Geen resultaten gevonden Probeer een andere zoekterm

Zoekfilters:

Mijn vrouw is veranderd

11-01-2019 11:54 245 berichten
Alle reacties Link kopieren Quote
Hallo allemaal, voor degene die me nog niet kennen ik ben Peter. Ik heb in een andere pijler een topic lopen over "Hoe kom ik aan seks?". In dit topic is te lezen dat ik voornemens ben om mijn huwelijk te beëindigen.

Ik ben begin 50 waarvan 26 jaar gehuwd en we hebben een schoolgaand kind. Mijn vrouw is 6 jaar geleden ernstig ziek geworden. Ze heeft meerdere tumoren gehad, waarvan eentje in haar hoofd. Deze is twee jaar geleden verwijderd met o.a. als gevolg dat haar hormonen huishouding niet meer functioneert. Door een andere tumor is een bijschildklier langdurig ophol geslagen waardoor er een over productie was aan kalk. Dit heeft o.a. geleid tot verstopping van kleine bloedhaarvaatjes in haar hersenen. Mijn vrouw is mentaal als fysiek totaal veranderd, ze is niet meer de vrouw met wie ik ooit getrouwd was. De verliefdheid is weg en we hebben een broer zus relatie. Geen seks, geen passie. Geen fysieke en emotionele band meer. Wanneer ik haar hand beetpak voelt het vreemd en als we kijken naar elkaar is er niets meer. De laatste keer dat we gezoend of gevreeën hebben is meer dan 6 jaar geleden. Nu gaat het weer met haar en vindt ze langzaam weer haar draai in haar leven, ze kan voor zichzelf zorgen, ons kind opvoeden, en het huishouden doen. Ze is 100% afgekeurd en voordat ze ziek werd was ze directie secretaresse van een directeur van een groot bedrijf. Spin in het web, een controlfreak. Daar is niets meer van over. Ik heb altijd aan haar zijde gestaan, haar verzorgd, mantelzorg, het gezin draaiende gehouden en mezelf weggecijferd. Nee mijn vrouw was ziek en daar ging het om, als partner mag je niet klagen of aan jezelf te denken. Logisch en normaal dat je als echtgenoot je rol oppakt. Nu, na 6 jaar (Lees ook de andere topic) zijn allerlei gevoelens terug aan het komen en kom ik erachter dat ik veel mis. Ik heb behoefte aan fysiek en emotioneel contact. Ik wil die warme arm om me heen op de bank als het tegen zit. Ik wil een warm thuisgevoel. Nu voel ik me eenzaam en alleen terwijl ik een relatie heb. Mijn vrouw kan ik het niet kwalijk nemen dat ze veranderd is, volgens de specialisten blijft dit zo. Moet ik nu voor de rest van mijn leven zo doorgaan? Moet ik tot mijn 80ste zo blijven leven als broer en zus? Of mag ik een nieuwe relatie beginnen met hopelijk passionele seks? Opnieuw verliefd worden? Ik heb laatst, omdat ik al 6 jaar droog staat op seksgebeid, een kortstondige seksrelatie gehad. Dit heeft me doen inzien wat ik mis in mijn leven, het was weggestopt en de gevoelens zijn teruggekomen. Ik heb besloten om de stekker uit mijn huwelijk te trekken. Ik ga dit rustig en gecontroleerd doen ergens in februari. Ik weet dat ik familie en vrienden over me heen gaat krijgen. Scheiden komt in mijn familie niet voor, in mijn vriendenkring wel. Het worden donkere dagen in mijn leven. Als straks na de scheiding er rust en stabiliteit is ben ik toe aan een nieuwe relatie, de zon gaat dan weer schijnen hoop ik. In de andere topic is te lezen dat ik deze periode wil overbruggen met af en toe een zonnestraal. (Een seksrelatie misschien? Maar dat is in de ander topic, niet hier.) Hier gaat het om mijn verschrikkelijke besluit wat ik moet nemen, en vooral om mijn kind. Dat doet het meest pijn. Wat ik wel wil zeggen is dat altijd voor mijn toekomstige ex er zou zijn als er wat is om te helpen. Het is en blijft de moeder van mijn kind. Tijdens de scheiding stel in me coulant op, ik ben degene die de stekker eruit trek.
peterx wijzigde dit bericht op 11-01-2019 15:04
Reden: Ik heb ons kind per ongeluk mijn kind genoemd wat leidt tot discussie. Dit is een typefout en niet mijn bedoeling. Mijn kind is ons kind geworden in het verhaal.
0.07% gewijzigd
Alle reacties Link kopieren Quote
Hoe staat je vrouw in dit alles. Wat wil zij nog?
Alle reacties Link kopieren Quote
karin6789 schreef:
11-01-2019 12:56
Hij lijkt gevoelsmatig al lang gescheiden.
Klopt, alleen het moment dat het werkelijk gaat gebeuren is zo moeilijk. Nu er langzaam rust in mijn hoofd komt komen de gevoelens los welke ik ben verloren. De gevolgen van de scheiding zijn zo pijnlijk voor iedereen. Moet ons kind dan opgroeien tussen een papa en mama die geen affectie tonen, nooit zoenen en kroelen, etc. Een ongelukkige papa?
Alle reacties Link kopieren Quote
Janiva schreef:
11-01-2019 13:44
In jouw geval kan ik het me heel goed voorstellen, to. Je klinkt als iemand die hier niet lichtvaardig over denkt.
Als ik jouw vrouw was, zou ik het begrijpen en als ik ook nog eens volmaakt was geweest, had ik je zelfs aangemoedigd om de stap te zetten.
Zolang ze in de opvoeding op je kan blijven rekenen, zou er een constructie mogelijk moeten zijn, waarin jullie je beiden kunnen vinden.
Dankjewel voor je begrip!
Alle reacties Link kopieren Quote
pausini schreef:
11-01-2019 13:52
Peter, heb je mensen in je omgeving met wie je dit kunt bespreken? Waarom zullen vrienden over je heen vallen?
Gelukkig kan ik met sommige er over praten. En ja je hebt gelijk, het is van mij een aanname. Echter weet ik ook hoe het is om als mantelzorger jaren lang te hebben gefungeerd en er waren maar heel weinig mensen bij die begrip hadden wat er met mij gebeurde. Gelukkig is dit onderdeel van de therapie en ik zie wel wie er als vrienden overblijven. Moet moet ik anders?
Alle reacties Link kopieren Quote
PeterX schreef:
11-01-2019 14:24
We zijn in therapie, maar haar lust is en blijft weg volgens de specialist na zo'n operatie. Daarnaast is ze fysiek en mentaal echt een ander persoon geworden.

