe ziet hij een goede relatie? En hoe investeert hij daarin? Voelt hij zich voldoende bij je op z'n gemak om tijd met je door te brengen?
Waar hadden jullie het vroeger over, voor de dip? En waarom hebben jullie het daar niet meer over?
Ik vraag dit allemaal omdat ik me afvraag of jouw punt bij hem binnenkomt. Ik denk het namelijk niet. En ik vraag me af of jullie verwachtingen wel op één lijn liggen. Het kan zomaar zijn dat hij een heel ander beeld heeft van hoe je aan een relatie 'werkt' als jij. Dat hij denkt dat de vuilniszakken buiten zetten en zorgen voor het inkomen ook werken aan de relatie is. En dat jij andere dingen verwacht dan die hij investeert. En dat hij allang niet meer weet hoe hij zich een houding moet geven tegenover een vrouw die alleen maar preekt en eist.
Niet dat je ongelijk hebt, maar het gaat er helaas niet om of je gelijk hebt of niet.
maandag 12 maart 2012 om 14:34
maandag 12 maart 2012 om 14:53
quote:elninjoo schreef op 12 maart 2012 @ 14:34:
Waarom hebben jullie dat extra kind eigenlijk nog genomen als je merkte dat je relatie al in negatieve zin veranderde toen je die tweeling had? Waarom daar geen tijd/aandacht in de relatie gaan steken ipv in nog 'n voortplanting (terwijl hij nooit zin in seks heeft ook nog 'ns...)Hoeveel relaties er zogenaamd 'gered' zouden worden door een kind, een 2e kind of een 3e kind? Een baby met een missie :S
Waarom hebben jullie dat extra kind eigenlijk nog genomen als je merkte dat je relatie al in negatieve zin veranderde toen je die tweeling had? Waarom daar geen tijd/aandacht in de relatie gaan steken ipv in nog 'n voortplanting (terwijl hij nooit zin in seks heeft ook nog 'ns...)Hoeveel relaties er zogenaamd 'gered' zouden worden door een kind, een 2e kind of een 3e kind? Een baby met een missie :S
maandag 12 maart 2012 om 14:59
Volgens mij beschrijf je een vrij klassiek relatie conflict. De vrouw is ontevreden, gebrek aan aandacht, slechte communicatie etc. en de man heeft het allemaal niet zo erg door. Ik heb zelf óoit in dezelfde positie als jouw man gezeten. Mijn ex klaagde ook regelmatig zonder dat het echt tot me doordrong dat er serieus iets aan de hand was. Ik dacht dat het erbij hoorde dat vrouwen zeuren over de relatie. Uiteindelijk is ze tot mijn enorme schrik en verbazing bij me weggegaan. Ik had het echt niet zien aankomen. Later zei mijn ex dat ze toch genoeg sugnalen had afgegeven en dat was ook zo, maar desondanks ben ik haar altijd blijven verwijten dat ze niet genoeg heeft gedaan om tot me door te dringen.
maandag 12 maart 2012 om 15:04
quote:elninjoo schreef op 12 maart 2012 @ 14:34:
Waarom hebben jullie dat extra kind eigenlijk nog genomen als je merkte dat je relatie al in negatieve zin veranderde toen je die tweeling had? Waarom daar geen tijd/aandacht in de relatie gaan steken ipv in nog 'n voortplanting (terwijl hij nooit zin in seks heeft ook nog 'ns...)
Ik heb al een paar keer gelezen, dat jij zó anti-kind bent, dat je er altijd in ieder topic waar maar een kind in voor komt, negatief over praat. En dat is idd echt zo!
Waarom nog een derde kind, terwijl je relatie na de eerste twee al veranderd is? Omdat je relatie altijd veranderd door het krijgen van kinderen! Je hebt nou eenmaal meer verantwoordelijkheden en behalve partner, ben je nu ook vader/moeder. Dat hoeft heus niet altijd negatief te zijn, het is gewoon een kwestie van aanpassen en dat kost tijd. Dat wil heus niet zeggen, dat je niet aan meer kinderen zou moeten beginnen, omdat bij de eerste je relatie al veranderd is. Bekijk het hebben van kinderen toch niet altijd zo negatief!
