Relaties
alle pijlers
Leg ik de lat te hoog?
maandag 12 maart 2012 om 14:05
Omdat ik niet zo goed weet op dit moment wie ik advies kan vragen of hoe ik nu verder moet, wil ik graag mijn verhaal hier plaatsen. Om het even kwijt te zijn en hopelijk kan iemand mij (goed) advies geven.
Mijn vriend en ik zijn later deze maand 8 jaar bij elkaar. De eerste jaren van onze relatie gingen als vanzelf. We zaten volledig op dezelfde golflengte, zeiden soms op hetzelfde moment dezelfde dingen, konden leuk met elkaar praten, hadden voor een groot deel dezelfde interesses, genoten van de seks, deden leuke dingen samen en waren echt maatjes. Maar in de loop van de tijd is alles veranderd.
Inmiddels hebben we drie kinderen. Een tweeling van 3 en een baby van 8 maanden. De geboorte van de tweeling was heftig (veel te vroeg) en we hebben een zware tijd gehad. Gelukkig is het allemaal goed afgelopen en hebben we nu 3 gezonde kinderen.
Maar ik realiseer me nu dat, sinds de geboorte van onze oudsten, onze relatie volledig veranderd is. Uiteraard zijn we, zoals alle jonge ouders, moe. We hebben een druk leven. Werken allebei, proberen ons gezin draaiende te houden, het huishouden moet gebeuren en daarnaast willen we ook nog wat sporten, dingen voor onszelf doen en onze sociale contacten onderhouden. Als er iets 'killing' is voor je relatie, is dat het natuurlijk wel.
Toch gaan onze relatieproblemen op dit moment verder dan dat. Tenminste, dat is mijn gevoel. We hebben al heel vaak gesprekken gehad over wat wij nu nog samen hebben. Die gesprekken worden gevoerd op mijn initiatief en ik ben vooral aan het woord, probeer hem zijn gevoelens te laten verwoorden, maar er komt weinig uit. Het is nooit een prater geweest, in de zin van gevoelens tonen of praten over gevoelens, dus dat ben ik wel gewend. Maar het frustreert me enorm op dit moment.
Juist omdat we een druk leven hebben vind ik het belangrijk dat we tijd vrijmaken voor elkaar, samen dingen doen, investeren in onze relatie. De relatie die wij met zijn tweetjes hebben, zonder de kinderen. De relatie die de basis was en is voor ons gezin. Maar die basis ben ik kwijt.
Om een lang verhaal kort te maken; wat me vooral dwars zit zijn zijn gebrek aan initiatief, het niet willen (of kunnen) investeren in onze relatie en het gebrek aan intimiteit en seks. (Voor de duidelijkheid: in onze relatie zijn de rollen omgekeerd. Ik vind seks fijn, vriendlief heeft nooit zin. Nee, niet alle mannen willen altijd en overal seks...)
Op alle fronten neemt hij geen initiatief. Niet in het maken van tijd voor elkaar, niet in knuffelen, niet in seks. Helemaal niets...
Het is niet zo dat hij niet weet dat dit me dwars zit. We hebben hier al menig gesprek over gehad. Gisteren ook weer. Hij lijkt maar niet te begrijpen dat je moet investeren in een relatie. Hij denkt dat alles vanzelf gaat en dat het vanzelfsprekend is dat ik bij hem blijf. Hij ziet niet in dat het op dit moment eenrichtingsverkeer is. Ik geef, hij neemt. En dat wil ik niet meer. Ik ben er klaar mee. Bovendien heb ik niet het gevoel dat we, behalve onze prachtige kinderen, nog veel met elkaar hebben. Soms weet ik gewoon niet waar ik met hem over moet praten (behalve over de kinderen dan).