Hebben jullie nog steeds therapie?
Remember what the dormouse said:
Alle reacties Link kopieren Quote
PeterX schreef:
11-01-2019 14:42
Klopt, alleen het moment dat het werkelijk gaat gebeuren is zo moeilijk. Nu er langzaam rust in mijn hoofd komt komen de gevoelens los welke ik ben verloren. De gevolgen van de scheiding zijn zo pijnlijk voor iedereen. Moet ons kind dan opgroeien tussen een papa en mama die geen affectie tonen, nooit zoenen en kroelen, etc. Een ongelukkige papa?
Hoe beroerd dat ook voor je kan klinken, maar kinderen hebben over het algemeen meer interesse in zichzelf dan in het (on)geluk van een ouder. Pas als zij zelf last krijgen van jouw ongeluk, hebben ze daar bezwaar tegen. Kinderen hebben echt nog geen volwassen verhouding tot anderen. Ga je eigen keuzes dus ook niet goed praten via je dochter, daarmee maak je haar mede verantwoordelijk. En het is ook nergens voor nodig, je hoeft helemaal niets goed te praten. Jij maakt een keuze, dat doe je weloverwogen en na jaren in de huidige situatie, daarvoor hoef je je aan niemand te verantwoorden, behalve aan jezelf. Als jij achter je keuze staat, is dat genoeg.
.
Alle reacties Link kopieren Quote
lise1985 schreef:
11-01-2019 14:25
Weet je vrouw dat je vreemd gegaan bent?
Zie zijn andere topic. Zijn vrouw vond het een goed idee, dan was ze van het gedoe af. Ze wil het alleen niet weten.
Alle reacties Link kopieren Quote
Fok-it schreef:
11-01-2019 14:40
Hoe staat je vrouw in dit alles.
.
Dat mis ik ook steeds in dit verhaal.