Waarom hebben jullie dat extra kind eigenlijk nog genomen als je merkte dat je relatie al in negatieve zin veranderde toen je die tweeling had? Waarom daar geen tijd/aandacht in de relatie gaan steken ipv in nog 'n voortplanting (terwijl hij nooit zin in seks heeft ook nog 'ns...)
Ik heb al een paar keer gelezen, dat jij zó anti-kind bent, dat je er altijd in ieder topic waar maar een kind in voor komt, negatief over praat. En dat is idd echt zo!
Waarom nog een derde kind, terwijl je relatie na de eerste twee al veranderd is? Omdat je relatie altijd veranderd door het krijgen van kinderen! Je hebt nou eenmaal meer verantwoordelijkheden en behalve partner, ben je nu ook vader/moeder. Dat hoeft heus niet altijd negatief te zijn, het is gewoon een kwestie van aanpassen en dat kost tijd. Dat wil heus niet zeggen, dat je niet aan meer kinderen zou moeten beginnen, omdat bij de eerste je relatie al veranderd is. Bekijk het hebben van kinderen toch niet altijd zo negatief!
maandag 12 maart 2012 om 15:13
Ik begrijp dat je al langer met hetzelfde probleem worstelt TO, gezien je andere topic. Vergelijk je verhaal van toen eens met nu, wat is er veranderd, wat heb je concreet gedaan aan die situatie van toen, wat heeft je man gedaan, wat is daar het gevolg van geweest, etc. Misschien dat het e.e.a. voor je opheldert.
maandag 12 maart 2012 om 15:15
Mundy, ik ben eerder anti-elninjoo en pro kind, maar zelfs ik vroeg me bij deze OP af hoe het mogelijk is dat TO 17 maanden geleden nog blij genoeg was over haar relatie om een tweede kind te krijgen, en nu helemaal niet meer weet hoe het verder moet. Dat vind ik ook raar.
Juist omdat iedereen weet dat je relatie verandert door kinderen (en bij sommigen heeft het meer impact dan bij anderen, door bijvoorbeeld een veels te vroeggeboren tweeling), héb je het daar toch samen over? En zorg je toch dat je weet hoe je samen verder wilt, vóórdat je aan een tweede of derde begint?
Eensch met EN dus.
Juist omdat iedereen weet dat je relatie verandert door kinderen (en bij sommigen heeft het meer impact dan bij anderen, door bijvoorbeeld een veels te vroeggeboren tweeling), héb je het daar toch samen over? En zorg je toch dat je weet hoe je samen verder wilt, vóórdat je aan een tweede of derde begint?
Eensch met EN dus.
maandag 12 maart 2012 om 15:15
Ze zegt dat ze zich NU pas realiseert dat het na de geboorte van de tweeling al mis gegaan is. Dat heeft ze zich dus op dat moment niet beseft, dan is er dus geen reden om niet aan een derde kind te beginnen toch? Zoals ik al zei verandert de relatie altijd na het krijgen van een kind, je zal dan wellicht niet meteen inzien dat het niet meer goed zit in je relatie, omdat je weet dat die sowieso verandert. Ik heb absoluut niet het idee dat ze het derde kindje gekregen hebben om de relatie te redden, zoals hierboven ergens gezegd wordt. Want ze had toen simpelweg nog niet door dat het niet goed zat in de relatie!
Zo lees ik het tenminste
Zo lees ik het tenminste
maandag 12 maart 2012 om 15:42
Het feit dat je nickname 'mamma van 2' is zegt misschien al wat over de rol die je jezelf hebt opgelegd?
Je bent niet alleen moeder-van, maar ook partner-van, vriendin-van, collega-van..
Wat hebben jullie er aan gedaan om het samen leuk te gebben, wat ondernemen jullue lis van elkaar zodat je over meer kunt pratwn dan de tweeling die weer een tandje krijgt en de ander die vanmiddag niet wilde slapen?
Je bent niet alleen moeder-van, maar ook partner-van, vriendin-van, collega-van..
Wat hebben jullie er aan gedaan om het samen leuk te gebben, wat ondernemen jullue lis van elkaar zodat je over meer kunt pratwn dan de tweeling die weer een tandje krijgt en de ander die vanmiddag niet wilde slapen?