Vrijdagavond had ik een gesprek hierover met een vriendin. Ik realiseerde me toen dat, als we geen kinderen hadden gehad, ik waarschijnlijk bij hem weg zou gaan. Maar dat is natuurlijk niet wat ik wil. In de eerste plaats voor de kinderen. En het is ook niet zo dat ik niet meer van hem houd. Hij is nog steeds wel mijn maatje en we hebben het gezellig samen. Maar kun je dan nog spreken van een relatie als man en vrouw? Of hebben we inmiddels de gevreesde 'broer-zus'-relatie? Of leg ik de lat te hoog? Vraag ik teveel van hem? Heb ik een te rooskleurig beeld van een relatie? Ligt het probleem bij mij? Ik weet het gewoon even niet meer. Maar dat ik in onze relatie al een hele tijd niet gelukkig ben en dat ik me vaak afvraag of ik nog wel verder met hem wil en zelfs wel eens bedenk hoe het zou zijn met een ander, dat is een feit...
Wie kan mij helpen uit te vinden wat het beste is...?
Mijn vriend en ik zijn later deze maand 8 jaar bij elkaar. De eerste jaren van onze relatie gingen als vanzelf. We zaten volledig op dezelfde golflengte, zeiden soms op hetzelfde moment dezelfde dingen, konden leuk met elkaar praten, hadden voor een groot deel dezelfde interesses, genoten van de seks, deden leuke dingen samen en waren echt maatjes. Maar in de loop van de tijd is alles veranderd.
Inmiddels hebben we drie kinderen. Een tweeling van 3 en een baby van 8 maanden. De geboorte van de tweeling was heftig (veel te vroeg) en we hebben een zware tijd gehad. Gelukkig is het allemaal goed afgelopen en hebben we nu 3 gezonde kinderen.
Maar ik realiseer me nu dat, sinds de geboorte van onze oudsten, onze relatie volledig veranderd is. Uiteraard zijn we, zoals alle jonge ouders, moe. We hebben een druk leven. Werken allebei, proberen ons gezin draaiende te houden, het huishouden moet gebeuren en daarnaast willen we ook nog wat sporten, dingen voor onszelf doen en onze sociale contacten onderhouden. Als er iets 'killing' is voor je relatie, is dat het natuurlijk wel.
Toch gaan onze relatieproblemen op dit moment verder dan dat. Tenminste, dat is mijn gevoel. We hebben al heel vaak gesprekken gehad over wat wij nu nog samen hebben. Die gesprekken worden gevoerd op mijn initiatief en ik ben vooral aan het woord, probeer hem zijn gevoelens te laten verwoorden, maar er komt weinig uit. Het is nooit een prater geweest, in de zin van gevoelens tonen of praten over gevoelens, dus dat ben ik wel gewend. Maar het frustreert me enorm op dit moment.
Juist omdat we een druk leven hebben vind ik het belangrijk dat we tijd vrijmaken voor elkaar, samen dingen doen, investeren in onze relatie. De relatie die wij met zijn tweetjes hebben, zonder de kinderen. De relatie die de basis was en is voor ons gezin. Maar die basis ben ik kwijt.
Om een lang verhaal kort te maken; wat me vooral dwars zit zijn zijn gebrek aan initiatief, het niet willen (of kunnen) investeren in onze relatie en het gebrek aan intimiteit en seks. (Voor de duidelijkheid: in onze relatie zijn de rollen omgekeerd. Ik vind seks fijn, vriendlief heeft nooit zin. Nee, niet alle mannen willen altijd en overal seks...)
Op alle fronten neemt hij geen initiatief. Niet in het maken van tijd voor elkaar, niet in knuffelen, niet in seks. Helemaal niets...
Het is niet zo dat hij niet weet dat dit me dwars zit. We hebben hier al menig gesprek over gehad. Gisteren ook weer. Hij lijkt maar niet te begrijpen dat je moet investeren in een relatie. Hij denkt dat alles vanzelf gaat en dat het vanzelfsprekend is dat ik bij hem blijf. Hij ziet niet in dat het op dit moment eenrichtingsverkeer is. Ik geef, hij neemt. En dat wil ik niet meer. Ik ben er klaar mee. Bovendien heb ik niet het gevoel dat we, behalve onze prachtige kinderen, nog veel met elkaar hebben. Soms weet ik gewoon niet waar ik met hem over moet praten (behalve over de kinderen dan).