Niet dat het echt uitmaakt voor je keuze, ik kan me heel goed voorstellen dat je op dit punt uit elkaar wil. Maar ik mis in het hele verhaal en alle reacties hoe je vrouw erin staat, in de relatie en haar eigen leven. Dat moet je weten gezien de therapie neem ik aan. Je brengt het allemaal zo eenzijdig, ook 'mijn kind'.
Alle reacties Link kopieren Quote
PeterX schreef:
11-01-2019 14:42
Klopt, alleen het moment dat het werkelijk gaat gebeuren is zo moeilijk. Nu er langzaam rust in mijn hoofd komt komen de gevoelens los welke ik ben verloren. De gevolgen van de scheiding zijn zo pijnlijk voor iedereen. Moet ons kind dan opgroeien tussen een papa en mama die geen affectie tonen, nooit zoenen en kroelen, etc. Een ongelukkige papa?
Daar zit een kind absoluut niet mee, je probeert jouw verantwoording op kind af te wentelen
Niet Meer Doen!
Alle reacties Link kopieren Quote
tu1nhek schreef:
11-01-2019 14:56
.
Dat mis ik ook steeds in dit verhaal.

Niet dat het echt uitmaakt voor je keuze, ik kan me heel goed voorstellen dat je op dit punt uit elkaar wil. Maar ik mis in het hele verhaal en alle reacties hoe je vrouw erin staat, in de relatie en haar eigen leven. Dat moet je weten gezien de therapie neem ik aan. Je brengt het allemaal zo eenzijdig, ook 'mijn kind'.
Precies. Daarom kaartte ik dat al een paar keer aan.
Zo komt het over alsof TO alleen op zoek is naar medeleven en goedkeuring om de scheiding door te zetten.
Tja, als je je besluit toch al genomen hebt, dan maakt het allemaal toch niet uit en heeft een topic geen toegevoegde waarde.
Zet de scheiding dan in en door
Alle reacties Link kopieren Quote
Blijf van je vrouw en je kind houden en ga 'n project maken van warmte en dus sex buiten de deur. Lijkt mij 'n gulden middenweg.

De andere optie is voor jezelf kiezen en je eigen leven opbouwen zonder vrouw en kind.

Sterkte.
.
Alle reacties Link kopieren Quote
karin6789 schreef:
11-01-2019 12:38
Ik ben uitgechecked bij "mijn kind opvoeden".

Ik ook O_o
Alle reacties Link kopieren Quote
lilalinda schreef:
11-01-2019 14:58
Daar zit een kind absoluut niet mee, je probeert jouw verantwoording op kind af te wentelen
Niet Meer Doen!
Nou... ik denk het voor een kind gezonder is dat je affectie ziet tussen je ouders dan dat je opgroeit in een gezin waarin dat niet getoond wordt. Ik ben wel met je eens dat DAT geen reden moet zijn voor een scheiding.

Moeilijk hoor.
Natuurlijk is er zoiets als voor- en tegenspoed, dat heeft Peter ook laten zien door 6 jaar lang te (mantel)zorgen.
Maar als ik wellicht nog twintig (of langer) goede jaren te gaan heb en mijn vooruitzicht is geen sex, geen intimiteit, geen liefkozingen meer... Poe, ik weet ook niet of ik dat zou trekken als Peter zijnde.

