mijn diepe put

12-08-2019 11:02 106 berichten
Alle reacties Link kopieren
het begin van een superlang bericht 🙂 sorry dus alvast, ik heb het gewoon even nodig dit van me af te schrijven. Ik weet best wel goed wat de reacties zullen zijn en ik heb me hier al op voorbereid. Weet echter dat ik (van mezelf vind dat ik) geen klootzak ben, ik zit gewoon in een door mezelf gegraven put en in een best wanhopige situatie waar ik even volledig het noorden kwijt ben.

weg wegens herkenbaarheid
anoniem_389258 wijzigde dit bericht op 14-08-2019 12:09
Reden: herkenbaarheid
89.65% gewijzigd
markvdr schreef:
12-08-2019 11:27
Over de ballen heb je waarschijnlijk wel gelijk, maar over dat volgende bed zeker niet. Ik wil mijn vrouw helemaal niet bedriegen (ok, die kus valt daar ook onder), en ik wil ook niet dat zij haar vriend bedriegt. Dus als we al verder zouden gaan dan dat zou dat wat mij betreft pas zijn nadat we beiden geen relatie meer hebben.
Je bedriegt je vrouw al sinds je liegt over die collega. Jouw kinderen moeten prioriteit zijn, je denkt met je lul i.p.v. je verstand.
Alle reacties Link kopieren
Sunshine585 schreef:
12-08-2019 12:59
Het feit alleen al dat je zegt dat je vrouw niet kan praten, terwijl je zelf allerlei belangrijke gebeurtenissen die jou bezig houden niet aan haar vertelt zegt al genoeg. Hoezo je vrouw kan niet praten, jij kunt niet praten!
:worship: Amen.

Door wat je zelf allemaal stiekem achterhoudt en meemaakt vind ik dat je geen enkel recht van spreken meer hebt over wat je vrouw fout doet.
Doe het eerst zelf maar eens goed. Eerlijk zijn dus. Naar je vrouw.
Geloof ons nou maar, dat je hier niet onderuit kunt als je jezelf recht in de spiegel wilt blijven aankijken.
Los van de gevolgen is het tijd om open kaart te spelen, alleen dan kan jullie huwelijk worden gered, of niet.
Alle reacties Link kopieren
Ik denk dat je de keus wel of niet doorgaan met je vrouw volledig los moet zien van je collega. Het is natuurlijk geen klassieke wisseltruc onder het mom: ik doe geen oude schoenen weg voordat ik nieuwe heb... En als de nieuwe schoenen mij beter passen dan wil ik wel ruilen, maar mijn oude schoenen weg doen doe ik nog maar even niet.
Dus mijn advies voor wat het waard is: maak de beslissing een eind aan je huwelijk te maken zonder dat je daarbij hoopt dat je een nieuwe relatie kan hebben met die desbetreffende collega. Is jouw huwelijk inderdaad voorbij dan pas kun je kijken of er ruimte is voor een ander. Maar je eventuele scheiding in verband brengen met je collega is gewoon een no go.
A lie doesn't become truth, wrong doesn't become right, and evil doesn't become good, just because it's accepted by a majority.
Alle reacties Link kopieren
Sunshine585 schreef:
12-08-2019 13:29
Dit zegt toch ook wel iets denk ik. Je spreekt jezelf in je openingspost ook wat tegen. Je geeft aan dat je vrouw en jij niet bij elkaar passen, maar dat jullie wel overeen komen en bijna nooit ruzie maken. Blijkbaar heb je het toch al die jaren met haar 'volgehouden'. De heftige (verliefde) gevoelens voor je collega vertroebelen wellicht ook het gevoel dat je voor je vrouw hebt.

Heb je ooit kunnen achterhalen waarom ze zo moeilijk praat? Jij bent natuurlijk niet haar therapeut, maar het klinkt wel alsof jij veel zorgtaken op je hebt genomen, misschien is de relatie met haar daardoor scheefgegroeid. Nogmaals, therapie lijkt me geen overbodige luxe. Je vrouw zal dit ook moeten willen natuurlijk, daarom lijkt het me goed om open kaart te spelen, in elk geval over de onvrede die je voelt.