Vrijdagavond had ik een gesprek hierover met een vriendin. Ik realiseerde me toen dat, als we geen kinderen hadden gehad, ik waarschijnlijk bij hem weg zou gaan. Maar dat is natuurlijk niet wat ik wil. In de eerste plaats voor de kinderen. En het is ook niet zo dat ik niet meer van hem houd. Hij is nog steeds wel mijn maatje en we hebben het gezellig samen. Maar kun je dan nog spreken van een relatie als man en vrouw? Of hebben we inmiddels de gevreesde 'broer-zus'-relatie? Of leg ik de lat te hoog? Vraag ik teveel van hem? Heb ik een te rooskleurig beeld van een relatie? Ligt het probleem bij mij? Ik weet het gewoon even niet meer. Maar dat ik in onze relatie al een hele tijd niet gelukkig ben en dat ik me vaak afvraag of ik nog wel verder met hem wil en zelfs wel eens bedenk hoe het zou zijn met een ander, dat is een feit...
Wie kan mij helpen uit te vinden wat het beste is...?
dinsdag 13 maart 2012 om 15:01
..Die gesprekken worden gevoerd op mijn initiatief en ik ben vooral aan het woord, probeer hem zijn gevoelens te laten verwoorden, maar er komt weinig uit...
Misschien omdat hij gewoon WEL tevreden is met de relatie? Dat hij heeft geaccepteerd dat de situatie veranderd is door de komst van de kinderen?
Ik denk eerlijk gezegd dat je hem niet moet verwijten dat hij er niets aan doet omdat hij geen probleem ZIET. De onvrede zit in JOU.
Zijn jouw verwachtingen wel reeel?
Misschien omdat hij gewoon WEL tevreden is met de relatie? Dat hij heeft geaccepteerd dat de situatie veranderd is door de komst van de kinderen?
Ik denk eerlijk gezegd dat je hem niet moet verwijten dat hij er niets aan doet omdat hij geen probleem ZIET. De onvrede zit in JOU.
Zijn jouw verwachtingen wel reeel?
dinsdag 13 maart 2012 om 15:10
quote:elninjoo schreef op maandag 12 maart 2012 14:34 Waarom hebben jullie dat extra kind eigenlijk nog genomen als je merkte dat je relatie al in negatieve zin veranderde toen je die tweeling had? Waarom daar geen tijd/aandacht in de relatie gaan steken ipv in nog 'n voortplanting (terwijl hij nooit zin in seks heeft ook nog 'ns...)Dit komt niet vaak voor, maar ik ben het eens met Elninjoo.
woensdag 14 maart 2012 om 11:00
Bedankt voor alle reacties. Ik kan met iedere reactie wel iets. Behalve dan degenen over waarom nog een derde kindje 'nemen' (??). Die opmerking zegt volgens mij meer over het beeld van kinderen krijgen van die personen...
Bovendien ben ik niet zo naïef om te denken dat je met het krijgen van een kindje je relatie kunt redden. In tegendeel.
De bedoeling van mijn berichtje was vooral mezelf inzicht te geven in de relatie die we nu hebben. Als je al zo lang in een situatie zit, is het lastig het nog van een andere kant te kunnen bekijken. Ik ben dan ook blij dat ik een paar eye-openers heb ontvangen. Stevige 'kritiek' is helemaal niet erg, dat kan ik prima handelen hoor...
Vooral de vragen van @herfstig hebben me aan het denken gezet. We zijn daarom direct maandag het gesprek weer aangegaan en mijn vriend zegt dat hij het nu beter begrijpt. Dank dus daarvoor!
Hier laat ik het verder bij.
Bovendien ben ik niet zo naïef om te denken dat je met het krijgen van een kindje je relatie kunt redden. In tegendeel.
De bedoeling van mijn berichtje was vooral mezelf inzicht te geven in de relatie die we nu hebben. Als je al zo lang in een situatie zit, is het lastig het nog van een andere kant te kunnen bekijken. Ik ben dan ook blij dat ik een paar eye-openers heb ontvangen. Stevige 'kritiek' is helemaal niet erg, dat kan ik prima handelen hoor...