En als ik in de schoenen van zijn vrouw zou staan en ik zou me beseffen dat ik veranderd ben en aseksueel ben geworden, hoop ik dat ik geweldig genoeg zou zijn om tegen mijn partner te zeggen dat hij mocht gaan.

Sterkte Peter.
Alle reacties Link kopieren Quote
Peter, ik vind dat je nogal herkenbare dingen beschrijft in je OP, zoals leeftijd, beroep, gezinssituatie en ziektebeeld. Ik ken jullie niet, maar ik zou eea even verwijderen/anders beschrijven.

Ik heb het gezien in mijn familie, wat NAH kan doen met het karakter van iemand. Als partner kan het heel lastig zijn daar mee om te gaan. Je hebt maar één leven. En die mag net zo goed leuk en liefdevol zijn en warmte kennen. Ik begrijp je wel. Ik vind het wel lastig, want het lijkt mij echt heel erg als ik in de situatie van jouw vrouw zou komen te zitten.
Alle reacties Link kopieren Quote
lilalinda schreef:
11-01-2019 14:58
Daar zit een kind absoluut niet mee, je probeert jouw verantwoording op kind af te wentelen
Niet Meer Doen!
Ik vroeg me als kind wel af waarom mijn ouders niet scheiden (wat ze uiteindelijk wel hebben gedaan). Achteraf gezien had het bij elkaar blijven wel degelijk een negatieve invloed (ik dacht bijvoorbeeld dat het savonds bij het avondeten ongezellig was doordat ik niet zo'n spraakzaam kind was en voelde me daar schuldig over).

En ik vind het een beter voorbeeld voor je kinderen om te laten zien dat je voor een deel regie hebt over je eigen geluk en dat je daarvoor mag kiezen.
Alle reacties Link kopieren Quote
Dit is nou een van de weinige gevallen waar ik een open relatie nog wel een optie zou vinden. In elk geval vind ik dat je na zoveel jaar in ‘zakelijk’ opzicht wel moet zorgen dat je vrouw na een eventuele scheiding niet de partij is die erop achteruit gaat.
Alle reacties Link kopieren Quote
MargjeM schreef:
11-01-2019 15:21
Ik vroeg me als kind wel af waarom mijn ouders niet scheiden (wat ze uiteindelijk wel hebben gedaan).
Ik ook maar dat is niet wat de paar voorgaande schrijfsters bedoelen. Wat Peter doet en met hem velen, is redenen bedenken waarom een scheiding ook voor hun kind een goed idee is om dat in te zetten om zijn eigen besluit te bekrachtigen. Daarmee maakt hij hun kind onbedoeld partij in zijn beslissing met de bijbehorende verantwoording.
Dát is waar de dames voor waarschuwen. Dat is niet eerlijk namelijk.
...werpe de eerste steen.
Alle reacties Link kopieren Quote
zeeuwsmeisje1981 schreef:
11-01-2019 15:23
Dit is nou een van de weinige gevallen waar ik een open relatie nog wel een optie zou vinden. In elk geval vind ik dat je na zoveel jaar in ‘zakelijk’ opzicht wel moet zorgen dat je vrouw na een eventuele scheiding niet de partij is die erop achteruit gaat.
Die hebben ze in wezen al, Peter mag "buiten de deur neuken". Dat dekt (no punt) alleen de lading niet meer en in wezen kan ik dat wel snappen. Het is niet alleen seks dat gemist wordt, ook de intimiteit en het volwaardige partnerschap.
...werpe de eerste steen.
Alle reacties Link kopieren Quote
MargjeM schreef:
11-01-2019 15:21
Ik vroeg me als kind wel af waarom mijn ouders niet scheiden (wat ze uiteindelijk wel hebben gedaan). Achteraf gezien had het bij elkaar blijven wel degelijk een negatieve invloed (ik dacht bijvoorbeeld dat het savonds bij het avondeten ongezellig was doordat ik niet zo'n spraakzaam kind was en voelde me daar schuldig over).