En hoe voel jij je t.o.v. de vriend van je collega?
Dankje voor het iets bevripvoller zijn dan de gemiddelde reactie. Ik besef wel dat ik ze verdien hoor, maar dit is geen pad dat ik vrijwillig op voorhand heb uitgestippeld. Alles is idd waarschijnlijk wat scheefgegroeid, zaken zijn uitvergroot en andere geminimaliseerd. Ik vind dat velen hier kort door de bocht gaan, wat natuurlijk begrijpelijk is want ze kennen niet de hele situatie. Maar tegelijk helpt het wel dat deze reacties mij op mijn plaats zetten.
Mijn vrouw praat moeilijk omdat ze zeer strenge ouders heeft die haar altijd geleerd hebben dat haar mening er niet toe doet. Ik heb heel lang geprobeerd dit naar mij toe om te buigen, maar zonder succes helaas. Voor therapie (meermaals voorgesteld) staat ze niet open. Uiteraard heb ik haar graag gezien, nog altijd trouwens, maar ik vrees dat mijn tolerantie gesleten is ofzo?
Naar de vriend van mijn collega toe voel ik me niet schuldig. Ik dwing haar toch nergens toe? Als zij zou zeggen dat ze mij niet meer wilt zien omwille van haar vriend oid zou ik dat uiteraard respecteren... bovendien (en ik zal hier niet over uitweiden want niet mijn verhaal) gaat hij helemaal niet op een fijne manier met haar om, hij is de oorzaak van de grote problemen die ze heeft... geen excuus natuurlijk want eigenlijk doe ik bijna hetzelfde met m’n eigen vrouw :/
Alle reacties Link kopieren
Je collega ken je eigenlijk niet goed dus grote kans dat haar romantiseert; dat een relatie met haar heel anders is dan je had gedacht als dat de enige relatie wordt. En dan heb je je vrouw niet meer. Dan zit je ergens op een kamertje drie hoog achter witte bonen in tomatensaus te eten als culinair hoogtepunt van de dag, terwijl je naar Lingo kijkt, en je mag je kinderen nog maar mondjesmaat zien, die je kamer niks aan vinden en niet willen komen. En je vrouw wil jou niet meer terug omdat er teveel gebeurd is, terwijl je collega ook vreselijk tegen is gaan vallen en na drie weken is teruggegaan naar haar man.

Ik vind dit moeilijke gevallen en ik weet echt niet wat je moet doen. Misschien kunnen jullie elkaar beter een jaar of vijf ontwijken en als jullie daarna nog steeds van elkaar houden (en zij wil ook) dan zou ik ervoor gaan.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
Alle reacties Link kopieren
Wat is jouw 'gelukkige eindplaatje' in deze situatie, TO?

Je collega geeft aan dat het niet kan, dan is die weg volgens mij afgesloten.

Zie je nog een toekomst met je vrouw, afgezien van deze situatie met je collega? Volgens mij is dat de vraag die je als eerste voor jezelf moet proberen te beantwoorden. En daar eventueel gevolg aan geven. Het gaat hier toch om jouw geluk.

Ik begrijp het wel dat je in de war bent door die heftige gevoelens voor je collega. En dan ook nog die kus.

Ik ben niet zo'n aanhanger van tegen wil en dank dan maar altijd bij elkaar blijven. Maar ik heb ook al eerder meegemaakt dat mensen elkaar vinden in het verdriet en ontevredenheid van hun eigen relatie, een langetermijnoplossing is het helaas meestal niet.
Alle reacties Link kopieren
Precies.

Dat hele andere verhaal inclusief collega moet je eerst helemaal skippen.

Makkelijk gezegd.

Maar goed, stel je eens voor dat je vrouw in tussentijd hetzelfde doet?
Hoe zou je DAT vinden, TO?
justagirly schreef:
12-08-2019 20:21
Precies.

Dat hele andere verhaal inclusief collega moet je eerst helemaal skippen.

Makkelijk gezegd.

Maar goed, stel je eens voor dat je vrouw in tussentijd hetzelfde doet?
Hoe zou je DAT vinden, TO?
Ik vermoed dat het hem weinig zou doen... Als hij echt van haar hield dan was hij nooit zo met haar omgesprongen, in mijn mening...
Alle reacties Link kopieren
Mijn gelukkige eindplaatje? Geen idee om eerlijk te zijn. Ik weet gewoon niet meer wat ik wil. Ik hoop hier snel achter te komen.