Vooral de vragen van @herfstig hebben me aan het denken gezet. We zijn daarom direct maandag het gesprek weer aangegaan en mijn vriend zegt dat hij het nu beter begrijpt. Dank dus daarvoor!
Hier laat ik het verder bij.
woensdag 14 maart 2012 om 12:06
Ik heb een donkerbruin vermoeden dat je vriend tevreden is met de huidige situatie. Hij geniet van zijn gezin, dat hij minder aandacht heeft voor jou is logisch met 3 kinderen om voor te zorgen. Ik neem aan dat hij ook werkt om dat hele gezin te onderhouden, dan is het ook logisch dat er minder zin is voor seks en romantiek.
Ik snap eerlijk gezegd het probleem van TO niet zo, je komt nogal egoistisch en verwend over. Je wilt en, en, en, en, en. Menig mannen en vrouwen zullen jaloers op je zijn. Een mooi gezin, een fijn thuis en dan nog klagen dat je weinig aandacht krijgt. 'Hallooo je hebt een gezin!! Natuurlijk verandert een relatie dan ingrijpend en natuurlijk is het dan niet meer zo in het begin. Maar mensen moeten gewoon eens leren waarderen wat ze hebben en leren om te gaan met veranderende situaties.
Want wat is het alternatief? Bij hem weg gaan met je kinderen? Regelrecht de armoede in en denk je het beter te krijgen met een nieuwe kerel? Wat doe je je kids aan, denk je daar wel aan? Meid, werk aan je relatie en accepteer dat je leven nu (met de komst van de kids) anders is. Accepteer dat een relatie verandert als er een gezin is en als je al zoveel jaar samen bent. Veel relaties in NL gaan kapot na de komst van de kinderen, omdat mensen idd de lat VEEL te hoog leggen. Ze willen dit, ze willen dat en verwachten ook nog een eeuwige passionele en vurige partner.
Wees tevreden!
Ik snap eerlijk gezegd het probleem van TO niet zo, je komt nogal egoistisch en verwend over. Je wilt en, en, en, en, en. Menig mannen en vrouwen zullen jaloers op je zijn. Een mooi gezin, een fijn thuis en dan nog klagen dat je weinig aandacht krijgt. 'Hallooo je hebt een gezin!! Natuurlijk verandert een relatie dan ingrijpend en natuurlijk is het dan niet meer zo in het begin. Maar mensen moeten gewoon eens leren waarderen wat ze hebben en leren om te gaan met veranderende situaties.
Want wat is het alternatief? Bij hem weg gaan met je kinderen? Regelrecht de armoede in en denk je het beter te krijgen met een nieuwe kerel? Wat doe je je kids aan, denk je daar wel aan? Meid, werk aan je relatie en accepteer dat je leven nu (met de komst van de kids) anders is. Accepteer dat een relatie verandert als er een gezin is en als je al zoveel jaar samen bent. Veel relaties in NL gaan kapot na de komst van de kinderen, omdat mensen idd de lat VEEL te hoog leggen. Ze willen dit, ze willen dat en verwachten ook nog een eeuwige passionele en vurige partner.
Wees tevreden!
woensdag 14 maart 2012 om 13:41
Ik voel me eerlijk gezegd altijd een beetje gebruikt als ik, en anderen met mij, mijn best doe om goede reacties te geven en ook een aantal vragen stel, om eventueel daarop door te gaan, en als TO dan amper reageert en zegt 'bedankt, ik zoek het verder wel zelf uit'. Je goed recht natuurlijk, maar wel erg jammer.
woensdag 14 maart 2012 om 16:38
Het spijt me dat je dat zo voelt @Kastanjez. Ik neem aan dat je die reacties geeft en vragen stelt om iemand te helpen. En dat heb je ook gedaan. Zoals ik al schreef hebben de reacties en vragen mij tot andere inzichten gebracht. Ik begrijp dat je graag een reactie zou willen op jouw antwoord, maar (en dan zal ik waarschijnlijk ook weer heel egoïstisch zijn @twijfelman1) daar heb ik echt de tijd niet voor. Ik moet namelijk voor mijn gezin zorgen, het huishouden doen, werken (ook ik zorg voor geld in het laatje...), sociale contacten onderhouden, sporten, er leuk uitzien, een leuke en lieve moeder zijn, een leuke en lieve vriendin zijn die ook nog eens werkt aan haar relatie en vooral, maar dan ook vooral, niet klagen of ontevreden zijn. (@Kastanjez, dit laatste stuk was dan weer niet op jouw gericht...)
Dit alles hierboven heeft niets met mijn topic te maken. Ik heb nooit gezegd dat ik een door en door ontevreden vrouw ben. Ik ben dolgelukkig met mijn gezin, trots op mijn kinderen én mijn man, maar niet blij met de relatie (de basis voor dit gezin) die ik heb met mijn vriend. Dat ik voor mijn relatie wil vechten lijkt me duidelijk, anders zou dit me niet zo dwars zitten, toch?
Jammer dat ik hier in een hokje geplaatst wordt. En ik baal ervan dat ik me zo laat opjutten.
Dit alles hierboven heeft niets met mijn topic te maken. Ik heb nooit gezegd dat ik een door en door ontevreden vrouw ben. Ik ben dolgelukkig met mijn gezin, trots op mijn kinderen én mijn man, maar niet blij met de relatie (de basis voor dit gezin) die ik heb met mijn vriend. Dat ik voor mijn relatie wil vechten lijkt me duidelijk, anders zou dit me niet zo dwars zitten, toch?
Jammer dat ik hier in een hokje geplaatst wordt. En ik baal ervan dat ik me zo laat opjutten.
woensdag 14 maart 2012 om 17:41
ik blijf "werken aan een relatie" en "investeren in een relatie" erg vreemde begrippen vinden.
In mijn ogen "heb je een relatie". Je blijft toch gewoon steeds je dromen en wensen uitspreken; zoekt met elkaar wat je echt belangrijk vindt in het leven. Hebt (neem ik aan) het beste met elkaar voor. En zoekt zoveel mogelijk naar die dingen die beide graag uit het leven willen halen (of bied elkaar die ruimte).
Met of zonder kinderen; je partner is toch niet binnen een paar maanden iemand anders met totaal andere ideeën,uitgangspunten, verwachtingen en wensen (zonder dat over en weer te blijven afstemmen)?
In mijn ogen "heb je een relatie". Je blijft toch gewoon steeds je dromen en wensen uitspreken; zoekt met elkaar wat je echt belangrijk vindt in het leven. Hebt (neem ik aan) het beste met elkaar voor. En zoekt zoveel mogelijk naar die dingen die beide graag uit het leven willen halen (of bied elkaar die ruimte).
Met of zonder kinderen; je partner is toch niet binnen een paar maanden iemand anders met totaal andere ideeën,uitgangspunten, verwachtingen en wensen (zonder dat over en weer te blijven afstemmen)?
donderdag 15 maart 2012 om 21:44
quote:mamvantwee schreef op 14 maart 2012 @ 16:38:
Het spijt me dat je dat zo voelt @Kastanjez. Ik neem aan dat je die reacties geeft en vragen stelt om iemand te helpen. En dat heb je ook gedaan. Zoals ik al schreef hebben de reacties en vragen mij tot andere inzichten gebracht. Ik begrijp dat je graag een reactie zou willen op jouw antwoord, maar (en dan zal ik waarschijnlijk ook weer heel egoïstisch zijn @twijfelman1) daar heb ik echt de tijd niet voor. Ik moet namelijk voor mijn gezin zorgen, het huishouden doen, werken (ook ik zorg voor geld in het laatje...), sociale contacten onderhouden, sporten, er leuk uitzien, een leuke en lieve moeder zijn, een leuke en lieve vriendin zijn die ook nog eens werkt aan haar relatie en vooral, maar dan ook vooral, niet klagen of ontevreden zijn. (@Kastanjez, dit laatste stuk was dan weer niet op jouw gericht...)