En ik vind het een beter voorbeeld voor je kinderen om te laten zien dat je voor een deel regie hebt over je eigen geluk en dat je daarvoor mag kiezen.
als de sfeer in huis kut is, voelt een kind dat
Maar een kind ziet echt niet, dat de ouders geen seks meer hebben, of niet tongzoenen
Alle reacties Link kopieren Quote
lilalinda schreef:
11-01-2019 15:27
als de sfeer in huis kut is, voelt een kind dat
Maar een kind ziet echt niet, dat de ouders geen seks meer hebben, of niet tongzoenen
Maar wel of er nog warmte is tussen de ouders. Of ze nog blij zijn elkaar te zien, of ze elkaar nog een kus op de mond geven, of ze lekker tegenaan gaan zitten tv kijken. Ik noem maar wat.
Alle reacties Link kopieren Quote
Ik snap het wel, ergens gedurende dit traject ben je jezelf kwijt geraakt. Is er nog wel ruimte voor Peter in je relatie/gezin/dagelijkse leven? Het heeft de afgelopen jaren grotendeels om je vrouw en haar ziekte gedraaid. Was er wel aandacht voor jou?

Dat je bij haar weggaat, zegt niets over dat jullie in de toekomst nog wel vrienden kunnen blijven. Dat je haar helpt bij bepaalde dingen, dat jullie nog wel samen iets ondernemen met jullie kind erbij. Ik zou het als vrouw iig wel snappen geloof ik. Het zal niet makkelijk worden, maar ergens in je leven mag je best de grens trekken en voor jezelf kiezen.
Alle reacties Link kopieren Quote
Rooss4.0 schreef:
11-01-2019 15:25
Ik ook maar dat is niet wat de paar voorgaande schrijfsters bedoelen. Wat Peter doet en met hem velen, is redenen bedenken waarom een scheiding ook voor hun kind een goed idee is om dat in te zetten om zijn eigen besluit te bekrachtigen. Daarmee maakt hij hun kind onbedoeld partij in zijn beslissing met de bijbehorende verantwoording.
Dát is waar de dames voor waarschuwen. Dat is niet eerlijk namelijk.
:) dame en heer dan toch
.
Alle reacties Link kopieren Quote
boerinnetje-van-buuten schreef:
11-01-2019 14:54
Zie zijn andere topic. Zijn vrouw vond het een goed idee, dan was ze van het gedoe af. Ze wil het alleen niet weten.
Heb ik gelezen.

Zijn vrouw vond het goed als hij de seks buiten de deur zocht. Niet de liefde en aandacht.
Alle reacties Link kopieren Quote
PeterX schreef:
11-01-2019 14:42
Klopt, alleen het moment dat het werkelijk gaat gebeuren is zo moeilijk. Nu er langzaam rust in mijn hoofd komt komen de gevoelens los welke ik ben verloren. De gevolgen van de scheiding zijn zo pijnlijk voor iedereen. Moet ons kind dan opgroeien tussen een papa en mama die geen affectie tonen, nooit zoenen en kroelen, etc. Een ongelukkige papa?

Je kind gaat nu opgroeien tussen een zieke ouder (waar hij ook ongetwijfeld een tik van heeft gehad) en een vader die straks naarstig op zoek is naar intimiteit.

Jouw keuze is jouw keuze, maar ga het niet vergoeielijken. Jouw kind betaalt hier straks de hoogste prijs.
En hoe ga je dat straks invullen? Co ouderschap neem ik aan?
the_wicked_witch wijzigde dit bericht op 11-01-2019 15:48
4.62% gewijzigd
"I don't know about an inner child, but I dó have an inner idiot who surfaces every now and then."
Alle reacties Link kopieren Quote
Weer eens het quoteknopje ipv wijzigen :proud:
"I don't know about an inner child, but I dó have an inner idiot who surfaces every now and then."

Anonymous

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn

Terug naar boven