Wat ik er van zou vinden als mijn vrouw hetzelfde zou overkomen? Ook hier weer: geen idee. Natuurlijk zou ik dat geen fijne situatie vinden, maar ik denk wel dat ik er (nu, door ervaring) begrip voor zou kunnen tonen. Maar als het stiekem is en al langer duurt zou ik dat natuurlijk niet fijn vinden, net zoals ik het nu ook niet correct vind van mezelf dat ik dat doe. Het is niet voor niets dat ik hiervoor op zoek ben gegaan naar hulp :-) (oa hier)
markvdr schreef:
12-08-2019 20:40
Mijn gelukkige eindplaatje? Geen idee om eerlijk te zijn. Ik weet gewoon niet meer wat ik wil. Ik hoop hier snel achter te komen.

Wat ik er van zou vinden als mijn vrouw hetzelfde zou overkomen? Ook hier weer: geen idee. Natuurlijk zou ik dat geen fijne situatie vinden, maar ik denk wel dat ik er (nu, door ervaring) begrip voor zou kunnen tonen. Maar als het stiekem is en al langer duurt zou ik dat natuurlijk niet fijn vinden, net zoals ik het nu ook niet correct vind van mezelf dat ik dat doe. Het is niet voor niets dat ik hiervoor op zoek ben gegaan naar hulp :-) (oa hier)
Het overkomt je?
turquasi schreef:
12-08-2019 11:40
ugggh :roll: kunnen we geen maximum instellen voor de hoeveelheid clichematige jankposts van mensen die denk dat ze iets bijzonders meemaken terwijl ze zelf hun 'put' voor elkaar gebokst hebben met hun emotionele armoe ontstaan door een gebrek aan zelfreflectie en dankbaarheid?
O die is raak, die ga ik onthouden!

En verder Mark je bent weer een van de zovelen cliché mannen. Hoe vaker je tegen je zelf zegt "ik ben niet gelukkig in mijn huwelijk" hoe meer je er in gaat geloven. En dan huppelt er wat groener gras voorbij (ook altijd zo toevallig hoe dat altijd weer om de hoek staat te wachten...) en hoppa met haar is alles beter, leuker, mooier en interessanter. Ach het schijnt biologisch te zijn (midlife crisis heet het) succes ermee!
Alle reacties Link kopieren
Je moet ook denken aan je eigen geluk? Want je denkt dat alles pais en vree is als je gescheiden bent en met je collega helemaal blanco een relatie kan ingaan? No way. Jullie begin is al geen goede basis en bovendien heb je ooit heel bewust gekozen voor drie kinderen. Je eerste verantwoording ligt bij hun. Dan had je destijds maar de beslissing moeten nemen toen al weg te gaan, want toen was ze ook geen prater he. Het belang van je kinderen staat voorop. Als jij besluit te scheiden is het naief om te denken dat je dan in een gelukzalige relatie komt want zowel jij als zij komen met een enorme bagage. En je zult zien, na een tijd, merk je dat ook je collega haar mindere kanten heeft. Nu idealiseer je haar. Zelf ben je natuurlijk wel een klootzak. En een stiekeme klootzak ook. Rond eerst zaken af voordat je je in een avontuur stort waarvan je niet eens weet of je collega je nu alleen ziet als redder, omdat jij toevallig precies zegt wat zij wil horen, of omdat ze jou gewoon gebruikt. Je bent een volwassen man, neem weloverwogen besluiten en neem deze in alle eerlijkheid en openheid naar je vrouw toe. Overigens is het heel normaal dat zij flipte toen je haar meedeelde dat je met je collega dingen ging doen die je eigenlijk met je vrouw hoort te doen. Je bent niet goed bezig. Niet als echtgenoot, niet als vader en ook niet als werknemer.
Met deze temperaturen en harde ondergrond is het moeilijk voedsel vinden voor vogels en egels en eekhoorns. Voer ze bij met het juiste voer. Dank je wel.
kinderen zijn al 5 joh. oud genoeg om te snappen dat vader moeder als oud vuil aan de weg zet en een nieuw accessoire zoekt
Alle reacties Link kopieren
O ja, kinderen zijn flexibel.... :(
sweetfirefly wijzigde dit bericht op 12-08-2019 23:08
Reden: Ik vergat een sarcasmesmiley
4.48% gewijzigd
Met deze temperaturen en harde ondergrond is het moeilijk voedsel vinden voor vogels en egels en eekhoorns. Voer ze bij met het juiste voer. Dank je wel.
Alle reacties Link kopieren
Sweet gezegd van Sweet Firefly!
:thumbsup:
Alle reacties Link kopieren
Het grasss bij de buuurren is groenerrr omdat het bemest wordt met bullshit...
Wat een slappe hap. Je wilt wel bij je vrouw weg, maar pas als je minnares voor je gaat. Een respectloze behandeling van je vrouw en trouwens ook minnares. Ze is tweede rang voor jou. En jij wil het comfortabele leventje niet kwijt. Als je lef hebt, ga je nu aan je huwelijk werken en de scherven proberen te lijmen met relatietherapie. Dat ben je in de eerste plaats verplicht aan je kinderen!! Pas als dat niet werkt, dan kun je uit elkaar en dit alles totaal los van wat je minnares wil. Dat is echt niet relevant, voor jou is het nu een goede smoes om niet door te pakken.
Man,man,man, ik voel met je mee, dat ze haar vriend en koophuis niet verlaat voor een man met 4 kinderen die speciaal voor haar wil scheiden. Wat een trut.
die collega heeft nu al psychische problemen oh ja en verkering. alle ingrediënten voor een lang en ongelukkig leven liggen voor het grijpen
Macarinata schreef:
12-08-2019 23:12
Wat een slappe hap. Je wilt wel bij je vrouw weg, maar pas als je minnares voor je gaat. Een respectloze behandeling van je vrouw en trouwens ook minnares. Ze is tweede rang voor jou. En jij wil het comfortabele leventje niet kwijt. Als je lef hebt, ga je nu aan je huwelijk werken en de scherven proberen te lijmen met relatietherapie. Dat ben je in de eerste plaats verplicht aan je kinderen!! Pas als dat niet werkt, dan kun je uit elkaar en dit alles totaal los van wat je minnares wil. Dat is echt niet relevant, voor jou is het nu een goede smoes om niet door te pakken.
hij heeft gewerkt!! aan zichzelf!! knap he?
Alle reacties Link kopieren
Vergeet je collega even, bespreek je problemen met je vrouw en geef aan dat je dit niet langer wilt zo. Vertrek uit huis om een tijdje na te kunnen denken en om je vrouw te laten weten dat het menens is. Zoek iets tijdelijks in de buurt, zodat je je kinderen makkelijk kunt blijven zien.