Dit alles hierboven heeft niets met mijn topic te maken. Ik heb nooit gezegd dat ik een door en door ontevreden vrouw ben. Ik ben dolgelukkig met mijn gezin, trots op mijn kinderen én mijn man, maar niet blij met de relatie (de basis voor dit gezin) die ik heb met mijn vriend. Dat ik voor mijn relatie wil vechten lijkt me duidelijk, anders zou dit me niet zo dwars zitten, toch?
Jammer dat ik hier in een hokje geplaatst wordt. En ik baal ervan dat ik me zo laat opjutten.
Tussen dénken dat je vecht en werkelijk vechten zit een verschil. Je kunt het idee hebben dat je er alles aan doet, zorgen dat je er leuk uitziet, sporten, vriendinnen hebben, etc., maar intussen doe je niet werkelijk iets aan het probleem zelf. Snap je? Je pakt de uiterlijke omstandigheden aan, waardoor jij jezelf goed voelt (doen veel vrouwen: als ik het een ander naar de zin maak, dan gaat het goed), maar intussen is het een wassen neus v.w.b. je relatie.
Ook heb de vragen gesteld die Kastanje stelde. Wat heb je werkelijk in die paar jaar gedaan, aangezien je je andere topic al schreef toen je nog echt mama van twee was en niet van drie, zoals nu? Wat is er anders geworden, wat heeft je gedrag (wat je hierboven dus beschrijft) opgeleverd? En dan doel ik op je relatie.
Het spijt me dat je dat zo voelt @Kastanjez. Ik neem aan dat je die reacties geeft en vragen stelt om iemand te helpen. En dat heb je ook gedaan. Zoals ik al schreef hebben de reacties en vragen mij tot andere inzichten gebracht. Ik begrijp dat je graag een reactie zou willen op jouw antwoord, maar (en dan zal ik waarschijnlijk ook weer heel egoïstisch zijn @twijfelman1) daar heb ik echt de tijd niet voor. Ik moet namelijk voor mijn gezin zorgen, het huishouden doen, werken (ook ik zorg voor geld in het laatje...), sociale contacten onderhouden, sporten, er leuk uitzien, een leuke en lieve moeder zijn, een leuke en lieve vriendin zijn die ook nog eens werkt aan haar relatie en vooral, maar dan ook vooral, niet klagen of ontevreden zijn. (@Kastanjez, dit laatste stuk was dan weer niet op jouw gericht...)
Dit alles hierboven heeft niets met mijn topic te maken. Ik heb nooit gezegd dat ik een door en door ontevreden vrouw ben. Ik ben dolgelukkig met mijn gezin, trots op mijn kinderen én mijn man, maar niet blij met de relatie (de basis voor dit gezin) die ik heb met mijn vriend. Dat ik voor mijn relatie wil vechten lijkt me duidelijk, anders zou dit me niet zo dwars zitten, toch?
Jammer dat ik hier in een hokje geplaatst wordt. En ik baal ervan dat ik me zo laat opjutten.
Tussen dénken dat je vecht en werkelijk vechten zit een verschil. Je kunt het idee hebben dat je er alles aan doet, zorgen dat je er leuk uitziet, sporten, vriendinnen hebben, etc., maar intussen doe je niet werkelijk iets aan het probleem zelf. Snap je? Je pakt de uiterlijke omstandigheden aan, waardoor jij jezelf goed voelt (doen veel vrouwen: als ik het een ander naar de zin maak, dan gaat het goed), maar intussen is het een wassen neus v.w.b. je relatie.
Ook heb de vragen gesteld die Kastanje stelde. Wat heb je werkelijk in die paar jaar gedaan, aangezien je je andere topic al schreef toen je nog echt mama van twee was en niet van drie, zoals nu? Wat is er anders geworden, wat heeft je gedrag (wat je hierboven dus beschrijft) opgeleverd? En dan doel ik op je relatie.