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
maandag 12 maart 2012 om 15:44
maandag 12 maart 2012 om 15:56
quote:himalaya schreef op 12 maart 2012 @ 15:42:
Het feit dat je nickname 'mamma van 2' is zegt misschien al wat over de rol die je jezelf hebt opgelegd?
Ik vind zo'n type nickname ook idd nooit veel goeds voorspellen. Iemand die haar eigen persoonlijkheid ingewisseld heeft om moeder van te gaan spelen. Tenminste, dat straalt dit type nickname voor mij uit.
Het feit dat je nickname 'mamma van 2' is zegt misschien al wat over de rol die je jezelf hebt opgelegd?
Ik vind zo'n type nickname ook idd nooit veel goeds voorspellen. Iemand die haar eigen persoonlijkheid ingewisseld heeft om moeder van te gaan spelen. Tenminste, dat straalt dit type nickname voor mij uit.
maandag 12 maart 2012 om 16:06
quote:Mundy schreef op 12 maart 2012 @ 15:21:
Molly74, ik heb geen ander topic van haar gelezen, dus daar weet ik niks vanaf. Dat kan je natuurlijk niet weten, als je alleen dit topic leest. Dan zal het dus wel anders in elkaar zitten dan ik denk...Dat had ik eerst ook niet gelezen. Maar omdat ze eigenlijk mama van 3 is, dacht ik: dan heeft ze haar nick aangemaakt vóór de derde. Dus ben ik even zomaar uit nieuwsgierigheid gaan loepen. En kwam ik met de adviezen die ik tot dusver gegeven heb. Oprecht en goed bedoeld overigens TO.
Molly74, ik heb geen ander topic van haar gelezen, dus daar weet ik niks vanaf. Dat kan je natuurlijk niet weten, als je alleen dit topic leest. Dan zal het dus wel anders in elkaar zitten dan ik denk...Dat had ik eerst ook niet gelezen. Maar omdat ze eigenlijk mama van 3 is, dacht ik: dan heeft ze haar nick aangemaakt vóór de derde. Dus ben ik even zomaar uit nieuwsgierigheid gaan loepen. En kwam ik met de adviezen die ik tot dusver gegeven heb. Oprecht en goed bedoeld overigens TO.
maandag 12 maart 2012 om 16:37
Oef...wat een reacties. Ik heb nu niet veel tijd om te reageren, maar dat ga ik vanavond proberen.
Wat ik wel wil verduidelijken (want zulke opmerkingen doen me pijn en ook dat zal ik later uitleggen) dat wij ons derde kind NIET hebben gekregen om onze relatie te redden. Wij wilden graag een derde kindje, omdat we beiden nog een kinderwens hadden én omdat we wél van elkaar houden, alleen weet ik even niet meer op welke manier.
Wat ik wel wil verduidelijken (want zulke opmerkingen doen me pijn en ook dat zal ik later uitleggen) dat wij ons derde kind NIET hebben gekregen om onze relatie te redden. Wij wilden graag een derde kindje, omdat we beiden nog een kinderwens hadden én omdat we wél van elkaar houden, alleen weet ik even niet meer op welke manier.
maandag 12 maart 2012 om 17:12
Ben heel benieuwd wat je van de reacties vindt. Overigens val niet al te hard over die ene forummer die roept dat je een kindje hebt gekregen om je relatie te redden, want er staan te veel goede andere adviezen in, denk ik. Of in ieder geval vragen voor jezelf om over na te denken.
Overigens heb ik inmiddels ook je andere topic gelezen, en dat is meer dan drie jaar geleden. Dan ben ik toch benieuwd wat er in eerste instantie gebeurd is, wat je gedaan hebt en wat er veranderd was waardoor je genoeg vertrouwen in je relatie had om voor een derde kindje te gaan. En waarom dat dan nu toch weer anders is.
Overigens heb ik inmiddels ook je andere topic gelezen, en dat is meer dan drie jaar geleden. Dan ben ik toch benieuwd wat er in eerste instantie gebeurd is, wat je gedaan hebt en wat er veranderd was waardoor je genoeg vertrouwen in je relatie had om voor een derde kindje te gaan. En waarom dat dan nu toch weer anders is.