Je hoeft niet in een matige relatie te blijven. Stop voordat het zuur wordt. Je kunt beter uit elkaar gaan als je elkaar nog niet helemaal zat bent en een tijdje alleen wonen zou voor de meeste mensen goed zijn.
Zo'n man had ik ook. Heeft nooit gepraat over hoe ongelukkig hij al jaren was. Ik heb er ook nooit iets van gemerkt omdat hij altijd zei dat ik alles voor hem was, en niet alleen tegen mij.

Achteraf was het mijn eigen schuld dat hij nooit iets gezegd heeft, met als bewijs dat ik enorm emotioneel reageerde toen hij bijna van de ene op de andere dag de stekker uit ons huwelijk trok. Joh.

Uiteraard was er de minnares, die al jaren op hem gewacht had en die hem blijkbaar wel begreep. Ze heeft overigens weer een relatie en niet met mijn ex. (Ze heeft haar nieuwe vriend trouwens wel minstens twee jaar lang bedrogen met mijn ex.)

Als je niet meer weet of en hoe je verder wil, wees dan een vent en praat als er nog iets te repareren valt.
Bij het tweede stukje tekst wist ik het al er is een ander .
Zo cliché .
Yildizlar schreef:
13-08-2019 08:09
Bij het tweede stukje tekst wist ik het al er is een ander .
Zo cliché .
Ja hè. Je ziet het gewoon aankomen. "Eigenlijk passen we niet bij elkaar. Mijn vrouw (of man) is goed en lief, maar ik mis iets. Bla bla bla. "

En die arme vrouw maar proberen om hem te begrijpen. Omdat dingen die nooit een probleem waren dat ineens wel zijn. Je vraagt je wanhopig af waarom en krijgt het verwijt dat je niet kan reflecteren. Dat je niet naar jezelf wil kijken. Terwijl er maar één echt probleem is: je bent niet die ander.

Veel mensen ontdekken dat ze "eigenlijk niet bij elkaar passen" als ze verliefd worden op een ander. Geen idee waarom ze ooit getrouwd zijn en kinderen hebben gekregen. Denk dat iemand een vuurwapen op hun hoofd heeft gezet of zo.
Maar ook deze TO wil alleen scheiden als de collega met hem verder gaat. Het huwelijk is dus blijkbaar niet zo slecht of onhoudbaar dat hij sowieso weg wil. O nee, dat doet hij voor zijn kinderen. Wat aardig van je, TO.

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven